INSTRUKCJA dot. stosowania leku Levaxel®

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny 250 mg lub 500 mg w postaci lewofloksacyny hemihydratu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, kroszpawidon (typ A), stearynian magnezu;

powłoka: hipromeloza, ditlenek tytanu, makrogol 4000, żółty FCF (E 110), indygokarmin, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty – wyłącznie dla 500 mg.

Postać lekarska. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: różowe, eliptyczne, podwójnie wypukłe tabletki z podziałem;

tabletki 500 mg: pomarańczowe, eliptyczne, podwójnie wypukłe tabletki z podziałem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorkhinolony. Lewofloksacyna.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Levofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inhibicyjnego) (MIC (MIC)).

Mechanizm oporności. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro istnieje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC levofloksacyny oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC levofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

Patogen	Wrażliwe	Odporno
Enterobacteriaceae	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Pseudomonas spp.	≤ 0,001 mg/l	> 1 mg/l
Acinetobacter spp.	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Staphylococcus spp. Staphylococci o ujemnej koagulazie	≤ 0,001 mg/l	> 1 mg/l
Enterococcus spp.1	≤ 4 mg/l	> 4 mg/l
S. pneumoniae	≤ 0,001 mg/l	> 2 mg/l
Streptococcus A, B, C, G	≤ 0,001 mg/l	> 2 mg/l
H. influenzae	≤ 0,06 mg/l	> 0,06 mg/l
M. catarrhalis	≤ 0,125 mg/l	> 0,125 mg/l
Helicobacter pylori	≤ 1 mg/l	> 1 mg/l
Aerococcus sanguinicola and urinae2	≤ 2 mg/l	> 2 mg/l
Aeromonas spp.	≤ 0,05 mg/l	> 1 mg/l
FK-FD (punkty kontrolne niezależne od gatunku)	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych

Wrażliwość zależy od wrażliwości na cyprofloksacynę.

Odporność może się różnić geograficznie i w czasie dla wybranych gatunków; zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, pozostaje wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylino-wrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylino-oporny*

Staphylococcus spp. o ujemnej koagulazie

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii,

Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis.

Wyraźnie oporne szczepy

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecium.

* Mechanizm oporności Staphylococcus aureus najprawdopodobniej ma korezystentność do fluorochinolonów, w tym do lewofloksacyny.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna po podaniu doustnym jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana, przy czym stężenie Cmax osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Biodostępność absolutna wynosi około 99–100%.

Jedzenie prawie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się leku w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzyków, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzy), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-l ewofloksacyna i N-utleniona lewofloksacyna. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie podlega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po zastosowaniu doustnym i dożylnej podaniu lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu doustnym i dożylnej, co świadczy o wzajemnej zastępowalności tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Funkcja nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku zaburzeń czynności nerek opóźnione jest wydalanie nerkowe i zmniejsza się klirens, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2. Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po jednorazowej dawce doustnej 500 mg

Oczyszczanie kreatyniny (ml/min)	< 20	20–49	50–80
Oczyszczanie nerkowe (ml/min)	13	26	57
Okres półtrwania (godziny)	35	27	9

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wywołane wrażliwymi na lek mikroorganizmami:

ostre zapalenie nerek i powiklane infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty;
postać płucna antraksu: profilaktyka po kontakcie i leczenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Preparat Levaxel® należy stosować w leczeniu poniższych infekcji tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu takich infekcji:

ostre bakteryjne zapalenie zatok;
zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
niepowikłany zapalenie pęcherza (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Lek Levaxel® można również stosować w celu ukończenia leczenia u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie dożylnej.

Należy uwzględniać oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik preparatu;
padaczka;
uszkodzenie ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów;
wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
ciąża i okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Solany żelaza, solany cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, didanosyna

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, lub didanosyny (dotyczy to wyłącznie form lekarskich didanosyny zawierających bufor z glinem lub magnezem). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin zawierających cynk zmniejsza ich wchłanianie po podaniu doustnym. Nie zaleca się stosowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak solany żelaza, solany cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanosyna (dotyczy to wyłącznie form lekarskich didanosyny zawierających bufor z glinem lub magnezem), w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu preparatu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Solany wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym przyjęciu.

