Lazin

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU LAZIN (LAzine)

Skład:

substancja czynna: lewocetyryzyna (levocetirizine);

1 tabletka zawiera 5 mg lewocetyryzyny dihydrochloroku;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, laktoza jednowodna, stearyna magnezu, OpadryWhite YS-1-7003 (hydroksypropyloceluloza (E 464), dwutlenek tytanu (E 171), polisorbat, makrogol 400).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane, białe, o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, z ryflowaniem, z napisem „H” po jednej stronie i „161” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Pochodne piperazyny.

Kod ATX R06A E09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levocytyryzyna, enancjomer R cytyryzyny, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1. Działanie farmakologiczne wynika z blokady receptorów histaminowych H1. Po pojedynczym podaniu levocytyryzyna wykazuje zajęcie receptorów na poziomie 90% w ciągu 4 godzin i 57% po 24 godzinach. Powinność do receptorów histaminowych H1 u levocytyryzyny jest 2 razy wyższa niż u cytyryzyny. Wpływa na histaminozależny etap rozwoju reakcji alergicznej, zmniejsza migrację eozynofili, przepuszczalność naczyń oraz ogranicza uwalnianie mediatorów zapalenia. Zapobiega rozwojowi i złagadza przebieg reakcji alergicznych, wywiera działanie antyekssudacyjne, przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne, niemal nie wykazuje działania antycholinergicznego i antyserotynowego. W dawkach terapeutycznych niemal nie wykazuje efektu sedymentacyjnego.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka levocytyryzyny jest liniowa, z niską zmiennością między podmiotami niezależną od dawki i czasu. Profil farmakokinetyczny jest taki sam, niezależnie od podania jako pojedynczy enancjomer lub jako cytyryzyna. W trakcie procesów absorpcji i wydalania nie występuje inwersja chiralna.

Absorpcja. Levocytyryzyna po podaniu doustnym jest szybko i intensywnie wchłaniana. U dorosłych maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 0,9 godziny po podaniu dawki. Stan stacjonarny osiągany jest po dwóch dniach. Cmax zazwyczaj wynosi 270 ng/ml i 308 ng/ml po pojedynczym i powtarzalnym przyjmowaniu 5 mg raz na dobę, odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się w obecności pokarmu, jednak Cmax jest zmniejszone i opóźnione.

Rozkład. Brak informacji dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka oraz przenikania levocytyryzyny przez barierę krew-mózg. W badaniach na zwierzętach najwyższe stężenia odnotowano w wątrobie i nerkach, a najniższe – w tkankach układu nerwowego centralnego. U ludzi wiązanie levocytyryzyny z białkami osocza wynosi 90%. Rozkład levocytyryzyny jest ograniczony, ponieważ objętość rozkładu wynosi 0,4 l/kg.

Biotransformacja. Stopień metabolizmu levocytyryzyny w organizmie człowieka wynosi poniżej 14% dawki, dlatego różnice wynikające z polimorfizmu genetycznego lub współczesnego przyjmowania inhibitorów enzymów będą niewielkie. Proces metabolizmu obejmuje oksydację aromatyczną, N- i O-dealkilację oraz koniugację z tauryną. Dealkilacja zachodzi głównie przy udziale cytochromu CYP 3A 4, podczas gdy oksydacja aromatyczna obejmuje wiele i/lub nieznanych izoform CYP. Levocytyryzyna nie wpływa na aktywność izoenzymów cytochromowych 1A 2, 2C 9, 2C 19, 2D6, 2E 1, 3A 4 w stężeniach znacznie przekraczających maksymalne po podaniu dawki 5 mg doustnie. Ze względu na niski stopień metabolizmu i brak nasilenia działania hamującego, interakcje levocytyryzyny z innymi substancjami są mało prawdopodobne.

Wydalanie. Okres półtrwania leku z osocza u dorosłych wynosi 7,9 ± 1,9 godziny. Okres półtrwania leku jest krótszy u małych dzieci.

Średni całkowity klirens u dorosłych wynosi 0,63 ml/min/kg. Głównie wydalanie levocytyryzyny i jej metabolitów z organizmu odbywa się z moczem (średnio 85,4% podanej dawki leku). Z kałem wydala się jedynie 12,9% podanej dawki leku. Levocytyryzyna wydala się zarówno poprzez filtrację kłębuszkową, jak i aktywną sekrecję kanalikową.

Grupy specjalne

Niewydolność nerek

Całkowity klirens levocytyryzyny koreluje z klirensiem kreatyniny. Dlatego u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie odstępów między dawkami levocytyryzyny z uwzględnieniem klirensu kreatyniny. W przypadku anurii w końcowym stadium choroby nerek całkowity klirens organizmu pacjentów, w porównaniu do całkowitego klirensu organizmu u osób bez takich zaburzeń, zmniejsza się o około 80%. Ilość levocytyryzyny wydalonej podczas standardowej 4-godzinnej procedury hemodializy wynosiła < 10%.

