Levocytryn-N

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEVOCYTRYN-N (LEVOCIN-N)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: chloroek natrium, kwas chlorowodorowy rozcieńczony lub sodu hydroksyd, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwór o zielonkawo-żółtym zabarwieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-giraza oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na levofloksacynę powstaje w wyniku stopniowego procesu mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II: DNA-girazie i topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak barierowe przenikanie (częste u Pseudomonas) oraz mechanizmy wypływu, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Stwierdzono krzyżową oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania zwykle nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o wrażliwości pośredniej (umiarkowanie oporne) oraz mikroorganizmy o wrażliwości pośredniej od mikroorganizmów opornych, przedstawiono w tabeli 1 dotyczącej testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości odcięcia MIC EUCAST dla levofloksacyny (wersja 10.0, 01-01-2020)

1 tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych

2 wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na ciprofloksacynę

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla wybranych gatunków. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Właściwości antybakteryjne

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G*, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, dla których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinooporny*, koagulazoujemne Staphylococcus spp.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis.

Wrodzenie oporne szczepy

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium.

*Metycylinooporny Staphylococcus aureus z dużym prawdopodobieństwem może wykazywać współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest po 1–2 godzinach od przyjęcia. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 99–100%. Pokarm ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce pojedynczej oraz po dawkach powtarzanych 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Lewofloksacyna wykazuje przenikanie do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanki płucnej, makrofagów pęcherzyków, tkanki płucnej, skóry (płyn z pęcherzy), tkanki prostaty i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji; metabolitami są dimetylolewofloksacyna i lewofloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (ponad 85% dawki podanej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje kinetykę liniową w zakresie 50–1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Funkcja nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej czynności nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym podaniu lewofloksacyny w dawce 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirencem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Levocytryn-N, roztwór do wlewania, stosuje się u dorosłych w leczeniu następujących infekcyjnych chorób wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę, takich jak:

• zapalenie płuc pozaszpitalne*;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
• ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna antraksu: profilaktyka po narażeniu oraz leczenie.

* lewofloksacynę w leczeniu wymienionych wyżej infekcyjnych chorób należy stosować tylko wtedy, gdy uznano za niewskazane lub nieskuteczne zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane w leczeniu tych infekcji.

Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Levocytryn-N, roztwór do wlewania, nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony, lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• padaczka;
• dolegliwości związane z działaniami niepożądanymi ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• okres ciąży i karmienia piersią.

Szczególne środki ostrożności.

Tylko do jednorazowego użytku. Nieużywany roztwór należy wyrzucić.

Przed podaniem lek należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek i odbarwienia. Należy stosować tylko klarowny roztwór o zielonkawo-żółtym zabarwieniu, bez widocznych cząstek. Levocytryn-N, roztwór do wlewania, należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu gumowej wkładki, aby zapobiec wszelkiemu zakażeniu bakteryjnemu. Podczas wlewania nie jest wymagana ochrona przed światłem.

Ten lek można podawać samodzielnie lub w połączeniu z następującymi roztworami: 0,9 % roztwór chlorku sodu; 5 % roztwór glukozy; 2,5 % roztwór Ringera z glukozą; połączone roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Informacje dotyczące niesynergii patrz w punkcie „Niesynergia”.

Po pierwszym otwarciu z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i okresy przechowywania podczas użytkowania.

Każdy nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13 % wyższe niż przy samodzielnej aplikacji lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna

Probenecyd i cyklotidyna mają statystycznie istotny wpływ na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotidyny o 24 %, a probenecydu – o 34 %. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych podczas badań nieprawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy ostrożnie stosować lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotidyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne informacje

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że farmakokinetyka lewofloksacyny nie była klinicznie istotnie wpływowana przez jednoczesne stosowanie następujących leków: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33 % przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu czasów krzepnięcia (PT/INR) i/lub o krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstępy QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki) (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności” (Wydlużenie odstępu QT)).

Inne istotne informacje

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli wcześniej poważne reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Przewlekłe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano przewlekłe (trwające miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w tym układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub sygnałów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i należy skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania wstrzykiwania

Zalecany czas wstrzykiwania wynosi co najmniej 60 minut dla roztworu lewofloksacyny 500 mg do wlewu.

Wiadomo, że w przypadku ofloksacyny podczas wlewu mogą występować tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego, a nawet do kolapsu krążeniowego. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny (l-izomer ofloksacyny) wystąpi wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie należy natychmiast przerwać.

Postać płucna wąglica

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglica.

