Levotren

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku LEVOTREN (LEVOTREN)

SkÅ ad:

substancja czynna: levofloxacin;

1 ml roztworu zawiera levofloksacyny (w postaci póŠwodorotlenku) 5 mg;

substancje pomocnicze: chlorochlorek sodu, kwas solny stļony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwaŠc.

PostaÄ lekowa. Roztwór do wlewu.

GÅÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Šrodków przeciwbakteryjnych do stosowania systemowego. Šrodków przeciwbakteryjnych z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levotren – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S(–) enancjomer racemicznego leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levotren działa na kompleks DNA-girazy i topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levotrenu zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub powierzchni pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inhibicyjnego) [MIC (MPC)].

Mechanizm oporności. Odporność na levotren rozwija się w wyniku stopniowego procesu mutacji genów kodujących obie topoizomerazy typu II: DNA-girazę i topoizomerazę IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przenikanie przez barierę (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) i mechanizm eflluksu, mogą również wpływać na wrażliwość na levotren.

Istnieje oporność krzyżowa między levotrenem a innymi fluorochinolonami.

Dzięki mechanizmowi działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levotrenem a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia. Zalecane przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na antybiotyki) wartości odcięcia MIC dla levotrenu, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów umiarkowanie wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy umiarkowanie wrażliwe od opornych, przedstawione są poniżej w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Wartości odcięcia MIC EUCAST dla levotrenu (wersja 10.0, 2020-01-01):

Tabela 1

Występowanie oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla wybranych gatunków. Zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne występowanie oporności jest takie, że korzyść ze środka leczniczego, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci – grupy C i G*, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Coagulase negative, Staphylococcus spp.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis.

Przetrwałe szczepy oporne

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

* S. aureus oporny na metycylinę prawdopodobnie wykazuje współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Biologiczna dostępność wynosi około 99–100%.

Pokarm wywiera niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest po jednym lub dwóch dawkach 500 mg według schematu podawania środka leczniczego w ciągu 48 godzin.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza.

Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płuc, skóry (płyn pęcherzy), tkanek prostaty i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości środka leczniczego wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chirальной.

Eliminacja

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Głównie wydalana jest przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje, że drogi podania doustne i dożylne są wzajemnie zastępowalne.

Liniowość

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Funkcja nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli 2.

Tabela 2

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po pojedynczej dawce doustnej 500 mg

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, poza różnicami związanymi z klirem kreatyniny.

Różnice płciowe

Oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice płciowe mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Levotren wskazany jest w leczeniu u dorosłych następujących zakażeń:

• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka i leczenie po narażeniu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leku Levotren należy stosować w leczeniu poniższych zakażeń tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie antybiotyków zwykle zalecanych w leczeniu tych zakażeń:

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• padaczka;
• uszkodzenia ścięgien w wywiadzie po stosowaniu fluorochinolonów;
• wiek dziecięcy (poniżej 18 roku życia);
• ciąża;
• okres karmienia piersią.

Wpływ innych leków i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lek Levotren

Teofyryna, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

W badaniach klinicznych nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między lewofloksacyną a teofyryną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofyryną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy.

Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna miały statystycznie istotny wpływ na wydalanie lewofloksacyny.

Clirense nerkowe zmniejszało się w obecności cyklotydyny (o 24%) i probenecydu (o 34%). Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję lewofloksacyny w kanalikach nerkowych. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, statystycznie istotne różnice kinetyczne raczej nie będą miały znaczenia klinicznego.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki

Badania farmakologii klinicznej nie wykazały klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z węglanem wapnia, cyfostyną, glimepidem, ranitydyną.

Wpływ leku Levotren na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości testów koagulacyjnych (czas protrombinowy/stosunek normatywny międzynarodowy) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające odcinek QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki mogące wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” („Wydlużenie odcinka QT”)).

Teofyryna

W badaniach interakcji farmakodynamicznych lewofloksacyna nie wpływała na farmakokinetykę teofyryny (która jest markerowym substratem CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie hamuje CYP1A2.

Glikokortykosteroidy

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko zerwania ścięgna.

Inna informacja

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas stosowania lewofloksacyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy mieli poważne reakcje niepożądane w przeszłości po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych opcji terapeutycznych, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo kooporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy zalecane antybakteryjne leki stosowane w leczeniu infekcji MRSA są uznawane za niewskazane).

