Lerkamen® 20

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LERKAMEN® 20 (LERKAMEN® 20)

Skład:

substancja czynna: lercanidipine;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 20 mg lercanidyponu chlorowodoranu, co odpowiada 18,8 mg lercanidyponu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon K 30, stearynian magnezu;

powłoka: gotowy proszek do powlekania powłoką filmową zawierający: hipromelozę, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 6000, tlenek żelaza (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, różowej barwy, z ryflowaniem po jednej stronie.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu głównie naczyniowym. Pochodne dihydropirydyny. Kod ATC C08CA13.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Lerkamen® 20 – to antagonist wapnia z grupy dihydropirydyn, który hamuje przepływ jonów wapnia przez błonę komórkową do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich. Mechanizm działania przeciw nadciśnieniowego lerkamen® 20 wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do obniżenia ogólnego obwodowego oporu naczyniowego.

Właściwości farmakodynamiczne

Mimo krótkiego okresu półtrwania lerkamen® 20, wykazuje on przedłużone działanie przeciw nadciśnieniowe dzięki wysokiemu współczynnikowi rozkładu błonowego i nie wykazuje negatywnego działania inotropowego ze względu na wysoką selektywność naczyniową. Ponieważ rozszerzenie naczyń krwionośnych wywołane przez lerkamen® 20 zachodzi stopniowo, ostra hipotensja tętnicza z odruchową tachykardią rzadko występuje u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Podobnie jak w przypadku innych asymetrycznych 1,4-dihydropirydyn, działanie przeciw nadciśnieniowe lerkamen® 20 wynika głównie z jego enancjomeru (S).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne lerkamen® 20 w dawkach od 10 do 20 mg raz dziennie oceniano w trakcie podwójnego ślepego, placebo-kontrolowanego badania klinicznego (w którym wzięło udział 1200 pacjentów przyjmujących lerkamen® 20 i 603 pacjentów przyjmujących placebo), a także w trakcie kontrolowanych aktywnie i długoterminowych niekontrolowanych badań klinicznych z udziałem 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Większość badań klinicznych przeprowadzono na pacjentach z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym (w tym pacjentach starszych i pacjentach z cukrzycą), którzy przyjmowali lerkamen® 20 samodzielnie lub w połączeniu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), diuretykami lub blokerami beta.

Oprócz badań klinicznych przeprowadzonych w celu potwierdzenia wskazań terapeutycznych, inne niewielkie, niekontrolowane, ale randomizowane badanie pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym (średnia wartość ± odchylenie standardowe ciśnienia tętniczego rozkurczowego wynosiła 114,5 ± 3,7 mm Hg) wykazało, że ciśnienie tętnicze uległo normalizacji u 40% z 25 pacjentów przyjmujących lerkamen® 20 w dawce 20 mg raz dziennie oraz u 56% z 25 pacjentów przyjmujących dawkę 10 mg dwa razy dziennie.

W podwójnym ślepej, randomizowanym, kontrolowanym badaniu porównującym z placebo u pacjentów z izolowanym nadciśnieniem skurczowym lerkamen® 20 skutecznie obniżał ciśnienie tętnicze skurczowe z wartości początkowej średniej 172,6 ± 5,6 mm Hg do wartości 140,2 ± 8,7 mm Hg.

Grupa pediatryczna

Nie przeprowadzono badań klinicznych u dzieci.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lerkamen® 20 jest całkowicie wchłaniany po doustnym podaniu dawki 10–20 mg, a maksymalne stężenie w osoczu, wynoszące odpowiednio 3,30 ± 2,09 ng/ml i 7,66 ± 5,90 ng/ml, osiągane jest po 1,5–3 godzinach od zażycia.

Oba enancjomery lerkamen® 20 wykazują podobny profil stężenia we krwi: czas osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi jest taki sam, maksymalne stężenie we krwi i AUC są średnio o 1,2 razy wyższe dla enancjomery (S), a okres półtrwania obu enancjomerów jest głównie taki sam. W badaniach in vivo nie obserwowano wzajemnej konwersji enancjomerów.

Ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę absolutna biodostępność lerkamen® 20 podawanego pacjentom po posiłku wynosi około 10%, przy czym zmniejsza się do ⅓ tej wartości, gdy lek podaje się na czczo zdrowym ochotnikom.

Biodostępność lerkamen® 20 po doustnym podaniu zwiększa się 4-krotnie, jeśli przyjmuje się go nie wcześniej niż 2 godziny po spożyciu bardzo tłustego posiłku, dlatego lerkamen® 20 należy przyjmować przed posiłkiem.

Rozkład

Rozkład z osocza do tkanek i narządów jest szybki i rozległy.

Stopień wiązania lerkamen® 20 z białkami osocza przekracza 98%. Ponieważ zawartość białek osocza u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby jest zmniejszona, frakcja wolna leku może być zwiększona.

Biotransformacja

Lerkamen® 20 jest intensywnie metabolizowany przez enzym CYP3A4; niezmieniony lek nie występuje w moczu ani kale. Przekształca się głównie w metabolity nieaktywne, a około 50% podanej dawki wydalane jest z moczem.

Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że lerkamen® 20 nieznacznie hamuje CYP3A4 i CYP2D6 przy stężeniach odpowiednio 160 i 40 razy wyższych niż jego szczytowe stężenia we krwi osiągane po podaniu dawki 20 mg. Ponadto badania interakcji u ludzi wykazały, że lerkamen® 20 nie modyfikuje poziomu midazolamu, typowego substratu CYP3A4 we krwi osocza, ani metoprololu, typowego substratu CYP2D6. W związku z tym przy stosowaniu lerkamen® 20 w dawkach terapeutycznych nie należy oczekiwać wpływu na biotransformację leków metabolizowanych przez CYP3A4 lub CYP2D6.

Eliminacja

Eliminacja odbywa się głównie poprzez biotransformację.

Średni okres półtrwania wynosi 8–10 godzin, a działanie terapeutyczne trwa 24 godziny ze względu na wysoki stopień wiązania lerkamen® 20 z lipidami błon komórkowych. Przy wielokrotnym podawaniu nie obserwuje się kumulacji.

Liniowość/nieliniowość

Po doustnym podaniu lerkamen® 20 stężenie w osoczu nie jest wprost proporcjonalne do podanej dawki (kinetyka nieliniowa). Po podaniu 10, 20 lub 40 mg maksymalne stężenia w osoczu miały stosunek 1:3:8, a powierzchnie pod krzywą stężenia w czasie w osoczu miały stosunek 1:4:18, co wskazuje na stopniowe nasycenie metabolizmu przy pierwszym przejściu. W związku z tym biodostępność lerkamen® 20 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Wykazano, że farmakokinetyka lerkamen® 20 u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby jest podobna do tej obserwowanej w populacji ogólnej. U chorych z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub u chorych poddawanych hemodializie stężenia leku były wyższe (około 70%). U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby ogólna biodostępność lerkamen® 20 prawdopodobnie wzrasta, ponieważ metabolizowany jest głównie w wątrobie.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane uzyskane w standardowych badaniach farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badaniach toksyczności wielokrotnych dawek, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej wskazują na brak szczególnego ryzyka dla ludzi.

Badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa przeprowadzone na zwierzętach wykazały brak wpływu na układ nerwowy współczulny, ośrodkowy układ nerwowy lub funkcję przewodu pokarmowego przy dawkach przeciw nadciśnieniowych.

Istotne efekty obserwowane w długoterminowych badaniach na szczurach i psach były bezpośrednio lub pośrednio związane z znanym wpływem wysokich dawek antagonistów wapnia, tj. były konsekwencją nadmiernie wysokiej aktywności farmakodynamicznej.

Lerkamen® 20 nie jest genotoksyczny i nie wykazuje ryzyka kancerogennego.

Lerkamen® 20 nie wpływał na płodność i ogólną zdolność rozrodczą u szczurów.

Leczenie lerkamen® 20 nie miało wpływu na teratogenność u szczurów i królików, jednak u szczurów podawanie wysokich dawek prowadziło do śmierci potomstwa w okresie przed- i poimplantacyjnym oraz do spowolnienia rozwoju wewnątrzmacicznego.

