Levokom

INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leczniczego leku LEVOCOM (LEVOCOM)

SkÅ ad:

substancje czynne: lewodopa, karbidopa;

1 tabletka zawiera lewodopy 250 mg, karbidopy 25 mg;

substancje pomocnicze: skrobiÄ kukurydzianÄ, skrobiÄ Å¼elatynowanÄ, barwnik Indygokarmin (E 132), stearynian magnezu, celulozÄ mikrokrysztaÅ‚owÄ.

PostaÄ c leku. Tabletki.

GÅ‚ówne cechy fizykochemiczne: tabletki niebieskie z domieszkami, dwuwypukÅ‚e, o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwparkinsonowe. Åšrodki dopaminergiczne. DOFA i jej pochodne. Lewodopa z inhibi­torem dekarboksylazy. Kod ATC N04BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levokom – lek przeciwparkinsoniczny o działaniu kombinowanym, zawierający lewodopę – metaboliczny prekursor dopaminy, oraz inhibitor peryfernej dekarboksylazy dopa – karbidopę.

Objawy choroby Parkinsona są najprawdopodobniej związane z niedostateczną ilością dopaminy. W warunkach normalnych dopamina pełni funkcję neuroprzekaźnika i jest wytwarzana w określonych komórkach mózgu kontrolujących aktywność mięśniową. Uważa się, że zaburzenia ruchowe są następstwem niedoboru dopaminy.

Działanie przeciwparkinsoniczne lewodopy wynika z jej przekształcania się w dopaminę poprzez dekarboksylację bezpośrednio w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), co likwiduje niedobór dopaminy w komórkach nerwowych.

Karbidopa, która nie przenika przez barierę krew-mózg, zapobiega ekstracerebralnej dekarboksylacji lewodopy, dzięki czemu zwiększa się dopływ lewodopy do mózgu oraz jej przekształcanie w dopaminę w OUN, co sprzyja zmniejszeniu objawów choroby Parkinsona u wielu pacjentów.

Farmakokinetyka.

Lewodopa szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i ulega metabolizmowi. Głównie przekształca się w dopaminę, adrenalina i noradrenalina, a ostatecznie – w kwas hydroksyfeniloctowy, kwas homowanilinowy i kwas wanililomigdałowy. W osoczu krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym wykrywa się 3-O-metylodopę. Okres półwydalenia lewodopy z osocza krwi wynosi około 50 minut. Przy jednoczesnym stosowaniu karbidopy i lewodopy okres półwydalenia lewodopy wydłuża się do 1,5 godziny. Wszystkie metabolity karbidopy i lewodopy są wydalane z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Choroba Parkinsona.
• Zespół parkinsonizmu.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona nadwrażliwość na którykolwiek z składników leku.

Jednoczesne stosowanie nieselectywnych inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) (stosowanie tych leków należy przerwać co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia lekiem Levokom). Lek można stosować wyłącznie z selektywnymi inhibitorami MAO-B w zalecanych dawkach (np. z selegliną HCl).

Ciężkie psychozy.

Ciężka niewydolność wątroby i nerek. Ciężka niewydolność serca. Ciężka arytmię serca. Ostry udar mózgu. Stany, w których są przeciwwskazane leki adrenergiczne (np. fochromocyty, nadczynność tarczycy, zespół Cushinga). Podejrzane, nierozpoznane zmiany skórne (dermatozy) lub czerniak w wywiadzie. Jaskra z zamkniętym kątem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Levokomu z innymi lekami.

Leki przeciwnadciśnieniowe.

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami obniżającymi ciśnienie, lewodopa/karbidopa może powodować objawy ortostatycznej hipotensji, co wymaga korekty dawki leków obniżających ciśnienie na początku leczenia lekiem.

Antydepresanty.

Przy jednoczesnym stosowaniu kombinacji lewodopy/karbidopy z trójpierścieniowymi antydepresantami możliwe są działania niepożądane, w tym nadciśnienie tętnicze i dyskinezie. Lek Levokom można stosować jedynie pod nadzorem z selektywnymi inhibitorami MAO-B w zalecanych dawkach (np. z selegliną HCl).

Leki antycholinergiczne.

Mogą działać synergistycznie z lewodopą w celu zmniejszenia drżenia, jednak mogą nasilać niekontrolowane ruchy. W dużych dawkach mogą również zmniejszać pozytywny efekt lewodopy poprzez spowolnienie jej wchłaniania.