Oporność E. coli

Oporność E. coli na fluorochinolony – najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych – różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarzom przepisującym lek zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika

Doświadczenie kliniczne oparte jest na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań na ludziach. Lekarze powinni konsultować się z narodowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia wąglika.

Długotrwałe, niesprawności powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych, prowadzących do trwałej niesprawności, trwających miesiące lub lata, dotykających różne, czasem wielokrotne układy organizmu (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka. Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach jakichkolwiek poważnych reakcji niepożądanych i skontaktować się z lekarzem.

Czas trwania wlewu

Należy przestrzegać zalecanego czasu wlewu roztworu do wlewu dożylnego Levotren, który wynosi co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub co najmniej 60 minut dla dawki 500 mg. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny mogą wystąpić tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może prowadzić to do nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego, a nawet do kolapsu krążeniowego. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomeru ofloksacyny) stwierdza się wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać podawanie leku.

Tendinitis i zerwanie ścięgien

Tendinitis i zerwanie ścięgien (w szczególności ścięgna Achillesa, ale nie tylko) mogą rozwijać się dwustronnie, pojawiać się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, ale znane są przypadki, w których objawy pojawiały się nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko tendinitis i zerwania ścięgien wzrasta u starszych pacjentów, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepie narządów, u pacjentów otrzymujących dawki dobowe 1000 mg oraz u tych, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami.

Przy pierwszych objawach tendinitis (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne leczenie. Należy odpowiednio leczyć dotkniętą kończynę (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane, jeśli występują objawy tendynopatii.

Miozmy

Zarejestrowano przypadki miozmów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów wzrasta u starszych pacjentów oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano zgodnie z kliremsem kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CD-AD, Clostridium difficile-związana biegunka). CD-AD może różnić się stopniem nasilenia od łagodnego do zagrażającego życiu, a najcięższą postacią jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość tego rozpoznania u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli pojawi się podejrzenie CD-AD, lewofloksacynę należy odstawić i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i powodować napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków, które obniżają próg drgawkowy, np. teofiliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego należy odstawić lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukoza-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub istniejącym niedoborem aktywności glukoza-6-fosforan dehydrogenazy mogą być podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Dlatego podczas leczenia takich pacjentów lewofloksacyną należy monitorować stan pod kątem wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może powodować poważne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do szoku anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (znany również jako zespół Lyella) oraz lekowe wysypki z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Przy przepisywaniu leku należy uprzedzić pacjentów o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. Jeśli pojawiają się objawy i objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli w wywiadzie pacjenta po zastosowaniu lewofloksacyny wystąpiły takie poważne reakcje jak toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, ponowne przepisanie lewofloksacyny temu pacjentowi jest zabronione.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zmian poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiperlipidemii, które częściej występują u osób starszych, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami obniżającymi poziom cukru (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu cukru we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami nie zawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Podczas leczenia lewofloksacyną zgłaszano reakcje fotosensytywności (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom zaleca się unikanie ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas przyjmowania i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania lewofloksacyny w celu zapobiegania fotosensybilizacji.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia się wyników badań koagulacyjnych (INR/współczynnik normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), przy jednoczesnym stosowaniu tych leków należy monitorować wyniki badań koagulacyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach takie reakcje postępowały do myśli samobójczych i samozniszczeniowego zachowania, czasem już po jednorazowej dawce lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i skonsultować się z lekarzem. Należy rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną niefluorochinolonową i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klas I A i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, tej grupie pacjentów należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie” i „Reakcje niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

Zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej u pacjentów, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Pacjentom leczonym lewofloksacyną należy zalecić informowanie lekarza, jeśli u nich wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie; przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu po przyjmowaniu lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii fałszywej (myasthenia gravis)

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z myasthenia gravis. W okresie postmarketingowym po zastosowaniu lewofloksacyny obserwowano poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne, a także konieczność sztucznej wentylacji płuc, związane z przyjmowaniem fluorochinolonów przez pacjentów z myasthenia gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana pacjentom z wywiadem myasthenia gravis.

