Levoksimed

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LEVOKSIMED (LEVOXIMED)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera levofloxacinu (w postaci hemihydratu levofloxacinu) 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hydroksypropylometyloceluloza, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

skład powłoki filmowej: Opadry® II żółty (85G32281): alkohol polowinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, lecytyna, tlenek żelaza żółty (E 172), IA63400/IC07484 talk/tlenek żelaza czerwony (E 172) (3:1).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: wydłużone tabletki powlekane, jasnopomarańczowe, z ryflowaną linią po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm rozwoju oporności

Oporność na levofloksacynę rozwija się stopniowo w wyniku mutacji miejsca docelowego w topoizomerazach typu II, DNA-girazie i topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy eflluksji, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Obserwuje się oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) punkty odniesienia MIC dla levofloksacyny, które pozwalają odróżnić mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o umiarkowanej wrażliwości oraz mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli dla testów MIC (mg/l).

Kliniczne graniczne wartości MIC EUCAST dla levofloksacyny (wersja 10.0, 01-01-2020)

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Ocena wrażliwości może być oparta na wrażliwości na ciprofloksacynę.

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowce Gram-ujemne:

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztlenowce:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Niestałe wrażliwość (nabyta oporność >10 %)

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Staphylococcus coagulase spp.

Beztlenowce Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztlenowce:

Bacteroides fragilis.

Wrodzenie oporne szczepy

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Enterococcus faecium.

* szczepy oporne na metycylinę S. aureus mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%. Spożycie pokarmu nieco wpływa na wchłanianie. Stabilne stężenia osiągane są w ciągu 48 godzin po podaniu 500 mg lewofloksacyny 1–2 razy dziennie.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na dobrą dystrybucję w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Stwierdzono, że lewofloksacyna przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzyków, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanek gruczołu krokowego oraz do moczu. Jednakże przenikanie lewofloksacyny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest słabe.

Metabolizm

Lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny, które stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Cząsteczka lewofloksacyny jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po doustnym podaniu lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni pozorny całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymiennąść tych dróg podania.

Liniowość

Lewofloksacyna podlega liniowej farmakokinetyce w zakresie od 50 do 1000 mg.

Osobliwe populacje

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens kreatyniny, a okres półtrwania wydłuża się.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym doustnym podaniu dawki 500 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów w porównaniu z osobami w podeszłym wieku, poza różnicami związanymi z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci pacjenta. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie następujących chorób zakaźnych (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” (Farmakodynamika) oraz „Szczególne wskazania”) u dorosłych:

• ostre zapalenie nerek i powikłania infekcji dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna antraksu (profilaktyka poekspozycyjna i leczenie) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Leczenie poniższych infekcji, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków bakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane jako leczenie pierwotne tych infekcji:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym przewlekłego zapalenia oskrzeli;
• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• powikłania infekcji skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Preparat może być stosowany w celu ukończenia cyklu leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie pierwotnego leczenia lewofloksacyną do stosowania dożylnego.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub inne składniki preparatu.
• Epilepsja.
• Uszkodzenia ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.
• Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).
• Ciąża.
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna

Może dojść do istotnego zmniejszenia wchłaniania lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z solami żelaza oraz lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, didanozyną (tylko formy zawierające buforowe czynniki glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania po podaniu doustnym. Lewofloksacynę należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po zastosowaniu leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, lub leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin. Węglan wapnia minimalnie wpływał na wchłanianie lewofloksacyny przy podaniu doustnym.

Sukralfa

Może dojść do istotnego zmniejszenia biodostępności lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu. Sukralfa powinna być przyjmowana 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), inne środki obniżające próg padaczkowy

Może dojść do istotnego obniżenia progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej lewofloksacyny z teofliną. Stężenie lewofloksacyny przy stosowaniu z fenbufenem było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyda, cyklosporyna oraz inne środki wpływające na sekrecję kanalikową

Może dojść do zmniejszenia eliminacji lewofloksacyny (poprzez blokowanie jej sekrecji kanalikowej) przy jednoczesnym stosowaniu. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% przy stosowaniu z cyklosporyną, o 34% – przy stosowaniu z probenecydą. Jednak w badaniach statystycznie istotne różnice kinetyczne nie miały znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33%.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Należy monitorować parametry krzepnięcia przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny i antagonistów witaminy K.

Leki wydłużające odcinek QT

Może dojść do wydłużenia odcinka QT przy jednoczesnym stosowaniu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami, które mogą wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne).

Inne interakcje

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z węglanem wapnia, dicygoninem, glibenklamidem, ranitydyną.

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofilliny (która jest substancją modelową dla enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów z ciężkimi reakcjami niepożądanej przeszłości wywołanymi przez chinolony lub leki zawierające fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lek nie jest zalecany w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lek może być stosowany w leczeniu ostrego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, pod warunkiem odpowiedniej diagnostyki tych infekcji.

