Lerkamen® 0 10

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Lerkamen® 0 10

Skład:

substancja czynna: lercanidipine;

1 tabletka powlekana zawiera 10 mg lercanidipinu hydrochloridu, co odpowiada 9,4 mg lercanidipinu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa skrobioglikolan (typ A), poliwidon K30, stearyna magnezowa, powłoka: gotowy proszek do powlekania filmowego zawierający: hipromeloza, talk, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy, tlenek żelaza (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: żółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, z bruzdą podziałową z jednej strony. Bruzda podziałowa służy wyłącznie do łamania w celu ułatwienia połknięcia tabletki i nie jest przeznaczona do dzielenia tabletki na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektiwne blokery kanałów wapniowych o działaniu naczyniowym. Pochodne dihydropirydyny. Kod ATC C08CA13.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Lerkamenidypina to antagonist wapnia z grupy dihydropirynidyn, który hamuje przepływ wapnia przez błonę komórkową do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich. Mechanizm jego działania przeciwciśnieniowego wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia ogólnego oporu obwodowego.

Właściwości farmakodynamiczne

Mimo krótkiego okresu półtrwania lerkamenidypiny, wykazuje ona długotrwałe działanie przeciwciśnieniowe dzięki wysokiemu współczynnikowi rozkładu w błonach i nie wykazuje negatywnego działania inotropowego ze względu na dużą selektywność naczyniową. Ponieważ rozszerzenie naczyń spowodowane przez lerkamenidypiny hydrochloran zachodzi stopniowo, ostra hipotensja z odruchową tachykardią rzadko występuje u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Podobnie jak w przypadku innych asymetrycznych 1,4-dihydropirynidyn, działanie przeciwciśnieniowe lerkamenidypiny wynika głównie z jej enancjomeru (S).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne lerkamenidypiny w dawkach od 10 do 20 mg raz dziennie oceniano w trakcie podwójnych, ślepych badań kontrolowanych placebo (w których wzięło udział 1200 pacjentów przyjmujących lerkamenidypinę i 603 pacjentów przyjmujących placebo) oraz w długoterminowych, niekontrolowanych badaniach klinicznych z aktywnym lekiem porównawczym, w których uczestniczyło 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Większość badań klinicznych przeprowadzono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o lekkim i średnim stopniu nasilenia (w tym u osób starszych i pacjentów z cukrzycą), którzy przyjmowali lerkamenidypinę jako monoterapię lub w połączeniu z inhibitorem ACE, diuretykiem lub blokerem beta.

Oprócz badań klinicznych przeprowadzonych w celu potwierdzenia wskazań terapeutycznych, przeprowadzono również dodatkowe, małe, niekontrolowane, ale randomizowane badanie u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym (średnia wartość ± odchylenie standardowe ciśnienia skurczowego wynosiła 114,5 ± 3,7 mm Hg). W trakcie tego badania ciśnienie tętnicze uległo normalizacji u 40 % spośród 25 pacjentów po podaniu dawki lerkamenidypiny hydrochloranu 20 mg raz dziennie oraz u 56 % spośród 25 pacjentów po podaniu 2 razy dziennie po 10 mg lerkamenidypiny hydrochloranu. W podwójnym, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolowanych u pacjentów z nadciśnieniem skurczowym lerkamenidypina hydrochloran efektywnie obniżyła ciśnienie skurczowe z wartości średniej 172,6 ± 5,6 mm Hg do wartości 140,2 ± 8,7 mm Hg.

Grupa pediatryczna

Badania kliniczne u dzieci nie były prowadzone.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Lerkamenidypiny hydrochloran jest całkowicie wchłaniany po doustnym podaniu dawki 10–20 mg, a maksymalne stężenie w osoczu, wynoszące odpowiednio 3,30 ng/ml ± 2,09 odchylenia standardowego i 7,66 ng/ml ± 5,90 odchylenia standardowego, osiągane jest po 1,5–3 godzinach od przyjęcia.

Oba enancjomery lerkamenidypiny wykazują podobny profil stężenia w osoczu: czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu jest taki sam, maksymalne stężenie w osoczu i AUC są średnio o 1,2 raza wyższe dla enancjomery (S), a okres półtrwania obu enancjomerów jest głównie taki sam. W badaniach in vivo nie obserwowano wzajemnej konwersji enancjomerów.

Ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu absolutna biodostępność lerkamenidypiny hydrochloranu przyjmowanego przez pacjentów po posiłku wynosi około 10 %, przy czym zmniejszała się do 1/3 tej wartości, gdy lek był podawany na czczo zdrowym ochotnikom.

Biodostępność lerkamenidypiny hydrochloranu po podaniu doustnym wzrasta 4-krotnie, jeśli przyjmuje się go nie później niż 2 godziny po spożyciu bardzo tłustego posiłku, dlatego lerkamenidypinę hydrochloran należy przyjmować przed posiłkiem.

Rozkład

Rozkład z osocza do tkanek i narządów jest szybki i rozległy.

Stopień wiązania lerkamenidypiny z białkami osocza przekracza 98 %. Ponieważ zawartość białek osocza u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby jest obniżona, frakcja wolna leku może być zwiększona.

Biotransformacja

Lerkamenidypiny hydrochloran jest intensywnie metabolizowany przez enzym CYP3A4; niezmieniony lek nie występuje w moczu ani w kale. Przekształcany jest głównie do metabolitów nieaktywnych, a około 50 % podanej dawki wydala się z moczem.

Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że lerkamenidypina nieznacznie hamuje CYP3A4 i CYP2D6 przy stężeniach odpowiednio 160 i 40 razy wyższych niż osiągane maksymalne stężenia w osoczu po podaniu dawki 20 mg. Ponadto badania interakcji u ludzi wykazały, że lerkamenidypina nie modyfikuje stężenia midazolamu, typowego substratu CYP3A4, ani metoprololu, typowego substratu CYP2D6, we krwi. Dlatego przy stosowaniu lerkamenidypiny hydrochloranu w dawkach terapeutycznych nie należy oczekiwać hamowania biotransformacji leków metabolizowanych przez CYP3A4 lub CYP2D6.

Eliminacja

Eliminacja odbywa się głównie poprzez biotransformację.

Średni czas eliminacji terminalnej szacowany jest na 8–10 godzin; dzięki dużej powinowactwu do błon lipidowych działanie terapeutyczne trwa 24 godziny. Po wielokrotnym podawaniu nie obserwowano kumulacji.

Liniowość/nieliniowość

Po doustnym podaniu lerkamenidypiny hydrochloran stężenie w osoczu nie jest proporcjonalne do podanej dawki (kinetyka nieliniowa). Po przyjęciu dawek 10, 20 i 40 mg obserwowane maksymalne stężenia w osoczu miały stosunek 1:3:8, a pola pod krzywą stężenia w osoczu w funkcji czasu miały stosunek 1:4:18, co wskazuje na stopniowe nasycenie metabolizmu przy pierwszym przejściu. W związku z tym biodostępność wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Wykazano, że farmakokinetyka lerkamenidypiny u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek lub wątroby o lekkim lub średnim stopniu nasilenia jest podobna do tej obserwowanej w populacji ogólnej. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie stężenia leku były wyższe (około 70 %). U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby ogólna biodostępność lerkamenidypiny prawdopodobnie wzrasta, ponieważ zazwyczaj jest ona intensywnie metabolizowana w wątrobie.

Dane bezpieczeństwa przedkliniczne

Dane uzyskane w trakcie standardowych badań farmakologicznych bezpieczeństwa, badań toksyczności wielokrotnych dawek, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej wskazują na brak szczególnego ryzyka dla ludzi.

Badania farmakologiczne bezpieczeństwa przeprowadzone na zwierzętach wykazały brak wpływu na układ nerwowy autonomiczny, ośrodkowy układ nerwowy lub funkcję przewodu pokarmowego przy dawkach przeciwciśnieniowych.

Istotne efekty obserwowane w długotrwałych badaniach na szczurach i psach były bezpośrednio lub pośrednio związane z znanym działaniem wysokich dawek antagonistów wapnia, tj. były konsekwencją nadmiernie wysokiej aktywności farmakodynamicznej.

Lerkamenidypina nie jest genotoksyczna i nie wykazuje ryzyka kancerogennego.

Lerkamenidypina nie wpływała na płodność ani ogólną zdolność rozrodczą u szczurów.

