INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LAMIWUDYNA (LAMIVUDINE)

Skład:

substancja czynna: lamiwudyna;

1 ml roztworu zawiera lamiwudyny 10 mg;

substancje pomocnicze: sacharoza, propylenoglikol, kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian sodu, metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218), propylo-p-hydroksybenzoesan (E 216), aromat truskawkowy, aromat bananowy, kwas solny rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda oczyszczona.

Postać leku. Roztwór do doustnego przyjmowania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółty roztwór o owocowym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Inhibitory odwrotnej transkryptazy – nukleozydy i nukleotydy. Lamiwudyna.

Kod ATX J05AF05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Głównym mechanizmem działania lamiwudyny jest hamowanie odwrotnej transkryptazy HIV. Trifosforan lamiwudyny jest selektywnym inhibitorem replikacji HIV-1 i HIV-2 in vitro, działa również na szczepy HIV oporne na zydowudynę. Lamiwudyna w połączeniu z zydowudyną zmniejsza liczbę wirusów HIV-1 i zwiększa liczbę komórek CD4, a także istotnie zmniejsza ryzyko postępowania choroby i śmiertelność z nią związaną.

Wykazano działanie synergistyczne lamiwudyny i zydowudyny w zakresie hamowania replikacji HIV w hodowlach komórkowych. Stwierdzono, że przy pojawieniu się oporności na lamiwudynę u szczepów opornych na zydowudynę, może odzyskać się wrażliwość na zydowudynę. In vitro lek wykazuje słabe działanie cytotoksyczne na limfocyty krwi obwodowej, limfocytarne i monocytarno-makrofagowe linie komórkowe oraz komórki szpiku kostnego, co świadczy o szerokim zakresie terapeutycznym.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Lamiwudyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, jej biodostępność po doustnym podaniu u dorosłych wynosi 80–85%. Maksymalna stężenie w osoczu osiągane jest średnio po 1 godzinie i przy średniej dawce terapeutycznej (4 mg/kg/dobę w 2 dawkach co 12 godzin) wynosi 1–1,9 μg/ml. Podawanie lamiwudyny podczas posiłku wydłuża t_max i obniża C_max (do 47%). Jednak nie wpływa to na ogólną ilość wchłoniętej lamiwudyny (obliczoną na podstawie krzywej stężenie-czas), dlatego lek można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład. Średni objętość rozkładu wynosi 1,3 l/kg, średni okres półtrwania – 5–7 godzin. Lamiwudyna ma liniowy profil farmakokinetyczny w dawkach terapeutycznych i niskie wiązanie z białkami osocza. Ograniczone dane wskazują na przenikanie lamiwudyny do ośrodkowego układu nerwowego i płynu mózgowo-rdzeniowego. Stosunek stężenia lamiwudyny w płynie rdzeniowym do stężenia w osoczu wynosi 0,12, 2–4 godziny po doustnym podaniu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Metybolizm. Prawdopodobieństwo interakcji metabolicznej lamiwudyny jest niskie ze względu na niewielki udział (5–10%) w metabolizmie wątrobowym oraz niskie wiązanie z białkami osocza krwi.

Wydalanie. Średni klirens systemowy lamiwudyny wynosi około 0,32 l/kg/godz., lek wydzielany jest głównie przez nerki (>70%) drogą aktywnej sekrecji kanalikowej, w niewielkim stopniu (<10%) – drogą metabolizmu wątrobowego. Aktywny metabolit, trifosforan lamiwudyny wewnątrzkomórkowy, ma wydłużony czas półtrwania w komórce (16–19 godzin) w porównaniu z okresem półtrwania lamiwudyny (5–7 godzin).

Eliminacja lamiwudyny jest zaburzona przy zmniejszonej funkcji nerek, niezależnie od tego, czy jest to skutek choroby nerek, czy zjawiska wiekowego. W takich przypadkach konieczna jest korekta dawki (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Prawdopodobieństwo niekorzystnych interakcji lamiwudyny z innymi lekami jest niskie ze względu na ograniczony metabolizm, niewielkie wiązanie z białkami krwi oraz prawie całkowite wydalanie lamiwudyny przez nerki w niezmienionej postaci.