Dzieci

Po podaniu doustnej pojedynczej dawki 5 mg levocytyryzyny dzieciom w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała od 20 kg do 40 kg wartości Cmax i AUC były około 2 razy wyższe niż u zdrowych dorosłych ochotników w badaniu porównawczym; całkowity klirens był o 30% wyższy, a okres półtrwania – o 24% krótszy w tej grupie dziecięcej niż u dorosłych. Specjalnych badań farmakokinetycznych nie przeprowadzono u pacjentów pediatrycznych poniżej 6 roku życia.

Pacjenci w podeszłym wieku

Ograniczone dane farmakokinetyczne są dostępne u osób w podeszłym wieku. Po jednorazowym codziennym doustnym przyjmowaniu 30 mg levocytyryzyny przez 6 dni u pacjentów w podeszłym wieku całkowity klirens był o około 33% niższy niż u młodszych dorosłych pacjentów. Wykazano, że rozmieszczenie cytyryzyny racemicznej zależy od funkcji nerek, a nie od wieku. Wnioski te będą również stosowne dla levocytyryzyny, ponieważ levocytyryzyna i cytyryzyna są głównie wydalane z moczem. Dlatego dawkę levocytyryzyny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek u pacjentów w podeszłym wieku.

Płeć

Wyniki farmakokinetyczne zostały ocenione pod kątem potencjalnego wpływu płci. Okres półtrwania u kobiet był nieco krótszy niż u mężczyzn, jednak u kobiet klirens doustny uwzględniający masę ciała był wyraźnie porównywalny z mężczyznami. Te same dawki dzienne i odstępy dawkowania stosuje się dla mężczyzn i kobiet z normalną funkcją nerek.

Rasa

Wpływ rasy na levocytyryzynę nie został zbadany. Ponieważ levocytyryzyna jest głównie wydalana przez nerki i nie stwierdzono istotnych różnic rasowych w klirensie kreatyniny, oczekuje się, że właściwości farmakokinetyczne levocytyryzyny nie będą się różnić u pacjentów różnych ras. Brak różnic kinetycznych związanych z rasą dla cytyryzyny racemicznej.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka levocytyryzyny u pacjentów z niewydolnością wątroby nie została zbadana. Pacjenci z przewlekłymi chorobami wątroby (hepatocelularny, cholestazyczny i żółciowy marskość), którym podawano 10 mg lub 20 mg cytyryzyny racemicznej jako dawkę pojedynczą, mieli wydłużony o 50% okres półtrwania oraz zmniejszony o 40% klirens w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe sezonowego nieżytu alergicznego, w tym nieżytu alergicznego o przebiegu całorocznym, oraz przewlekłej idiopatycznej pokrzywki u dorosłych i dzieci od 6. roku życia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną – lewocytrizynę, cytrizynę, hydroksyzydynę lub dowolną inną pochodną piperazyny, a także na którykolwiek z substancji pomocniczych leku;

zaawansowana niewydolność nerek w stadium końcowym z oszacowaną szybkością filtracji kłębuszkowej (eGFR) poniżej 15 ml/min (wymagającą leczenia dializą).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z lewocytrizyną, w tym z induktorami CYP3A4, nie były przeprowadzane. Badania z cytrizyną (rakematem) wykazały, że jednoczesne stosowanie z antypiryną, azytromycyną, cyklopiheptydyną, diazepanem, erytromycyną, glipezydem, ketokonazolem lub pseudoefedryną nie powoduje klinicznie istotnych niekorzystnych interakcji. Jednoczesne stosowanie z teofiliną (400 mg/dobę) powodowało niewielkie zmniejszenie (o 16%) całkowitego klirensu lewocytrizyny (rozkład teofiliny nie ulegał zmianie).

W badaniu wielokrotnego podawania rytonawiru (600 mg 2 razy dziennie) i cytrizyny (10 mg dziennie) stwierdzono około 40-procentowy wzrost ekspozycji na cytrizynę, natomiast rozkład rytonawiru ulegał nieznacznej zmianie (-11%) w porównaniu z podawaniem rytonawiru bez cytrizyny.

Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania leku, ale jednoczesne spożycie pokarmu zmniejsza szybkość jego absorpcji.

Jednoczesne stosowanie cytrizyny lub lewocytrizyny oraz alkoholu lub innych środków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego u podatnych pacjentów może powodować dodatkowe zmniejszenie czujności i zdolności do wykonywania pracy.

