Levoprylo

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEVOPRYLO (LEVOPRO)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera 500 mg lewofloksacyny hemihydratu, przeliczonego na bezwodną lewofloksacynę w ilości 100%;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, dinatrii edetas, acidum hydrochloridum dilutum, natrii hydroxydum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz o barwie od żółtej do zielonkawo-żółtej. Osmolarność teoretyczna – 300 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów,
S(–) enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wymierającego) (MIC (MBC)).

Mechanizm oporności

Odporność na levofloksacynę rozwija się w postaci stopniowej mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomerazy II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przepuszczalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Obserwuje się oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odniesienia MIC dla levofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testów MIC (mg/l).

Kliniczne wartości odniesienia MIC levofloksacyny określone przez EUCAST [Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne] (wersja 10.0, 01-01-2020)

Tabela 1

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 O szacunku wrażliwości można wnioskować na podstawie wrażliwości na ciprofloksacynę.

Zasięg oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-ujemne:

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztlenowce:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, w których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Staphylococcus spp. koagulazo-ujemne.

Beztlenowce Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztlenowce:

Bacteroides fragilis.

Przyrodzone oporne szczepy

Gram-dodatnie beztlenowce:

Enterococcus faecium.

* Szczepy S. aureus oporne na metycylinę mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po 1–2 godzinach. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%.

Żywność ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy dziennie.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Średni wolumen rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się leku w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanek gruczołu krokowego i moczu. Jednakże do płynu mózgowo-rdzeniowego lewofloksacyna przenika słabo.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co świadczy o wzajemnej wymienności tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli:

Tabela 2

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice płciowe mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek przeznaczony dla dorosłych do leczenia infekcji wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na lek (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania):

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich

(przy powyższych infekcjach lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane jako terapia pierwotna tych infekcji, jest nieuzasadnione lub niemożliwe);

• ostre zapalenie nerek, skomplikowane infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie radykalne (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub substancje pomocnicze leku.
• Epilepsja.
• Uszkodzenia ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.
• Wiek dziecięcy (do 18. roku życia).
• Ciąża.
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Teofyryna, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofyryną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofyryną, NLPZ oraz innymi substancjami, które obniżają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna

Probenecyd i cyklosporyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklosporyny i o 34% w obecności probenecydu, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych w trakcie badań nieprawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu lewofloksacyny razem z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Badania kliniczne farmakologii wykazały, że przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z następującymi lekami nie stwierdzono żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny: węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną.

Wpływ leku Levoprylo na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów koagulacyjnych (PT [czas protrombinowy] / międzynarodowe stosunki normalizacyjne) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu tych środków należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odcinek QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania. Wydłużenie odcinka QT”).

Inna ważna informacja

Nie obserwuje się wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofyryny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Należy unikać przepisywania leku pacjentom, którzy wcześniej mieli poważne reakcje niepożądane po stosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz dział «Przeciwwskazania»).

Stosowanie w zakażeniach wywołanych przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA)

Wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia krzyżowej oporności metycylinoodpornego gronkowca złotego na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana do leczenia zakażeń, w których etiologicznym czynnikiem jest znany lub podejrzewany MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy standardowe środki przeciwbakteryjne stosowane w leczeniu zakażeń MRSA są nieodpowiednie).

Stosowanie w zakażeniach wywołanych przez E. coli

Oporność E. coli (najczęstszy patogen zakażeń dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu leku należy uwzględnić lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Stosowanie w postaci płucnej wąglika

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować uzgodnione krajowe i/lub międzynarodowe wytyczne dotyczące leczenia wąglika.

Utrwale, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne (czasem kilka jednocześnie) układy organizmu, w tym układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów lub symptomów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania wlewu

Zalecany czas wlewu powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu lewofloksacyny do wlewu o stężeniu 250 mg lub 60 minut dla roztworu o stężeniu 500 mg. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może rozwinąć się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do niewydolności serca i naczyń. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać podawanie leku.

