Levofloksacyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LEVOFTOR (LEVOFTOR)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 ml roztworu zawiera lewofloksacyny hemihydrat, odpowiadający 5 mg lewofloksacyny;
substancje pomocnicze: natrium chloridum, acidum hydrochloricum, natrii hydroxidum, aqua pro injectione.

Postać leku.
Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: Przezroczysty roztwór o barwie zielono-żółtej, praktycznie wolny od cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna.
Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA z DNA-girazą oraz topoizomerazą IV. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A.

In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Wartości progowe. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (EUCAST) wartości progowe MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawione są w Tabeli 1 testowania MIC (mg/l). Kliniczne wartości progowe MIC EUCAST dla levofloksacyny:

Tabela 1

1 Wartości graniczne lewofloksacyny dotyczą terapii dawkami wysokimi.

2 Możliwy jest niski poziom oporności na fluorochinolony (wartość MIC cyprofloksacyny 0,12−0,5 mg/l), jednak nie ma dowodów, że taka oporność ma znaczenie kliniczne w zakażeniach dróg oddechowych wywołanych przez H. influenzae.

3 Szczepy o wartościach MIC wyższych niż wartość graniczna między szczepami wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (umiarkowanie opornymi) są bardzo rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Testy identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do autoryzowanej laboratorium. Do czasu uzyskania danych wskazujących na reakcję kliniczną dla potwierdzonych izolatów o wartości MIC wyższej niż obecna wartość graniczna oporności, należy o nich raportować jako o opornych.

4 Wartości graniczne dawek doustnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę oraz dawek dożylnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę.

Widmo działania przeciwbakteryjnego.

Stopień oporności dla wybranych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń.

Zwykle wrażliwe gatunki:

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie:

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus*, metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci – grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae*, Streptococcus pyogenes*.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne:

Burkholderia cepacia**, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae*, Haemophilus para-influenzae*, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis*, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae*, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila*, Mycoplasma pneumoniae*, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum. Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem:

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis*, Staphylococcus aureus metycylinooporny, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii*, Citrobacter freundii*, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae*, Escherichia coli*, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii*, Proteus mirabilis*, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa*, Serratia marcescens*.*

Bakterie beztlenowe:

Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus**, Bacteroides thetaiotamicron**, Bacteroides vulgatus**, Clostridium difficile**.*

Gatunki naturalnie oporne:

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

*Skuteczność kliniczna została wykazana dla wrażliwych izolatów w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

**Naturalna umiarkowana wrażliwość.

Inne dane:

Zakażenia szpitalne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym. Po włączeniu dożylnym lek gromadzi się w nabłonku oskrzeli i wydzielinie oskrzeli tkanki płucnej (stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi), w moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład.

Około 30−40 % lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Efekt kumulacji po wielokrotnym stosowaniu lewofloksacyny w dawce 500 mg raz na dobę jest praktycznie nieistotny. Istnieje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji po podawaniu dawek 500 mg dwa razy na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Przenikanie do nabłonka oskrzeli, wydzieliny oskrzeli i tkanki płucnej. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w nabłonku oskrzeli i wydzielinie oskrzeli płucnych po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło odpowiednio 8,3 i 10,8 µg/ml. Te wartości osiągane były w ciągu 1 godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanki płucnej.

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkance płucnej po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło około 11,3 µg/g i osiągane było po 4−6 godzinach od podania leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherzyków (skórę).

Maksymalne stężenie lewofloksacyny (4,0−6,7 µg/ml) w zawartości pęcherzyków osiągane było po 2−4 godzinach od podania leku w ciągu 3 dni stosowania w dawkach 500 mg raz lub dwa razy na dobę odpowiednio.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanki prostaty.

Po podawaniu 500 mg lewofloksacyny raz na dobę przez 3 dni średnie stężenia w tkance prostaty wynosiły odpowiednio 8,7 µg/g, 8,2 µg/g i 2 µg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/osocze wyniósł 1,84.

Stężenie w moczu.

Średnie stężenie w moczu po 8−12 godzinach od pojedynczego doustnego podania dawki 150 mg, 300 mg i 500 mg lewofloksacyny wynosiło odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l.

Biokonwersja.

Lewofloksacyna ulega nieznacznej metabolizacji; metabolitami są dismetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5 % ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Eliminacja.