Podawanie wysokich dawek lerkamen® 20 (12 mg/kg/dzień) w czasie porodu może prowadzić do dystocji. Rozkład lerkamen® 20 i/lub jego metabolitów w organizmie ciężarnych zwierząt oraz ich przenikanie do mleka nie zostały zbadane.

Oceny metabolitów w badaniach toksykologicznych nie przeprowadzono oddzielnie.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze łagodne lub umiarkowane.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku (patrz sekcja „Skład”).
• Przesłonięcie naczyń odchodzących z lewej komory serca.
• Nielеченie niedostateczności serca z zastojem.
• Nietrwałe dławica piersiowa lub niedawno przebyty (w ciągu ostatnich 1 miesiąca) zawał mięśnia sercowego.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Ciężka niewydolność nerek (eGFR < 30 ml/min), w tym pacjenci poddawani dializie.
• Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4, cyklosporyny, grejpfruta lub soku grejpfrutowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane

Inhibitory CYP3A4

Wiadomo, że lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, dlatego inhibitory enzymu CYP3A4 stosowane razem z lerkanidypiną mogą wpływać na proces jej metabolizmu i eliminacji.

Badania interakcji z silnym inhibitorem CYP3A4, ketokonazolem, wykazały istotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny we krwi (15-krotne zwiększenie AUC (pola pod krzywą) oraz 8-krotne zwiększenie Cmax eutomery S-lerkanidypiny).

Należy unikać jednoczesnego stosowania lerkanidypiny z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna, klaritromycyna (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Cyklosporyna

Obserwowano wzrost stężenia zarówno lerkanidypiny, jak i cyklosporyny we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych substancji. Badania przeprowadzone u młodych zdrowych ochotników wykazały, że przy podaniu cyklosporyny 3 godziny po przyjęciu lerkanidypiny stężenie lerkanidypiny we krwi nie zmieniało się, natomiast AUC cyklosporyny zwiększało się o 27%. Jednak jednoczesne stosowanie lerkanidypiny i cyklosporyny powoduje trzykrotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny we krwi, a AUC cyklosporyny zwiększa się o 21%.

Cyklosporyna i lerkanidypina nie powinny być stosowane razem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy

Podobnie jak w przypadku innych dihydropirydyn, metabolizm lerkanidypiny opóźnia grejpfrut lub sok grejpfrutowy, co prowadzi do zwiększenia dostępności ogólnoustrojowej lerkanidypiny i nasilenia działania przeciwciśnieniowego. Nie należy przyjmować lerkanidypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane

Induktory CYP3A4

Należy stosować lerkanidypinę ostrożnie z induktorami CYP3A4, takimi jak leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) oraz ryfampicyna, ponieważ może dojść do zmniejszenia efektu przeciwciśnieniowego. Należy również częściej niż zwykle kontrolować ciśnienie tętnicze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Należy unikać spożycia alkoholu, ponieważ może on nasilać działanie leków przeciwciśnieniowych o działaniu wazodylatacyjnym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Środki ostrożności, w tym dostosowanie dawki

Substraty CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z innymi substratami CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, chinidyna, sotalol).

Midazolam

Jednoczesne stosowanie midazolamu i lerkanidypiny w dawce 20 mg u ochotników w podeszłym wieku prowadziło do zwiększenia wchłaniania lerkanidypiny (około 40%) oraz do spowolnienia szybkości wchłaniania (Tmax 3 godziny zamiast 1,75 godziny), natomiast stężenie midazolamu nie zmieniało się.

Metoprolol

Jednoczesne stosowanie lerkanidypiny i metoprololu (β-bloker, który jest głównie wydalany przez wątrobę) nie wykazało zmian biodostępności metoprololu, natomiast biodostępność lerkanidypiny zmniejszała się o 50%. Ten efekt może być związany ze zmniejszeniem przepływu krwi przez wątrobę spowodowanym przez β-blokery i może występować przy stosowaniu innych leków tej klasy. Dlatego lerkanidypinę można stosować bez zastrzeżeń z β-blokerami, jednak może być konieczna korekta dawki.

