Levascept

INSTRUKCJA dotyczäca stosowania leku LEVASEPT (LEVASEPT)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera lewofloksacyny półwodorku odpowiadającego 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrysztaĹ‚yczna, krospliwidon, powidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnezu; powĹ‚oka – Opadry 03B565038 (kwas sorbowy, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), hipomeloza, wanilina, Å‚adunek aluminiowy ÅĽĂłĹ‚tego chinoliny (E 104), polisorbaty, glikol propylenowy).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne fizykochemiczne właściwości: tabletki wydłużone, dwuwypukłe, brązowe, powlekane powłoką filmową, z odciskiem B500 po jednej stronie, po drugiej stronie gładkie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Åšrodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Åšrodki przeciwbakteryjne z grupy chinolonĂłw. Fluorochinolony. Lewofloksacyna.

Kod ATC J01MA12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący enancjomerem S racemicznego składnika czynnego ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika (FK/FD)

Stopień bakteryjnej aktywności levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm(y) rozwoju oporności

Oporność na levofloksacynę rozwija się w wyniku stopniowych mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomerazy II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przepuszczalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Obserwuje się krzyżową oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania nie występuje żadna krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Stężenia graniczne

EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne) zaleca MIC levofloksacyny do określenia wrażliwości pośrednio wrażliwych organizmów oraz pośrednio opornych mikroorganizmów, przedstawionych w tabeli 1 na podstawie badań MIC (mg/l).

Tabela 1

Klinicznie określone przez EUCAST wartości MIC dla levofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01)

Odporność może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są bardzo ważne, szczególnie w leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skorzystać z porady specjalisty, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że stosowanie leku pozostaje pod znakiem zapytania, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów zakażeń.

Zwykle wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby: Bacillus anthracis, metycylino-wrażliwe Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Ujemne względem Grama aeroby: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Anaeroby: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Dodatnie względem Grama aeroby: Enterococcus faecalis, metycylino-oporne# Staphylococcus aureus, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Ujemne względem Grama aeroby: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Anaeroby: Bacteroides fragilis.

Wrodzenie oporne szczepy

Dodatnie względem Grama aeroby: Enterococcus faecium.

#Metycylino-oporne S. aureus z dużym prawdopodobieństwem wykazują współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie maksymalne (Cmax) we krwi osiągane jest po 1–2 godzinach od przyjęcia. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%. Spożycie posiłku nieznacznie wpływa na wchłanianie. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin po podaniu dawki 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na dobrą dystrybucję w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Wykazano, że lewofloksacyna przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płuc, skóry (płyn pęcherzyków), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Metabolizm. Lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana, a jej metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% dawki). Średni pozorny całkowity klirens lewofloksacyny z organizmu po pojedynczym przyjęciu dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co pozwala założyć, że drogi podania doustna i dożylne są wzajemnie zamiennymi.

Liniowość. Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Osobliwe populacje

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w tabeli 2.

Tabela 2

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po pojedynczym doustnym przyjęciu dawki 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny między młodymi pacjentami a osobami w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Levascept wskazany jest do leczenia następujących zakażeń u dorosłych:

• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglica: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

W przypadku leczenia poniższych zakażeń lek Levascept należy stosować wyłącznie wtedy, gdy niemożliwe jest zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane do leczenia tych zakażeń.

• Ostry bakteryjny zatokowy zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza.

Lek Levascept w postaci tabletek może również być stosowany w celu dokończenia cyklu terapii u pacjentów, u których stwierdzono poprawę w trakcie pierwotnego leczenia lewofloksacyną do wstrzykiwań dożylnych.

Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Epilepsja.

Uszkodzenie ścięgien w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.

Wiek dziecięcy.

Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

• Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna *

Wchłanianie lewofloksacyny jest znacząco zmniejszane, gdy przyjmuje się ją jednocześnie z solami żelaza, lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub didanozyną (dotyczy wyłącznie preparatów didanozyny z buforowymi składnikami zawierającymi glin lub magnez). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania po doustnym podaniu.

Nie zaleca się przyjmowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takich jak sole żelaza, sole cynku lub leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, czy też didanozynę (dotyczy wyłącznie preparatów didanozyny z buforowymi składnikami zawierającymi glin lub magnez) w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu tabletek lewofloksacyny (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia minimalnie wpływają na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Sukralfat

Biologiczna dostępność lewofloksacyny jest znacząco zmniejszana przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po przyjęciu tabletek Levascept (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Teofyryna, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

W badaniach klinicznych nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofyryną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego mózgu przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofyryną, NLPZ oraz innymi lekami, które obniżają próg padaczkowy.

Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklozyna

Probenecyd i cyklozyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu cyklozyny zmniejsza się o 24%, przy probenecydzie – o 34%. Jest to spowodowane tym, że oba leki są w stanie blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak w badaniu statystycznie istotne różnice kinetyczne nie miały znaczenia klinicznego.