Leczenie lerkamenidypiną nie wywierało żadnego wpływu teratogennego u szczurów i królików, jednak podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do śmierci potomstwa w okresie przed- i poimplantacyjnym, a także do opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego.

Podawanie wysokich dawek lerkamenidypiny hydrochloranu (12 mg/kg/dzień) w okresie porodowym może prowadzić do dystocji. Rozmieszczenie lerkamenidypiny i/lub jej metabolitów w organizmie ciężarnych zwierząt oraz ich przenikanie do mleka matki nie były badane.

Ocenę metabolitów w badaniach toksykologicznych nie przeprowadzano oddzielnie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze o lekkim lub umiarkowanym nasileniu.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku (patrz rozdział „Skład”).
• Przesłona wypływu z lewej komory.
• Nieleczona niewydolność serca.
• Nietrwałe dławica piersiowa lub niedawno (w ciągu ostatniego miesiąca) przebyty zawał mięśnia sercowego.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych dializie.
• Jednoczesne stosowanie z: silnymi inhibitorami CYP3A4, cyklosporyną, grejfrutem lub sokiem grejfrutowym (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania

Inhibitory CYP3A4

Wiadomo, że lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, dlatego inhibitory enzymu CYP3A4 stosowane jednocześnie z lerkanidypiną mogą wpływać na proces jego metabolizmu i eliminacji.

Badania interakcji z silnym inhibitorem CYP3A4 – ketokonazolem – wykazały istotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny we krwi (15-krotne zwiększenie AUC (pola pod krzywą) oraz 8-krotne zwiększenie Cmax eutomerycznego S-lerkanidypiny).

Należy unikać jednoczesnego stosowania lerkanidypiny z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, itrakonazolem, rytonawirem, erytromycyną, troleandomycyną, klaritromycyną) (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Cyklosporyna

W przypadku zarówno lerkanidypiny, jak i cyklosporyny obserwowano wzrost ich stężenia we krwi w wyniku jednoczesnego stosowania. Badania przeprowadzone u młodych zdrowych ochotników wykazały, że przy podawaniu cyklosporyny 3 godziny po przyjęciu lerkanidypiny stężenie lerkanidypiny we krwi nie zmieniało się, natomiast wartość AUC cyklosporyny zwiększała się o 27%. Jednocześnie jednoczesne stosowanie lerkanidypiny z cyklosporyną powodowało trzykrotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny we krwi oraz zwiększenie wartości AUC cyklosporyny o 21%.

Cyklosporyny i lerkanidypiny nie należy stosować jednocześnie (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Grejfrut lub sok grejfrutowy

Podobnie jak w przypadku innych dihydropirynidyn, metabolizm lerkanidypiny jest opóźniany przez grejfrut lub sok grejfrutowy, co prowadzi do zwiększenia dostępności systemowej lerkanidypiny i wzmocnienia działania hipotensyjnego. Lerkanidypiny nie należy przyjmować z grejfrutem ani sokiem grejfrutowym (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie nie zalecane

Induktory CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z induktorami CYP3A4, takimi jak leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, fenylobutyrazon, karbamazepina) i ryfampicyna, ponieważ może dojść do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego, a ciśnienie tętnicze należy kontrolować częściej niż zwykle (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Należy unikać spożycia alkoholu, ponieważ może on wzmagać działanie leków przeciwciśnieniowych rozszerzających naczynia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zasady bezpieczeństwa, w tym dostosowanie dawki

Substraty CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z innymi substratami CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, leki przeciwarytmiczne klasy III, takie jak amiodaron, chinidyna, sotalol.

Midazolam

Jednoczesne stosowanie midazolamu i lerkanidypiny w dawce 20 mg u ochotników w podeszłym wieku prowadziło do zwiększenia wchłaniania lerkanidypiny o około 40% oraz spowolnienia szybkości jego wchłaniania (3 godziny zamiast 1,75 godziny do osiągnięcia maksymalnego stężenia). Stężenie midazolamu nie zmieniało się.

Metroprolol

Jednoczesne stosowanie lerkanidypiny i metoprololu (β-bloker, który jest wydalany głównie przez wątrobę) nie wykazało zmiany biodostępności metoprololu, natomiast biodostępność lerkanidypiny zmniejszała się o 50%. Ten efekt może być związany z obniżeniem przepływu krwi przez wątrobę, spowodowanym przez β-blokery, i może występować przy stosowaniu innych leków tej klasy. Dlatego lerkanidypinę można stosować bez zastrzeżeń z β-blokerami, jednak może być konieczna korekta dawki.

