Lefsan

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Lefsan (Lefsan)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 fiolka zawiera hemihydrochloran levofloksacyny odpowiadający 500 mg levofloksacyny;

1 ml roztworu zawiera hemihydrochloran levofloksacyny odpowiadający 5 mg levofloksacyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium edetas, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór w kolorze zielono-żółtym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Levofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania.

Lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika.

Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC (MBC)).

Mechanizm oporności.

Odporność na levofloksacynę rozwija się w wyniku stopniowych mutacji miejsca docelowego obu typów topoizomerazy II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przepuszczalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Obserwuje się krzyżową oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości progowe.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC EUCAST dla levofloksacyny (wersja 2.0, 01.01.2012):

Tabela 1

1 Wartości odniesienia dla lewofloksacyny dotyczą terapii dawkami wysokimi.

2 Możliwy jest niski poziom oporności na fluorochinolony (wartość MIC ciprofloksacyny 0,12–0,5 mg/l), jednak nie ma dowodów, że taka oporność ma znaczenie kliniczne w przypadku infekcji dróg oddechowych wywołanych przez H. influenzae.

3 Szczepy o wartościach MIC wyższych niż wartość odniesienia między szczepami wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (średnio opornymi) są bardzo rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Testy identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku — wysłać izolat do upoważnionej laboratorium. O ile istnieją dane świadczące o reakcji klinicznej na potwierdzone izolaty o wartości MIC powyżej obecnej granicznej wartości oporności, należy je zgłaszać jako oporne.

4 Wartości odniesienia dla dawek doustnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę oraz dla dawek dożylnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę.

Zakres oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zakres oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie.

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne.

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe.

Peptostreptococcus.

Inne.

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, dla których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie.

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Staphylococcus spp. koagulazo-ujemne.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne.

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe.

Bacteroides fragilis.

Szczepy naturalnie oporne.

Gram-dodatnie bakterie tlenowe:

Enterococcus faecium.

* szczepy oporne na metycylinę S. aureus mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podany doustnie lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany, stężenie maksymalne w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach od podania. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%. Spożycie pokarmu nieco wpływa na jego wchłanianie. Stałe stężenia osiągane są w ciągu 48 godzin po podaniu dawki 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład.

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na dobre rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Wykazano, że lewofloksacyna przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu naczyńkowo-oskrzelowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotańska transformacja.

Lewofloksacyna jest metabolizowana w niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Eliminacja.

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest eliminowana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Całkowity klirens lewofloksacyny po jednorazowym podaniu 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje, że te drogi podania (doustna i dożylne) są wzajemnie zamiennymi.

Liniowość.

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie 50–1000 mg.

Grupy specjalne.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej czynności nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym podaniu 500 mg leku doustnie.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirensami kreatyniny.

Różnice związane z płcią.

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice związane z płcią mają znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lefsan, roztwór do wlewania dożylnego, wskazany jest w leczeniu następujących chorób zakaźnych u dorosłych:

• zapalenie płuc nabywane poza szpitalem;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;

(w przypadku powyższych chorób zakaźnych lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy inne leki przeciwbakteryjne, zazwyczaj stosowane jako pierwsza linia terapii, okazują się niewystarczająco skuteczne);

• zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka popoekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

Należy uwzględniać oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Lefsan nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony lub na którykolwiek z pozostałych składników leku;
• reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów;
• padaczka;
• wiek dziecięcy (poniżej 18 roku życia);
• okres ciąży lub karmienia piersią.

Szczególne środki ostrożności.

Roztwór Lefsan do wstrzykiwania dożylnego należy stosować natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego. Nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji.

W warunkach oświetlenia pokojowego roztwór do wstrzykiwania dożylnego można przechowywać maksymalnie przez 3 doby bez ochrony przed światłem. Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie przezroczysty, zielono-żółty roztwór, wolny od cząstek.

Jak w przypadku wszystkich innych leków, każdy niewykorzystany lek należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lek Lefsan.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cytydyna.

Probenecyd i cytydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cytydyny i o 34% w obecności probenecydu. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cytydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne informacje.

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z następującymi lekami nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny: węglanem wapnia, dicygoxyną, gliBenklamidem, ranitydyną.