Żelazo.

Zarejestrowano obniżenie biodostępności substancji czynnych leku Levokom przy jednoczesnym stosowaniu z siarczanem żelaza lub glukonianem żelaza.

Środki znieczyszczające.

Współistnienie stosowania środków znieczyszczających może powodować arytmie.

Inne leki.

Antagoniści receptorów dopaminy D2 (np. fenotiazyny, butyrofenony i rysperydon) oraz izoniazyd mogą obniżać efekt terapeutyczny lewodopy.

Pozytywny efekt leku Levokom w chorobie Parkinsona może być odwracalny pod wpływem stosowania fenytoiny i papaweryny. Dlatego pacjenci stosujący te leki w połączeniu z lewodopą/karbidopą powinni być pod ścisłym nadzorem ze względu na możliwość utraty efektu terapeutycznego.

Nie zaleca się stosowania lewodopy/karbidopy z lekami blokującymi gromadzenie dopaminy (np. z tetrabenazyną) ani z innymi lekami, które mogą hamować poziom monoamin.

Terapia łączna z selegliną może prowadzić do ciężkiej hipotensji ortostatycznej, niecharakterystycznej dla leku Levokom.

Ponieważ lewodopa konkurowuje z niektórymi aminokwasami, u pacjentów stosujących dietę o wysokiej zawartości białka może być zaburzone wchłanianie lewodopy.

Nie badano wpływu jednoczesnego stosowania z lekami zobojętniającymi kwas na biodostępność lewodopy.

Możliwe jest jednoczesne stosowanie leku Levokom i środków zawierających witaminę B6 (chlorowodorek pirydoksyny).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Nie należy stosować leku do leczenia zaburzeń pozapiramidowych wywołanych przez inne leki.

Pacjentom, którzy wcześniej stosowali lewodopę jako monoterapię, można przepisać Levokom. Jednak przyjmowanie lewodopy należy przerwać co najmniej 12 godzin przed rozpoczęciem terapii lekiem Levokom. Dawkę dzienną leku należy dobrać tak, aby zapewniła około 20% poprzedniej dawki dziennej lewodopy (patrz rozdział „Sposób i dawka stosowania”).

Melanoma. Badania epidemiologiczne wykazały, że u pacjentów z chorobą Parkinsona występuje wyższe (ok. 2–6 razy) ryzyko rozwoju melanomy. Nie wiadomo jednak, czy zwiększony ryzyko rozwoju melanomy jest związane z chorobą Parkinsona, czy z innymi czynnikami, np. przyjmowanymi lekami stosowanymi w leczeniu choroby Parkinsona. Dlatego podczas stosowania leku Levokom zaleca się stałą kontrolę skóry. Idealnie, aby badania skóry przeprowadzały okresowo wykwalifikowane osoby (np. dermatolodzy).

Zespół dysregulacji dopaminergicznej (ZDD) – to zaburzenie uzależnienia, które może wystąpić w wyniku nadmiernego stosowania leku i obserwuje się je u niektórych pacjentów przyjmujących karbidopę/lewodopę. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów i ich opiekunów należy poinformować o potencjalnym ryzyku rozwoju ZDD (patrz również rozdział „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów.

Należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem wystąpienia zaburzeń kontroli impulsów. Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o możliwych zmianach zachowania świadczących o zaburzeniach kontroli impulsów, takich jak patologiczna gra na pieniądze, zwiększona potencja, hiperseksualność, impulsywne chęci zakupu, przejadanie się, impulsywne jedzenie, które mogą wystąpić podczas stosowania agonistów dopaminy i/lub leczenia dopaminergicznego, w tym lekiem Levokom. W takim przypadku należy skorygować leczenie.

Dyskinezie mogą występować u pacjentów wcześniej leczonych wyłącznie lewodopą, ponieważ karbidopa sprzyja lepszemu przechodzeniu lewodopy do tkanek mózgowych, co prowadzi do zwiększonego tworzenia się dopaminy. W przypadku wystąpienia dyskinezy może być konieczne zmniejszenie dawki.

Levokom, podobnie jak inne leki zawierające lewodopę, może powodować niekontrolowane ruchy oraz zaburzenia psychiczne. Reakcje te są najprawdopodobniej spowodowane wzrostem stężenia dopaminy w mózgu po podaniu lewodopy. Może być konieczne zmniejszenie dawki.