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna wydala się z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półwylęgu wynosi 6−8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (ponad 85 % dawki).

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje, że te drogi podania są wzajemnie zamiennymi.

Liniowość.

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie 50−600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półwylęgu wydłuża się, jak pokazano w tabeli 2.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirensiem kreatyniny. Różnice płciowe.

Odrębna analiza grup pacjentów kobiet i mężczyzn wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Levofloksacyna, roztwór do wlewania dożylnej, wskazana jest w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych:

− zapalenie płuc nabyte poza szpitalem*;

− skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;

− ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;

− przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;

− postać płucna antraksu: profilaktyka popoekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

*W odniesieniu do powyższych zakażeń lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych antybiotyków, które są zazwyczaj stosowane jako leczenie pierwotne tych zakażeń.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

− Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub dowolny składnik leku.

− Reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów.

− Epilepsja.

− Wiek dziecięcy (do 18. roku życia).

− Ciąża lub karmienie piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Jednoczesne stosowanie chinolonów z teofiliną, NLPZ i innymi substancjami obniżającymi próg napadowy może powodować istotne obniżenie progu napadowego. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna.

Probenecyd i cyklotydyna istotnie statystycznie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny obniża się o 34% w obecności probenecydu i o 24% w obecności cyklotydyny. Obie substancje mogą zatem blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Należy stosować je ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym podawaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Jednoczesne stosowanie z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zwiększa wartości testów koagulacyjnych (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy). Może wystąpić nasilone krwawienie. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia.

Leki wydłużające odcinek QT.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (w szczególności leki przeciwarytmiczne klas IА i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe).

Teofilina.

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny, która jest głównie metabolizowana za pomocą CYP1A2, co pozwala sądzić, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Glikokortykosteroidy.

Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami zwiększa ryzyko zerwania ścięgna.

Inne.

Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z następującymi lekami: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli poważne reakcje niepożądane w przeszłości podczas stosowania chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Reakcje niepożądane trwałe, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne. W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano reakcje niepożądane trwałe (przez miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne, wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub symptomów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej, a pacjent powinien skonsultować się z lekarzem.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, z zaawansowanym miażdżycą naczyń mózgowych oraz z zaburzeniami przepływu krwi do mózgu należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku. W trakcie całego cyklu leczenia należy kontrolować funkcję nerek i wątroby. Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od spożycia alkoholu. W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego przez pneumokoki, lewofloksacyna może nie wykazywać optymalnego efektu terapeutycznego. Infekcje szpitalne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Czas trwania wlewu. Zalecany czas podania leku to co najmniej 60 minut dla roztworu 500 mg do wlewu dożylnego. Wiadomo, że w przypadku ofloksacyny podczas wlewu mogą występować tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może obserwować się nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps cyrkulacyjny. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny wystąpi wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać podawanie leku. Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia (rozwarstwienie) aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty lub chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w odniesieniu do aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, znana miażdżyca) lub dodatkowo:
• w odniesieniu do aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znana miażdżyca, zespół Sjögrena) lub dodatkowo:

§ w odniesieniu do regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzusznej, bólu w klatce piersiowej lub w plecach, pacjentom należy poradzić natychmiastową konsultację lekarską w oddziale ratunkowym. Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego napadu duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych. Metycylinoodporny złocisty gronkowiec (MRSA). Prawdopodobnie metycylinoodporny złocisty gronkowiec wykazuje krzyżową oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana do leczenia znanych lub podejrzanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę. Oporność E. coli. Oporność E. coli – najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych – na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu lewofloksacyny lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna antraksu. Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań na ludziach. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia antraksu.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien. Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien (nie ograniczające się do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dobowe dawki 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami. W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie należy przerwać i rozważyć terapię alternatywną. Dotkniętą kończynę (kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. zapewnić immobilizację). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów patologii ścięgna.

Mioklonus.

Opisywano przypadki mioklonusu u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusu zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych objawach mioklonusu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile. Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi podczas lub po leczeniu lewofloksacyną, może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy. W przypadku podejrzenia pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. wancomycyną). Leków hamujących perystaltykę jelit nie należy stosować w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych. Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak i inne chinolony, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. u pacjentów z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, podczas jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi lekami lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Niedobór glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Pacjenci z ukrytym lub wyraźnym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy są skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów ze względu na możliwość wystąpienia hemolizy.