Właściwości stosowania.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

Przy przepisywaniu leku należy zwrócić uwagę na obecność pewnych czynników sprzyjających zatrzymaniu moczu (np. urazy rdzenia kręgowego, przerośnięcie gruczołu krokowego), ponieważ lewocetyryzyna zwiększa ryzyko zatrzymania moczu.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z epilepsją oraz u pacjentów z ryzykiem wystąpienia napadów drgawkowych, ponieważ lewocetyryzyna może prowadzić do nasilenia napadu.

Reakcja na alergiczne próby skórne jest hamowana przez antyhistaminiki, dlatego przed ich wykonaniem konieczny jest okres odstawienia (3 dni).

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, całkowitym deficytem laktazy Lapp, lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Po zakończeniu stosowania lewocetyryzyny może pojawić się świąd, nawet jeśli nie występował przed rozpoczęciem leczenia. Objawy mogą pojawiać się spontanicznie. W niektórych przypadkach mogą być nasilone i wymagać wznowienia leczenia. Objawy powinny ustąpić po wznowieniu leczenia.

Populacja pediatryczna

Lek w postaci tabletek nie jest zalecany dzieciom w wieku do 6 lat, ponieważ ta postać leku nie pozwala na odpowiednią korektę dawkowania. Zaleca się stosowanie lewocetyryzyny w postaci leku odpowiedniej do zastosowania w pediatrii.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone (mniej niż 300 przypadków ciąży) dotyczące stosowania lewocetyryzyny u ciężarnych kobiet. Jednak dla cetyryzyny, racematu lewocetyryzyny, dostępna jest duża liczba danych (ponad 1000 przypadków ciąży) u ciężarnych kobiet, które wskazują na brak działania teratogennego lub fetonowonatalnej toksyczności. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny/rozrodczy, poród ani rozwój poporodowy.

W razie potrzeby można rozważyć możliwość stosowania lewocetyryzyny w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Wykazano, że cetyryzyna, racemat lewocetyryzyny, wydostaje się do organizmu człowieka. Dlatego prawdopodobne jest przenikanie lewocetyryzyny do mleka matki. Reakcje niepożądane związane z lewocetyryzyną mogą występować u niemowląt karmionych piersią. W związku z tym należy zachować ostrożność przy przepisywaniu lewocetyryzyny kobietom karmiącym piersią.

Płodność

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu lewocetyryzyny na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Badania kliniczne porównawcze nie wykazały dowodów na to, że lewocetyryzyna w dawce zalecanej pogarsza czujność psychiczną, reakcyjność ani zdolność do kierowania pojazdami.

Jednak niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność, zmęczenie i osłabienie podczas leczenia lewocetyryzyną. Dlatego pacjenci zamierzający kierować pojazdami, wykonywać potencjalnie niebezpieczną działalność lub pracować z maszynami powinni brać pod uwagę swoją reakcję na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecane dawki

Lek stosuje się u dorosłych oraz dzieci od 6. roku życia doustnie w dawce dobowej 5 mg jednorazowo na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku

Korekcja dawki jest zalecana u pacjentów w podeszłym wieku z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz „Niewydolność nerek”).

Niewydolność nerek

Interwały dawkowania powinny być dostosowane indywidualnie z uwzględnieniem funkcji nerek (eGFR – oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej) (patrz tabela 1 i skoryguj dawkę zgodnie z zaleceniami).

Tabela 1

Dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Dawkę leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie, uwzględniając klirens nerkowy i masę ciała. Brak danych specyficznych dotyczących dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaburzenia wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek korektę dawkowania należy dostosować zgodnie z tabelą 1.

Populacja pediatryczna

Dzieci w wieku od 6 do 12 lat: zalecana dawka dobową to 5 mg (1 tabletka).

Nie stosować leku w postaci tabletów dzieciom w wieku od 2 do 6 lat, ponieważ ta postać leku nie pozwala na odpowiednie dostosowanie dawkowania. Dla tej grupy pacjentów zaleca się stosowanie lewocytyzyny w postaci leku odpowiedniej do zastosowania w pediatrii.

Sposób stosowania

Tabletkę należy przyjmować doustnie, połykając całą tabletkę z płynem, niezależnie od posiłku. Zaleca się stosowanie dawki dobowej jednorazowo.

Czas trwania stosowania. Pacjentów z okresowym nieżytami alergicznymi (objawy trwają mniej niż 4 dni w tygodniu lub mniej niż 4 tygodnie) należy leczyć zgodnie z przebiegiem choroby i wywiadem; leczenie można przerwać, jeśli objawy ustąpią, a następnie wznowić ponownie w przypadku nawrotu objawów. W przypadku trwających nieżytów alergicznym (objawy trwają więcej niż 4 dni w tygodniu lub więcej niż 4 tygodnie) w okresie kontaktu z alergenami pacjentowi może być zaproponowana terapia ciągła. W przypadku chorób przewlekłych (przewlekły nieżyt alergiczny, przewlekłe pokrzywki) czas trwania leczenia może wynosić do 1 roku (dane pochodzą z badań klinicznych stosowania racematu).