Digoksyna

Jednoczesne stosowanie lerkanidypiny w dawce 20 mg u pacjentów stale przyjmujących β-metyldigoksynę nie wykazało żadnej interakcji farmakokinetycznej. Jednak zaobserwowano zwiększenie Cmax digoksyny o 33%, podczas gdy nie stwierdzono istotnych zmian AUC ani klirensu nerkowego. Pacjenci stosujący jednocześnie lerkanidypinę i digoksynę powinni być pod ścisłą kontrolą pod kątem możliwych objawów zatrucia digoksyną.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami

Fluoksetyna

Badania interakcji z fluoksetyną (inhibitorem CYP2D6 i CYP3A4) przeprowadzone u ochotników w wieku 65 ± 7 lat (średnia wartość ± odchylenie standardowe) wykazały brak klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki lerkanidypiny.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w dawce dobowej 800 mg nie powoduje istotnych zmian stężenia lerkanidypiny we krwi, jednak przy wyższych dawkach należy zachować ostrożność, ponieważ może dojść do zwiększenia biodostępności i działania przeciwciśnieniowego lerkanidypiny.

Simwastatyna

Gdy lerkanidypinę w dawce 20 mg stosowano powtórnie i jednocześnie z 40 mg simwastatyny, AUC lerkanidypiny zmieniało się nieznacznie, natomiast AUC simwastatyny zwiększało się o 56%, a AUC jej aktywnego metabolitu β-hydroksykwasu – o 28%. Mało prawdopodobne, aby te zmiany miały znaczenie kliniczne. Nie przewiduje się interakcji, jeśli lerkanidypinę przyjmuje się rano, a simwastatynę wieczorem, zgodnie z zaleceniami dla tego leku.

Diuretyki i inhibitory ACE

Lerkanidypinę można bezpiecznie stosować razem z diuretykami i inhibitorami ACE.

Inne leki wpływające na ciśnienie tętnicze

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwciśnieniowych, nasilenie działania przeciwciśnieniowego może występować przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z innymi lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze, takimi jak alfa-blokery stosowane w leczeniu objawów ze strony dróg moczowych, trójkolistkowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki. Z drugiej strony, osłabienie działania przeciwciśnieniowego może występować przy jednoczesnym stosowaniu z kortykosteroidami.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zespół słabości węzła zatokowego

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu lekaranidypiny u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego, u których nie wszczepiono stymulatora serca.

Dysfunkcja lewej komory

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dysfunkcją lewej komory serca, mimo że badania hemodynamicznie kontrolowane nie wykazały zaburzeń funkcji komor.

Choroba niedokrwienna serca

Przypuszcza się, że niektóre krótkodziałające dihydropirydyny wiążą się ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Pomimo że lekaranidypina jest lekiem długodziałającym, należy jednak stosować go z ostrożnością u takich chorych.

Niektóre dihydropirydyny mogą w pojedynczych przypadkach wywoływać ból w okolicy serca lub stan przypominający dławicę piersiową. Bardzo rzadko u pacjentów z już istniejącą dławicą piersiową może dojść do zwiększenia częstotliwości, długości trwania oraz nasilenia napadów. W pojedynczych przypadkach może wystąpić zawał mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek lub wątroby

Podczas leczenia pacjentów z niewielkim lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek należy zachować szczególną ostrożność. Pomimo że zazwyczaj zalecana dawka 10 mg na dobę może być dobrze tolerowana przez tę grupę pacjentów, zwiększenie dawki do 20 mg na dobę należy podejmować z ostrożnością. Działanie hipotensyjne leku może być nasilone u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby; w takich przypadkach może być konieczna korekta dawki.

