LevoAAR w/w

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LEVOAAR w/w

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

100 ml roztworu zawiera 500 mg lewofloksacyny hemihydratu, przeliczonej na lewofloksacynę; substancje pomocnicze: glukoza bezwodna, kwas chlorowodorowy stężony, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie zielonkawo-żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Levofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inwazyjnego) (MIC (MBC)).

Mechanizm oporności. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Oceny Antybiotykooporności (EUCAST) wartości progowe MIC levofloksacyny oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 1 badań MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC levofloksacyny (wersja 10.0, 01-01-2020)

Tabela 1

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2Wnioskowanie o wrażliwości można opierać na wrażliwości na ciprofloksacynę.

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, a lokalne informacje o oporności są pożądane, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej przy niektórych typach infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe:

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę*, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe:

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, dla których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe:

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe:

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe:

Bacteroides fragilis.

Przeciwnie oporne szczepy

Gram-dodatnie tlenowce:

Enterococcus faecium.

* Szczepy S. aureus oporne na metycylinę mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po doustnym podaniu lewofloksacyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po 1-2 godzinach. Biologiczna dostępność wynosi około 99-100%.

Jedzenie praktycznie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład.

Około 30-40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzyków, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Jednak lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja.

Lewofloksacyna jest bardzo słabo metabolizowana, a metabolitami są demetylo-lewofloksacyna i lewofloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie.

Po doustnym i dożylnej podaniu lewofloksacyna jest wydalana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6-8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po dożylnej i doustnej podaniu, co wskazuje na wzajemną zamienność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość.

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Osobliwe populacje

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w poniższej tabeli 2:

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice związane z płcią.

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek LevoAAR w/w stosuje się u dorosłych w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), takich jak:

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;

(w przypadku powyższych infekcji lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, zwykle zalecanych jako pierwsza linia terapii tych infekcji, jest niewskazane lub niemożliwe);

• ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka po kontakcie i leczenie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku. Epilepsja. Wystąpienie działań niepożądanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Okres ciąży lub karmienia piersią. Wiek dziecięcy (do 18. roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID).

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cymetydyna.

Probenecyd i cymetydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cymetydyny o 24% oraz probenecydu o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, że statystycznie istotne różnice kinetyczne mają znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cymetydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości testów krzepnięcia (czas protrombinowy/stosunek normalityzacyjny międzynarodowy) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odcinek QТ.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki wydłużające odcinek QТ (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” (Wydlużenie odcinka QТ)).

Teofilina.

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny, która jest głównie metabolizowana przez CYP1A2, co pozwala założyć, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Glikokortykosteroidy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko pęknięcia ścięgna.

Inne.

Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jej stosowaniu razem z następującymi lekami: węglan wapnia, derygotoksyna, glibenklamid, ranitydyna. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli wcześniej poważne reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod terapii i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U S. aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współistnienia oporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, w których etiologia wiąże się lub podejrzewa się o obecność MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy standardowe środki przeciwbakteryjne stosowane w leczeniu infekcji MRSA są uznawane za nieodpowiednie).

Oporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika

Postać płucna wąglika: stosowanie leku u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych z zastosowania u zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni odnieść się do krajowych i/lub międzynarodowych zaleceń dotyczących leczenia wąglika.

Przewlekłe, niesprzyjające funkcjonowaniu i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie, trwające (kilka miesięcy lub lat), niesprzyjające funkcjonowaniu i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy i psychiczny, narządy zmysłów) u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub objawów poważnej reakcji niepożądanej należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skontaktować się z lekarzem.

Czas trwania wlewania

Zalecany czas wlewania powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg lewofloksacyny do wlewu dożylnego. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może rozwijać się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Rzadko, w wyniku silnego obniżenia ciśnienia tętniczego, może dojść do niewydolności serca i naczyń. W przypadku znacznego spadku ciśnienia tętniczego podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) należy natychmiast przerwać podawanie leku.