Dzieci.

Nie stosować leku w postaci tabletów dzieciom poniżej 6 roku życia, ponieważ ta postać leku nie pozwala na odpowiednie dostosowanie dawkowania. Dla tej grupy pacjentów zaleca się przepisywanie lewocytyzyny w postaci leku odpowiedniej do zastosowania w pediatrii.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania: mogą obejmować senność u dorosłych; u dzieci mogą początkowo występować pobudzenie i niepokój, a następnie senność.

Leczenie. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka w krótkim czasie po przyjęciu leku. Nie istnieje specyficzny antydot. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji lewocytyzyny z organizmu.

Niepożądane reakcje.

Badania kliniczne

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat

W badaniach terapeutycznych z udziałem kobiet i mężczyzn w wieku od 12 do 71 roku 15,1 % pacjentów w grupie stosujących lekocetyryzynę w dawce 5 mg miało co najmniej jedną niepożądaną reakcję w porównaniu z 11,3 % w grupie stosującej placebo. 91,6 % tych niepożądanych reakcji miało charakter od lekkiego do umiarkowanego.

W badaniach terapeutycznych częstość odstawień z powodu niepożądanych reakcji wynosiła 1,0 % (9/935) przy stosowaniu lekocetyryzyny w dawce 5 mg i 1,8 % (14/771) przy stosowaniu placebo.

Kliniczne badania terapeutyczne lekocetyryzyny obejmowały 935 pacjentów, którzy otrzymywali ten lek w zalecanej dawce 5 mg dziennie. W tych badaniach zgłaszano poniższe niepożądane reakcje występujące z częstością 1 % lub większą (często: ≥ 1/100 do < 1/10) przy stosowaniu lekocetyryzyny 5 mg lub placebo (patrz tabela 2).

Tabela 2

Rzadko (≥ 1/1000, < 1/100) zgłaszano również osłabienie i ból brzucha.

Częstość występowania ośrodkowych działań niepożądanych takich jak senność, zmęczenie i osłabienie była ogólnie wyższa (8,1%) przy stosowaniu lewocytryzyny w dawce 5 mg niż przy stosowaniu placebo (3,1%).

Populacja pediatryczna

W dwóch badaniach kontrolowanych placebo, z udziałem pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 miesięcy do 11 miesięcy oraz w wieku od 1 roku do 6 lat, 159 pacjentów otrzymywało lewocytryzynę w dawce 1,25 mg na dobę przez 2 tygodnie oraz 1,25 mg 2 razy na dobę odpowiednio. Przyjmując lewocytryzynę lub placebo częstość występowania niepożądanych działań niepożądanych wynosiła 1% i więcej (patrz tabela 3).

Tabela 3

W badaniach podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, z udziałem dzieci w wieku od 6 do 12 lat, 243 dzieci otrzymywało 5 mg lewocetyryzyny na dobę przez różne okresy czasu – od mniej niż 1 tygodnia do 13 tygodni. Zgłaszane były następujące działania niepożądane, które występowały z częstością 1% lub wyższą podczas stosowania lewocetyryzyny lub placebo (patrz tabela 4).

Tabela 4

Doświadczenie pogonieniowe

Częstotliwość klasyfikowana jest następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (częstotliwość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu odpornościowego: nadwrażliwość, w tym anafilaksja.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii: zwiększony apetyt.

Zaburzenia psychiczne: agresja, pobudzenie, halucynacje, depresja, bezsenność, myśli samobójcze, koszmary sennne.

Zaburzenia układu nerwowego: drgawki, parestezje, zawroty głowy, omdlenia, drżenie, dysgezja.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Zaburzenia narządu wzroku: zaburzenia wzroku, nieostre widzenie, okulogiracja.

Zaburzenia serca: przyspieszone bicie serca, tachykardia.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: dysuria, zatrzymanie moczu.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: obrzęk naczynioruchowy, trwałe wypryski lekowe, świąd, wysypka, pokrzywka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: mialgia, artrologia.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: obrzęk.

Wyniki badań: zwiększenie masy ciała, odchylenia czynności wątroby od normy.

Opis wybranych działań niepożądanych

Po przerwaniu przyjmowania lewocytyzyny zgłaszano świąd.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 1 lub 3 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent.

Hetero Labs Limited, Indie / Hetero Labs Limited, India.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.

Unit III, Formulation Plot Nо 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.