Levaxel®

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Levaxel®

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 ml roztworu zawiera 5 mg lewofloksacyny w postaci półwodru lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, kwas chlorowodorowy stężony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, zielonkawo-żółty roztwór bez zawiesin.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony. Lewofloksacyna.

Kod ATC J01MA12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Levofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC levofloksacyny oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów o średniej wrażliwości (umiarkowanie opornych) oraz opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC levofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

1. Tylko nielokalizowane infekcje dróg moczowych.

2. Wrażliwość zależy od wrażliwości na cyprofloksacynę.

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla wybranych gatunków; zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, budzi wątpliwości.

*Mechanizm oporności Staphylococcus aureus ma prawdopodobnie korezystną oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna po podaniu doustnym jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Biodostępność absolutna wynosi około 99–100%.

Jedzenie niemal nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się leku w tkankach organizmu.

Przejście do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przechodzenia do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów alveolarnych, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu. Metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu doustnym i dożylnym, co świadczy o wzajemnej zamienności tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Funkcja nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku zaburzeń czynności nerek wydalanie nerkowe jest spowolnione, klirens zmniejsza się, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2. Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po pojedynczej dawce doustnej 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała nieistotne różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wywołane wrażliwymi na lek mikroorganizmami:

• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych (patrz rozdział „Szczególne wskazania”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka po kontakcie i leczenie (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Dla leczenia poniższych infekcji lek Levaxel® należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione zastosowanie środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj zaleca się w leczeniu takich infekcji:

• zapalenie płuc nabywane spoza szpitala;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik leku;
• padaczka;
• uszkodzenie ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów;
• wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
• ciąża i okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID)

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu napadów drgawkowych przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NSAID oraz innymi lekami obniżającymi próg drgawkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probencydyna i cykloheksamina

Probencydyna i cykloheksamina statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cykloheksaminy i o 34% w obecności probencydyny. Jest to związane z faktem, że oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w trakcie badań mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy ostrożnie stosować lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probencydyna i cykloheksamina, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Inna informacja

Następujące leki nie wywierają żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu: węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane współczynniki krzepnięcia (INR)) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Leki wydłużające interwał QT

Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania interwału QT, np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe (patrz rozdział „Szczególne wskazania” (Wyłączenie interwału QT)).

Inna istotna informacja

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym czynnikiem etiologicznym jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Oporność na fluorochinolony u Escherichia coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglica

Stosowanie leku u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych z zastosowania leku u zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących jego stosowania u ludzi. Lekarze powinni kierować się obowiązującymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglica.

Długotrwałe, niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i istniejących czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (trwających miesiące lub lata), niesprzyjających i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych obejmujących różne, czasem wielokrotne układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania infuzji

Zalecany czas trwania infuzji powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu lewofloksacyny do wstrzykiwań o stężeniu 250 mg lub 60 minut dla roztworu o stężeniu 500 mg. Wiadomo, że podczas infuzji ofloksacyny może rozwijać się tachykardia i tymczasowy spadek ciśnienia tętniczego. Rzadko, w wyniku znacznego spadku ciśnienia tętniczego, może rozwijać się niewydolność serca i naczyń. Jeśli podczas infuzji lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi widoczny spadek ciśnienia tętniczego, podanie leku należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna (najczęściej, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia lewofloksacyną i może również wystąpić kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgna zwiększa się u starszych pacjentów, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządu, u pacjentów otrzymujących dawki dobowe 1000 mg oraz u tych, którzy jednocześnie stosowali kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, zapalenie) leczenie lewofloksacyną należy przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Należy odpowiednio leczyć dotkniętą kończynę (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli występują objawy patologii ścięgna.

Miozmy

Przypadki miozmów odnotowano u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko miozmów zwiększa się u starszych pacjentów oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została skorygowana zgodnie z kliremsem kreatyniny. W przypadku pierwszego wystąpienia miozmów stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, występująca podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Z tego powodu lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość choroby wywołanej przez Clostridium difficile, jeśli u pacjenta podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę przewodu pokarmowego są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy ją stosować z najwyższą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg napadów drgawkowych, np. teofiliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego lewofloksacynę należy odstawić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytymi lub jawnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. Dlatego w razie konieczności stosowania lewofloksacyny należy obserwować pacjentów pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek konieczna jest korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego po wstrząs anafilaktyczny), czasem już po podaniu pierwszej dawki leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, natychmiast skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinął się taki poważny stan jak zespół Stevensa-Johnsona, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne leczenie lewofloksacyną jest zabronione.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zmian poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiper- glikemii, które częściej występują u osób starszych i zazwyczaj obserwuje się u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą doustnym lekiem obniżającym poziom cukru (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznej śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu cukru we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami niezawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zarejestrowano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. sztuczne promieniowanie ultrafioletowe, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci stosujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwy wzrost wartości wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/MCN) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych, u pacjentów stosujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować wyniki testów krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano przypadki reakcji psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, przyjmowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach tych reakcji i należy poinformować pacjentów, aby skonsultowali się z lekarzem. Należy rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną niefluorochinolonową i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się stosowanie lewofloksacyny z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków, które mogą wydłużać interwał QT (lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, makrolidami, lekami przeciwwątrobowymi);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Z tego powodu należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z tych grup (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci starsi)”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do wystąpienia parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia.