Oporność na fluorochinolony u Escherichia coli (najczęstszego patogenu infekcji układu moczowego) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglica stosowanie leku oparte jest na danych in vitro wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia wąglica.

Przedłużające się, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów bardzo rzadko opisywano przypadki przedłużających się (miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych dotyczących różnych, czasem kilku układów organizmu (układu mięśniowo-szkieletowego, układu nerwowego, psychicznego i narządów zmysłów), niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów lub oznak jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcia

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien (nie ograniczając się do ścięgna Achillesa, czasem obustronne) mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień – nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu terapii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i ich pęknięcia zwiększa się u pacjentów starszych, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów oraz u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy natychmiast przerwać leczenie lekiem i rozważyć zastosowanie terapii alternatywnej. Dotknięte kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Ryzyko mioklonii

Opisywano przypadki mioklonii u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonii zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana w zależności od klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się mioklonii i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Diareę, szczególnie ciężką, trwającą i/lub krwawą, podczas lub po stosowaniu lewofloksacyny (nawet w ciągu kilku tygodni po zakończeniu leczenia) może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy. Choroba wywołana przez Clostridium difficile może różnić się stopniem ciężkości od łagodnej do zagrożonej życia; najcięższą jej formą jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy. Z tego powodu ważne jest, aby uwzględnić ten diagnozę u pacjentów, u których podczas lub po leczeniu lewofloksacyną wystąpiła ciężka biegunka. Jeśli podejrzewa się chorobę wywołaną przez Clostridium difficile, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji klinicznej przeciwwskazane.

Stosowanie u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak i inne chinolony, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, takich jak pacjenci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać leczenie lekiem.

Stosowanie u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego lek należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z zaburzeniami czynności nerek (niewydolnością nerek).

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania lewofloksacyny może dojść do rozwoju ciężkich, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego aż po wstrząs anafilaktyczny), nawet po podaniu pierwszej dawki. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie leku, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzowe

Podczas stosowania lewofloksacyny opisywano ciężkie skórne reakcje niepożądane, w tym toksyczne martwicze zapalenie skóry (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrożone dla życia lub śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Przy przepisywaniu leku pacjenta należy poinformować o możliwych objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. W przypadku rozwoju objawów i symptomów wskazujących na takie reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozważyć terapię alternatywną. Jeśli u pacjenta wystąpiły ciężkie skórne reakcje niepożądane, takie jak toksyczne martwicze zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona lub lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS) podczas stosowania lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta nigdy nie powinno być ponownie rozpoczynane.

Ryzyko dysglikemii

Podczas stosowania chinolonów, w tym lewofloksacyny, szczególnie u pacjentów z cukrzycą przyjmujących jednocześnie doustne leki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, opisywano zmiany poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia, hipoglikemia). Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Podczas stosowania leku u pacjentów z cukrzycą należy monitorować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku zmian poziomu glukozy we krwi pacjenta należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów.

Fotosensybilizacja

Podczas stosowania lewofloksacyny rzadko może dojść do rozwoju fotosensybilizacji. Pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnego światła słonecznego ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas stosowania leku oraz przez 48 godzin po jego zakończeniu.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników badań koagulacyjnych (INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę jednocześnie z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować badania koagulacyjne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia psychiczne

Podczas stosowania chinolonów, w tym lewofloksacyny, opisywano reakcje psychiczne. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjentki i pacjenci starsi mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Lek należy stosować z ostrożnością u tych grup pacjentów.

Neuropatia obwodowa

Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów opisywano przypadki neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, należy skontaktować się z lekarzem, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas stosowania lewofloksacyny zaobserwowano przypadki niekrotynicznego zapalenia wątroby aż do niewydolności wątroby zagrożonej dla życia, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą. Należy przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy i symptomy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji leku opisywano ciężkie reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Leku nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas stosowania leku wystąpi zaburzenie wzroku lub inny wpływ na oczy, należy natychmiast skontaktować się z okulistą.

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunystycznych i wzrostu opornych mikroorganizmów. Jeśli podczas stosowania leku wystąpi superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie wyników dodatnich za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe jest uzyskanie fałszywie ujemnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Aneurysma/rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, u pacjentów z istniejącą diagnozą aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub warunków sprzyjających:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) oraz dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wieloziarny, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ryzyko ostrego zapalenia trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Należy natychmiast przebadać pacjentów, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie leku. W przypadku potwierdzenia diagnozy nie można ponownie stosować leku. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do niedoczynności szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą.

Z uwagi na brak badań klinicznych u ludzi i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży. Jeśli podczas leczenia lekiem wystąpi ciąża, należy o tym poinformować lekarza.

Okres karmienia piersią

Dane dotyczące wydzielania lewofloksacyny w mleko matki są niewystarczające, choć inne fluorochinolony wydzielają się w mleko matki. Z uwagi na brak badań klinicznych u ludzi i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią.

Plodność

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/obrzot, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy kierowaniu samochodem lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu. Lek można przyjmować niezależnie od podaży pokarmu.