Suflalat

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z suflalatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno suflalat, jak i lewofloksacynę, lepiej przyjmować suflalat 2 godziny po przyjęciu preparatu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofylinę, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofyliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu napadów drgawkowych przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofyliną, NLPZ i innymi lekami obniżającymi próg drgawkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna

Probenecyd i cyklosporyna mają statystycznie istotny wpływ na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklosporyny i o 34% w obecności probenecydu. Jest to związane z faktem, że oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w trakcie badań mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy stosować lewofloksacynę z ostrożnością jednoczesnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Inna informacja

Nie wykazano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu następujących leków: węglan wapnia, cyfloxyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano zwiększenie czasu protrombiny/międzynarodowego współczynnika normalizacji (INR) oraz/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT, np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” (Wydłużenie odstępu QT)).

Inna istotna informacja

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofyliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Wpływ jedzenia

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji preparatu Levaxel® z produktami spożywczymi, dlatego można go przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrych bakteryjnych zatrzewi oraz zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność Escherichia coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Postać płucna antraksu: stosowanie leku u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych z zastosowania u zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia antraksu.

Przedłużające się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki przedłużających się (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, obejmujących różne, czasem wielokrotne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, stan psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcie

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien (najczęściej, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia lewofloksacyną i może pojawić się nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i ich pęknięcia wzrasta u starszych pacjentów, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządu, u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg oraz u tych, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lewofloksacyną należy przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Należy podjąć odpowiednie leczenie dotkniętego miejsca (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli występują objawy tendynopatii.

Miozmy

Przypadki miozmów wystąpiły u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko miozmów wzrasta u starszych pacjentów oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie jest odpowiednio dostosowana do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego wystąpienia miozmów stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Przerost i rozwarstwienie aorty, zespół zastawkowy/niestabilność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko przerostu i rozwarstwienia aorty, szczególnie u starszych pacjentów, oraz zespół zastawkowy aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Zgłaszano przypadki przerostu i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz zespół zastawkowy/niedostateczność funkcjonalną dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji leczenia u pacjentów z przypadkami przerostu aorty lub wrodzonymi wadami zastawek serca w wywiadzie rodzinnym, lub u pacjentów z już zdiagnozowanym przerostem i/lub rozwarstwieniem aorty lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów prowokujących:

zarówno przerostu aorty, jak i rozwarstwienia oraz zespół zastawkowy/niedostateczność funkcjonalną zastawek serca (np. zapalenie tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
przerostu i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tęczniak Takayasu lub tęczniak giantocellularny, lub zdiagnozowany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
zespół zastawkowy/niedostateczność funkcjonalną zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko wystąpienia przerostu i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być również zwiększone u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne kortykosteroidy.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w jednostce ratunkową.

Pacjenci powinni natychmiast skorzystać z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nagłego uczucia kołatania serca lub rozwoju obrzęku jamy brzusznej lub kończyn dolnych.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, która pojawia się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po leczeniu), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Z tego powodu lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, jeśli u pacjenta podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy, np. teofiliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawek lewofloksacynę należy odstawić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami chinolonowymi. Dlatego w razie konieczności stosowania lewofloksacyny należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego do wstrząsu anafilaktycznego), czasem już po pierwszej dawce leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości pacjentom należy odstawić lewofloksacynę, natychmiast skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona i reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. W przypadku wystąpienia objawów świadczących o tych reakcjach należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinął się poważny stan, taki jak zespół Stevensa-Johnsona, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne rozpoczynanie leczenia lewofloksacyną jest zabronione.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiperglikemii, które częściej występują u osób starszych i zazwyczaj obserwuje się u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali leczenie wspomagające doustnymi lekami obniżającymi poziom glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznej śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami niezawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zarejestrowano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom nie zaleca się narażania na silne promienie słoneczne ani sztuczne promieniowanie UV (np. sztuczne promieniowanie ultrafioletowe, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwe podwyższenie wartości wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/MNŚ) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), przy jednoczesnym stosowaniu tych leków należy kontrolować parametry badań koagulacyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po jednej dawce lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach tych reakcji i należy poinformować pacjentów o konieczności skonsultowania się z lekarzem. Należy rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną niefluorochinolonową i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
jednoczesne stosowanie leków mających zdolność wydłużania odcinka QT (leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych antydepresantów, makrolidów, leków przeciwpadaczkowych);
zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Z tego powodu należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci starsi)”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do wystąpienia mrowienia, hipestezji, dysestezji lub osłabienia.