Zaburzenia wzroku

Należy natychmiast skontaktować się z okulistą w przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn” i „Reakcje niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów niewrażliwych na ten lek. Jeśli w trakcie leczenia rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników oznaczeń opioidów za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca Epidemiologiczne badania wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy lub rozwarstwienia aorty lub z chorobą zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów predysponujących:

• takich jak aneurysma aorty, rozwarstwienie i regurgitacja/niewydolność zastawek serca (np. choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo

− aneurysma i rozwarstwienie aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wieloogniskowy, miażdżyca, zespół Sjögrena), lub dodatkowo

− regurgitację/niewydolność zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach należy poradzić pacjentom natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci odczuwający nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub u których występuje wymioty, powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, a po potwierdzeniu diagnozy nie wznawiać jej stosowania. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera 15,4 mmol (lub 354 mg) sodu na 100 ml roztworu, co odpowiada około 18% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu dla dorosłego człowieka, wynoszącego 2 g.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednią lub pośrednią toksyczność reprodukcyjną. Jednak przy braku danych dotyczących stosowania u ludzi i przy istniejących danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstek rozwijającego się organizmu w wyniku działania fluorochinolonów, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Brakuje wystarczających informacji o przenikaniu lewofloksacyny do mleka matki. Jednak inne fluorochinolony przechodzą do mleka matki. Przy braku danych dotyczących stosowania u ludzi i przy istniejących danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstek rozwijającego się organizmu w wyniku działania fluorochinolonów, lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Fertylność. Lewofloksacyna nie powoduje zaburzeń płodności ani niepłodności u zwierząt.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Lek Levotren ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą pogorszyć zdolność pacjenta do koncentracji i reakcji, co może stanowić ryzyko w sytuacjach, gdy te umiejętności są szczególnie ważne (np. przy kierowaniu pojazdem lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lekarstwo Levotren podaje się w sposób wewnątrznie dożylnie powoli 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji, a także od wrażliwości potencjalnego patogenu na lek. Leczenie lewofloksacyną po wstępnym zastosowaniu formy dożylnej może być ukończone leczeniem formą doustną, pod warunkiem akceptowalności takiego leczenia dla danego pacjenta. Biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form parenteralnych i doustnych, można stosować taką samą dawkę obu form.

Dla pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny > 50 ml/min, dawkowanie przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

* Długość leczenia obejmuje podawanie dożylnego i leczenie doustne. Czas przejścia od podawania dożylnego do doustnego zależy od sytuacji klinicznej, ale zazwyczaj wynosi od 2 do 4 dni.

Grupy specjalne pacjentów

Dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min, dawkowanie podano w tabeli 4.

Tabela 4

1Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie osierdziowej (CAPD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomiarowo metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, a mianowicie: „Tendinitis i pęknięcie ścięgna” oraz „Wydlęganie interwału QT”).

Sposób podania

Lek Levotren przeznaczony jest wyłącznie do powolnego wstrzykiwania dożylnego; podaje się go 1 lub 2 razy na dobę. Czas infuzji powinien wynosić co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub co najmniej 60 minut dla dawki 500 mg lewofloksacyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ten lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Lek należy zastosować natychmiast po przebiciu portu infuzyjnego, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Roztwór należy wizualnie przebadać przed zastosowaniem. Należy stosować wyłącznie klarowny roztwór, o barwie od żółtej do zielonkawo-żółtej, praktycznie wolny od cząstek.

Przygotowanie do wstrzykiwania dożylnego:

• trzymać worek z portem infuzyjnym do góry;
• odkręcić ochronny kapturzek z portu infuzyjnego;
• wprowadzić igłę do leku do portu infuzyjnego ruchem obrotowym;
• umieścić worek na stojaku do roztworów infuzyjnych.

Podczas przeprowadzania infuzji nie jest wymagana ochrona przed światłem.

Jak w przypadku wszystkich innych leków, każdy niewykorzystany lek należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mieszanie z innymi roztworami infuzyjnymi

Levotren jest kompatybilny z następującymi roztworami infuzyjnymi:

• 0,9 % roztworem chlorku sodu;
• 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań;
• 2,5 % roztworem glukozy w roztworze Ringera;
• połączonymi roztworami do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, glukoza, elektrolity).

Informacje dotyczące niezgodności znajdują się w sekcji „Niezgodność”.

Dzieci.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w leczeniu dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi z dawkami przekraczającymi dawki terapeutyczne, najważniejszymi objawami ostrego przedawkowania lewofloksacyny są objawy ze strony układu nerwowego środkowego (CNS), takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady drgawek, wydłużenie interwału QT.