Zawartość sodu wymaga uwzględnienia u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanym spożyciu sodu.

Zapalenie ścięgien i ich zerwanie

Zapalenie ścięgien i ich zerwanie (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień – nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów otrzymujących dawki dobowe 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgien i ich zerwania zwiększa się u pacjentów starszych, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów po przeszczepach narządów oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów leczonych lewofloksacyną (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Ryzyko wystąpienia miozmów zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego wystąpienia miozmów należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudomembranacyjny (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Ważne jest, aby wziąć pod uwagę ten diagnozę u pacjentów, u których rozwinęła się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli podejrzewa się kolit pseudomembranacyjny, należy natychmiast przerwać wlew lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek

Chinolony mogą obniżyć próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek.

Levoprylo, roztwór do wlewu, jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz dział «Przeciwwskazania») i, podobnie jak inne chinolony, należy stosować go z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek, takich jak pacjenci z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN), lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy mózgu, takich jak teofilina (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»). W przypadku wystąpienia napadów drgawek (patrz dział «Reakcje niepożądane») leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodwodoryduktazy

Pacjenci z ukrytymi lub jawnymi wadami aktywności glukozo-6-fosforanodwodoryduktazy mogą być podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Dlatego lek należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną czynnością nerek (niewydolnością nerek) (patrz dział «Sposób stosowania i dawki»).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może okazjonalnie powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, aż do szoku anafilaktycznego), czasem już po podaniu dawki początkowej (patrz dział «Reakcje niepożądane»). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliozy (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz lekową reakcję z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i pozostawać pod ścisłą obserwacją. W przypadku wystąpienia objawów i symptomów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny wystąpiła poważna reakcja skórna, taka jak toksyczny epidermalny nekroliozy, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, leczenie lewofloksacyną u takiego pacjenta nigdy nie powinno być ponownie rozpoczynane.

Zaburzenia glikemii

Podobnie jak w przypadku innych chinolonów, zgłaszano zaburzenia stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperlipidemię, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali leki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę. Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. W przypadku stosowania leku pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia stężenia glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie antybakteryjne lekami niezawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło podczas stosowania lewofloksacyny (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Aby uniknąć fotosensybilizacji, pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnego światła słonecznego ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy UV, solarium) podczas stosowania leku oraz przez 48 godzin po zakończeniu leczenia.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Istnieje możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR / międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. z warfaryną). Dlatego w przypadku jednoczesnego stosowania tych środków należy monitorować wyniki testów krzepnięcia (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem po przyjęciu tylko jednej dawki lewofloksacyny (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz działy «Sposób stosowania i dawki. Dawkowanie u pacjentów starszych», «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji», «Reakcje niepożądane», «Przedawkowanie»).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci przyjmujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec potencjalnie nieodwracalnemu stanowi (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak sepsa (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów choroby wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji znane są poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i stany wymagające interwencji wspomagającej oddychanie, u pacjentów z miastenią gravis podczas stosowania fluorochinolonów. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub reakcji niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania lewofloksacyny należy natychmiast skonsultować się z lekarzem (patrz działy «Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów» oraz «Reakcje niepożądane»).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernej proliferacji mikroorganizmów opornych (rezystentnych) na lek. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę badanie moczu na opioidy może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników badań na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym powodować fałszywie ujemne wyniki bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma lub rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po przyjmowaniu fluorochinolonów. U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy lub wrodzonej choroby zastawek serca, lub u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty lub choroby zastawek serca, lub przy obecności czynników ryzyka lub stanów sprzyjających:

• aneurysmy aorty, rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo:
• aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo:
• regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko wystąpienia aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może również wzrosnąć u pacjentów jednoczesnie stosujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarską w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarską w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nowego napadu przyspieszonego tętna lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o typowych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, u których wystąpiły nudności, niedobór samopoczucia, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przebadać. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie leku. W przypadku potwierdzenia rozpoznania nie można ponownie stosować lewofloksacyny. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrzy dział «Reakcje niepożądane»). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednią lub pośrednią toksyczność reprodukcyjną (patrz dział «Właściwości farmakologiczne»). Ze względu na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany do stosowania w czasie ciąży (patrz dział «Przeciwwskazania»).