Metycylinooporny złocisty paciorkowiec (MRSA)

Metycylinooporny złocisty paciorkowiec najprawdopodobniej wykazuje oporność krzyżową na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyny nie zaleca się stosować w leczeniu znanych lub podejrzanych infekcji MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdzą wrażliwość na lewofloksacynę (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Oporność Escherichia coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu lewofloksacyny lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Tendinitis i zerwania ścięgien

Tendinitis i zerwania ścięgien (nie ograniczając się do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień – nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów oraz u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitis (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lekiem należy przerwać, a także należy rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę(-y) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie w przypadkach ciężkich, trwających i/lub krwawych, pojawiająca się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (czasem po kilku tygodniach po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby spowodowanej przez Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość przebiegu CDAD waha się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Najcięższą formą jest zapalenie okrężnicy błoniste. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężki biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli podejrzewa się zapalenie okrężnicy błoniste, należy natychmiast przerwać podawanie lewofloksacyny i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i powodować napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z historią padaczki i, podobnie jak w przypadku innych chinolonów, należy ją stosować z najwyższą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy ośrodkowego układu nerwowego, np. teofiliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku napadów drgawkowych leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub wyraźnym defektem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i stale monitorować ryzyko wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może czasem powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem lub wezwać pomoc medyczną w celu podjęcia odpowiednich działań ratunkowych.

Powikłe reakcje skórne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych (TDR), takich jak toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN, znane również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SSJ) oraz wypływ lekowy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Przed przepisaniem leku zaleca się poinformowanie pacjentów o tych objawach i ich dokładne monitorowanie. W przypadku wystąpienia objawów związanych z tymi reakcjami zaleca się przerwanie przyjmowania lewofloksacyny i rozważenie leczenia alternatywnego. Jeśli u pacjenta wystąpią poważne reakcje niepożądane, takie jak SSJ, TEN lub reakcja DRESS, przyjmowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i skontaktować się z lekarzem.

Pierwsze objawy SSJ/TEN to czerwone plamy przypominające cel lub okrągłe wysypki z pęcherzami w środku. Mogą również pojawić się owrzodzenia w jamie ustnej, gardle, nosie, narządach płciowych i oczach (czerwone i opuchnięte oczy). Takim poważnym reakcjom skórnym często towarzyszą gorączka i inne objawy przypominające grypę. Wysypki mogą postępować do rozległego łuszczenia się skóry, poważnych powikłań lub śmierci.

Pierwsze objawy zespołu DRESS to objawy przypominające grypę i wysypki na twarzy, które następnie postępują do rozległej wysypki, wysokiej gorączki, podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych wykrywanych w badaniu krwi, podwyższenia poziomu białych krwinek (eozynofilia) i powiększenia węzłów chłonnych.

W przypadku rozwoju ciężkiej wysypki lub innych objawów wymienionych powyżej należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skontaktować się z lekarzem.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali leczenie wspomagające hipoglikemikami doustnymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja rzadko występuje po przyjmowaniu lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po jego zakończeniu.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników badań koagulacyjnych (INR/stosunek normalizowany międzynarodowy) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować badania koagulacyjne, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zarejestrowano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z historią chorób psychicznych.

Wydlęganie się odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, neuroleptyki);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• pacjenci starsi i kobiety, którzy mogą mieć zwiększoną wrażliwość na leki wydłużające odcinek QT;
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie”, „Reakcje niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjenci leczeni tym lekiem powinni poinformować swojego lekarza o wystąpieniu objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Opiaty

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników za pomocą bardziej specyficznych metod.

Zaburzenia hepatobilinarne

Podczas przyjmowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (np. sepsa, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny kolor moczu, swędzenie lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, powodują blokadę nerwowo-mięśniową i prowadzą do zaostrzenia osłabienia mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Poważne reakcje niepożądane, stwierdzone w okresie postmarketingowym, w tym przypadki śmiertelne i potrzeba wspomagania oddechowego, związane są ze stosowaniem fluorochinolonów u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z historią miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub jakiekolwiek objawy dotyczące oczu, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. Jeśli podczas terapii wystąpi superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz cofanie/regurgitacja zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz cofania/regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz cofania/regurgitacji dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnią historią rodinną aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i cofania/regurgitacji zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo;
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo;
• w przypadku cofania/regurgitacji zastawki serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddział ratunkowy.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci odczuwający nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty powinni być natychmiast przebadani przez lekarza. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, a po potwierdzeniu nie należy jej ponownie stosować. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku otrzymania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Sód