W okresie postmarketingowym obserwowano działania niepożądane ze strony CNS, w tym dezorientację, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i CAPD, jest nieskuteczna w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane opisane są według klas układów narządów MedRA i określone są pod względem częstości:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000, ≤ 1/100);

rzadko (≥ 1/10000, ≤ 1/1000);

bardzo rzadko (≤ 1/10000);

nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Rzadko: infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, rozmnażanie innych odpornych mikroorganizmów.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego. Rzadko: eozynofilia, leukopenia. Rzadko: neutropenia, trombocytopenia. Nieznane: niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nieznane: wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania. Rzadko: anoreksja. Rzadko: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nieznane: hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, niepokój, nadmierne pocenie się, drżenie kończyn.

Zaburzenia psychiczne.* Często: bezsenność. Rzadko: lęk, dezorientacja, niepokój. Rzadko: reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, patologiczne sny, koszmary senne, delirium. Nieznane: mania, zaburzenia psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia układu nerwowego.* Często: ból głowy, zawroty głowy. Rzadko: senność, drżenie, dysgezja. Rzadko: drgawki (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), parestezje, zaburzenia pamięci. Nieznane: mioklonus, obwodowa neuropatia czuciowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), obwodowa czuciowo-ruchowa neuropatia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zaburzenia wrażliwości dotykowej, parosmia, w tym anosmia, dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe, agewzja, omdlenie, łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie.

Zaburzenia narządu wzroku.* Rzadko: zaburzenia wzroku, takie jak zamazane widzenie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nieznane: tymczasowa utrata wzroku, zapalenie uwea (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu. Rzadko: zawroty głowy. Rzadko: szumy w uszach. Nieznane: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego.** Często (dotyczy tylko formy do wstrzykiwania dożylnego): zapalenie żył. Rzadko: hipotensja tętnicza, tachykardia, uczucie kołatania serca. Nieznane: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa i arytmia typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia. Rzadko: duszność. Nieznane: skurcz oskrzeli, alergiczny zapalenie płuc.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Często: biegunka, wymioty, nudności. Rzadko: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia. Nieznane: krwawa biegunka, która rzadko może być objawem enterokolitu, w tym kolitu pseudobłoniastego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego. Często: podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP). Rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi. Nieznane: żółtaczka i ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym ostra śmiertelna niewydolność wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zapalenie wątroby.

Zaburzenia układu endokrynnego: Rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych b. Rzadko: wysypka, świąd skóry, pokrzywka, hiperhidroza. Rzadko: reakcje skórne z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), stała erytema lekowa. Nieznane: hiperpigmentacja skóry, toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumieńcza egzudatywna, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), naczyniak zapalenia z leukoklastyzją, zapalenie jamy ustnej.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego.* Rzadko: artrologia, miologia. Rzadko: uszkodzenia ścięgien (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), w tym zapalenie ścięgna (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, szczególnie u pacjentów z miastenią gravis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nieznane: rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (np. ścięgna Achillesa, patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego. Rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy. Rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek międzywątrobowego).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.* Często (dotyczą tylko formy do wstrzykiwania dożylnego): reakcje w miejscu infuzji (ból, zaczerwienienie). Rzadko: osłabienie. Rzadko: gorączka. Nieznane: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej, kończyn).

Do innych działań niepożądanych związanych z zastosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u chorych na porfirię.

*Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki, które trwały przez kilka miesięcy lub lat, prowadzące do utraty sprawności i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji na lek, dotykające różne, czasem kilka układów narządów i narządów zmysłów (takie reakcje jak zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, ból kończyn, artrologia, zaburzenia chodu, neuropatia z towarzyszącymi parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, snu, słuchu, wzroku i węchu), oraz związane w niektórych przypadkach z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

aReakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

bReakcje skórne i błony śluzowej mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Do innych niepożądanych działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonu należą napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Odrębne działania niepożądane: niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuropatia i zaburzenia koncentracji jako potencjalne aspekty długotrwałych i inwalidyzujących działań niepożądanych indukowanych przez fluorochinolony, które mogą prowadzić do utraty sprawności.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Po usunięciu opakowania ochronnego okres ważności wynosi 24 godziny.

Warunki przechowywania.

Nie mrozić. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Ten lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ten lek nie powinien być mieszany jednocześnie z heparyną, roztworami zasadowymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

100 ml leku w worku do infuzji w opakowaniu ochronnym. 10 worków w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

INFOMED FLUIDS S.R.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Str. Teodor Pallady nr. 50, sector 3, Bukareszt, kod 032266, Rumunia.