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcie

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcie (nie ograniczone do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu terapii u pacjentów przyjmujących dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i ich pęknięcia zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów oraz u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i rozważyć terapię alternatywną. Uszkodzoną(-e) kończynę(-i) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Miozus

Zgłaszano przypadki miozusu u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozusu zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego pojawienia się miozusu należy natychmiast przerwać lewofloksacynę i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zakażenia spowodowane przez Clostridium difficile

Diareę, szczególnie ciężką, trwającą i/lub z domieszką krwi, pojawiającą się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby spowodowanej przez Clostridium difficile. Najcięższą postacią tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Stopień ciężkości chorób związanych z Clostridium difficile waha się od łagodnych do stanów zagrażających życiu, a najcięższą postacią jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka postać biegunki podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. W przypadku podejrzenia choroby spowodowanej przez Clostridium difficile należy natychmiast przerwać lewofloksacynę i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leków hamujących perystaltykę jelit w tej sytuacji nie należy stosować.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy ją stosować z najwyższą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz u pacjentów leczonych jednocześnie substancjami działającymi, które obniżają próg drgawkowy, np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) należy przerwać lewofloksacynę.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub wyraźnym obniżeniem aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. Z tego powodu w razie konieczności zastosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór w celu wykrycia możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcje lekowe z eozynofilami i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Przed zastosowaniem leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na takie reakcje należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć terapię alternatywną. Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny wystąpiły takie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz lub DRESS, pacjentowi temu nigdy nie należy ponownie przepisywać lewofloksacyny.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów starszych, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemizujące (w tym glibenklamid) lub insulinę, zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi (hiperglikemię i hipoglikemię). Obserwowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą należy przeprowadzać kontrolę poziomu cukru we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać, jeśli u pacjenta wystąpi zaburzenia poziomu glukozy we krwi, i należy rozważyć alternatywną terapię przeciwbakteryjną niezawierającą fluorochinolonów.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Zarejestrowano przypadki fotouczulenia podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać intensywnego światła słonecznego i promieniowania ultrafioletowego (lampy do opalania, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania leku w celu zapobiegania fotouczuleniu.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Z uwagi na możliwe podwyższenie poziomu wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/stosunek normalizacyjny międzynarodowy (INR)) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Należy rozważyć alternatywną terapię przeciwbakteryjną niezawierającą fluorochinolonów i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlęganie się odcinka QT

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków, które mogą wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• zaburzenia równowagi elektrolitowej (w szczególności hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia)

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Z tego powodu należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z tych grup (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci starsi)”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Reakcje niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po przyjęciu fluorochinolonów. U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy lub wrodzonej choroby zastawek serca, lub u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty lub choroby zastawek serca, lub przy obecności czynników ryzyka lub stanów sprzyjających:

• zarówno aneurysmy aorty, jak i rozwarstwienia oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo:
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak komórkowy olbrzymi, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo:
• przy regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko wystąpienia aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może również wzrosnąć u pacjentów jednoczesnie stosujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub pleców pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia nagłego duszności, nowego napadu przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki.

Należy poinformować pacjentów o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, u których wystąpiły nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić przyjmowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do zaburzeń funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku otrzymania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezyi, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci przyjmujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia hepatobilinarne

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub bóle brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji, u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów wiązano z poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi wspomagania oddychania. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub reakcji niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania lewofloksacyny należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Reakcje niepożądane” oraz „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Substancje pomocnicze

Lek zawiera 5 g glukozy na dawkę (fiolka 100 ml). Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę (fiolka 100 ml) sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników oznaczenia opioidów uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednią lub pośrednią toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Jednak przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy istniejących danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstek rosnącego organizmu w wyniku działania fluorochinolonów, lek jest przeciwwskazany w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Brakuje wystarczających informacji na temat przenikania lewofloksacyny do mleka matki. Brakuje informacji na temat przenikania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony są wydzielane z mlekiem matki. Ze względu na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie chrząstek stawowych w rosnącym organizmie przez fluorochinolony, lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Plodność. Lewofloksacyna nie powoduje zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy kierowaniu pojazdami lub innymi maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem należy wykonać próbę wrażliwości.