Farmakokinetyka lamiwudyny u dzieci jest ogólnie podobna do tej u dorosłych, jednakże absolutna biodostępność roztworu do doustnego stosowania (55–65%) była niższa i bardziej zmienna u dzieci poniżej 12. roku życia. Klirens systemowy u dzieci poniżej 12. roku życia był wyższy i obniżał się, osiągając poziom dorosłych (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Badania wykazały, że jednorazowe podanie zalecanej dawki dobowej lamiwudyny, zarówno w postaci tabletek, jak i roztworu do doustnego stosowania, daje takie same wartości AUC_0-24, jak podawanie dwukrotne – średnio 7,1–13,7.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lamiwudyna w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi jest wskazana w leczeniu zakażenia HIV.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lamiwudynę lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyko interakcji metabolicznych jest niskie, biorąc pod uwagę ograniczony metabolizm leku, niski poziom wiązania z białkami osocza oraz praktycznie całkowite wydalanie w niew zmienionej postaci przez nerki.

Lamiwudyna wydzielana jest głównie drogą aktywnej sekrecji nerkowej. Należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami, których główną drogą wydalania jest aktywna sekrecja nerkowa za pomocą systemu transportu kationów organicznych, np. z trimetoprimem. Inne leki (np. ranitydyna, cyklopramina) są jedynie częściowo wydzielane tą drogą, dlatego nie oddziałują z lamiwudyną.

Leki wydzielane głównie drogą aktywnego transportu anionów organicznych lub przez filtrację kłębuszkową mają niskie prawdopodobieństwo interakcji z lamiwudyną.

Zidowudyna. Obserwuje się umiarkowane zwiększenie maksymalnego stężenia zidowudyny (o 28%) przy jednoczesnym stosowaniu zidowudyny i lamiwudyny, choć ogólnie stężenie to nie zmienia się istotnie. Zidowudyna nie wpływa na farmakokinetykę lamiwudyny (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”, „Farmakokinetyka”).

Interferon alfa. Przy jednoczesnym stosowaniu z interferonem alfa lamiwudyna nie wchodzi z nim w interakcję farmakokinetyczną. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych niepożądanych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu lamiwudyny z immunosupresantami (np. cyklosporyną A), choć nie przeprowadzono specjalnych badań.

Trimetoprym. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu w dawce 160 mg/800 mg (ko-trimoksazol) zwiększa stężenie lamiwudyny w osoczu o około 40%. Jednakże, jeśli pacjent nie ma niewydolności nerek, korekta dawki lamiwudyny nie jest wymagana (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). Lamiwudyna nie wpływa na farmakokinetykę trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Nie badano wyników jednoczesnego stosowania lamiwudyny i wysokich dawek ko-trimoksazolu w leczeniu zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis carinii ani toksoplazmozy.

Zalcitabina. Lamiwudyna może hamować fosforylację wewnątrzkomórkową zalcitabiny, dlatego nie zaleca się stosowania lamiwudyny w połączeniu z zalcitabiną.

Emtrycytabina. Lamiwudyna może hamować fosforylację wewnątrzkomórkową emtrycytabiny, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania lamiwudyny z emtrycytabiną.

Kladyrybina. Lamiwudyna in vitro sprzyja wewnątrzkomórkowej proliferacji kladyrybiny, co wiąże się z potencjalnym ryzykiem utraty skuteczności kladyrybiny w przypadku jednoczesnego zastosowania klinicznego. Niektóre doniesienia kliniczne potwierdzają również możliwą interakcję między lamiwudyną a kladyrybiną. Dlatego jednoczesne stosowanie lamiwudyny z kladyrybiną nie jest zalecane.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Lamiwudynę nie należy stosować w monoterapii.