Należy przepisywać lewofloksacynę z ostrożnością jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklozyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Badania farmakologiczne kliniczne wykazały, że stosowanie lewofloksacyny razem z węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną nie wywierało żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane stosunki (PT/MNS)) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu pacjentom, którzy otrzymują równolegle antagoniści witaminy K, należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odcinek QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością pacjentom otrzymującym leki znane ze zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne), patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Inna istotna informacja

W badaniu farmakokinetycznej interakcji nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofyryny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji

Przyjmowanie pokarmu

Nie obserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. W związku z tym tabletki Levascept można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy wcześniej doświadczyli poważnych działań niepożądanych po zastosowaniu chinolonów i fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

MRSA (meticynooporność S. aureus)

U meticynoopornych S. aureus istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (stosowanie ogólnie przyjętych leków przeciwbakteryjnych w leczeniu infekcji MRSA uznaje się za niewskazane).

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarz powinien brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony przy przepisywaniu tych leków.

Stosowanie w przypadku postaci płucnej wąglika oparte jest na danych dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis uzyskanych in vitro i w badaniach na zwierzętach, a także na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni przestrzegać narodowych i/lub międzynarodowych, uznanych wytycznych dotyczących leczenia wąglika.

Przewlekłe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano przewlekłe (trwające miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka układów organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcia

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcia (w tym ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia stosowania chinolonów i fluorochinolonów, a nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia.

Pacjenci najbardziej narażeni na zapalenie ścięgien i ich pęknięcia to osoby starsze, pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, pacjenci po przeszczepie narządów stałych oraz pacjenci stosujący jednocześnie kortykosteroidy. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewnić unieruchomienie) dotkniętej kończyny (kończyn). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu (nawet do kilku tygodni po zakończeniu terapii) lekiem może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość CDAD może wahać się od lekkiej do stanu zagrażającego życiu, a najcięższą postacią jest kolit pseudobłoniasty. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość rozwoju tej choroby u pacjentów z ciężką biegunką podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i jak najszybciej rozpocząć odpowiednią terapię (np. doustne podawanie metronidazolu lub wancomycyny).

Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci narażeni na napady padaczki

Chinolony mogą obniżać próg padaczkowy i wywoływać napady. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, lek Levascept należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów narażonych na napady lub podczas jednoczesnego leczenia lekami obniżającymi próg padaczkowy, np. teofiliną. W przypadku wystąpienia napadów leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub istniejącym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego przy stosowaniu lewofloksacyny u tych pacjentów należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki leku. Pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem lub lekarzem ratunkowym, który rozpocznie odpowiednie działania ratunkowe.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano występowanie ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), w tym toksycznego zespół martwicęgo epidermisa (znanego również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcje na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek. Przy przepisywaniu leku pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. Jeśli takie objawy i symptomy wystąpią, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się taka poważna reakcja jak toksyczny zespół martwicy epidermisa, zespół Stevensa-Johnsona lub DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta jest całkowicie niedopuszczalne.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania wszystkich chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi (zarówno hiper- jak i hipoglikemię). Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować poziom cukru we krwi.

Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać, jeśli pacjent zgłasza zmiany poziomu glukozy we krwi, i zastosować alternatywne leczenie przeciwbakteryjne nie zawierające fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny. Aby jej uniknąć, pacjentom nie zaleca się przebywania pod działaniem silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny oraz przez 48 godzin po zakończeniu stosowania leku.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/MNŚ) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), w przypadku jednoczesnego stosowania należy monitorować parametry krzepnięcia krwi.

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę.

W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia tych reakcji przyjmowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać, a pacjent powinien skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania zaleceń.

Zaleca się zastosowanie terapii alternatywnej nie zawierającej fluorochinolonów oraz podjęcie odpowiednich działań.

Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lek Levascept, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów.

Neuropatia obwodowa

Zgłaszano przypadki czuciowej lub czucio-ruchowej neuropatii obwodowej u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza przed kontynuacją leczenia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki niekrotycznego zapalenia wątroby aż do śmiertelnej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne moczenie, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się opornych mikroorganizm游戏副本

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Levascept przyjmować 1–2 razy na dobę. Dawkę dobiera się w zależności od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Tabletki Levascept można również stosować w celu ukończenia pełnego cyklu leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną do stosowania dożylnego. Ponieważ formy dożylne i doustne są bioekwiwalentne, można stosować taką samą dawkę.

Dozowanie

Rekomendacje dotyczące dawkowania lewofloksacyny w tabletkach przedstawiono w tabelach 3–4 poniżej.

Tabela 3

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

Osobliwe populacje

Tabela 4

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min)

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

* Ponieważ tabletka nie dzieli się, w przypadku przepisania dawki mniejszej niż 500 mg należy stosować leki lewofloksacyny w odpowiednim dawkowaniu.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Sposób stosowania

Tabletki Levascept należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu. Tabletki można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub 2 godziny po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (wyłącznie form, które zawierają glin lub magnez w środkach buforujących) oraz sukralfatu, ponieważ wymienione leki mogą obniżać wchłanianie.

Dzieci.

Lek Levascept jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci w wieku do 18 lat.