Roztwór lekowy lewofloksacyny należy podawać w formie powolnej infuzji dożylnych 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości infekcji oraz wrażliwości patogenu. Zwykle po kilku dniach leczenia, jeśli stan pacjenta na to pozwala, można przejść od początkowego podawania dożylnego na doustne (tabletki lewofloksacyny 250 mg lub 500 mg). Ze względu na bioekwiwalentność form dożylnej i doustnej, można stosować takie same dawki. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podawanie leku należy kontynuować co najmniej przez 48–72 godziny po zniknięciu objawów klinicznych choroby. LevoAAR w/w, roztwór do wstrzykiwania, przeznaczony jest wyłącznie do powolnego dożylnej podania, należy go stosować 1–2 razy na dobę. Czas podania powinien trwać nie krócej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie krócej niż 60 minut dla dawki 500 mg.

Tabela 3

Dawki leku zalecane w leczeniu dorosłych z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

* Długość leczenia obejmuje podawanie dożylnie i doustne leku. Czas przejścia od podawania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dodatkowe dawki.

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U tych pacjentów nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest głównie wydalana przez nerki.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Jeśli funkcja nerek nie jest upośledzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania

Lewofloksacynę należy podawać wolno, dożylnie, w formie infuzji kroplowej. Czas podania jednej fiolki leku (100 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawierającego 500 mg lewofloksacyny) powinien wynosić nie mniej niż 60 minut dla dawki 500 mg, zalecany czas podania roztworu do infuzji dla dawki 250 mg to 30 minut.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia lekiem LevoAAR przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenów.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany w leczeniu dzieci i nastolatków (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi, w których stosowano dawki przekraczające dawki terapeutyczne, najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego centralnego i obejmują dezorientację i zaburzenia świadomości, zawroty głowy, napady padaczkowe, halucynacje i drżenie, wydłużenie odcinka QT.

Podczas badań pozarejestrowych obserwowano następujące działania niepożądane ze strony układu nerwowego centralnego: dezorientacja, napady padaczkowe, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe zgodnie z objawami klinicznymi. W przypadkach przedawkowania należy dokładnie monitorować stan pacjenta, w tym EKG, ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Działania na układ nerwowy centralny, w tym dezorientacja, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie, obserwowano w okresie pozarejestrowym.

Niepożądane reakcje.

Informacja podana poniżej oparta jest na danych z badań klinicznych przeprowadzonych na ponad 8300 pacjentach oraz na dużym doświadczeniu pozawytwórczym.

Poniżej wymieniono niepożądane reakcje według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), nieznana (częstość występowania nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy pod względem częstości występowania niepożądane zdarzenia są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstość występowania.

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2 Reakcje skórno-słuzawkowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niewydolne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne, a czasem na kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony odnotowano przypadki wystąpienia aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Wśród innych niepożądanych działań ubocznych związanych ze stosowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią;
• niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi, które mogą być objawami długotrwałych i niewydolnych reakcji niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nieużywany lek, który pozostał, należy zniszczyć.

Niezgodność.

Levofloksacyny nie wolno mieszać z heparyną ani z roztworami o odczynie zasadowym (np. z roztworem wodorowęglanu sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem leków wymienionych w punkcie «Sposób stosowania i dawki».

Mieszanie z innymi roztworami do infuzji

Levofloksacyna jest zgodna z następującymi roztworami do infuzji:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % monohydrat glukozy;
• 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera;
• wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Opakowanie. 100 ml leku w pojemnikach. 1 pojemnik w folii, w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Eurolife Healthcare Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Haszra nr 520, Bhagwanpur, Rurki, Haridwar, Indie.

Wnioskodawca. AAR PHARMA FZ-LLC, Zjednoczone Emiraty Arabskie / AAR PHARMA FZ-LLC, United Arab Emirates.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Lokal 702, 7 piętro, budynek: DSC Tower, skrytka pocztowa – 478837, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie / Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.