Lebel

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku LEBEL (LEBEL)

SkÅ ad:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera levofloxacynu 500 mg (w postaci póŠw hydratu levofloksacyny);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, hipromeloza, crospovidon, stearylofumaran sodu; powŠoka Opadry Y1 7000 White: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400.

Postać leku. Tabletki powŠekŠowane.

GÅówne fizykochemiczne wÅ asnoÅ ci: wydÅ uÅ te tabletki powÅ ekÅ owane, biaÅ e, z liniÄ Å acia z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, stanowiący enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Levofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MKW – MIC).

Mechanizm oporności. Oporność na levofloksacynę rozwija się w procesie etapowym dzięki mutacjom miejsca docelowego w obu topoizomerazach typu II: DNA-girazie oraz topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariera niemakropenetracyjna (częsta u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizm efliuksowy, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Dzięki mechanizmowi działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odcięcia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) punkty odcięcia MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od tych o umiarkowanej wrażliwości oraz mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testów MIC (mg/l).

Kliniczne punkty odcięcia MIC EUCAST dla levofloksacyny (wersja 2.0, 2012-01-01):

Wrażliwość na działanie antybakteryjne

Zakres oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać wraz z upływem czasu dla wybranych gatunków drobnoustrojów. Wskazane jest uzyskanie lokalnych danych dotyczących oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności jest na poziomie, przy którym przydatność leku wydaje się co najmniej wątpliwa w przypadku niektórych typów zakażeń.

*Staphylococcus aureus* oporny na metycylinę z dużym prawdopodobieństwem może wykazywać współistniejącą oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1 godziny. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 99–100%.

Jedzenie prawie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na dobre rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Lewofloksacyna charakteryzuje się zdolnością do przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu alveolarno-oskrzelowego, makrofagów alveolarnych, tkanki płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biota transformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-utleniona lewofloksacyna. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Całkowity klirens lewofloksacyny po jednorazowym podaniu dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co świadczy o wzajemnej zamienności tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens kreatyniny, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli:

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym doustnym podaniu 500 mg leku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Levofloksacyna jest wskazana w leczeniu następujących infekcji bakteryjnych u dorosłych, wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na levofloksacynę:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza

(w przypadku leczenia powyższych infekcji lek może być stosowany tylko wtedy, gdy niemożliwe jest zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane jako terapia pierwszego rzutu dla tych infekcji);

• ostre zapalenie nerek oraz skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka posykontaktowa i leczenie.

Levofloksacynę w tej postaci leku (tabletki) można stosować w celu ukończenia leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę podczas wstępnego leczenia levofloksacyną w formie roztworu do wlewu.

Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na levofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku; padaczka; uszkodzenie ścięgien po wcześniejszym stosowaniu fluorochinolonów; wiek dziecięcy; okres ciąży lub karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida zawierające magnez i glin: leki zawierające sole żelaza, cynku, didanosyna.

Wchłanianie levofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z antacydami zawierającymi magnez i glin, lekami zawierającymi sole żelaza lub z didanosyną (didanosyna w buforowej tabletce z glinem lub magnezem). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania.

Zalecany odstęp czasu między przyjmowaniem levofloksacyny a powyższymi lekami powinien wynosić co najmniej 2 godziny.

Sole wapnia minimalnie wpływają na wchłanianie levofloksacyny.

Suflalgin

Biodostępność tabletów levofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i levofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po przyjęciu levofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji levofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NLPZ i innymi lekami, które obniżają próg padaczkowy. Wiadomo, że stężenie levofloksacyny przy jednoczesnym przyjmowaniu fenbufenu jest o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu levofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie levofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe levofloksacyny zmniejsza się o 24% przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklotydyny i o 34% przy jednoczesnym przyjmowaniu probenecydu. Jest to spowodowane tym, że oba leki są w stanie blokować sekrecję kanalikową levofloksacyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu levofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki

Węglan wapnia, dypoksyna, glibenkamid, ranitydyna nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę levofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ leku na inne środki lecznicze

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z levofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) mogą wzrosnąć wartości testów koagulacyjnych (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub mogą wystąpić krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odcinek QТ

Levofloksacynę, tak jak i inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odcinka QТ, np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i makrolidy, leki przeciwpsychotyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” („Wydlużenie odcinka QТ”)).

Levofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która jest głównie metabolizowana przez CYP1A2, dlatego można uznać, że levofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji

Pozżywienie

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji leku z produktami spożywczymi, dlatego tabletów levofloksacyny można przyjmować niezależnie od posiłku.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy wcześniej doświadczyli poważnych działań niepożądanych po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Odporność.