Należy uważnie obserwować pacjentów w celu wczesnego wykrycia objawów depresji z towarzyszącymi myślami samobójczymi. Pacjenci z psychotycznymi zaburzeniami (w tym w wywiadzie) wymagają szczególnej uwagi. Szczególną uwagę wymagają również pacjenci równocześnie przyjmujący leki psychoaktywne.

Leku należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego i płuc, z astmą oskrzelową, chorobami nerek, wątroby i układu endokrynnego, z wrzodem żołądka lub dwunastnicy (z powodu ryzyka krwawienia z górnych odcinków przewodu pokarmowego) oraz u pacjentów z wywiadem padaczki. Z ostrożnością należy również przepisywać Levokom pacjentom, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, oraz u pacjentów z arytmiami przedsionkowymi, węzłowej lub komorowej. U tych pacjentów należy obserwować stan układu sercowo-naczyniowego, szczególnie podczas stosowania dawki początkowej.

Pacjentom z przewlekłą jaskrą otwartego kąta lek należy przepisywać z ostrożnością, przy jednoczesnej stałej kontroli ciśnienia wewnątrzgałkowego i dokładnej obserwacji ewentualnych zmian podczas leczenia.

Po nagłym odstawieniu leku obserwowano zespół objawów przypominający złośliwy zespół neuroleptyczny, objawiający się sztywnością mięśni, hipertermią, zaburzeniami psychicznymi i podwyższeniem stężenia kreatynofosfokinazy w surowicy. U pacjentów, u których zmniejsza się dawkę lub odstawia lek, szczególnie tych równocześnie przyjmujących neuroleptyki, konieczna jest staranna opieka medyczna.

Lewodopa może powodować senność i nagłe epizody zasypiania. Przypadki nagłych epizodów zasypiania w ciągu dnia są rzadkie. Należy jednak poinformować pacjentów o możliwości wystąpienia takich objawów, a w przypadku ich pojawienia się należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leczenia.

Podczas długotrwałego leczenia należy okresowo kontrolować funkcje wątroby, nerek, układu sercowo-naczyniowego i układu krwiotwórczego.

Jeśli konieczna jest operacja z zastosowaniem znieczulenia ogólnego, lek należy odstawić dzień wcześniej. Leczenie lekiem Levokom należy wznowić po operacji, gdy tylko pacjent będzie mógł go przyjmować.

Leki karbidopy z lewodopą mogą powodować fałszywie dodatni wynik testu na obecność ciał ketonowych w moczu, jeśli do oznaczenia ketonurii stosuje się paski testowe. Reakcja ta nie zmienia się po gotowaniu próbek moczu.

Fałszywie ujemne wyniki mogą wystąpić przy stosowaniu metody glukozooksydazowej do oznaczania glukozurii.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nieznany jest wpływ leku na przebieg ciąży, jednak lewodopa oraz jej kombinacje z karbidopą powodowały wady rozwoju narządów wewnętrznych i szkieletu płodu w badaniach na zwierzętach. Dlatego nie należy stosować leku w czasie ciąży.

W razie konieczności stosowania leku u kobiet karmiących piersią, w okresie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (zawroty głowy, halucynacje, niekontrolowane ruchy, senność, nagłe zasypianie, zaburzenia wzroku) podczas przyjmowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz wykonywania innych czynności wymagających skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Levokom stosuje się dorosłym doustnie. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, w zależności od ciężkości przebiegu choroby, współistniejącej patologii oraz efektu terapeutycznego u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej leczyli się tym lekiem. Aby osiągnąć optymalny efekt, najlepiej przyjmować lek codziennie, bez przerw w stosowaniu.

Pacjenci, którzy nie przyjmowali lewodopy: u pacjentów rozpoczynających leczenie lekiem Levokom, dawka początkowa wynosi ½ tabletki 1 lub 2 razy na dobę po posiłku. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać stopniowo, dodając po ½ tabletki każdego dnia lub co drugi dzień, aż do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Odpowiedź terapeutyczna na lek pojawia się w ciągu jednego dnia, a czasem już po jednej dawce. Pełna skuteczna dawka leku osiągana jest w ciągu 7 dni, w porównaniu z tygodniami i miesiącami stosowania lewodopy oddzielnie.