Pacjenci, u których podczas stosowania lewofloksacyny rozwijają się takie objawy neuropatii, jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, powinni poinformować o tym lekarza przed kontynuowaniem leczenia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą) odnotowano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból w brzuchu.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów wiązano z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagającej oddychanie. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów” i „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (odpornych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci odczuwający nudności, niedobór samopoczucia, dyskomfort w brzuchu, ostry ból brzucha lub wymioty powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać; w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić przyjmowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do zaburzeń funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki analizy krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Składniki pomocnicze

Lek Levaxel® zawiera barwnik żółty zachód FCF (E 110), który może wywołać reakcję alergiczną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony u rozwijającego się organizmu lewofloksacyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży lub karmienia piersią. Jeśli w trakcie leczenia lewofloksacyną zostanie zdiagnozowana ciąża, należy o tym poinformować lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczych u zwierząt.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracy z mechanizmami.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/wertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby.

Tabletki Levaxel® można również stosować w celu dokończenia cyklu terapii u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną podawaną dożylnie; ze względu na bioekwiwalentność form dożylnej i doustnej, można stosować taką samą dawkę.

Tabela 3

Dawkowanie dla pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny > 50 ml/min (w zależności od ciężkości infekcji)

Wskazania	Dawka, mg	Liczba podawania na dobę	Trwanie leczenia
Ostre bakteryjne zapalenie zatok	500	1 raz	10-14 dni
Zaostrzenie przewlekłej choroby płuc obturacyjnej bakteryjnego pochodzenia, w tym zapalenie oskrzeli	500	1 raz	7-10 dni
Zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie	500	1-2 razy	7-14 dni
Ostre zapalenie nerek	500	1 raz	7-10 dni
Skomplikowane infekcje dróg moczowych	500	1 raz	7-14 dni
Nieskomplikowane infekcje (cystyt)	250	1 raz	3 dni
Przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty	500	1 raz	28 dni
Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich	500	1-2 razy	7-14 dni
Postać płucna wąglica	500	1 raz	8 tygodni

Osobowe grupy pacjentów

Tabela 4

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min

Klirens kreatyniny	Reżim dawkowania (w zależności od ciężkości infekcji i nozologii)
	250 mg/24 godziny	500 mg/24 godziny	500 mg/12 godzin
	pierwsza dawka – 250 mg	pierwsza dawka – 500 mg	pierwsza dawka – 500 mg
50–20 ml/min	kolejne – 125 mg/24 godziny	kolejne – 250 mg/24 godziny	kolejne – 250 mg/12 godzin
19–10 ml/min	kolejne – 125 mg/48 godzin	kolejne – 125 mg/24 godziny	kolejne – 125 mg/12 godzin
< 10 ml/min (a także podczas hemodializy i HDZP)¹	kolejne – 125 mg/48 godzin	kolejne – 125 mg/24 godziny	kolejne – 125 mg/24 godziny

1Po zakończeniu hemodializy lub dializy peritonealnej (CAPD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Ostrzeżenie dotyczące stosowania („Zespół zapalenia ścięgien i zerwanie ścięgien” oraz „Wydlużenie interwału QT”)”).

Sposób stosowania

Tabletki Levaxel® należy połykać w całości, nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu. W celu dostosowania dawki tabletki można podzielić wzdłuż rowka. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Tabletki Levaxel® należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub po przyjęciu leków przeciwwskazowych zawierających żelazo, sole cynku, magnez lub glin, di danosyny (dotyczy tylko postaci leku di danosyny zawierających buforowane środki z magnezem lub glinem) lub sukralfatu, ponieważ te leki mogą obniżać wchłanianie lewofloksacyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego: dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, halucynacje, drżenie, nudności, erozje błon śluzowych, wydłużenie interwału QT, a także reakcje przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błon śluzowych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek obserwowano objawy ze strony układu nerwowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie

Leczenie objawowe. Biorąc pod uwagę możliwość wydłużenia interwału QT, należy monitorować parametry EKG. W przypadku wyraźnego przedawkowania należy przeprowadzić przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa peritonealna i przewlekła ambulatoryjna dializa peritonealna (CAPD), są nieskuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane reakcje.

Poniżej wymieniono niepożądane reakcje według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości występowania niepożądane reakcje ułożone są według malejącego stopnia ich powagi.