Ten lek zawiera 7,7 mmol (177,1 mg) sodu w 50 ml roztworu oraz 15,4 mmol (354,2 mg) sodu w 100 ml roztworu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety kontrolującej zawartość sodu oraz w przypadkach, gdy wymagane jest ograniczenie spożycia płynów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Liczba badań stosowania lewofloksacyny w czasie ciąży jest ograniczona. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Jednak z uwagi na brak badań działania na organizm człowieka oraz na podstawie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej przez fluorochinolony u rosnącego organizmu, lewofloksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Brakuje wystarczających informacji o wydzielaniu lewofloksacyny w mleko matki, choć inne fluorochinolony przenikają do mleka matki. Z uwagi na brak badań działania na organizm człowieka oraz na podstawie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej przez fluorochinolony u rosnącego organizmu, lewofloksacyny nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność.

Lewofloksacyna nie powoduje pogorszenia płodności ani funkcji rozrodczych u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Niektóre niepożądane działania (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i reakcji, a tym samym mogą stanowić ryzyko w sytuacjach, gdy ta zdolność ma szczególne znaczenie (np. prowadzenie samochodu lub praca z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Levocytryn-N, roztwór do infuzji, należy podawać powoli dożylnie, 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu. Można przejść od początkowego dożylnej aplikacji lewofloksacyny do odpowiedniego doustnego przyjmowania zgodnie z instrukcją dotyczącą stosowania leku w formie tabletek, w zależności od stanu pacjenta. Ze względu na biologiczną równoważność form doustnych i dożylnych, możliwe jest stosowanie tej samej dawki.

Tabela 3

Dla dorosłych z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny przekracza 50 ml/min, zaleca się zazwyczaj następujące dawki leku:

1 Długość leczenia obejmuje podania dożylne i doustne. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z osłabioną funkcją nerek.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny wynosi ≤ 50 ml/min

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie osmotycznej (PAOD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeżeli funkcja nerek jest zachowana, nie ma potrzeby korekty dawki u chorych w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Roztwór do wlewania dożylnego podaje się dożylnie wolno w formie kroplówki 1–2 razy na dobę. Czas wlewania leku Levocytryn-N w dawce 500 mg powinien trwać nie krócej niż 60 minut (patrz również sekcja „Szczególne środki ostrożności***”*** ).

Aby uzyskać informacje dotyczące niezgodności leku Levocytryn-N z innymi roztworami do wlewania, patrz sekcja „Niezgodność”, a w sprawie zgodności – sekcja „Szczególne środki ostrożności”.

Długość leczenia zależy od przebiegu choroby i nie powinna przekraczać 14 dni.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ nie można wykluczyć uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, zaburzenia/ogólnione zamroczenie świadomości, napady padaczkowe, drżenie, wydłużenie odcinka QT lub nasilenie objawów innych działań niepożądanych. W okresie pozarejestracyjnym obserwowano działanie na OUN, w tym zamroczenie świadomości, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie. W przypadku przedawkowania należy dokładnie obserwować pacjenta, w tym wykonywać EKG.

Leczenie − objawowe. Nie istnieją specyficzne antydoty. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu.

Niepożądane działania.

Poniższe informacje oparte są na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestrowym.

Częstość w poniższej tabeli określa się według następujących umownych oznaczeń: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego nasilenia objawów.

a Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidealne mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje skórno-błoniste mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

*Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), niepełnosprawnościowych i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu; w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); zgłaszano również niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgię i zaburzenia koncentracji jako potencjalne aspekty długotrwałych i niepełnosprawnościowych działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

**U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne działania niepożądane związane z podawaniem fluorochinolonów: napady porfirii u chorych na porfiirię.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu fiolki

Levocytryn-N do wlewu należy zastosować natychmiast po przebiciu gumowego zawleczki w nakrętce (w ciągu 3 godzin), aby zapobiec wszelkiemu zakażeniu bakteryjnemu.

Niewykorzystanej zawartości fiolki nie wolno przechowywać do późniejszego użycia – należy ją zniszczyć.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamarzać.

Niezgodność.

Roztworu do wlewu Levocytryn-N nie wolno mieszać z heparyną ani z roztworami alkalicznymi (np. z wodorowęglanem sodu). Listę roztworów zgodnych z preparatem patrz w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie.

Po 100 ml lub 150 ml w fiolce; po 1 fiolce w opakowaniu lub po 10 fiolach w kartonie.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

VIOSEAR S.A. PARENTERAL SOLUTIONS INDUSTRY.

Spółka z o.o. „FARMASEL”.

Miejsce produkcji i adres działalności.

9 km Drogi Narodowej Trikala-Larisa, Taxiarhis Trikala, 42100, Grecja.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon brzukiński, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna 3.