Leflok-Darnytsia

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU Leflok-Darnytsia (LEFLOCK-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 ml roztworu zawiera 5 mg hemihydratu lewofloksacyny, przeliczając na lewofloksacynę;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz o barwie od żółtej do żółtej z zielonkawym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA z DNA-girazą oraz topoizomerazą IV. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A.

In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Wartości odcięcia.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia stężenia minimalnego inhibicyjnego (MIC) dla levofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w Tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości odcięcia MIC EUCAST dla levofloksacyny:

Tabela 1

1 Wartości graniczne lewofloksacyny odnoszą się do terapii wysokimi dawkami.

2 Możliwy jest niski poziom oporności na fluorochinolony (wartość MIC cyprofloksacyny 0,12−0,5 mg/l), jednak nie ma dowodów na to, że taka oporność ma znaczenie kliniczne w zakażeniach dróg oddechowych wywołanych przez H. influenzae.

3 Odmiany o wartościach MIC wyższych niż wartość graniczna między wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (umiarkowanie opornymi) są bardzo rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Testy identyfikacyjne i wrażliwości na antybiotyki dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do upoważnionej laboratorium. Dopóki istnieją dane wskazujące na reakcję kliniczną dla potwierdzonych izolatów z MIC powyżej obecnej wartości granicznej oporności, należy je zgłaszać jako oporne.

4 Wartości graniczne dawek doustnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę oraz dawek dożylnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę.

Wrażliwość antybakteryjna

Stopień oporności wybranych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji o oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus* metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci − grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae*, Streptococcus pyogenes*.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Burkholderia cepacia**, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae*, Haemophilus para-influenzae*, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis*, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae*, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila*, Mycoplasma pneumoniae*, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis*, Staphylococcus aureus metycylinooporny, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii*, Citrobacter freundii*, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae*, Escherichia coli*, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii*, Proteus mirabilis*, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa*, Serratia marcescens*.

Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus**, Bacteroides thetaiotamicron**, Bacteroides vulgatus**, Clostridium difficile**.

Natywnie oporne szczepy.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

* Skuteczność kliniczna została wykazana dla wrażliwych izolatów w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

** Naturalna umiarkowana wrażliwość.

Inne dane.

Zakażenia szpitalne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej. Po wstrzyknięciu dożylnym lek gromadzi się w nabłonku oskrzeli i wydzielinie oskrzeli, tkankach płuc (stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi) oraz w moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład

Około 30−40 % lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Efekt kumulacji po wielokrotnym stosowaniu lewofloksacyny w dawce 500 mg raz na dobę jest praktycznie nieistotny. Istnieje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji po stosowaniu dawek 500 mg dwa razy na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Przenikanie do nabłonka oskrzeli, wydzieliny oskrzeli i tkanek płuc

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w nabłonku oskrzeli i wydzielinie oskrzeli płuc po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło odpowiednio 8,3 i 10,8 µg/ml. Osiągane były one w ciągu 1 godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanek płuc

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkankach płuc po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło około 11,3 µg/g i osiągane było po 4−6 godzinach od podania leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherzyków (skórę)

Maksymalne stężenie lewofloksacyny (4,0−6,7 µg/ml) w zawartości pęcherzyków osiągane było po 2−4 godzinach od podania leku w ciągu 3 dni stosowania dawek 500 mg raz lub dwa razy na dobę.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego

Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanek prostaty

Po podaniu 500 mg lewofloksacyny raz na dobę przez 3 dni średnie stężenia w tkankach prostaty wynosiły odpowiednio 8,7 µg/g, 8,2 µg/g i 2 µg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/plazma wynosił 1,84.

Stężenie w moczu

Średnie stężenie w moczu po 8−12 godzinach po jednorazowym doustnym podaniu dawki 150 mg, 300 mg i 500 mg lewofloksacyny wynosiło odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l.

Biodegradacja

Lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Metabolity te stanowią mniej niż 5 % ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest wydalana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6−8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (ponad 85 % podanej dawki).

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej, co wskazuje na wzajemną zamienną stosowalność tych dróg podania.