Pacjenci powinni zdawać sobie sprawę, że leczenie współczesnymi lekami przeciwwirusowymi, w tym lamiwudyną, nie zmniejsza ryzyka przeniesienia zakażenia HIV drogą płciową ani przez zakażoną krew, dlatego powinni stosować odpowiednie środki zapobiegawcze.

U pacjentów leczonych lamiwudyną lub innymi lekami przeciwwirusowymi istnieje ryzyko rozwoju infekcji oportunistycznych i innych powikłań zakażenia HIV. Dlatego wymagana jest staranna opieka lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z infekcjami związanymi z HIV.

Niewydolność nerek: u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim stopniem niewydolności nerek stężenie lamiwudyny w osoczu krwi wzrasta wskutek obniżonego klirensu, dlatego dawki należy zmniejszyć (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Terapia trójlekowa analogami nukleozydów: zgłaszano wysoki poziom niepowodzenia wirusologicznego i pojawienie się oporności na wczesnym etapie stosowania lamiwudyny w połączeniu z tenofoviru disoproxil fumaratem i abakawirem, tak samo jak w połączeniu z tenofoviru disoproxil fumaratem i didanozyną w trybie dawkowania 1 raz na dobę.

Zapalenie trzustki: opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki u pacjentów przyjmujących lamiwudynę. Jednak nie jest całkowicie ustalone, czy są one związane z lekiem, czy są następstwem zakażenia HIV. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów klinicznych (ból brzucha, nudności, wymioty) lub laboratoryjnych wskazujących na rozwój zapalenia trzustki, leczenie lamiwudyną należy przerwać do czasu wykluczenia rozpoznania zapalenia trzustki.

Kwasica mleczanowa/ciężka hepatomegalia ze steatozą: podczas leczenia zakażenia HIV na tle stosowania pojedynczych analogów nukleozydów lub ich kombinacji, w tym lamiwudyny, zgłaszano przypadki kwasicy mleczanowej i ciężkiej hepatomegalii ze steatozą, czasem zakończone śmiertelnie. Przypadki te występowały głównie u kobiet. Objawami klinicznymi, które mogą wskazywać na rozwój kwasicy mleczanowej, są osłabienie, anoreksja i nagła utrata masy ciała, objawy gastroenterologiczne i oddechowe (dyspneę i tachypneę). Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu lamiwudyny pacjentom, szczególnie tym, u których występują czynniki ryzyka chorób wątroby. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy kliniczne lub laboratoryjne kwasicy mleczanowej lub hepatotoksyczności (w tym hepatomegalia i steatoza, nawet przy braku wyraźnego wzrostu transaminaz), leczenie lamiwudyną należy przerwać.

Dysfunkcje mitochondrialne: wykazano, że analogi nukleotydów i nukleozydów in vitro i in vivo powodują zaburzenia mitochondrialne różnego stopnia. Zgłaszano przypadki dysfunkcji mitochondrialnych u niemowląt HIV-ujemnych, które były narażone na działanie analogów nukleozydów in utero lub w okresie poporodowym. Wśród działań niepożądanych głównie zgłaszano zaburzenia hematologiczne (anemię, neutropenię), zaburzenia metaboliczne (hiperlaktemię, hiperlipidemię). Te zjawiska często miały charakter przejściowy. Często zgłaszano późne zaburzenia neurologiczne (hipertonię, drgawki, niepokojące zachowanie). Nie wiadomo, czy zaburzenia neurologiczne są przejściowe czy trwałe. Każde dziecko, nawet z ujemnym statusem HIV, które było narażone na działanie analogów nukleozydów lub nukleotydów in utero, powinno być poddane klinicznemu i laboratoryjnemu nadzorowi w celu wykrycia możliwych zaburzeń mitochondrialnych.