Niewydolność nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości. Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, wstrząg anafilaktyczny), nawet po pierwszym podaniu. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe. Opisywano rozwój ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (SCAR), w tym toksycznego zespółu martwiczo-odłupkowego (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i prowadzić ich dokładne monitorowanie. Jeśli pojawiają się takie objawy i symptomy, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta jest absolutnie przeciwwskazane. Pacjentom należy poradzić natychmiastową konsultację lekarską przed kontynuacją leczenia w przypadku pojawienia się reakcji skórnych i/lub błon śluzowych.

Zmiany poziomu glukozy we krwi. Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę, opisywano zmiany poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia i hipoglikemia). Obserwowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą należy kontrolować poziom cukru we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia. Opisywano reakcje fotouczulenia podczas leczenia lewofloksacyną. W celu zapobiegania reakcjom fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać napromienienia słonecznego i promieni UV (lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny oraz przez 48 godzin po zakończeniu jej stosowania. U pacjentów stosujących antagonistów witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia krwi podczas jednoczesnego przyjmowania lewofloksacyny i antagonistów witaminy K (warfaryna) ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia czasu krzepnięcia (czas protrombinowy/INR) i/lub krwawienia.

Reakcje psychiczne. Zarejestrowano występowanie reakcji psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia u pacjenta tych reakcji należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT. Podczas stosowania fluorochinolonów opisywano przypadki wydłużenia odcinka QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT:

− wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego odcinka QT;

− jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (w tym leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, makrolidów, leków przeciwpadaczkowych);

− zaburzenia równowagi elektrolitów (w szczególności hipokaliemia, hipomagnezemia);

− choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia). Pacjenci starsi są bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odcinek QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tej grupy pacjentów należy prowadzić z ostrożnością.

Neuropatia obwodowa. U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia hepatobiliorne. Podczas stosowania lewofloksacyny opisywano przypadki martwicy wątroby, aż do niewydolności wątroby zagrożonej życiem, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny kolor moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji leku opisywano poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku. W przypadku zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skonsultować się z okulistą.

Zaburzenia krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną. Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. W przypadku rozwoju superinfekcji w trakcie terapii należy podjąć odpowiednie działania. Wpływ na badania laboratoryjne. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie pozytywny. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwy jest fałszywie negatywny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera 860 mg/ dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów przestrzegających diety ograniczonej w sodzie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i potencjalne uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony u rozwijającego się organizmu, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży i karmienia piersią. Jeśli ciąża wystąpiła podczas stosowania leku, należy poinformować o tym lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji, co może zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych mechanizmów).

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości potencjalnego patogenu na lek.

Lek należy podawać powoli dożylnie 1–2 razy na dobę w postaci wlewu kroplowego. Czas podania 1 fiolki lewofloksacyny (100 ml roztworu do wstrzykiwania dożylnego zawierającego 500 mg lewofloksacyny) powinien trwać nie mniej niż 60 minut.

Mieszanie z roztworami do wlewu.

Lek jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewu:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór monohydratu glukozy, 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity). Różtworu należy użyć w ciągu 3 godzin od przebicia fiolki. Leczenie lewofloksacyną po wstępnym podaniu jej postaci dożylnej może być dokończone podaniem postaci doustnej, o ile takie leczenie jest odpowiednie dla danego pacjenta.

Ze względu na bioekwiwalentność postaci dożylnej i doustnej leku, można stosować taką samą dawkę. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie przyjmowania leku co najmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznymi testami wyeliminowania patogenu. Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

1Długość leczenia obejmuje podawanie dożylnie i doustnie. Czas przejścia od podawania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę u pacjentów z osłabioną funkcją nerek należy zmniejszyć.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min, przedstawiono w tabeli 4.

Tabela 4

1 Po dializie hemodyfuzyjnej lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAAPD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ levofloksacyna jest niewielomianowo metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany w leczeniu dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, zaburzenia/zbicie świadomości, napady padaczkowe, mioklonus, drżenie, wydłużenie odcinka QT.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy prowadzić staranne obserwowanie pacjenta, w tym EKG. Leczenie objawowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i CAAPD, nie jest skuteczną metodą usuwania levofloksacyny z organizmu. Nie istnieją specyficzne antydoty.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane podano według układów narządów i częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ich ciężkości.