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi z zastosowaniem dawek ponadterapeutycznych, najważniejsze objawy, których należy oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (zamieszanie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, napady padaczkowe); reakcje ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błon śluzowych; wydłużenie odstępu QT. W okresie po rejestracji obserwowano efekty ze strony UKN, w tym zamieszanie, napady padaczkowe, halucynacje i drżenie.

Leczenie: objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie ma dostępnych specyficznych środków przeciwtruciciowych.

Efekty uboczne.

Poniższa informacja oparta jest na danych z badań klinicznych z udziałem ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestracyjnym.

Częstość występowania efektów ubocznych określono według następujących kryteriów: bardzo często (> 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od > 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od > 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy według częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia.

Infekcje i inwazje:

rzadko: infekcje grzybicze, w tym grzyby z rodzaju Candida, oporność mikroorganizmów.

Z udziałem układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko: leukopenia, eozynofilia;

rzadko: trombocytopenia, neutropenia;

częstość nieznana: agranulocytoza, pancytopenia, anemia hemolityczna.

Z udziałem układu odpornościowego:

rzadko: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”);

częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”).

Z udziałem metabolizmu i odżywiania:

rzadko: anoreksja;

rzadko: hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”);

częstość nieznana: hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”).

Z udziałem układu endokrynnego:

rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Z udziałem psychiki *:

często: bezsenność;

rzadko: niepokój, dezorientacja, lęk;

rzadko: zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, nietypowe sny, noce strachy;

częstość nieznana: reakcje psychiczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”).

Z udziałem układu nerwowego *:

często: ból głowy, zawroty głowy;

rzadko: senność, drżenie, dysgezja;

rzadko: napady padaczkowe (patrz sekcje „Preciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), parestezje;

częstość nieznana: czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia obwodowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), parosmia, w tym anosmia, dyskinezja, zaburzenia pozapiramidowe, agewzja, omdlenia, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Z udziałem narządów wzroku *:

rzadko: zaburzenia widzenia, takie jak zamazanie widzenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”);

częstość nieznana: tymczasowa utrata wzroku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), zapalenie tunic ocznych (uwet).

Z udziałem narządów słuchu i labiryntu *:

rzadko: zawroty głowy;

rzadko: szumy w uszach;

częstość nieznana: zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Z udziałem serca**:

rzadko: tachykardia, kołatanie serca;

częstość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania krążenia, arytmia komorowa oraz arytmia typu torsade de pointes, o których donoszono głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu” oraz „Przedawkowanie”).

Z udziałem układu naczyniowego:

rzadko: hipotensja tętnicza.

Z udziałem układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i osierdzia:

rzadko: duszność;

częstość nieznana: skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Z udziałem przewodu pokarmowego:

często: biegunka, nudności, wymioty;

rzadko: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia;

częstość nieznana: biegunka krwawa, która w bardzo rzadkich przypadkach może wskazywać na enterokolitę, w tym kolitę pseudobłoniastą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), zapalenie trzustki.

Z udziałem układu wątrobowo-pęcherzowego:

często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP);

rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi;

częstość nieznana: żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (niekiedy śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), zapalenie wątroby.

Z udziałem skóry i tkanek podskórnych:

rzadko: wysypka, swędzenie, pokrzywka, nadpotliwość;

rzadko: reakcja na lek towarzysząca eozynofilii i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), trwała czerwienica lekowa;

częstość nieznana: toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), zapalenie naczyń typu leukoklastycznego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko: artrologia, miologia;

rzadko: uszkodzenia ścięgien (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), w tym zapalenie ścięgien, np. Achillesa, osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u chorych na miastenię gravis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”);

częstość nieznana: rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (np. Achillesa) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”), pęknięcia więzadeł, pęknięcia mięśni, zapalenie stawów.

Z udziałem nerek i układu moczowego:

rzadko: podwyższone stężenie kreatyniny we krwi;

rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne *:

rzadko: osłabienie;

rzadko: gorączka;

częstość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

aReakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

bReakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

* Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich efektów ubocznych, wpływających na kilka narządów i funkcji organizmu (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie towarzyszące parestezjom, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”).

** Zgłaszano przypadki tętniaków i rozwarstwień aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zespół regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w użyciu”).

Inne efekty uboczne związane z zastosowaniem fluorochinolonów obejmują:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 30°C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 5 tabletek w folii aluminiowej, 1 folia w opakowaniu tekturowym (opakowanie nr 5); 10 tabletek w folii aluminiowej, 1 folia w opakowaniu tekturowym (opakowanie nr 10).

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Baфna Pharmaceuticals Ltd., Indie/Bafna Pharmaceuticals Ltd., India.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

147, Madhavaram Red Hills Road, Grantlyon Village, Vadakarai, Chennai, Tamil Nadu IN 600052, Indie/147, Madhavaram Red Hills Road Grantlyon Village Vadakarai Chennai Tamil Nadu IN 600052, India.

Wniosek. JIVDHARA PHARMA PRIVATE LIMITED.

Adres wnioskodawcy. 504, Blok-B, Shiv Angan Complex, Sallaiya, Bhopal, Bhopal, Madhya Pradesh, 462026, Indie/504, Block-B, Shiv Angan Complex, Sallaiya, Bhopal, Bhopal, Madhya Pradesh, 462026, India.