Digoksyna

Jednoczesne stosowanie lerkanidypiny w dawce 20 mg u pacjentów stale przyjmujących β-metyldigoksynę nie wykazało farmakokinetycznej interakcji. Obserwowano jednak wzrost Cmax digoksyny średnio o 33%, natomiast AUC i klirens nerkowy nie uległy istotnym zmianom. Pacjenci stosujący jednocześnie lerkanidypinę i digoksynę powinni być pod ścisłą kontrolą pod kątem możliwego wystąpienia objawów zatrucia digoksyną.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami

Fluoksetyna

Badania interakcji z fluoksetyną, inhibitorem CYP2D6 i CYP3A4, przeprowadzone u zdrowych ochotników w wieku 65 ± 7 lat (średnia wartość ± odchylenie standardowe) nie wykazały klinicznie istotnej modyfikacji farmakokinetyki lerkanidypiny.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie cymetydyny w dawce dobowej 800 mg nie powoduje istotnych zmian stężenia lerkanidypiny we krwi, jednak przy wyższych dawkach należy zachować ostrożność, ponieważ może dojść do zwiększenia biodostępności i działania przeciwciśnieniowego lerkanidypiny.

Simwastatyna

Gdy powtarzalnie stosowano jednocześnie lerkanidypiny hydrochloran w dawce 20 mg z simwastatyną w dawce 40 mg, wartość AUC lerkanidypiny zmieniała się nieznacznie, natomiast wartość AUC simwastatyny zwiększała się o 56%, a wartość AUC aktywnego metabolitu – kwasu β-hydroksykwasowego – o 28%. Mało prawdopodobne, aby takie zmiany miały znaczenie kliniczne. Nie oczekuje się interakcji, jeśli lerkanidypinę przyjmuje się rano, a simwastatynę wieczorem, zgodnie z zaleceniami dla tego leku.

Moczopędne i inhibitory ACE

Lerkanidypinę można bezpiecznie stosować razem z moczopędnymi i inhibitorami ACE.

Inne leki wpływające na ciśnienie tętnicze

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków hipotensyjnych, nasilenie działania hipotensyjnego może być obserwowane przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidypiny z innymi lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze, takimi jak alfa-blokery stosowane w celu łagodzenia objawów ze strony dróg moczowych, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, neuroleptyki. Z drugiej strony, osłabienie działania hipotensyjnego może być obserwowane przy jednoczesnym stosowaniu z kortykosteroidami.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zespół słabości węzła zatokowego

Lerkamen® 0 10 należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego, u których nie wszczepiono stymulatora serca.

Niewydolność lewej komory

Należy stosować z ostrożnością w przypadku niewydolności lewej komory serca, mimo że badania hemodynamicznie kontrolowane nie wykazały zaburzeń funkcji komór.

Choroba wieńcowa

Przypuszcza się, że niektóre pochodne dihydropirydyny o krótkim czasie działania wiążą się z zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym u pacjentów z chorobą wieńcową. Mimo że lerkamenidypina należy do leków o długim czasie działania, należy stosować ten lek z ostrożnością u takich pacjentów.

Niektóre pochodne dihydropirydyny mogą w pojedynczych przypadkach wywoływać ból w okolicy serca lub stan przypominający stenokardię. Bardzo rzadko u pacjentów z istniejącą już stenokardią może dojść do zwiększenia częstotliwości, czasu trwania oraz nasilenia napadów. W pojedynczych przypadkach może wystąpić zawał mięśnia sercowego (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby

W trakcie leczenia pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek należy zachować szczególną ostrożność. Chociaż zwykła zalecana dawka 10 mg na dobę może być dobrze tolerowana, należy ostrożnie podejść do zwiększenia dawki do 20 mg na dobę.

Działanie hipotensyjne może być nasilone u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby; w takich przypadkach może być konieczna korekta dawki.

Lerkamen® 0 10 jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby lub nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie (patrz sekcje «Sposób stosowania i dawki» oraz «Przeciwwskazania»).