Przeryntrybucja tłuszczu: przeryntrybucja/akumulacja tłuszczu w organizmie, w tym otyłość centralna, zwiększenie odkładania tłuszczu w okolicy grzbietowo-szyjnej („wielbłądzie garbie”), zmniejszenie się tłuszczu w kończynach i twarzy, zwiększenie piersi, podwyższone stężenie lipidów we krwi i glukozy we krwi obserwuje się u niektórych pacjentów leczonych kombinowaną terapią przeciwwirusową.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich leków z grupy inhibitorów proteazy i inhibitorów odwrotnej transkryptazy nukleozydów, istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia jednego lub więcej specyficznych działań niepożądanych, które ogólnie mogą należeć do zjawisk lipodystrofii. Istnieją dane wskazujące, że ryzyko ich wystąpienia przy stosowaniu różnych leków z tej grupy jest różne.

Ponadto, zespół lipodystrofii ma polietiologiczny charakter, gdzie znaczenie mają m.in. stan choroby HIV, wiek pacjenta, długość trwania terapii przeciwwirusowej.

Długoterminowe skutki powyższych działań niepożądanych są obecnie nieznane.

Podczas badania klinicznego należy zwracać uwagę na fizyczne objawy przeryntrybucji tłuszczu, określać poziom lipidów we krwi i glukozy we krwi. Leczenie zaburzeń w rozkładzie lipidów prowadzi się zgodnie z stanem klinicznym.

Zespół odbudowy immunologicznej: u pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem odporności na początku leczenia lekami przeciwwirusowymi może wystąpić reakcja zapalna na bezobjawową lub resztkową infekcję oportunistyczną, powodując ciężki stan kliniczny lub nasilenie objawów. Zazwyczaj takie reakcje pojawiają się w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia lekami przeciwwirusowymi. Może to być retinitis spowodowana cytomegalowirusem, ogólnoustrojowe lub ogniskowe infekcje spowodowane przez mikobakterie lub Pneumocystis jiroveci (P. Carinii) pneumonia. Każde zjawisko zapalne należy niezwłocznie zbadać i w razie potrzeby rozpocząć jego leczenie. W okresie odbudowy odporności obserwowano również występowanie zaburzeń autoimmunologicznych (takich jak choroba Gravesa, polimiozit czy zespół Guillaina–Barrego), choć ich początek jest bardziej zmienny – mogą one wystąpić po wielu miesiącach od rozpoczęcia leczenia i czasem mieć nietypowy przebieg.

Choroby wątroby: pacjenci z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, którzy stosują kombinowaną terapię przeciwwirusową, mają zwiększone ryzyko rozwoju ciężkich i potencjalnie śmiertelnych działań niepożądanych ze strony wątroby. W przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami przeciwwirusowymi do leczenia zapalenia wątroby typu B i C należy kierować się odpowiednią instrukcją do stosowania tych leków.

Pacjenci z istniejącymi zaburzeniami funkcji wątroby, w tym z przewlekłym aktywnym zapaleniem wątroby, mają zwiększone ryzyko zaburzeń funkcji wątroby podczas kombinowanej terapii przeciwwirusowej i wymagają nadzoru medycznego. W przypadku pojawienia się objawów pogorszenia stanu wątroby u takich pacjentów należy rozważyć możliwość przerwania lub przerwania leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z wirusem zapalenia wątroby typu B: dane kliniczne wskazują, że u pacjentów jednoczesnie zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B możliwe jest nasilenie zapalenia wątroby po przerwaniu leczenia lamiwudyną, co może mieć cięższe skutki u pacjentów z dekompenzacją choroby wątroby. Dlatego u pacjentów jednoczesnie zakażonych HIV i wirusem zapalenia wątroby typu B należy okresowo oznaczać wskaźniki funkcji wątroby i markery replikacji wirusa zapalenia wątroby typu B.

Osteonekroza: choć etiologia osteonekrozy uważa się za wieloczynnikową (w tym stosowanie kortykosteroidów, nadużywanie alkoholu, ciężka immunosupresja, wysoki wskaźnik masy ciała), przypadki osteonekrozy obserwowano głównie u pacjentów z zaawansowaną chorobą i/lub przy długotrwałym stosowaniu kombinowanej terapii przeciwwirusowej. Pacjentów należy uprzedzić o konieczności zgłaszania się po pomoc medyczną w przypadku pojawienia się bólu, sztywności w stawach lub zaburzeń ruchowych.