Ze strony narządów wzroku*: rzadko – zaburzenia widzenia, takie jak zamazane widzenie; częstość nieznana – tymczasowa utrata wzroku, zapalenie tunic ocznych (uwretyt).

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego*: rzadko – zawroty głowy; rzadko – szum w uszach; częstość nieznana – zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – duszność; częstość nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności; rzadko – ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia; częstość nieznana – biegunka krwista, która może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudomembranacyjny; zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); rzadko – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; częstość nieznana – żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki rozwoju ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – podwyższone stężenie kreatyniny we krwi; częstość nieznana – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek śródmiąższowego).

Ze strony przemiany materii i zaburzeń metabolicznych: rzadko – anoreksja; rzadko – hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą; częstość nieznana – hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna. Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, pobudzenie nerwowe, nadmierna potliwość, drżenie kończyn.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHAD).

Ze strony układu nerwowego*: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, drżenie, dysgezja; rzadko – drgawki, parestezje; częstość nieznana – mioklonus, obwodowa sensoryczna lub sensoryczno-ruchowa neuropatia, zaburzenia odczuć dotykowych, parosmia, w tym anosmia, dyskinezja, zaburzenia pozapiramidowe, inne zaburzenia koordynacji ruchów, w tym podczas chodzenia, sztywność, agewzja, omdlenie, łagodne śródczaszkowe nadciśnienie tętnicze.

Ze strony psychiki*: często – bezsenność; rzadko – niepokój, dezorientacja, drażliwość, niepokój psychiczny; rzadko – zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, patologiczne sny, noce strachu, stan lęku; częstość nieznana – mania, zaburzenia psychiczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli lub działania samobójcze.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego**: rzadko – tachykardia, uczucie kołatania serca; częstość nieznana – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa i arytmia typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG, hipotensja tętnicza, omdlenie, zapalenie naczyń, zapalenie żył. Aneurysma, rozwarstwienie aorty, cofanie/niemogątność dowolnej z zastawek serca.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – leukopenia, eozynofilia; rzadko – neutropenia, trombocytopenia, powodująca zwiększoną skłonność do krwawień lub wylewów; częstość nieznana – niewydolność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości, w tym szok anafilaktyczny, szok anafilaktyczny (reakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka, swędzenie, pokrzywka, zaczerwienienie skóry, nadmierna potliwość; rzadko – reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), trwała czerwona plama lekowa; częstość nieznana – hiperpigmentacja skóry, toksyczny nekroliz epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumienie wysiękowe, reakcje fotouczulenia, zwiększona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe, zapalenie naczyń typu leukocytofagowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej*: rzadko – ból stawów, ból mięśni; rzadko – uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgien (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią gravis; częstość nieznana – rabdomioliza, zerwanie ścięgna, więzadła, mięśnia, zapalenie stawów.

Infekcje i inwazje: rzadko – infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, oporność drobnoustrojów chorobotwórczych.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*: często – reakcje w miejscu podania, w tym zaczerwienienie i ból; rzadko – osłabienie; rzadko – podwyższenie temperatury ciała; częstość nieznana – ogólne osłabienie, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn); jak przy stosowaniu innych fluorochinolonów, możliwe napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), inwalidzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielokrotne, klas układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, zerwanie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach donoszono o neuropatii związanej z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); donoszono również o niepokoju, myśli samobójcze, atakach paniki, neuralgii i zaburzeniach koncentracji jako potencjalnych aspektach długotrwałych i inwalidzujących działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony, które mogą prowadzić do utraty sprawności zawodowej.

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony donoszono o przypadkach aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym przypadkach śmiertelnych) oraz cofania/niemogątności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Po otwarciu fiolki przechowywać w temperaturze pokojowej przez 3 dni. Po perforacji gumowego korka: stosować natychmiast (nie później niż w ciągu 3 godzin).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworu nie należy mieszać z heparyną ani roztworami o odczynie zasadowym (np. z wodorowęglanem sodu). Roztwór można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

100 ml w fiolce; 1 fiolka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

VEM Ilac San. ve Tic. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Cerkezkoy Organize Sanayi Bolgesi, Karaagac Mahallesi, Fatih Bulvari No 38 Kapakli / Tekirdag / Turcja.