Dializa otrzewnowa

Stosowanie lerkamenidypiny wiąże się z rozwojem zmętnienia odpływu dializatu otrzewnowego u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zmętnienie jest związane ze zwiększonym stężeniem trójglicerydów w odpływie dializatu otrzewnowego. Choć mechanizm rozwoju tego zjawiska nie jest znany, zmętnienie ustępuje krótko po odstawieniu lerkamenidypiny. Należy wziąć pod uwagę to powiązanie, ponieważ zmętnienie odpływu dializatu otrzewnowego może być błędnie rozpoznane jako zapalenie otrzewnej infekcyjnej, co może prowadzić do niepotrzebnej hospitalizacji i empirycznego stosowania antybiotyków.

Induktory CYP3A4

Induktory CYP3A4, takie jak leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, karbamazepina) i ryfampicyna, mogą obniżać stężenie lerkamenidypiny w osoczu, wskutek czego skuteczność działania lerkamenidypiny może być niższa niż oczekiwana (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Alkohol

Należy unikać jednoczesnego spożycia alkoholu, ponieważ może to prowadzić do nasilenia naczyniowego rozszerzającego działanie hipotensyjne leków (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Laktoza

Ten lek zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

1 tabletka 10 mg, pokryta powłoką filmową, zawiera 30 mg laktozy monohydrycznej.

Sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/tabletkę sodu, co oznacza praktycznie „bezsodowy”.

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lerkamenidypiny u dzieci nie zostały potwierdzone.

Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania lerkamenidypiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych (patrz dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa), jednak obserwowano je po zastosowaniu innych pochodnych dihydropirydyny. LERKAMEN® 0 10 nie jest zalecany w trakcie ciąży ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lerkamenidypina/metabolity wydzielają się w mleku matki. Ryzyko dla noworodków/niemowląt nie może być wykluczone. LERKAMEN® 0 10 nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Płodność

Brak danych klinicznych dotyczących lerkamenidypiny. U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów opisywano odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemnika, które mogą negatywnie wpływać na zapłodnienie. W przypadku powtarzających się nieudanych prób zapłodnienia in vitro oraz braku innych wyjaśnień, należy wziąć pod uwagę możliwość, że przyczyną tych porażek mogą być blokery kanałów wapniowych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

LERKAMEN® 0 10 ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ mogą wystąpić zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie, a w rzadkich przypadkach – senność.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Zasady bezpieczeństwa, które należy przestrzegać podczas przyjmowania leku lub podczas jego stosowania:

• lek należy przyjmować preferencyjnie rano, co najmniej 15 minut przed śniadaniem.
• Nie należy przyjmować tego leku z sokiem grejpfrutowym (patrz sekcje «Przeciwwskazania», «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Dozowanie

Zalecana dawka wynosi 10 mg doustnie raz dziennie, co najmniej 15 minut przed posiłkiem; dawkę można zwiększyć do 20 mg w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta. Dobór dawki powinien być stopniowy, ponieważ maksymalny efekt przeciwciśnieniowy może pojawić się po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

U niektórych pacjentów, u których nie udaje się odpowiednio kontrolować poziomu ciśnienia za pomocą jednego leku przeciwciśnieniowego, może być wskazane leczenie chlorkiem lerkanedypiny w połączeniu z blokerem β-adrenergicznym (atenololem), środkiem moczopędnym (hydrochlorotiazydem) lub inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (kapotoprilem lub enalaprilem).

Ponieważ krzywa zależności „dawka-odpowiedź” jest stroma i osiąga plateau przy dawkach 20–30 mg, mało prawdopodobne jest, że wyższe dawki będą bardziej skuteczne; natomiast częstość występowania działań niepożądanych może wzrosnąć.

Pacjenci w podeszłym wieku: choć dane farmakokinetyczne i doświadczenie kliniczne wskazują, że nie jest konieczna korekta dawki dobowej, należy zachować szczególną ostrożność i uwagę na początku leczenia u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby: należy zachować szczególną ostrożność na początku leczenia u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby o lekkim do umiarkowanego stopnia nasilenia. Pomimo że ci pacjenci zazwyczaj dobrze tolerują lek, zwiększenie dawki dobowej do 20 mg należy przeprowadzać ostrożnie. Efekt przeciwciśnieniowy może być nasilony u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego w takich przypadkach konieczna jest korekta dawki.

Chlorek lerkanedypiny jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (eGFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych dializie (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania lerkanedypiny dzieciom (do 18. roku życia), ponieważ brakuje doświadczenia klinicznego.

Przedawkowanie.

Z doświadczenia po rejestracji stosowania lerkanedypiny znane są pojedyncze przypadki przedawkowania (zakres dawek od 30–40 mg do 800 mg, w tym doniesienia o próbach samobójczych).

Objawy

Jak w przypadku innych dihydropirydyn, przedawkowanie lerkanedypiny prowadzi do nadmiernej wazodilatacji obwodowej z nasiloną hipotensją tętniczą i odruchową tachykardią. Jednak przy stosowaniu bardzo wysokich dawek możliwe jest utracenie selektywności obwodowej, co może prowadzić do bradykardii i negatywnego działania inotropowego. Najczęstsze reakcje niepożądane wywołane przedawkowaniem to: hipotensja tętnicza, zawroty głowy, ból głowy i uczucie kołatania serca.

Leczenie

Pacjenci z klinicznie istotną hipotensją tętniczą wymagają aktywnej pomocy kardiologicznej, obejmującej częste monitorowanie czynności serca i oddychania, pozycję poziomą z uniesionymi kończynami dolnymi, kontrolę objętości krwi krążącej oraz diurezę. Biorąc pod uwagę przedłużony efekt farmakologiczny lerkanedypiny, ważne jest monitorowanie układu sercowo-naczyniowego pacjenta przez co najmniej 24 godziny. Ponieważ lek silnie wiąże się z białkami osocza, dializa prawdopodobnie nie będzie skuteczna. W przypadku podejrzenia zatrucia średniego lub ciężkiego stopnia, pacjentów należy obserwować w oddziale intensywnej terapii.

Niepożądane działania.

Ogólny profil bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania lerkanidyptynu w dawce od 10 do 20 mg raz dziennie zostało ocenione podczas podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego badania klinicznego (w którym wzięło udział 1200 pacjentów otrzymujących lerkanidyptyn i 603 pacjentów przyjmujących placebo), a także w długoterminowych, niekontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy otrzymywali lerkanidyptyn.

Najczęściej zgłaszane niepożądane działania podczas badań klinicznych i nadzoru pozarejestracyjnego: obrzęki obwodowe, ból głowy, zaczerwienienie twarzy, tachykardia i uczucie przyspieszonego akcji serca.

Tabela niepożądanych działań

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane działania zgłaszane podczas badań klinicznych i doświadczenia pozarejestracyjnego na całym świecie, wobec których istnieje racjonalny związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem leku; działania te zostały pogrupowane według narządów i układów narządów zgodnie z klasyfikacją MedDRA oraz według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości działania niepożądane są uporządkowane według malejącego stopnia ciężkości.

1 Reakcje niepożądane uzyskane dobrowolnie w trakcie nadzoru pogwarancyjnego na całym świecie.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych częstość występowania obrzęku obwodowego wynosiła 0,9% przy stosowaniu lerkanidypliny w dawce od 10 do 20 mg oraz 0,83% przy stosowaniu placebo. W populacji badawczej łącznej, w tym w długoterminowych badaniach klinicznych, częstość występowania wynosiła 2%.

Lerkanidyplina nie wywiera niepożądanej wpływu na poziom glukozy we krwi ani na poziom lipidów w osoczu krwi.

Niektóre dihydropirydyny rzadko mogą powodować ból w okolicy serca lub dławicę. Bardzo rzadko u pacjentów z już istniejącą dławicą może dojść do zwiększenia częstości, trwania lub nasilenia napadów. Mogą występować pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem:

https://aisf.dec.gov.ua lub przez stronę internetową firmy https://www.berlin-chemie.ua

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu!

Warunki przechowywania. Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. Po 7, lub po 14, lub po 15 tabletek w blistrze; 1 blister po 7 tabletek, lub 1 lub 2 blistery po 14 tabletek, lub 4 lub 6 blisterów po 15 tabletek w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

BERLIN-CHEMIE AG.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Glinker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A., Luksemburg.

Adres wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611, Luksemburg.