Lamiwudyny nie można stosować z innymi lekami zawierającymi lamiwudynę lub emtrycytabinę.

Każda dawka lamiwudyny w postaci roztworu doustnego (150 mg = 15 ml) zawiera około 3 g sacharozy, o czym należy pamiętać pacjentom z cukrzycą.

Preparat zawiera metylo- i propylo-p-hydroksybenzoesan, które mogą powodować reakcje alergiczne, możliwe, że opóźnione.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania lamiwudyny w czasie ciąży u ludzi są ograniczone. Badania u ludzi wykazały, że lamiwudyna przenika przez łożysko. Stosowanie leku w czasie ciąży jest uzasadnione tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Dane z badań na królikach wskazują na ryzyko wcześniejszej śmierci embrionów.

Zgłaszano nieznaczne, przejściowe podwyższenie stężenia mleczanu we krwi u noworodków i niemowląt, które były narażone na działanie inhibitorów odwrotnej transkryptazy nukleozydów przed urodzeniem. Kliniczne znaczenie podwyższenia stężenia mleczanu we krwi jest nieznane. Istnieją również pojedyncze doniesienia o opóźnieniu rozwoju, drgawkach i innych zaburzeniach neurologicznych. Jednak związek przyczynowy tych objawów z działaniem inhibitorów odwrotnej transkryptazy nukleozydów w czasie ciąży lub porodu nie został ustalony. Te dane nie dotyczą rekomendacji dotyczących stosowania leków przeciwwirusowych w celu zapobiegania pionowej transmisji HIV u ciężarnych.

Specjaliści w systemie opieki zdrowotnej zalecają kobietom zakażonym HIV rezygnację z karmienia piersią swoich niemowląt w celu uniknięcia przeniesienia im zakażenia HIV. Po podaniu doustnym lamiwudyna wydostaje się do mleka matki w takich samych stężeniach, w jakich występuje w osoczu (1–8 μg/ml). Ponieważ lamiwudyna i wirus przenikają do mleka matki, matkom stosującym lamiwudynę nie zaleca się karmienia piersią.

Możliwość wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Brak danych z badań klinicznych w tej kwestii, farmakologia lamiwudyny nie daje podstaw do oczekiwania jakiegokolwiek negatywnego wpływu. Jednak przy ocenie zdolności pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługi innych maszyn należy uwzględnić jego stan kliniczny i profil działań niepożądanych lamiwudyny.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie lamiwudyną powinien przepisać specjalista mający doświadczenie w leczeniu zakażenia HIV.

Preparat należy stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dorośli i dzieci o masie ciała nie mniejszej niż 30 kg.

Zalecaną dawką lamiwudyny jest 300 mg (30 ml) na dobę. Można stosować 150 mg dwa razy na dobę lub 300 mg jeden raz na dobę.

Dzieci w wieku od 3 miesięcy i o masie ciała do 30 kg.

Zalecaną dawką lamiwudyny jest 4 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę lub 8 mg/kg masy ciała jeden raz na dobę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 300 mg (30 ml) na dobę.

Niemowlęta do 3 miesięcy.

Dane dotyczące stosowania są ograniczone.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U chorych z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek stężenie lamiwudyny w osoczu wzrasta wskutek obniżonego klirensu. Dlatego dawki stosowane u pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 50 ml/min należy zmniejszyć.

Dorośli i dzieci o masie ciała nie mniejszej niż 30 kg

Clearance kreatyniny, ml/min	Dawka początkowa	Dawka utrzymania
< 50 i ≥ 30	150 mg (15 ml)	150 mg (15 ml) raz na dobę
< 30 i ≥ 15	150 mg (15 ml)	100 mg (10 ml) raz na dobę
< 15 i ≥ 5	150 mg (15 ml)	50 mg (5 ml) raz na dobę
< 5	50 mg (5 ml)	25 mg (2,5 ml) raz na dobę