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego przez pneumokoki, lewofloksacyna może nie wykazywać optymalnego efektu terapeutycznego.

Infekcje szpitalne spowodowane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Odporność metycylinowa S. aureus

Odporna na metycylinę Staphylococcus aureus (MRSA) jest oporna na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę, dlatego lewofloksacyna nie powinna być stosowana w leczeniu infekcji wywołanych przez MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy potwierdzona została wrażliwość mikroorganizmu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli przy odpowiedniej diagnostyce tych chorób.

Najczęstszym patogenem infekcji dróg moczowych może być Escherichia coli oporna na lewofloksacynę, co należy uwzględnić przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom z chorobami układu moczowego. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglika stosowanie leku opiera się na danych in vitro wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia wąglika.

Przedłużające się, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano przedłużające się (przez miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w tym układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna (nie ograniczone do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dobowe 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów oraz pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lekiem należy przerwać oraz rozważyć alternatywne leczenie. Uszkodzoną kończynę (lub kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) lewofloksacyną może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość CDAD może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu; najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać stosowanie leku, a pacjentów należy niezwłocznie leczyć środkami wspomagającymi; może również być konieczna specyficzna terapia (np. doustne podawanie wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę przewodu pokarmowego są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Lek jest przeciwwskazany pacjentom z wywiadem padaczki. Jak w przypadku innych chinolonów, lewofloksacynę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, w szczególności u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami układu nerwowego centralnego, podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi (NLPZ) lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy są narażeni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolin, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, u pacjentów z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) konieczna jest korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach tych ciężkich reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku wystąpienia objawów i oznak wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli u pacjenta rozwinął się poważny stan, taki jak zespół Stevensa-Johnsona, TEN lub zespół DRESS w wyniku stosowania lewofloksacyny, ponowne stosowanie lewofloksacyny u tego pacjenta jest zabronione.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Jak w przypadku wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiper- glikemii, obserwowane zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali leczenie wspomagające doustnym lekiem obniżającym poziom cukru (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko podczas przyjmowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na działanie silnego światła słonecznego lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy UV, solarium) ze względu na możliwą fotosensybilizację podczas przyjmowania lewofloksacyny lub w ciągu 48 godzin po jej zakończeniu.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwy wzrost wyników testów krzepnięcia (INR/INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować wyniki testów krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne

Znane są reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W rzadkich przypadkach reakcje te postępowały do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem nawet po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wiek starszy;
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia);
• jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (w tym leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne); pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” („Pacjenci starsi”), „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, pacjenci przyjmujący lek powinni poinformować lekarza lub zapobiegać rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia hepatobilinarne

Znane są przypadki zapalenia wątroby niekrototycznego, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, podczas przyjmowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów choroby wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagającej oddychanie. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub działań niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania lewofloksacyny należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, może rozwijać się infekcje oportunistyczne i wzrost mikroorganizmów odpornych. W przypadku rozwoju infekcji wtórnej należy podjąć odpowiednie działania.

Badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników za pomocą specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Przerost/rozwarstwienie aorty

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju przerostu lub rozwarstwienia aorty podczas stosowania fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów starszych. Dlatego antybiotyki z grupy fluorochinolonów należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu możliwości zastosowania innych opcji leczenia u pacjentów z przerostem/rozwarstwieniem aorty, pacjentów z wywiadem przypadków przerostu aorty w rodzinie oraz pacjentów z czynnikami ryzyka lub stanami, które mogą prowadzić do rozwoju przerostu/rozwarstwienia aorty (np. zespół Marfana, zespół naczyniowy Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak komórkowy olbrzymi, choroba Behceta, nadciśnienie i miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skorzystać z pomocy medycznej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych są ograniczone.

Ze względu na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w rozwijającym się organizmie, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży i u kobiet karmiących piersią. W przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia lekiem należy poinformować lekarza.

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania lewofloksacyny w mleko matki, choć inne fluorochinolony są wydzielane w mleko matki. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w rozwijającym się organizmie, lewofloksacyna nie powinna być stosowana u kobiet karmiących piersią.

Płodność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Pacjenci kierujący pojazdami, pracujący z maszynami i urządzeniami, powinni wziąć pod uwagę możliwe niepożądane działania ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia koordynacji ruchów, w tym podczas chodzenia), które mogą zaburzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji pacjenta.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zaleca się kontynuowanie leczenia preparatem przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonym mikrobiologicznie wyeliminowaniu patogenów.

Tabletki należy połykać nie żując, zapijając wystarczającą ilością płynu. W celu ułatwienia dawkowania tabletkę można podzielić za pomocą rowka do podziału. Można je przyjmować zarówno podczas jedzenia, jak i w innym czasie.