Okres karmienia piersią.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Brakuje informacji o przenikaniu lewofloksacyny do mleka matki, choć wiadomo, że inne fluorochinolony są wydzielane z mlekiem matki. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany do stosowania w czasie karmienia piersią (patrz działy «Przeciwwskazania» oraz «Właściwości farmakologiczne»).

Fertilność.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą obniżać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji, co zwiększa ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek do wstrzykiwania dożylne należy stosować w ciągu 3 godzin od przekłucia korka gumowego. Nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji. Roztwór do wstrzykiwania dożylnego można przechowywać przy oświetleniu pomieszczeniowym nie dłużej niż 3 doby bez ochrony przed światłem.

Lek podaje się dożylnie powoli, 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości na lek potencjalnego patogenu.

Możliwy jest przejście od początkowego dożylnej aplikacji lewofloksacyny na doustne przyjmowanie zgodnie z instrukcją lekarską dotyczącą lewofloksacyny w postaci tabletek, w zależności od stanu pacjenta. Ze względu na równoważność biochemiczną form doustnej i parenteralnej, możliwe jest zastosowanie tej samej dawki.

W leczeniu dorosłych z prawidłową czynnością nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, zaleca się następujące dawki leku:

Tabela 3

* Czas trwania leczenia obejmuje podanie leku dożylnie i doustnie. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Dozowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min:

Tabela 4

1 Po hemodializie lub chronicznym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (CAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

U tych pacjentów nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i głównie wydalana przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, podsekcje „Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien” oraz „Wydlużenie odstępu QT”).

Sposób stosowania

Levoprylo, roztwór do infuzji, podaje się w postaci wolnej infuzji dożylniej; roztwór podaje się 1–2 razy na dobę. Czas podania powinien trwać nie krócej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie krócej niż 60 minut dla dawki 500 mg (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia lekiem Levoprylo przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenu.

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nadmierna dawka.

Zgodnie z wynikami badań toksyczności na zwierzętach oraz klinicznych badań farmakologicznych przeprowadzonych z dawkami przekraczającymi dawki terapeutyczne, najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego centralnego, takie jak dezorientacja i zaburzenia świadomości, zawroty głowy, napady padaczkowe, halucynacje i drżenie, wydłużenie odstępu QT.

W badaniach pozarejestrowych obserwowano następujące działania niepożądane ze strony UKN: dezorientacja, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy stosować terapię objawową zgodnie z objawami klinicznymi. Należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG, z uwagi na możliwość wydłużenia odstępu QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub CAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Działania niepożądane.

Informacja podana poniżej oparta jest na danych z badań klinicznych z udziałem ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestrowym.

Częstość działań niepożądanych określono według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), nieczęsto (≥1/10000, <1/1000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającej się ich powagi.

Infekcje i inwazje. Nieczęsto: infekcje grzybicze, w tym infekcje wywołane przez grzyby z rodzaju Candida. Odporność patogennych mikroorganizmów.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego. Nieczęsto: leukopenia, eozynofilia. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia. Częstość nieznana: niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego. Rzadko: reakcje nadwrażliwościowe, w tym obrzęk naczynioruchowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Nieczęsto: anoreksja. Rzadko: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, hipoglikemiczny śpiączka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Częstość nieznana: hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia psychiczne*. Często: bezsenność. Nieczęsto: niepokój, dezorientacja, drażliwość. Rzadko: zaburzenia psychiczne (np. z halucynacjami, paranoją), depresja, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia snu, koszmary senne, delirium. Częstość nieznana: reakcje psychiczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli samobójcze i próby samobójstwa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), mania.