Lerkamen® jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby lub ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Dializa otrzewnowa

Stosowanie lekaranidypiny wiązano z mętnieniem dializatu u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Mętnienie to jest spowodowane zwiększeniem stężenia trójglicerydów w odpływowym dializacie. Choć mechanizm tego zjawiska nie został wyjaśniony, mętnienie zanika krótko po odstawieniu lekaranidypiny. Należy wziąć pod uwagę tę cechę, ponieważ mętnienie dializatu może zostać błędnie uznane za infekcyjny zapalenie otrzewnej, co może prowadzić do niepotrzebnej hospitalizacji i stosowania empirycznej terapii antybiotykami.

Induktory CYP3A4

Induktory CYP3A4, takie jak leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, karbamazepina) i ryfampicyna, mogą obniżać stężenie lekaranidypiny w osoczu krwi, wskutek czego skuteczność działania lekaranidypiny może być niższa niż oczekiwana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Alkohol

Należy unikać jednoczesnego spożycia alkoholu, ponieważ może to prowadzić do nasilenia naczyniorozkurczowego działania przeciwciśnieniowego leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Laktoza

Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami: nietolerancją galaktozy, wyraźnym niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

1 tabletka 20 mg, pokryta powłoką filmową, zawiera 60 mg laktozy monohydratu.

Sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/tabletę sodu, co oznacza praktycznie „brak sodu”.

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lekaranidypiny u dzieci nie zostały potwierdzone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania lekaranidypiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych (patrz dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa), jednak obserwowano je po zastosowaniu innych pochodnych dihydropirydyny. LERKAMEN® nie jest zalecany w czasie ciąży ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują metod antykoncepcyjnych.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lekaranidypina lub jej metabolity przenikają do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt. LERKAMEN® nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących lekaranidypiny. Opisywano przypadki, w których niektóre blokery kanałów u pacjentów powodowały odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemnika, które mogą negatywnie wpływać na proces zapłodnienia. W przypadku powtarzających się nieudanych prób zapłodnienia in vitro bez innych wyjaśnień, należy wziąć pod uwagę możliwość, że przyczyną mogą być blokery kanałów wapniowych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

LERKAMEN® ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ mogą wystąpić zawroty głowy, osłabienie, nadmierne zmęczenie, a w rzadkich przypadkach senność.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lerkamenidypinę należy przyjmować rano, co najmniej 15 minut przed śniadaniem.

Nie należy przyjmować tego leku z sokiem grejpfrutowym (patrz rozdział „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dawkowanie. Zalecana dawka wynosi 10 mg jeden raz na dobę, przyjmowaną co najmniej 15 minut przed posiłkiem. Dawka może być zwiększona do 20 mg, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta. Dobór dawki powinien być stopniowy, ponieważ maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy może pojawić się dopiero po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

U niektórych pacjentów, u których nie udaje się osiągnąć odpowiedniego poziomu ciśnienia krwi za pomocą jednego leku przeciw nadciśnieniowemu, może być wskazane leczenie chlorkiem lerkamenidypiny w połączeniu z blokerem β-adrenoreceptorów (atenololem), środkiem moczopędnym (hydrochlorotiazydem) lub inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (kapto prylem lub enalaprylem).

Ponieważ krzywa zależności „dawka-odpowiedź” jest stroma i osiąga plateau przy dawkach 20–30 mg, mało prawdopodobne jest uzyskanie większej skuteczności przy stosowaniu wyższych dawek; natomiast częstość występowania działań niepożądanych może wzrosnąć.

Pacjenci w podeszłym wieku: mimo że dane farmakokinetyczne i doświadczenie kliniczne wskazują, że nie jest wymagana korekta dawki dobowej, należy zachować szczególną ostrożność na początku leczenia pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby: należy zachować szczególną ostrożność na początku leczenia pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby o lekkim do umiarkowanego nasilenia. Mimo że tacy pacjenci zazwyczaj dobrze tolerują lek, zwiększenie dawki dobowej do 20 mg należy przeprowadzać ostrożnie. Efekt przeciw nadciśnieniowy może być nasilony u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego w takich przypadkach konieczna jest korekta dawki.

Chlorku lerkamenidypiny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek (eGFR < 30 ml/min), w tym pacjentom poddawanym dializie (patrz rozdział „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci. Stosowanie lerkamenidypiny u dzieci poniżej 18. roku życia nie jest zalecane ze względu na brak doświadczenia klinicznego.