Pacjenci przyjmujący lewodopę: przyjmowanie lewodopy należy przerwać co najmniej 12 godzin (24 godziny w przypadku form o uwalnianiu powolnym) przed rozpoczęciem terapii lekiem Levokom. Dawka leku powinna zawierać około 20% poprzedniej dobowej dawki lewodopy.

Dawka początkowa: u pacjentów przyjmujących mniej niż 1500 mg lewodopy na dobę, dawka początkowa powinna wynosić 75–100 mg karbidopy i 300–400 mg lewodopy (należy stosować lek w dawkowaniu o stosunku karbidopy do lewodopy 1:4), podzielone na 3–4 dawki na dobę. Pacjenci przyjmujący więcej niż 1500 mg lewodopy na dobę powinni rozpoczynać od dawki leku 1 tabletka 3–4 razy na dobę.

Terapia utrzymująca: terapia z zastosowaniem skojarzonego leku Levokom powinna uwzględniać indywidualne cechy pacjenta; dawkowanie można stopniowo dostosowywać w zależności od efektu terapeutycznego.

W przypadku, gdy wymagana jest większa dawka lewodopy, dawkę leku można zwiększać o ½ lub 1 tabletę każdego kolejnego dnia, aż do maksymalnej dawki dobowej – 200 mg karbidopy i 2 g lewodopy (8 tabletek w 3–4 dawkach) u pacjentów o masie ciała 70 kg.

Gdy przejście pacjenta z lewodopy na lek Levokom odbywa się w połączeniu z innymi inhibitorami dekarboksylazy, ich stosowanie należy przerwać co najmniej 12 godzin przed rozpoczęciem leczenia lekiem Levokom.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie z lekiem Levokom inne środki przeciwparkinsoniczne może istnieć potrzeba dostosowania dawki tych środków.

Kombinacja leku z inhibitorami MAO typu B (MAO-B) może zwiększyć skuteczność leku w kontrolowanych przypadkach akinezy i/lub dyskinezy.

Pacjenci w wieku podeszłym: lek ten należy stosować u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostały ustalone, dlatego nie należy go stosować u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

Przedawkowanie.

Zapobiegawcze środki ostrożności w przypadku przedawkowania lekiem Levokom są takie same jak przy przedawkowaniu lewodopą; jednak pirydoksyna nie jest skuteczna w zmniejszaniu działania leku Levokom.

Objawy: mimowolne ruchy, blefarospazm, nadciśnienie tętnicze, zwiększenie częstości skurczów serca, zaburzenia rytmu serca, dezorientacja, niepokój, pobudzenie, bezsenność, niepokój.

Leczenie: sztuczne wywołanie wymiotów, natychmiastowe przepłukanie żołądka.

Terapia objawowa: przetaczanie infuzji należy przeprowadzać ostrożnie, zwracając uwagę na przejście dróg oddechowych; w przypadku wystąpienia arytmii należy zastosować odpowiednie leczenie z kontrolą EKG. Rola dializy w leczeniu objawów przedawkowania nie została zbadana.

Efekty uboczne.

Najczęściej występujące działania niepożądane podczas stosowania lewodopy/karbidopty są spowodowane centralną neurofarmakologiczną aktywnością dopaminy: dyskinezie (w tym podobne do chorei), dystonie i inne niezamierzone ruchy, nudności. Mimowolne skurcze mięśni i blefaroze są wczesnymi objawami wskazującymi na potrzebę zmniejszenia dawki leku. Znikają one po zmniejszeniu dawki lub w trakcie leczenia.

Innymi poważnymi efektami ubocznymi są zmiany psychiczne, w tym myślenie paranoiczne i psychozy, depresja z tendencjami samobójczymi lub bez nich, demencja. Zgłaszane są przypadki patologicznej uczty hazardowej, podwyższonego libido i hiperseksualności u pacjentów, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek; objawy te ustępują po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu terapii.

Inne działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem lewodopy lub jej kombinacji z karbidoptą zostały uporządkowane według układów narządów.

Infekcje i inwazje: bardzo często – infekcje dróg moczowych.

