INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku LEWOFLOKSACYNA-NOVOFARM (levofloxacin-NOVOFARM)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyny hemihydryt;

1 ml roztworu zawiera lewofloksacyny hemihydrytu w przeliczeniu na lewofloksacynę 5 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium hydroxidum, acidum hydrochloridum concentratum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o zabarwieniu zielonkawo-żółtym. Osmolarność teoretyczna — 302 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna-Novopharm to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S(–)-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Lewofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na lewofloksacynę rozwija się w wyniku stopniowych mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomerazy II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przenikalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) i mechanizmy wypływu, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genie gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zwykle nie występuje krzyżowa oporność między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów o pośredniej wrażliwości (umiarkowanie oporne) oraz organizmy o pośredniej wrażliwości od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC lewofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01)

Patogen	Czułe	Odporno
Enterobacteriaceae	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Pseudomonas spp.	≤ 0,001 mg/l	> 1 mg/l
Acinetobacter spp.	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Staphylococcus spp. Coagulase-negative staphylococci	≤ 0,001 mg/l	> 1 mg/l
Enterococcus spp.1	≤ 4 mg/l	> 4 mg/l
Streptococcus pneumoniae	≤ 0,001 mg/l	> 2 mg/l
Streptococcus A, B, C, G	≤ 0,001 mg/l	> 2 mg/l
Haemophilus influenzae	≤ 0,06 mg/l	> 0,06 mg/l
Moraxella catarrhalis	≤ 0,125 mg/l	> 0,125 mg/l
Helicobacter pylori	≤ 1 mg/l	> 1 mg/l
Aerococcus sanguinicola and urinae2	≤ 2 mg/l	> 2 mg/l
Aeromonas spp.	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Granice farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (niezależne od gatunku)	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l

1 Tylko nielokalizowane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość zależy od wrażliwości na cyprofloksacynę.

Odporność poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie — zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że przydatność środka jest co najmniej wątpliwa w przypadku niektórych typów infekcji.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwy*, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci,* grupa C i G*, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.*

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinoodporny*, Staphylococcus spp. koagulazo-ujemne.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis.

Odmiany naturalnie oporne

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium

* Staphylococcus aureus oporny na metycylinę, prawdopodobnie wykazuje współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenie Cmax w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Biodostępność absolutna wynosi około 99–100%.

Jedzenie niemal nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów alveolarnych, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotańska transformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dymetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie podlega inwersji struktury chiralnej.

Eliminacja

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił

175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu doustnym i dożylnym, co świadczy o wzajemnej zamienności tych dróg podania.

Liniowość

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli 2.

Tabela 2

Clearance kreatyniny (ml/min)	< 20	20–40	50–80
Clearance nerkowy (ml/min)	13	26	57
Okres półtrwania (godz.)	35	27	9

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane przedkliniczne nie zawierają informacji o szczególnym ryzyku dla człowieka (na podstawie badań toksyczności przy pojedynczym podaniu, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, badań kancerogennego działania, toksyczności reprodukcyjnej oraz toksycznego wpływu na rozwój potomstwa).

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczych u szczurów, a jedynym objawem toksyczności reprodukcyjnej u samicy była opóźniona rozwój płodu.

Lewofloksacyna nie indukowała mutacji genetycznych w bakteriach ani w komórkach ssaków, choć in vitro obserwowano aberracje chromosomowe w komórkach płuc chińskiego chomika. Te efekty związane są z inhibicją topoizomerazy II. Testy in vivo (test mikronucleus, wymiana siostrzanych chromatyd, naprawa DNA, testy dominujące letalne) nie wykazały potencjału genotoksycznego.

Lewofloksacyna wykazała aktywność fototoksyczną jedynie w bardzo wysokich dawkach w badaniach na myszach. Lewofloksacyna nie wykazała potencjału genotoksycznego w analizie fotomutagennym i zmniejszała rozwój guza w badaniu fotokancerogennym.

Tak jak inne fluorochinolony, lewofloksacyna wykazała wpływ na chrząstki (tworzenie pęcherzyków i pustki) u szczurów i psów. Efekty te były bardziej wyrażone u młodych zwierząt.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na lewofloksacynę:

zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich (dla wymienionych wyżej infekcji lek należy stosować tylko wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu wstępnym tych infekcji, jest nieuzasadnione lub niemożliwe);
skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek);
przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
postać płucna wąglika: profilaktyka po kontakcie oraz leczenie.

Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
padaczka;
uszkodzenie ścięgien związane ze stosowaniem fluorochinolonów;
wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
ciąża i okres karmienia piersią.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu gumowego zatyczki, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Podczas przeprowadzania infuzji nie jest wymagana ochrona przed światłem. Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nie należy wykorzystywać pozostałego po użyciu leku.

Przed zastosowaniem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie klarowny, zielonkawo-żółty roztwór, wolny od cząstek.

Tak jak w przypadku wszystkich innych leków, nieużywany roztwór należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mieszanie z innymi roztworami do infuzji:

Lewofloksacyna jest kompatybilna z następującymi roztworami do infuzji:

0,9 % roztworem chlorku sodu;
5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań;
2,5 % roztworem glukozy w roztworze Ringera;
połączonymi roztworami do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, glukoza, elektrolity).

W przypadku niestosowalności, patrz sekcja „Niestosowalność”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Oddziaływanie innych leków na lewofloksacynę

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofiliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, a także innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13 % wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cymetydyna

Probenecyd i cymetydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cymetydyny o 24 %, a probenecydu o 34 %, ponieważ oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach mało prawdopodobne, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cymetydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Leki takie jak węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Oddziaływanie lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33 % przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) odnotowano zwiększenie wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy / międzynarodowe standardowe współczynniki) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania. Wydłużenie odstępu QT”).

Inna istotna informacja

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne środki ostrożności.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy wcześniej mieli ciężkie działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną-Novopharm należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Metycylinoodporny S. aureus

U metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę-Novopharm. W związku z tym lewofloksacyna-Novopharm nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę-Novopharm.

Odporność E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom rozprzestrzenienia się oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglica: stosowanie leku w leczeniu człowieka opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych z zastosowania leku u zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących jego stosowania u ludzi. Lekarze powinni odnieść się do krajowych i/lub międzynarodowych zatwierdzonych protokołów postępowania w leczeniu wąglica.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu (ruchowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów lub objawów wskazujących na ciężkie działanie niepożądane i skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania wlewu

Zalecany czas trwania wlewu to co najmniej 30 minut dla 250 mg lub 60 minut dla 500 mg roztworu lewofloksacyny-Novopharm do wlewu. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może rozwijać się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może występować nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, kolapsum krążeniowy. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny-Novopharm (L-izomer ofloksacyny) wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami. Zgłaszano wystąpienie tych powikłań nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawki dobowe 1000 mg lewofloksacyny-Novopharm. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i zerwania ścięgien zwiększa się u starszych pacjentów, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów oraz pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać stosowanie lewofloksacyny-Novopharm i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. zapewnić unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozkonie

Zgłaszano przypadki miozkonii u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę-Novopharm (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozkonii zwiększa się u starszych pacjentów oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny-Novopharm nie została skorygowana zgodnie z klirensem kreatyniny. Stosowanie lewofloksacyny-Novopharm należy natychmiast przerwać przy pierwszym wystąpieniu miozkonii i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, występująca podczas lub po leczeniu lewofloksacyną-Novopharm (w tym w ciągu kilku tygodni po leczeniu), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W związku z tym lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, jeśli u pacjenta podczas lub po leczeniu lewofloksacyną-Novopharm rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, lewofloksacynę-Novopharm należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leków hamujących perystaltykę jelita w tej sytuacji nie wolno stosować.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna-Novopharm jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz przy jednoczesnym stosowaniu substancji czynnych obniżających próg drgawkowy, np. teofiliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”) leczenie lewofloksacyną-Novopharm należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub rozwiniętym niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy są skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę-Novopharm należy stosować tym pacjentom z ostrożnością ze względu na możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna-Novopharm jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna-Novopharm może powodować ciężkie, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), czasem już po podaniu pierwszej dawki leku. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny-Novopharm, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzowe

Podczas stosowania lewofloksacyny-Novopharm zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny zespół martwiczy nabłonka (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrozić życiu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu lewofloksacyny-Novopharm pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na takie reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny-Novopharm i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny-Novopharm wystąpiły ciężkie skórne działania niepożądane, takie jak toksyczny zespół martwiczy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona lub lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), pacjentowi temu nigdy nie należy ponownie przepisywać lewofloksacyny-Novopharm.