Należy stosować lek co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskrzepowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (wyłącznie dla form zawierających glin lub magnez w środkach buforujących) oraz sukralfażu.

Lek można stosować w celu dokończenia cyklu leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie pierwotnego leczenia lewofloksacyną, roztworem do wlewu, stosując przy tym takie same dawkowanie.

Dawka zależy od typu, ciężkości infekcji oraz wrażliwości prawdopodobnego patogenu.

Zalecane dawkowanie.

Tabela 2

Pacjenci z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny – powyżej 50 ml/min)

Tabela 3

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny – poniżej 50 ml/min)

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dodatkowe dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U tych pacjentów nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki u tych pacjentów.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy: zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie); zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności i erozje błon śluzowych); możliwe wydłużenie interwału QT.

Podczas badań po wprowadzeniu na rynek obserwowano następujące działania niepożądane ze strony UKN: dezorientacja, drgawki, halucynacje i drżenie.

Leczenie: terapia objawowa. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ponieważ możliwe jest przedłużenie interwału QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą wydalania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Efekty uboczne.

Częstotliwość występowania efektów ubocznych określono według następujących kryteriów: bardzo często (> 1/10), często (od > 1/100 do < 1/10), rzadko (od > 1/1000 do < 1/100), niezbyt często (od > 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (> 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje:

niezbyt często – infekcje grzybicze (w tym grzyby rodzaju Candida), oporność drobnoustrojów patogennych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:

niezbyt często – leukopenia, eozynofilia; rzadko – neutropenia, trombocytopenia; częstotliwość nieznana – niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, agranulocytoza, anemia hemolityczna, pancytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcje nadwrażliwościowe, w tym obrzęk naczynioruchowy; częstotliwość nieznana – szok anafilaktyczny/anafilakto-idowy* (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia układu endokrynnego:

częstotliwość nieznana – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania:

niezbyt często – anoreksja; rzadko – hipoglikemia (głównie u pacjentów z cukrzycą); częstotliwość nieznana – hiper- glikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia psychiczne **:

często – bezsenność; niezbyt często – niepokój, dezorientacja, pobudzenie; rzadko – reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, niepokój psychiczny, nietypowe sny, noce-mary; częstotliwość nieznana – delirium, reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi (w tym myśli lub działania samobójcze) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), mania.

Zaburzenia układu nerwowego **:

często – ból głowy, zawroty głowy; niezbyt często – senność, drżenie, dysgezja; rzadko – drgawki (patrz sekcje „Preciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), parestezje, zaburzenia pamięci; częstotliwość nieznana – obwodowa czuciowa lub czuciodwiganowa neuropatia, parosmia (w tym anosmia), dyskineza, zaburzenia ekstrapiramidowe, ageuzja, omdlenie, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Zaburzenia narządu wzroku **:

rzadko – zaburzenia wzroku, takie jak zamazanie obrazu; częstotliwość nieznana – tymczasowa utrata wzroku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zapalenie błony naczyniowej oka (uwet).

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi **:

niezbyt często – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach; częstotliwość nieznana – zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Zaburzenia serca ***:

rzadko – tachykardia, kołatanie serca; częstotliwość nieznana – tachykardia komorowa (może prowadzić do zatrzymania serca), arytmia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”: Wydłużenie odcinka QT oraz „Przedawkowanie”).

Zaburzenia układu naczyniowego ***:

rzadko – hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego:

niezbyt często – duszność; częstotliwość nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

często – biegunka, wymioty, nudności; niezbyt często – ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, zaparcia; częstotliwość nieznana – biegunka krwawa, która może wskazywać na enterokolit (w tym kolit pseudomembranowy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego:

często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); niezbyt często – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; częstotliwość nieznana – żółtaczka i ciężkie uszkodzenie wątroby (w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby, czasem zakończone śmiertelnie), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych****:

niezbyt często – wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierne pocenie; rzadko – wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ustalona wysypka lekowa; częstotliwość nieznana – toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zapalenie naczyń z udziałem leukocytów, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej **:

niezbyt często – artrologia, mialgia; rzadko – uszkodzenia ścięgien (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), w tym ich zapalenie (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); częstotliwość nieznana – rabdomioliza, zerwanie ścięgna (np. Achillesa) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego:

niezbyt często – podwyższone stężenie kreatyniny we krwi; rzadko – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne **:

niezbyt często – osłabienie; rzadko – gorączka; częstotliwość nieznana – ból, w tym pleców, klatki piersiowej i kończyn.

Do innych niepożądanych działań ubocznych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonów należy napad porfirii u pacjentów z porfirią.

*Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

** W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania uboczne, wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, zerwanie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

*** U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne przypadki), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

**** Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych działań ubocznych

Zgłaszanie działań ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań ubocznych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

7 tabletek w blisterze; 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

WORLD MEDICINE LLC, Ukraina.

Producent.

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S., Turcja.

Miejsce produkcji i adres działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turcja.