Zaburzenia układu nerwowego: dyskinezie, w tym chorea, dystonia, bradykinezja, epizody bradykinezy (fenomen „włącz-wyłącz”) (może wystąpić po kilku miesiącach lub nawet latach od rozpoczęcia leczenia lewodopą i najprawdopodobniej jest związany z postępem choroby (w takich przypadkach może być konieczna korekta dawek i odstępów między nimi)), ataksja, osłabienie, dezorientacja, mrowienie, blefaroza, trizm, zawroty głowy/obrzęki, senność, w tym bardzo rzadko – nadmierne dobowe senność i nagłe epizody zasypiania, parestezje, omdlenia, demencja, drżenie rąk, zaburzenia pozapiramidowe i ruchowe, zaburzenia koordynacji ruchu, zmęczenie, ból głowy, aktywacja utajonego zespołu Hornera, utrata przytomności, niewydolność oddechowa, upadki, zaburzenia chodu, drażliwość. Bardzo rzadko – drgawki.

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia snu, epizody psychotyczne, w tym majaczenie, koszmary, halucynacje i myślenie paranoiczne, obniżona zdolność myślenia, depresja z rozwijającymi się skłonnościami samobójczymi lub bez nich, dezorientacja, bezsenność, lęk, zmiany stanu psychicznego, w tym mania, zaburzenia kontroli impulsów, takie jak patologiczna uczta hazardowa, podwyższone libido, hiperseksualność, możliwe objawy zaburzeń kontroli popędu i zachowania kompulsyjne (przeciążenie jedzeniem, oniomania (impulsywne pragnienie dokonania zakupu)) – obserwowano u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy, w tym karbidopty/lewodopę, szczególnie w wysokich dawkach. Niepożądane efekty te były głównie odwracalne po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Lęk, euforia, zaburzający syndrom dopaminowy.

Dobro- i złowrogie nowotwory (w tym torbiele i polipy): dobro- i złowrogie nowotwory oraz niezdiagnozowane nowotwory, w tym torbiele i polipy, złośliwy czerniak.

Zaburzenia układu krwi: leukopenia, anemia hemolityczna i niehemolityczna, trombocytopenia, agranulocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego: angioedem.

Zaburzenia metabolizmu: anoreksja, przyrost lub utrata masy ciała, obrzęki.

Zaburzenia oka: diplopie, mydriaza, kryz oczny (spazmy mięśni zewnętrznych gałki ocznej), zamglenie widzenia.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: zaburzenia rytmu serca/uczucie przyspieszonego tętna, objawy ortostatyczne, w tym hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, ból w klatce piersiowej, zapalenie żył, skłonność do utraty przytomności, omdlenia, hiperemia, napływy krwi do twarzy.

Zaburzenia układu oddechowego: duszność, chrypka, nieprawidłowe oddychanie, dyspnea.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, ból brzucha, ciemna ślinka, wzdęcia, gorycz w ustach, nadmierna produkcja śliny, dysfagia, bruxizm, napady kichania, krwawienie z przewodu pokarmowego, wzdęcia, uczucie pieczenia języka, rozwój wrzodu dwunastnicy.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, choroba Schönleina-Henocha, wypadanie włosów, wysypka, ciemne zabarwienie potu, świąd, nadmierna potliwość, aktywacja złośliwego czerniaka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: skurcze mięśni, spazmy mięśni.

Zaburzenia układu moczowego: opóźnienie oddawania moczu, nietrzymanie moczu, ciemne zabarwienie moczu, stany priapizmu.

Inne: obrzęki, ogólne osłabienie i niedobór samopoczucia, uczucie drażliwości, złośliwy zespół neuroleptyczny.

Badania laboratoryjne: podwyższenie wskaźników czynności wątroby, takich jak fosfataza alkaliczna, alaninotransferaza (ALT), asparaginianotransferaza (AST), dehydrogenaza mleczanowa, bilirubina, azot mocznika we krwi, kreatynina, kwas moczowy, dodatni test Coombsa.

Rzadko obserwowano obniżenie hemoglobiny i hematokrytu, podwyższenie poziomu glukozy w surowicy, leukocytozę, bakteriurię, hematurię.

Opis niektórych działań niepożądanych.

DSD – to zaburzenia uzależniające, które wystąpiły u niektórych pacjentów przyjmujących karbidopty/lewodopę. U pacjentów w wyniku nadużywania leku obserwowano zachowanie kompulsywne, które w niektórych przypadkach mogło prowadzić do ostrej dyskinezy.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 lub 10 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Farmas Start”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem farmakologii klinicznej spółki z o.o. „Asino Ukraina” pod adresem: bulwar Wacława Havla, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.