Dzieci w wieku od 3 miesięcy i masą ciała do 30 kg

Clirenс kreatyniny, ml/min	Dawka początkowa	Dawka utrzymaniowa
< 50 i ≥ 30	4 mg/kg	4 mg/kg 1 raz na dobę
< 30 i ≥ 15	4 mg/kg	2,6 mg/kg 1 raz na dobę
< 15 i ≥ 5	4 mg/kg	1,3 mg/kg 1 raz na dobę
< 5	1,3 mg/kg	0,7 mg/kg 1 raz na dobę

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dane uzyskane podczas leczenia pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby wskazują, że lamiwudyna nie wywiera istotnego wpływu na funkcję wątroby. W związku z tym nie ma potrzeby modyfikacji dawki w tym przypadku.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Brak szczegółowych danych, jednak zaleca się szczególną ostrożność u tej grupy chorych ze względu na zmiany związane z wiekiem, takie jak obniżona funkcja nerek czy zaburzenia parametrów hematologicznych.

Dzieci.

Zalecane stosowanie u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Dane dotyczące ostrych przypadków przedawkowania u ludzi są ograniczone. Nie odnotowano przypadków śmiertelnych, wszyscy pacjenci wyzdrowieli. Nie stwierdzono specyficznych objawów charakterystycznych dla przedawkowania.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy prowadzić obserwację pacjenta i w razie potrzeby stosować kompleksową standardową terapię wspierającą. Ponieważ lamiwudyna poddaje się dializacji, można rozważyć zastosowanie hemodializy, choć ta metoda leczenia nie została wystarczająco przebadana.

Działania niepożądane.

Zgłaszano pewne działania niepożądane podczas leczenia zakażenia HIV z zastosowaniem lamiwudyny, zarówno samodzielnie, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi. We wielu przypadkach nie ustalono, czy działanie niepożądane było związane z przyjmowaniem leku, czy też stanowiło następstwo samej choroby.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, neutropenia, trombocytopenia, prawdziwa aplazja czerwonych komórek.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: hiperlaktemia, kwasica mleczanowa, przemieszczenie/akumulacja tkanki tłuszczowej w organizmie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Częstość występowania zależy od wielu czynników, w tym od konkretnej kombinacji leków przeciwwirusowych.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, bezsenność, parestezje. Opisano przypadki neuropatii obwodowej.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: kaszel, objawy przeziębienia.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, ból w górnej części brzucha, biegunka, zapalenie trzustki, podwyższenie poziomu amylazy w surowicy.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: przemijające podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (AST, ALT). Nasilenie zapalenia wątroby, pierwotnie zdiagnozowane na podstawie podwyższonego poziomu ALT, pojawiające się w trakcie leczenia, jak i po odstawieniu lamiwudyny. W większości przypadków wartości te z czasem spadają, bardzo rzadko obserwowano zgon.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: wysypka, świąd, łysienie.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: artralgia, podwyższenie poziomu CK, zaburzenia mięśniowe, w tym mięśniowe bóle, skurcze, rabdomiolizę.

Inne: zmęczenie, złe samopoczucie, gorączka.

Podczas stosowania analogów nukleozydowych zgłaszano przypadki kwasicy mleczanowej, czasem zakończone śmiercią, związane z ciężką hepatomegalią i stężeniem tłuszczu w wątrobie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ).

Leczenie przeciwwirusowe skojarzone wiąże się z zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, oporność na insulinę, hiperglikemia i hiperlaktemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ).

U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem odporności na początku leczenia przeciwwirusowego skojarzonego mogą pojawiać się reakcje zapalne na bezobjawowe i resztkowe infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ).

Zgłaszano przypadki martwicy kości, głównie u pacjentów z potwierdzonymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą HIV lub po długotrwałym leczeniu przeciwwirusowym. Częstość występowania tego zjawiska jest nieznana (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ).

Okres ważności. 2 lata.

Po otwarciu przechowywać nie dłużej niż 1 miesiąc.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

240 ml w butelce szklanej. 1 butelka wraz z dozownikiem o pojemności 10 ml w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czarczyński, miasto Uman, ulica Stara Prorizna, dom 8.