Przedawkowanie.

W okresie po rejestracji lerkamenidypiny zgłaszano przypadki przedawkowania (od 30–40 mg do 800 mg), w tym próbę samobójczą.

Objawy

Podobnie jak w przypadku przedawkowania innych dihydropirydyn, przedawkowanie lerkamenidypiny powoduje nadmierną wazodilatację obwodową, wyraźne hipotensję tętniczą oraz tachykardię odruchową. Jednakże przy bardzo wysokich dawkach może dojść do utraty selektywności obwodowej, co może prowadzić do bradykardii i negatywnego efektu inotropowego. Najczęstsze reakcje niepożądane związane z przypadkami przedawkowania to: hipotensja tętnicza, zawroty głowy, ból głowy oraz uczucie przyspieszonego akcji serca.

Leczenie

Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem wymaga aktywnej pomocy w zakresie układu sercowo-naczyniowego, w tym: monitorowania czynności serca i oddechu, uniesienia kończyn dolnych, kontroli objętości krążącej krwi oraz diurezy.

Ze względu na długotrwały efekt farmakologiczny lerkamenidypiny, konieczne jest kontynuowanie obserwacji układu sercowo-naczyniowego pacjenta przez co najmniej 24 godziny. Ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza, dializa prawdopodobnie będzie nieskuteczna. W przypadku podejrzenia zatrucia średniego lub ciężkiego nasilenia należy prowadzić obserwację pacjenta w warunkach oddziału intensywnej terapii.

Efekty uboczne.

Ogólny profil bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania lekarnidypiny w dawce od 10 do 20 mg raz dziennie zostało ocenione w trakcie podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo badania klinicznego (w którym wzięło udział 1200 pacjentów przyjmujących lekarnidypinę oraz 603 pacjentów przyjmujących placebo), a także w trakcie kontrolowanych aktywnie i niekontrolowanych długoterminowych badań klinicznych z udziałem 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy otrzymywali lekarnidypinę.

Najczęstszymi efektami ubocznymi zgłaszanymi w trakcie badań klinicznych oraz nadzoru pozarejestracyjnego były: obrzęki obwodowe, ból głowy, zawroty głowy, tachykardia i uczucie przyspieszonego akcji serca.

Tabela efektów ubocznych

W poniższej tabeli przedstawiono efekty uboczne, wobec których potwierdzono związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem leku na podstawie badań klinicznych oraz nadzoru pozarejestracyjnego w różnych krajach świata.

Zostały one sklasyfikowane według układów narządów zgodnie z MedDRA i częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

1 Efekty uboczne, które wystąpiły w okresie pogwarancyjnym zgodnie z doniesieniami spontanicznymi z różnych krajów świata.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

W trakcie badań klinicznych kontrolowanych placebo częstość występowania obrzęków obwodowych wynosiła 0,9% przy stosowaniu lerkanidydypinu w dawce od 10 do 20 mg i 0,83% przy stosowaniu placebo. W całej badanej populacji, w tym w długoterminowych badaniach klinicznych, częstość występowania osiągnęła 2%.

Lerkanidydypin najprawdopodobniej nie wpływa negatywnie na poziom glukozy we krwi ani na poziom lipidów w surowicy.

Niektóre dihydropirydyny rzadko mogą powodować ból w okolicy serca lub chorobę wieńcową. Bardzo rzadko u pacjentów z już istniejącą chorobą wieńcową może dochodzić do zwiększenia się częstotliwości, czasu trwania lub nasilenia tych napadów. Mogą występować pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem:

https://aisf.dec.gov.ua lub poprzez stronę internetową firmy https://www.berlin-chemie.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1 blistrze zawierającym 7 tabletów powlekanych; po 1 lub 2 lub 4 blisterach po 14 tabletów powlekanych; po 6 lub 9 blisterów po 10 tabletów powlekanych oraz instrukcja do użytkowania medycznego w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

BERLIN-CHEMI AG.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Siedziba wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.