Zaburzenia układu nerwowego*. Często: ból głowy, zawroty głowy. Nieczęsto: senność, drżenie, dysgezja. Rzadko: napady padaczkowe (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), parestezje, zaburzenia pamięci. Częstość nieznana: obwodowa neuropatia czuciowa lub czucio-ruchowa (patrz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zaburzenia węchu (parosmia), w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskineza (zaburzenia koordynacji ruchów), zaburzenia ekstrapiramidowe, agewzja (utrata smaku), omdlenia, łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Zaburzenia narządu wzroku*. Rzadko: zaburzenia widzenia, np. zamazanie widzenia (patrz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Częstość nieznana: tymczasowa utrata wzroku (patrz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie tuniczki naczyniowej oka (uveitis).

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi*. Nieczęsto: zawroty głowy. Rzadko: szumy w uszach. Częstość nieznana: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca**. Rzadko: tachykardia, kołatanie serca. Częstość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa oraz tachykardia komorowa typu „torsade de pointes” (głównie u pacjentów z predyspozycją do wydłużenia odcinka QT), przedłużenie odcinka QT stwierdzone w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Przedawkowanie”).

Zaburzenia układu naczyniowego**. Często: zapalenie żył (tylko dla form do wstrzykiwania dożylnego). Rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej. Nieczęsto: duszność. Częstość nieznana: skurcz oskrzeli, alergiczny zapalenie płuc.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często: biegunka, wymioty, nudności. Nieczęsto: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia. Częstość nieznana: biegunka krwawa, która rzadko może wskazywać na zapalenie jelita, w tym kolit pseudomembranowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP). Nieczęsto: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi. Częstość nieznana: żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki śmiertelne ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego. Rzadko: zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnychb. Nieczęsto: wysypka, świąd, pokrzywka, nadpotliwość. Rzadko: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), stały dermatyt lekowy. Częstość nieznana: toksyczny nekrolizy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Zaburzenia ze strony układu kostno-szkieletowego i tkanki łącznej*. Nieczęsto: artrologia, mialgia. Rzadko: uszkodzenia ścięgien (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym zapalenie ścięgien (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Częstość nieznana: ostra martwica mięśni szkieletowych (rabdomioliza), pęknięcie ścięgna, np. ścięgna Achillesa (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego. Nieczęsto: podwyższone stężenie kreatyniny w osoczu. Rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*. Często: reakcja w miejscu infuzji: ból, zaczerwienienie (przy podaniu dożylnym). Nieczęsto: osłabienie. Rzadko: gorączka. Częstość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Ponadto inne niepożądane działania związane z zastosowaniem fluorochinolonów:

– napady porfirii u pacjentów z porfirią; niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi, które mogą być przejawem długotrwałych i inwalidzujących działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

a Reakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów leczonych chinolonami i fluorochinolonami, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidyzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, które dotyczyły różnych (czasem kilku naraz) układów narządów i zmysłów (w tym takie działania jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** U pacjentów leczonych fluorochinolonami odnotowano przypadki wystąpienia aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niezgodność.

Levoprylo nie należy mieszać z heparyną ani roztworami o odczynie zasadowym (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem leków wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Mieszanie z innymi roztworami do infuzji

Levoprylo jest zgodne z następującymi roztworami do infuzji:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór monohydratu glukozy;
• wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 100 ml lub 150 ml w butelce, 1 butelka w opakowaniu.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Infuzja” z ograniczoną odpowiedzialnością.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 21034, miasto Winnica, ul. Wołoszkowa, nr 55

lub

Ukraina, 23219, Winnicka oblast, rejon Winnicki, Wieś Winnickie Chutory, ul. Nemyrowskie Szosse, nr 84A.

Wnioskodawca. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „ES FARMA”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 01010, miasto Kijów, ul. Iwana Mazepy, 3, pok. 174.