Preparat należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (wyłącznie form zawierających glin lub magnez w środkach buforujących) oraz sukralfażu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Tabletki można stosować w celu ukończenia cyklu terapii u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do infuzji, stosując przy tym te same dawki.

Dorosłym pacjentom z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny powyżej 50 ml/min) należy przestrzegać następujących zaleceń:

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min:

*Stosować w odpowiednim dawkowaniu.

1Po dializie hemodyfuzyjnej lub przewległym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (PAOD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeżeli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania» («Tendinitis i zerwania ścięgien», «Wydłużenie odcinka QT»)).

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejsze objawy, których należy oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

Podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek lewofloksacyny obserwowano działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, halucynacje i drżenia.

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ponieważ istnieje możliwość wydłużenia odcinka QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwkretne. Dializa hemodyfuzyjna, w tym dializa otrzewnowa i PAOD, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Działania niepożądane.

Częstotliwość działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (>1/10), często (od >1/100 do <1/10), nieczęsto (od >1/1000 do <1/100), rzadko (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (>1/10000), nieznana częstotliwość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Zakażenia i infestacje: nieczęsto – grzybice, w tym infekcje grzybami rodzaju Candida, proliferacja innych odpornych mikroorganizmów, zaburzenia normalnej mikroflory przewodu pokarmowego oraz rozwój infekcji wtórnych.

Z układy krwi i chłonnego: nieczęsto – leukopenia, eozynofilia; rzadko – trombocytopenia, neutropenia; nieznana częstotliwość – pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Z układu odpornościowego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); nieznana częstotliwość – szok anafilaktyczny/anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z zaburzeń metabolizmu i odżywiania: nieczęsto – anoreksja; rzadko – hipoglikemia, głównie u pacjentów z cukrzycą, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); nieznana częstotliwość – hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układu psychicznego*: często – bezsenność; nieczęsto – niepokój, niepokój psychiczny, lęki, dezorientacja, pobudzenie nerwowe; rzadko – reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, nietypowe sny, koszmary nocne, delirium; nieznana częstotliwość – reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układu nerwowego*: często – ból głowy, zawroty głowy; nieczęsto – senność, drżenie, dysgezja (podmiotowe zaburzenia smaku); rzadko – drgawki (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), parestezje; nieznana częstotliwość – obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zaburzenia węchu (parosmia), w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskineza (zaburzenia koordynacji ruchowej), zaburzenia pozapiramidowe, agewzia, omdlenie (syncope), łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Z narządu wzroku*: rzadko – zaburzenia wzroku, takie jak zamazanie widzenia, nieostre widzenie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); nieznana częstotliwość – tymczasowa utrata wzroku, zapalenie błony naczyniowej oka (uwet) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z narządu słuchu i równowagi*: nieczęsto – zawroty głowy (wiry); rzadko – szumy w uszach; nieznana częstotliwość – utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Z układu sercowo-naczyniowego: rzadko – tachykardia, kołatanie serca, hipotensja tętnicza; nieznana częstotliwość – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT); wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” („Wydłużenie odcinka QT”) oraz „Przedawkowanie”).

Z układu oddechowego: nieczęsto – duszność (dyspnée); nieznana częstotliwość – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Z układu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności; nieczęsto – ból brzucha, niestrawność, wzdęcia/napęcznienie brzucha, zaparcia; nieznana częstotliwość – biegunka krwawa, która może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudomembranowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); zapalenie trzustki.

Z układu endokrynnego: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Z układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); nieczęsto – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; nieznana częstotliwość – żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); zapalenie wątroby.

Z skóry i tkanek podskórnych: nieczęsto – wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierne pocenie się; rzadko – wysypki lekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), lokalizowane wysypki skórne wywołane lekami; nieznana częstotliwość – toksyczny epidermalny nekrolyz (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); naczyniak zapalny leukocytofagowy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: nieczęsto – artrologia, miologia; rzadko – uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), w tym ich zapalenie (tendynity) (np. ścięgna Achillesa); osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); nieznana częstotliwość – rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (np. ścięgna Achillesa: patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów.

Z układu moczowego: nieczęsto – podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy krwi; rzadko – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne*: nieczęsto – osłabienie; rzadko – podwyższenie temperatury ciała (gorączka); nieznana częstotliwość – ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

a Reakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

b Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Inne niepożądane skutki związane z podawaniem fluorochinolonów obejmują:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

*W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidyzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendynity, pęknięcia ścięgien, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i zapachu).

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze, po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Dzielnica Sankaklar, ul. Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.