Klasy i układy	Często	Nieczęsto	Rzadko	Częstość nieznana
Infekcje i inwazje		Infekcje grzybicze, w tym wywołane przez grzyby z rodzaju Candida; oporność drobnoustrojów patogennych
Z udziałem układu krwionośnego i limfatycznego		Leukopenia, eozynofilia	Trombocytopenia, neutropenia	Uszkodzenie szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna
Z udziałem układu odpornościowego			Obłęd Quinckego, podwyższona wrażliwość²	Szok anafilaktyczny¹, szok anafilaktyczny^1,2
Z udziałem układu endokrynnego			Zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNS ADH)
Zaburzenia przemiany materii i odżywiania		Anoreksja	Hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę; śpiączka hipoglikemiczna²	Hiperwentylacja²
Z udziałem psychiki³	Bezsenność	Niepokój, dezorientacja, drażliwość	Reakcje psychotyczne (np. z halucynacjami, paranoją); depresja, pobudzenie, zaburzenia snu, przerażające sny, delirium	Zaburzenia psychotyczne z zachowaniem grożącym pacjentowi, w tym myśli samobójcze lub próby samobójcze², mania
Z udziałem układu nerwowego³	Ból głowy, zawroty głowy	Senność, drżenie, dysgezja	Drugi^2,4, parestezje, zaburzenia pamięci	Obwodowa neuropatia czuciowa²; obwodowa czuciowo-ruchowa neuropatia; parosmia, w tym anosmia; dyskinezja, zaburzenia ekstrapiramidowe, ageuzja, omdlenie, łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus
Z udziałem narządów wzroku³			Zaburzenia wzroku, takie jak zamazany widzenie²	Przejściowa utrata wzroku², zapalenie ucha środkowego
Z udziałem narządów słuchu i labiryntu³		Vertigo	Szum w uszach	Utrata słuchu, pogorszenie słuchu
Z udziałem serca⁵			Tachykardia, kołatanie serca	Komorowa tachykardia, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa i tachykardia komorowa typu „pistolet” (obserwowana głównie u chorych z czynnikami ryzyka przedłużenia odcinka QT); wydłużenie odcinka QT, zarejestrowane za pomocą EKG^2,6
Z udziałem układu naczyniowego⁵			Obniżone ciśnienie tętnicze
Z udziałem układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej		Utrudnione oddychanie		Bronchospazm, zapalenie płuc alergiczne
Z udziałem przewodu pokarmowego	Diaree, wymioty, nudności	Ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, zaparcia		Diaree krwawa, rzadko może być objawem enterokolitu, w tym kolitu pseudomembranaceusznego²; zapalenie trzustki²
Z udziałem wątroby i dróg żółciowych	Zwiększenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfatazy alkalicznej, GGTP)	Zwiększenie poziomu bilirubiny we krwi		Żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki rozwoju śmiertelnej ostrej niewydolności wątroby, głównie u chorych z ciężkimi chorobami podstawowymi²; zapalenie wątroby
Z udziałem skóry i tkanek podskórnych⁷		Wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierna potliwość	Reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)², stała czerwień lekowa	Toxyczny nekroliz epidermalny, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotosensybilizacji², zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne, zapalenie jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry
Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej³		Ból stawów, ból mięśni	Zaburzenia ścięgien^2,4, w tym zapalenie ścięgna (np. ścięgna Achillesa); osłabienie mięśni, które może mieć znaczenie u pacjentów z miastenią²	Ostry martwicę mięśni szkieletowych; pęknięcie ścięgna (np. ścięgna Achillesa)^2,4; pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów
Z udziałem układu moczowego		Zwiększenie poziomu kreatyniny we krwi	Ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek interpstycjalnego)
Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania⁴		Astenia	Gorączka	Ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej, kończyn)

1Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-widne mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2Zobacz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania».

3Zobacz punkt «Przeciwwskazania».

4Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów donoszono o bardzo rzadkich przypadkach długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na lek, które czasem wpływały na kilka układów organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodyne, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia (związana z parestezją i neuralgią), zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, atak paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci oraz pogorszenie słuchu, wzroku, smaku i węchu), w niektórych przypadkach niezależnie od obecności czynników ryzyka (zob. punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

5Przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitacji/funkcjonalnej niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (zob. punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

6Zobacz punkt «Przedawkowanie».

7Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Do innych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u chorych na porfię.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Dla leku nie są wymagane specjalne warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 tabletka w folii aluminiowej; 1 folia w pudełku kartonowym.

5 tabletek w folii aluminiowej; 1 lub 2 folie w pudełku kartonowym.

7 tabletek w folii aluminiowej; 1 lub 2 folie w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.