Liniowość

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie 50−600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. Przy obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w Tabeli 2.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirensiem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza grup pacjentów kobiet i mężczyzn wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów, że różnice te są klinicznie istotne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leflok, roztwór do wlewania dożylnej, stosuje się u dorosłych w leczeniu następujących infekcyjnych chorób wywołanych wrażliwymi na lewofloksacynę mikroorganizmami:

− zapalenie płuc nabyte poza szpitalem*;

− skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;

− ostry zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;

− przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;

− postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie radykalne.

*w odniesieniu do powyższych chorób infekcyjnych lewofloksacynę należy stosować wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych antybakteryjnych leków stosowanych przede wszystkim w leczeniu pierwotnym tych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

− Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik leku.

− Reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów.

− Epilepsja.

− Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

− Okres ciąży lub karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Teofylinę, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Możliwe istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofyliną, NLPZ i innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cymetydyna

Probenecyd i cymentydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 34% w obecności probenecydu i o 24% w obecności cymentydyny. Dlatego oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Należy je stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% podczas jednoczesnego podawania z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Podczas jednoczesnego stosowania z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zwiększają się wartości testów krzepnięcia (PT/INR). Możliwe są nasilone krwawienia. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia.

Leki wydłużające interwał QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących leki wydłużające interwał QT (w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne).

Teofylinę

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofyliny, która jest głównie metabolizowana przy udziale CYP1A2, dlatego można uznać, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Glikokortykosteroidy

Podczas jednoczesnego stosowania z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko rozwarstwienia ścięgien.

Inne

Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny podczas jej stosowania razem z następującymi lekami: węglanem wapnia, cyfostanem, glibenklamidem, ranitydyną.

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególne środki ostrożności.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Utrwające, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano utrzymujące się (przez miesiące lub lata) niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka jednocześnie, układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego oraz należy skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci z wyraźnymi zaburzeniami funkcji nerek, a także z wyraźnym miażdżycem naczyń mózgowych i zaburzeniami krążenia mózgowego powinni stosować się do środków ostrożności podczas stosowania leku.

W trakcie całego cyklu leczenia należy kontrolować funkcję nerek i wątroby.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego przez pneumokoki, lewofloksacyna może nie zapewnić optymalnego efektu terapeutycznego.

Zakażenia szpitalne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Czas trwania wstrzykiwania

Zalecany czas wstrzykiwania leku wynosi co najmniej 60 minut dla roztworu do wlewu 500 mg. Wiadomo, że w przypadku ofloksacyny podczas wlewu mogą występować tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może obserwować się nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, kolapsem cyrkulacyjnym. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny występuje wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać podawanie.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po zastosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych metod terapii u pacjentów z obciążającym wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem aorty, lub przy obecności czynników ryzyka, lub w warunkach sprzyjających aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zespół Marfana, zespół naczyniowy Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, ustalony miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach, pacjentom należy poradzić natychmiastową wizytę u lekarza w oddziale ratunkowym.

Metycylinooporność Staphylococcus aureus (MRSA)

Prawdopodobnie metycylinooporny Staphylococcus aureus ma krzyżową oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana do leczenia znanych lub podejrzewanych zakażeń MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność E. coli

Odporność E. coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w różnych krajach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu lewofloksacyny lekarze powinni brać pod uwagę lokalne rozpowszechnienie oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, a także na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach wraz z ograniczonymi danymi badań z udziałem ludzi. Lekarze powinni korzystać z uzgodnionych krajowych i/lub międzynarodowych dokumentów dotyczących leczenia wąglika.

Tendinitis i pęknięcie ścięgna

Tendinitis i pęknięcia ścięgien (nie ograniczając się do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dobowe 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju tendinitis i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów i pacjentów, którzy jednocześnie leczono kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów tendinitis (np. bolesny obrzęk, zapalenie) leczenie należy przerwać, a także należy rozważyć alternatywne leczenie. Uszkodzoną kończynę(-ę) należy odpowiednio leczyć (np. zapewniając immobilizację). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Mioklonus

Zgłaszano przypadki mioklonusu u pacjentów, którym podawano lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusu zwiększa się u pacjentów starszych i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana zgodnie z klirensem kreatyniny. W przypadku pierwszego pojawienia się mioklonusu lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi podczas lub po leczeniu lewofloksacyną, może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudomembranowy. W przypadku podejrzenia kolitu pseudomembranowego lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie (np. wancomycyną). Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki.