Zmiany stężenia glukozy we krwi

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów i fluorochinolonów, podczas stosowania lewofloksacyny-Novopharm zgłaszano przypadki zmian stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiper- glikemii, obserwowane głównie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę. Znane są przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu cukru we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie lewofloksacyną-Novopharm należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaburzeń stężenia glukozy we krwi i rozważyć alternatywną terapię przeciwbakteryjną niezwiązaną z fluorochinolonami.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny-Novopharm (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, zaleca się, aby pacjenci unikali silnego nasłonecznienia lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieniowania UV (np. lampą UV, lampami solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania lewofloksacyny-Novopharm.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Ze względu na możliwy wzrost wartości wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę-Novopharm w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), przy jednoczesnym stosowaniu tych leków należy monitorować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę-Novopharm. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samodestrukcyjnych, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny-Novopharm (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny-Novopharm i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się stosowanie lewofloksacyny-Novopharm z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlęganie się odcinka QT

Należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę-Novopharm, z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
jednoczesne stosowanie leków mających potencjał wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki. Dawkowanie u pacjentów starszych”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. W związku z tym należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę-Novopharm, z ostrożnością u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci przyjmujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas stosowania lewofloksacyny-Novopharm (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą) zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna-Novopharm, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji, w przypadku pacjentów z miastenią gravis stosujących fluorochinolony, zgłaszano ciężkie działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i stany wymagające interwencji wspomagającej oddychanie. Lewofloksacyna-Novopharm nie jest zalecana w leczeniu pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny-Novopharm wystąpią zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny-Novopharm, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (odpornych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę-Novopharm oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia wyników dodatnich na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna-Novopharm może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym powodować fałszywie ujemne wyniki w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Aneurysma, rozwarstwienie aorty i zastawka sercowa z regurgitacją/niewydolnością

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca w rodzinie, lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
czynniki ryzyka regurgitacji/niewydolności zastawek serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę-Novopharm może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o typowych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, u których występuje nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny-Novopharm. W przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie można ponownie stosować lewofloksacyny-Novopharm. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu lewofloksacyny-Novopharm u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas stosowania lewofloksacyny-Novopharm może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli istnieje podejrzenie rozwoju takich zaburzeń, należy monitorować parametry krwi i w przypadku odstępstw od normy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną-Novopharm.

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych

Lek zawiera 15,8 mmol (363 mg) sodu w 100 ml roztworu, co należy uwzględnić, jeśli pacjent przestrzega diety o kontrolowanym spożyciu soli.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W czasie ciąży lub karmienia piersią lek jest przeciwwskazany.

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny-Novopharm u kobiet w ciąży i karmiących piersią są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na funkcję rozrodczą. Ze względu na brak badań u ludzi (a dane z badań na zwierzętach wskazują na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki stawowej u rozwijających się zwierząt) lewofloksacynę-Novopharm nie można przepisywać kobietom w ciąży ani karmiącym piersią. Jeśli w trakcie leczenia stwierdzono ciążę, należy poinformować lekarza. W razie potrzeby stosowania leku karmienie piersią należy przerwać.

Lewofloksacyna-Novopharm nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek podaje się dożylnie powoli 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości na lek potencjalnego patogenu. Leczenie lewofloksacyną po wstępnym stosowaniu postaci dożylnie może być ukończono przez podanie postaci doustnej, o ile takie leczenie jest odpowiednie dla danego pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność postaci parenteralnych i doustnych, można stosować tę samą dawkę.

Tabela 3

Dawkowanie dla pacjentów z normalną funkcją nerek,

u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Wskazania	Dawka, mg	Liczba podawania na dobę	Trwanie leczenia1
Przeciwzapalenia płuc nabyte pozaszpitalnie	500	1–2 razy	7–14 dni
Pyelonefryt	500	1 raz	7–10 dni
Skomplikowane infekcje dróg moczowych	500	1 raz	7–14 dni
Chroniczny bakteryjny prostatyt	500	1 raz	28 dni
Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich	500	1–2 razy	7–14 dni
Postać płucna wąglika	500	1 raz	8 tygodni

1W zależności od stanu pacjenta po kilku dniach możliwe jest przejście od początkowego dożylnego podania do doustnego przyjmowania w tej samej dawce.

Tabela 4

Dawkowanie dla pacjentów z upośledzoną funkcją nerek,

u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

Klirens kreatyniny, ml/min

Reżim dawkowania

(w zależności od ciężkości zakażenia i formy nozologicznej)

250 mg / 24 godz.

500 mg / 24 godz.

500 mg / 12 godz.

50–20

pierwsza dawka — 250 mg, kolejne —

125 mg / 24 godz.