Pacjenci, u których podczas stosowania lewofloksacyny wystąpią takie objawy neuropatii, jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, powinni poinformować o tym lekarza przed kontynuacją leczenia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą) odnotowano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po rejestracji, stosowanie fluorochinolonów u pacjentów z miastenią wiązało się z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi działań wspomagających oddychanie. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” i „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów stosujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie dodatni wynik. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników oznaczenia opioidów uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty, cofanie się/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz cofania się zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz cofania się/funkcyjnej niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych metod leczenia u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca w rodzinie, lub u pacjentów z już zdiagnozowaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów prowokujących:

• zarówno aneurysmy aorty, jak i rozwarstwienia oraz cofania się/funkcyjnej niewydolności zastawki serca (np. zapalenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielożylny, lub zdiagnozowany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• cofania się/funkcyjnej niewydolności zastawki serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko wystąpienia aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być również zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjenci powinni natychmiast skonsultować się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia nagłego duszności, nagłego uczucia kołatania serca lub rozwoju obrzęku jamy brzusznej lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić przyjmowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do zaburzeń funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku otrzymania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Składniki pomocnicze

Lek Levaxel® zawiera 354,20 mg sodu w 100 ml roztworu, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanym spożyciu soli.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony w rozwijającym się organizmie, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie ciąży lub karmienia piersią. Jeśli podczas leczenia lewofloksacyną zdiagnozowano ciążę, należy o tym poinformować lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczych u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzuch, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji, a tym samym zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór do wlewania dożylnego Levaxel® podaje się dożylnie powoli 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości potencjalnego patogenu na lek. Leczenie lekiem Levaxel® po wstępnym zastosowaniu postaci dożylnej może być ukończone leczeniem w postaci doustnej, o ile takie podejście jest odpowiednie dla danego pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność postaci parenteralnej i doustnej, można stosować taką samą dawkę obu form.

Tabela 3

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny > 50 ml/min

1Czas trwania leczenia obejmuje podanie dożylnie oraz leczenie doustne. Czas przejścia od leczenia dożylnego do doustnego zależy od sytuacji klinicznej, ale zazwyczaj wynosi od 2 do 4 dni.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi

Tabela 4

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min

1Po zakończeniu hemodializy lub przewlekłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Sposób stosowania

Roztwór do wlewania dożylnego Levaxel® przeznaczony jest wyłącznie do powolnego wstrzykiwania dożylnego; podaje się go 1 lub 2 razy na dobę. Czas wlewania powinien trwać nie krócej niż 30 minut dla roztworu 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Roztwór do wlewania dożylnego Levaxel® należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Podczas wlewania nie jest wymagana ochrona przed światłem. Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku.

Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie przezroczysty, zielonkawo-żółty roztwór, wolny od cząsteczek.

Tak jak w przypadku wszystkich innych leków, każdy niewykorzystany produkt leczniczy należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewania:

Roztwór do wlewania dożylnego Levaxel® jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewania:

• 0,9 % roztworem chlorku sodu;
• 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań;
• 2,5 % roztworem glukozy w roztworze Ringera;
• połączonymi roztworami do żywienia dożylnej (amino kwasy, glukoza, elektrolity).

Informacje dotyczące niekompatybilności znajdują się w sekcji „Niekompatybilność”.

Dzieci.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego środkowego: dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady drgawek, halucynacje, drżenie, nudności, erozje błon śluzowych, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błon śluzowych.

W okresie posprzedażowym obserwowano objawy ze strony układu nerwowego środkowego, w tym dezorientację, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy dokładnie monitorować pacjenta, w tym wykonywać EKG, ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. Leczenie jest objawowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydota.

Działania niepożądane.

Poniżej wymieniono działania niepożądane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości występowania działania niepożądane są uporządkowane według malejącej ciężkości.

1Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidealne mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2Zobacz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania».

3Zobacz punkt «Przeciwwskazania».

4Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów donoszono o bardzo rzadkich przypadkach długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawiających i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji na lek, które czasem obejmowały kilka układów organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia (związana z parestezjami i neuralgią), zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresję i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci oraz pogorszenie słuchu, wzroku, smaku i węchu), w niektórych przypadkach niezależnie od obecności czynników ryzyka (zobacz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

5Przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitacji/funkcyjnej niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (zobacz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

6Zobacz punkt «Przedawkowanie».

7Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Do innych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u chorych na porfirię.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Okres ważności po perforacji korka gumowego: natychmiastowe użycie (w ciągu 3 godzin).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór do wlewu należy użyć natychmiast. Jeżeli zastosowanie zostanie opóźnione, odpowiedzialność za naruszenie warunków stosowania i przechowywania ponosi użytkownik.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Podczas wstrzykiwania roztwór nie wymaga ochrony przed światłem.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z roztworami do wlewów i wstrzykiwań o pH 3-4, które są fizycznie i chemicznie niestabilne (takimi jak węglan sodu, penicylina, heparyna).

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie «Sposób stosowania i dawki».

Opakowanie.

po 100 ml roztworu w fiolce; po 1, 5 lub 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.