Tak jak inne chinolony, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. u pacjentów z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnym leczeniu fenbufenem i podobnymi lekami lub lekami, które zwiększają skłonność do drgawek (obniżają próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Niedobór glukozo-6-fosforanodwodorydrazu

Pacjenci z ukrytym lub rozwiniętym niedoborem aktywności glukozo-6-fosforanodwodorydrazu są skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów ze względu na możliwość wystąpienia hemolizy.

Niewydolność nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, pacjenci z niewydolnością nerek wymagają korekty dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzowe

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje pęcherzowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza. W przypadku wystąpienia reakcji pęcherzowych należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne środki hipoglikemizujące (w tym glibenklamid) lub insulinę, zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia i hipoglikemia). Obserwowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą należy kontrolować poziom cukru we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Zgłaszano reakcje fotouczulenia podczas leczenia lewofloksacyną. W celu zapobiegania wystąpieniu reakcji fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać napromienienia słonecznego i promieni UV (lampy sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny i przez 48 godzin po zakończeniu jej stosowania.

U pacjentów stosujących antagonistów witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi przy jednoczesnym przyjmowaniu lewofloksacyny i antagonistów witaminy K (warfaryna) ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/MIN) i/lub krwawienia.

Reakcje psychiczne

Zgłaszano wystąpienie reakcji psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta stosowanie lewofloksacyny należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Podczas przyjmowania fluorochinolonów zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT:

− wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego odcinka QT;

− jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (w tym leków przeciwarytmicznych klas I A i III, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, makrolidów, leków przeciwpsychotycznych);

− zaburzenia równowagi elektrolitów (w szczególności hipokaliemia, hipomagnezemia);

− choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi są bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tej grupy pacjentów należy prowadzić z ostrożnością.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjentom leczonym lekiem należy poinformować lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia hepatobilinarne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy poradzić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodzenie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli występują zaburzenia wzroku lub inne objawy wpływające na oczy, należy natychmiast skonsultować się z okulistą.

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwy jest wynik fałszywie ujemny podczas przeprowadzania badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się zaburzenie funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki analizy krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Ten lek zawiera 860 mg/ dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów przestrzegających diety ograniczonej w sodzie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży i karmienia piersią. Jeśli ciąża wystąpiła podczas stosowania leku, należy poinformować lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń).

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości potencjalnego patogenu na lek.

Lek należy podawać powoli dożylnie 1–2 razy na dobę w formie wlewu kroplowego. Czas podania 1 butelki lewofloksacyny (100 ml roztworu do wstrzykiwania dożylnego zawierającego 500 mg lewofloksacyny) powinien trwać nie krócej niż 60 minut.

Mieszanie z roztworami do wlewania.

Lek jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewania:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % monohydrat glukozy, 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Roztwór należy użyć w ciągu 3 godzin od momentu przebicia butelki.

Leczenie lewofloksacyną po wstępnym zastosowaniu formy dożylnej może być zakończone leczeniem formą doustną, o ile takie leczenie jest odpowiednie dla danego pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność form dożylnych i doustnych, można stosować taką samą dawkę.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie przyjmowania leku co najmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego badaniami mikrobiologicznymi wyeliminowania patogenu.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, przedstawiono w Tabeli 3.

Tabela 3

1 W zależności od stanu pacjenta po kilku dniach możliwe jest przejście od początkowego dożylnego podawania lewofloksacyny do doustnego stosowania w tej samej dawce.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie z moczem, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z osłabioną funkcją nerek.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z więdzą funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min, przedstawiono w Tabeli 4.

Tabela 4

1 Po hemodializie lub ciągłym ambulatoryjnym dializie otnęciowej (CAPOD) nie są wymagane dodatkowe dawki.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest konieczna, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku.

Jeśli funkcja nerek jest prawidłowa, nie ma potrzeby korekty dawki.

Nie wstawiać igły(-y) w nieprzewidziane miejsca polimerowego fiolki, tylko w porty sterylnych!

W celu przeprowadzenia leczenia dożylnego należy postępować zgodnie z poniższym algorytmem:

1. Zdjąć ochronną plastikową pokrywkę z kontrolą pierwszego otwarcia (jeśli jest obecna).
2. Otworzyć ochronny(-e) zawór(-y) nr 1, jak pokazano na rys. 1 i rys. 2 (producent może stosować różne typy i materiały dla ochronnych zaworów).
3. Zdjąć osłonkę z igły i włożyć ją do dowolnego z portów specjalnych nr 2 fiolki z lekiem do infuzji (patrz rys. 1 i rys. 2).
4. Drugi port sterylny może być używany do wprowadzania innych leków do fiolki z roztworem do infuzji (nr 4, patrz rys. 3), lub w przypadku niewystarczającej szybkości przepływu – do igły odpowietrzającej (nr 4, patrz rys. 3).
5. Zawiesić fiolkę z roztworem, korzystając z specjalnego pierścienia nr 3 umieszczonego na dnie fiolki (patrz rys. 3).

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci ze względu na możliwość uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, zaburzenia/spaczenie świadomości, napady padaczkowe, mioklonus, drżenie, wydłużenie odcinka QT.

Leczenie. W przypadku przedawkowania konieczna jest staranna obserwacja pacjenta, w tym EKG. Leczenie objawowe. Hemodializa, w tym dializa otnęciowa i ciągła ambulatoryjna dializa otnęciowa (CAPOD), nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją specyficzne antydoty.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane podano według układów narządów i częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, ≤ 1/100), rzadko (≥ 1/10000, ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane podano w kolejności malejącej ich ciężkości.

Ze strony narządów wzroku*: rzadko – zaburzenia wzroku, takie jak zamazany obraz; częstość nieznana – tymczasowa utrata wzroku, zapalenie tunic ocznych (uwretyt).

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego*: rzadko – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach; częstość nieznana – zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – duszność; częstość nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności; rzadko – ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia; częstość nieznana – biegunka krwista, która może wskazywać na zapalenie jelit, w tym kolit pseudobłoniasty; zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); rzadko – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; częstość nieznana – żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy krwi; częstość nieznana – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek typu interstycjalnego).

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: rzadko – anoreksja; rzadko – hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą; częstość nieznana – hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna. Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, niepokój, nadmierna potliwość, drżenie kończyn.

Ze strony układu nerwowego*: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, drżenie, zaburzenia smaku; rzadko – drgawki, parestezje; częstość nieznana – obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia, zaburzenia wrażliwości dotykowej, zaburzenia węchu, w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe, inne zaburzenia koordynacji ruchów, w tym podczas chodzenia, sztywność, agewzia, omdlenia, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Ze strony psychiki*: często – bezsenność; rzadko – niepokój, dezorientacja, drażliwość, niepokój; rzadko – zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, patologiczne sny, koszmary nocne, stan strachu; częstość nieznana – zaburzenia psychiczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli lub działania samobójcze, mania.

Ze strony układu krążenia: rzadko – tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca; częstość nieznana – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmię komorową i arytmię typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG, hipotensję tętniczą, kolaps, zapalenie naczyń, zapalenie żył.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – leukopenia, eozynofilia; rzadko – neutropenia, trombocytopenia, powodująca zwiększoną skłonność do krwawień lub krwotoków; częstość nieznana – zaburzenia funkcji szpiku kostnego, w tym anemię aplastyczną, pancytopenię, agranulocytozę, anemię hemolityczną.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktyczny (reakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka, świąd, pokrzywka, zaczerwienienie skóry, nadmierna potliwość; częstość nieznana – toksyczny zespół martwiczy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień zapalne z pęcherzami, reakcje fotouczulenia, zwiększona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe, zapalenie naczyń typu leukocytoegranulomatyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: rzadko – ból stawów, ból mięśni; rzadko – uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgien (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią gravis; częstość nieznana – rabdomiolizę, pęknięcie ścięgna, więzadeł, mięśni, zapalenie stawów.

Infekcje i inwazje: rzadko – infekcje grzybicze, w tym grzyby z rodzaju Candida, oporność drobnoustrojów chorobotwórczych.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*: często – reakcja w miejscu podania, w tym zaczerwienienie i ból; rzadko – osłabienie; rzadko – podwyższenie temperatury ciała; częstość nieznana – ogólne osłabienie, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn); jak przy stosowaniu innych fluorochinolonów, możliwe są napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane, wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia z towarzyszącymi parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym elementem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworu nie należy mieszać z heparyną ani z roztworami zasadowymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 100 ml w fiolce; po 1 fiolce w opakowaniu; po 100 ml w fiolkach.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Firma Farmaceutyczna Darnytsia”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.