Wpływ leku Lefsan na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Podczas jednoczesnego stosowania z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wyników testów koagulacyjnych (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT.

Lewofloksacyna, podobnie jak inne fluorochinolony, powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” (Wydłużenie odstępu QT)).

Inne istotne informacje.

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substancją markerową dla enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne środki ostrożności.

Czas trwania wstrzykiwania.

Zalecany czas podawania wynosi co najmniej 30 minut dla 250 mg lub 60 minut dla 500 mg roztworu do wlewu dożylnego Lefsan. Wiadomo, że podczas wlewów z ofloksacyną mogą występować tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do nagłego spadku ciśnienia tętniczego, a nawet do kolapsu krążeniowego. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny (l- izomer ofloksacyny) wystąpi wyraźny spadek ciśnienia tętniczego, podawanie należy natychmiast przerwać.

Metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA).

Bardzo prawdopodobne jest, że metycylinoodporny gronkowiec złocisty wykazuje oporność krzyżową na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacynę nie zaleca się stosować w leczeniu znanych lub podejrzewanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność E. coli.

Odporność E. coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony przy przepisywaniu lewofloksacyny.

Postać płucna wąglica.

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z ujednoliconymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglica.

Sód.

Środek leczniczy zawiera 39,1 mmol (900 mg) sodu na 100 ml roztworu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Zapalenie ścięgien i ich pęknięcia.

Rzadko mogą występować przypadki zapalenia ścięgien. Najczęściej dotyczy to ścięgna Achillesa i może prowadzić do jego zerwania. Zapalenia i pęknięcia ścięgien, czasem obustronne, mogą wystąpić już 48 godzin po zastosowaniu lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po zakończeniu jej stosowania. Najbardziej narażeni na zapalenie i pęknięcia ścięgien są pacjenci powyżej 60 roku życia, pacjenci otrzymujący dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny oraz pacjenci leczeni kortykosteroidami. Pacjenci po przeszczepieniu mają zwiększone ryzyko zapalenia ścięgien, dlatego stosowanie fluorochinolonów w tej populacji wymaga szczególnej ostrożności. Dawkę dzienną należy dostosować u pacjentów starszych, biorąc pod uwagę klirens kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjentów starszych należy dokładnie monitorować podczas leczenia lewofloksacyną. Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli zaobserwują objawy zapalenia ścięgna. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgna leczenie lekiem Lefsan należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewniając unieruchomienie ścięgna).

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów wzrasta u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Przy pierwszym wystąpieniu miozmów lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Diareę, szczególnie ciężką, trwającą i/lub krwistą, podczas lub po leczeniu lekiem Lefsan (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. Ciężkość choroby wywołanej przez C. difficile (CDAD) może się różnić od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Ten diagnozę należy brać pod uwagę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli pojawi się podejrzenie kolitu pseudobłoniastego, należy natychmiast przerwać wlew leku Lefsan i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać drgawki. Roztwór do wlewu dożylnego Lefsan jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki oraz, podobnie jak w przypadku innych chinolonów, należy stosować go z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek, np. u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających ośrodkowy próg drgawkowy, takich jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Zaburzenia krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do zaburzeń funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć odstawienie lewofloksacyny.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytym lub stwierdzonym niedoborem aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje pęcherzowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki ciężkich reakcji pęcherzowych na skórze, takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji na skórze i/lub błonach śluzowych pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

Zaburzenia glikemii.

Podobnie jak w przypadku wszystkich chinolonów, zgłaszano wahania poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali leczenie wspomagające lekami hipoglikemizującymi doustnymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznej śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Chociaż fotosensybilizacja rzadko występuje podczas stosowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się narażania na silne promienie słoneczne ani sztuczne promieniowanie UV (np. lampy UV, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny oraz przez 48 godzin po zakończeniu leczenia.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K.

Ze względu na możliwy wzrost wyników badań koagulacyjnych (INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących Lefsan w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować badania koagulacyjne, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samodestrukcyjnych, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlęganie się odcinka QT.

Należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitowy (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”; „Pacjenci starsi”; sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Neuropatia obwodowa.

Zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensomotorycznej neuropatii obwodowej u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, która może szybko się rozwijać. Należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, jeśli pacjent doświadcza objawów neuropatii, aby zapobiec stanom nieodwracalnym.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Zgłaszano przypadki niekrotynującego zapalenia wątroby, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mogą blokować przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis przyjmujących fluorochinolony. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli wystąpią zaburzenia wzroku lub inne objawy dotyczące oczu, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie dodatni wynik. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, co może prowadzić do fałszywie ujemnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwy szkodliwy wpływ chinolonów na chrząstkę stawową w organizmie rozwijającym się, Lefsan nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży ani karmiących piersią. Jeśli ciąża zostanie zdiagnozowana podczas leczenia lekiem Lefsan, należy poinformować lekarza.

Karmienie piersią.

Lefsan jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących przenikania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwy szkodliwy wpływ fluorochinolonów na chrząstkę stawową w organizmie rozwijającym się, lewofloksacynę nie powinno się przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność.

Lefsan nie powodował zaburzeń płodności i funkcji rozrodczych u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjenci kierujący pojazdami, pracujący z maszynami i mechanizmami, powinni wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych działań ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, odrętwienie, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe również podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem należy przeprowadzić próbę wrażliwości.

Lek należy podawać dożylnie powoli 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości potencjalnego patogenu na lek.

Możliwe jest przejście od wstępnego dożylnego stosowania lewofloksacyny na odpowiednie doustne przyjmowanie zgodnie z instrukcją do stosowania leku w formie tabletek powlekanych oponką, w zależności od stanu pacjenta. Ze względu na biologiczną równoważność form doustnych i dożylnej możliwe jest zastosowanie tej samej dawki.

W leczeniu pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, zwykle zaleca się następujące dawki leku:

Tabela 3

1 Długość leczenia obejmuje podanie dożylnie i doustne. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Grupy szczególne

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min:

Tabela 4

1 Po hemodializie lub chronicznym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (CAPOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dozowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i głównie wydalana przez nerki.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”: Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien, wydłużenie odcinka QT).

Sposób stosowania.

Lefsan, roztwór do wlewu dożylnego, przeznaczony jest wyłącznie do powolnego wlewu dożylnego. Roztwór podaje się raz lub dwa razy na dobę. Czas wlewu leku Lefsan wynosi nie mniej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub 60 minut dla dawki 500 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci.

Stosowanie leku Lefsan jest przeciwwskazane u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania leku Lefsan dotyczą układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe). Zgodnie z wynikami badań, po podaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, obserwowano wydłużenie odcinka QT.

Podczas badań pozarejestrowych zaobserwowano następujące działania niepożądane ze strony OUN: dezorientacja, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie: objawowe, zgodnie z objawami klinicznymi. W przypadkach przedawkowania należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub CAPOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Efekty uboczne

Poniższe informacje oparte są na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na doświadczeniach z okresu po wprowadzeniu na rynek.

Częstotliwość określa się według następujących umownych oznaczeń: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Tabela 5

aReakcje anafilaktyczne i anafilaktoidealne mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

bReakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Do innych niepożądanych działań ubocznych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonów należą:

• objawy pozapiramidowe oraz inne zaburzenia koordynacji ruchowej;
• wazkule wrażliwości chemicznej;
• napady porfirii u pacjentów z istniejącą porfirią.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Levofloksacyna nie powinna być mieszana z heparyną ani z roztworami alkalicznymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem leków wymienionych w sekcji „Sposób i dawka stosowania”.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewu.

Levofloksacyna jest zgodna z następującymi roztworami do wlewu:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy, 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Opakowanie.

100 ml leku w fiolce.

1 fiolka w kartoniku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

PT. NOVELL PHARMACEUTICAL LABORATORIES

PT. NOVELL PHARMACEUTICAL LABORATORIES

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Jl. Wanaherang No. 35 Tlajung Udik, Gunung Putri Bogor 16962, Indonezja

Jl. Wanaherang No. 35 Tlajung Udik, Gunung Putri Bogor 16962, Indonesia

Wnioskodawca.

M.Biotech Ltd

M.Biotech Ltd

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom