Lakozam®

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku LAKOZAM® (LACOSAM)

Skład:

substancja czynna: lakosamid / lacosamide;

1 tabletka zawiera lakosamidu 200 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza niskoúamieniona, crospovidon, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stean magnezu;

powłoka: alkohol polowinylowy (E 1203), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350 (E 1521), talk (E553 b), FD&C Blue #2/ładunek aluminiowy indygokarminy (E 132).

Postać leku. Tabletki powłokowe.

Główne właöciwoöci fizykochemiczne:

niebieskie, wydłuüone, dwuwypukłe tabletki powłokowe z oznaczeniem „200” po jednej stronie i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X18.

Właściwości farmakologiczne

Mechanizm działania

Substancja czynna lakozamid (R-2-acetyloamido-N-benzyl-3-metoksypropyonamid) to związek będący funkcjonalizowanym aminokwasem.

Dokładny mechanizm przeciwdrgawkowego działania lakozamidu nie został ustalony. W badaniach elektrofizjologicznych in vitro wykazano, że lakozamid selektywnie wzmacnia powolną inaktywację woltazowo-zależnych kanałów sodowych, co sprzyja stabilizacji nadwrażliwych błon neuronów.

Farmakodynamika

Przeciwdrgawkową skuteczność lakozamidu potwierdzono w różnych badaniach na zwierzętach z drgawkami częściowymi i pierwotnie uogólnionymi oraz z opóźnieniem rozwoju efektu kindlingowego (efekt epileptogenny u zwierząt doświadczalnych). W badaniach przedklinicznych lakozamid wywoływał działanie przeciwdrgawkowe o charakterze synergistycznym lub addytywnym w połączeniu z lewetiracetamem, karbamazepiną, fenytyną, walproatem, lamotrydzyną, topiramatem lub gabapentyną.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Skuteczność lakozamidu jako terapii wspomagającej w zalecanych dawkach (200 mg na dobę, 400 mg na dobę) potwierdzono w trzech wieloośrodkowych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z 12-tygodniowym okresem utrzymywania. Skuteczność dawki 600 mg lakozamidu na dobę również potwierdzono w kontrolowanych badaniach terapii wspomagającej, jednak skuteczność tej dawki była taka sama jak dawki 400 mg na dobę, a pacjenci lepiej tolerowali niższą dawkę, ponieważ przy dawce 600 mg na dobę występowały działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego i przewodu pokarmowego. W związku z tym nie zaleca się stosowania dawki 600 mg na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 400 mg na dobę. Celem tych badań, w których wzięło udział 1308 pacjentów z napadami częściowymi o średnim czasie trwania choroby 23 lata, była ocena skuteczności i bezpieczeństwa lakozamidu stosowanego równolegle z 1–3 innymi lekami przeciwpadaczkowymi u pacjentów z niekontrolowanymi napadami częściowymi, zarówno z wtórną generalizacją, jak i bez niej. Ogólnie odsetek pacjentów, u których częstotliwość napadów zmniejszyła się o 50 %, wynosił 23 %, 34 % i 40 % przy stosowaniu placebo, 200 mg i 400 mg lakozamidu na dobę odpowiednio.

Farmakokinetykę i bezpieczeństwo jednorazowej obciążeniowej dawki wewnętrznie podanej dożylnie lakozamidu oceniono w wieloośrodkowym, otwartym badaniu mającym na celu ocenę bezpieczeństwa i tolerancji szybkiego rozpoczęcia stosowania lakozamidu z zastosowaniem jednorazowej dawki obciążeniowej dożylnie (w szczególności 200 mg), a następnie dwukrotnego doustnego przyjmowania (równoważnego dawce dożylnej) jako terapii wspomagającej u dorosłych pacjentów w wieku od 16 do 60 lat z napadami częściowymi.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Lakozamid jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Bio dostępność lakozamidu w postaci tabletek wynosi około 100 %. Po podaniu doustnym stężenie niezmienionego lakozamidu w osoczu krwi szybko wzrasta, Cmax osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin. Postacie leku lakozamid – tabletki powlekane powłoką filmową i syrop doustny – są bioekwiwalentne. Pokarm nie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania.

Rozkład

Objętość rozkładu wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza krwi jest mniejszy niż 15 %.

Biota transformacja

95 % dawki wydalane jest z moczem w postaci lakozamidu i jego metabolitów. Metabolizm lakozamidu nie został w pełni poznany.

Główne związki wydalane z moczem to niezmieniony lakozamid (około 40 % dawki) i jego metabolit O-desmetylowy (mniej niż 30 %).

Udział frakcji polarnej w moczu (prawdopodobnie pochodne seryny) wynosił około 20 %, ale wykrywano ją tylko w niewielkich ilościach (0–2 %) w osoczu krwi niektórych pacjentów. Niewielka ilość innych metabolitów wykrytych w moczu stanowiła 0,5–2 %.

Dane in vitro wskazują, że CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4 są zdolne do katalizowania powstawania metabolitu O-desmetylowego, jednak rola głównego zaangażowanego izoenzymu nie została potwierdzona in vivo. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w ekspozycji na lakozamid przy porównaniu farmakokinetyki u osób z pełną aktywnością CYP2C19 (ekstensywni metabolizatorzy) i osób z niedostateczną aktywnością CYP2C19 (powolni metabolizatorzy). Ponadto badanie interakcji z omeprazolem (inhibitorem CYP2C19) wykazało brak klinicznie istotnych zmian stężenia lakozamidu w osoczu, co wskazuje na minimalne znaczenie tej drogi metabolicznej.

Stężenie metabolitu O-desmetylowego w osoczu krwi wynosi około 15 % stężenia lakozamidu. Ten główny metabolit nie ma znanej aktywności farmakologicznej.

Wydalanie

Lakozamid jest głównie wydalany z krążenia ogólnego poprzez wydzielanie nerkowe i biotransformację. Po doustnym i dożylnym podaniu radioaktywnie znakowanego lakozamidu około 95 % radioaktywności wykryto w moczu, a mniej niż 0,5 % w kale. Okres półtrwania niezmienionego lakozamidu wynosi około 13 godzin. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, nie zmienia się w czasie i charakteryzuje się niską międzyosobniczą i wewnątrzosobniczą zmiennością. Po dwukrotnym dziennym podawaniu stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są w ciągu 3 dni. Kumulacja wiąże się ze wzrostem stężenia w osoczu krwi około dwukrotnie.

Zastosowanie jednorazowej dawki obciążeniowej 200 mg przybliża stężenie równowagowe lakozamidu w osoczu krwi do takiego, jakie można porównać ze stosowaniem lakozamidu doustnie w dawce 100 mg dwa razy na dobę.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Płeć. Badania kliniczne wykazały, że płeć nie ma klinicznie istotnego wpływu na stężenie lakozamidu w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek. Wartości AUC lakozamidu wzrastały o około 30 % u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek, o 60 % – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów z nerek w stadium końcowym, wymagających hemodializy. Jednak te zaburzenia nie wpływają na Cmax.

Lakozamid jest skutecznie usuwany z osocza krwi podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy AUC lakozamidu zmniejsza się o około 50 %. Dlatego po przeprowadzeniu hemodializy zaleca się zwiększenie dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Wpływ metabolitu O-desmetylowego wzrasta kilkakrotnie u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Jeśli hemodializa nie była przeprowadzana u pacjentów z nerek w stadium końcowym, te wartości były podwyższone i ciągle wzrastały, co widać z analiz przeprowadzonych w ciągu 24 godzin. Nie wiadomo, czy zwiększone oddziaływanie metabolitu lakozamidu u pacjentów z nerek w stadium końcowym może powodować wystąpienie działań niepożądanych, jednak nie stwierdzono żadnej aktywności farmakologicznej tego metabolitu.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasa B wg skali Childa-Pugh) stwierdzono podwyższone stężenie lakozamidu (AUC o około 50 % wyższe niż AUCnorm). Zwiększona ekspozycja na lakozamid była częściowo spowodowana obniżoną funkcją nerek u pacjentów biorących udział w badaniu. Obniżenie klirensu nie nerkowego u pacjentów biorących udział w badaniu spowodowało wzrost wartości AUC lakozamidu o 20 %. Farmakokinetyka lakozamidu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). W badaniach przeprowadzonych u kobiet i mężczyzn w wieku podeszłym, w tym u 4 pacjentów w wieku powyżej 75 lat, stwierdzono, że poziom AUC był odpowiednio o około 30 i 50 % wyższy niż u pacjentów młodszych, częściowo z powodu niższej masy ciała. Po uwzględnieniu masy ciała różnica ta wynosiła odpowiednio 26 % i 23 %. Obserwowano również wzrost zmienności oddziaływania lakozamidu na pacjenta. W trakcie tego badania stwierdzono, że u pacjentów w wieku podeszłym klirens nerkowy lakozamidu był tylko nieznacznie obniżony.

Ogólnej dawki leku nie należy zmniejszać, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to wskazane z powodu obniżonej funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne

Wskazania. Stosować jako terapię wspomagającą w leczeniu napadów częściowych, towarzyszących lub nie towarzyszących wtórnej generalizacji, u pacjentów od 16. roku życia z padaczką.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na substancje pomocnicze.

Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Lakosamid należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki powodujące wydłużenie odcinka PR (w szczególności przeciwpadaczkowe leki blokujące kanały sodowe) oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwnagłościkowe klasy I. Jednakże analizy podgrup przeprowadzone w trakcie badań klinicznych nie wykazały dodatkowego wydłużenia odcinka PR u chorych jednocześnie przyjmujących lakosamid w połączeniu z karbamazepiną lub lamotrydżyną.

Dane in vitro

Ogólne wyniki badań wskazują na niskie prawdopodobieństwo interakcji lakosamidu z innymi lekami. Badania in vitro wykazały, że lakosamid nie indukuje enzymów CYP1A2, 2B6 i 2C9 oraz nie hamuje CYP1A1, 1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2D6 i 2E1 przy stężeniach w osoczu badanych w trakcie badań klinicznych. Badania in vitro wykazały, że lakosamid nie jest przenoszony przez białko P-glikoproteinę w jelitach. Dane in vitro wskazują, że CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4 mogą katalizować powstawanie metabolitu O-desmetylo.

Dane in vivo

In vivo lakosamid nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP2C19 i 3A4 w sposób klinicznie istotny.

Lakosamid nie wpływał na AUC midazolamu (metabolizowanego przy udziale CYP3A4; lakosamid podawano w dawce 200 mg 2 razy na dobę), ale Cmax midazolamu była nieco podwyższona (o 30%). Lakosamid nie wpływał na farmakokinetykę omeprazolu (metabolizowanego przy udziale CYP2C19 i 3A4, lakosamid podawanego w dawce 300 mg 2 razy na dobę).

Inhibitor CYP2C19 – omeprazol (40 mg 1 raz na dobę) – nie powodował klinicznie istotnych zmian ekspozycji lakosamidu. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że umiarkowanie silne inhibitory CYP2C19 będą klinicznie istotnie wpływać na ekspozycję systemową lakosamidu.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9 (np. flukenazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klaritromycyna), ponieważ możliwe jest zwiększenie ekspozycji systemowej lakosamidu. Takich interakcji nie stwierdzono in vivo, ale ich prawdopodobieństwo oparte jest na danych in vitro.

Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna lub dziurawiec (Hypericum perforatum), mogą powodować umiarkowane obniżenie ekspozycji systemowej lakosamidu. W związku z tym należy zachować ostrożność przy włączaniu lub wyłączaniu leczenia tymi lekami.

Leki przeciwpadaczkowe

Lakosamid nie powodował istotnych zmian stężeń karbamazepiny i kwasu walproinowego w osoczu. Z kolei karbamazepina i kwas walproinowy nie wpływały na stężenie lakosamidu w osoczu. Zgodnie z danymi analizy farmakokinetycznej populacyjnej, terapia współistniejąca innymi lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy (karbamazepiną, fenytoiną, fenylobarbitalinem w różnych dawkach) obniżała ogólną ekspozycję systemową lakosamidu o 25% u dorosłych pacjentów.

Antykoncepcja doustna

Badanie interakcji nie wykazało objawów klinicznie istotnej interakcji między lakosamidem a doustnymi doustnymi antykoncepcjami zawierającymi etynylestradiol i lewonorgestrel. Stężenia progesteronu nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu leków.

Inne

Lakosamid nie wpływał na farmakokinetykę derywatu. Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji między lakosamidem a metforminą.

Jednoczesne stosowanie warfaryny z lakosamidem nie wykazało klinicznie istotnych zmian w farmakokinetyce i farmakodynamice warfaryny.

Chociaż brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących interakcji lakosamidu z alkoholem, nie można wykluczyć efektu farmakodynamicznego.

Stopień wiązania lakosamidu z białkami jest niski i wynosi mniej niż 15%. W związku z tym mało prawdopodobna jest klinicznie istotna interakcja z innymi lekami wiążącymi się z białkami osocza.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Zawroty głowy

Leczenie lakozamem może powodować zawroty głowy, które mogą prowadzić do zwiększenia częstości przypadkowych urazów i upadków. Dlatego pacjentów należy uprzedzić o możliwym działaniu leku, zalecać ostrożność oraz zapoznać się z potencjalnymi niepożądanymi skutkami leku w sekcji „Działania niepożądane”.

Rytm i przewodnictwo serca

W trakcie badań klinicznych obserwowano zależne od dawki wydłużenie odcinka PR podczas przyjmowania lakozamu. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi stanami proarytmiogennymi, takimi jak zaburzenia przewodnictwa serca lub poważne choroby serca (np. niedokrwienie/infarkt mięśnia sercowego, niewydolność serca, choroby strukturalne serca lub patologia kanałów sodowych serca), u pacjentów przyjmujących leki wpływające na przewodnictwo serca, w szczególności leki przeciwarytmiczne i leki przeciwpadaczkowe – blokery kanałów sodowych (zob. sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), a także u pacjentów w podeszłym wieku.

U tych pacjentów należy rozważyć wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki lakozamu powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu równowagi po dożeniowaniu lakozamu.

W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z padaczką kontrolowanych placebo nie zgłaszano migotania lub trzepotania przedsionków, jednak takie doniesienia pojawiały się w trakcie badań otwartych u pacjentów z padaczką oraz w okresie nadzoru po rejestracji.

W okresie nadzoru po rejestracji zgłaszano przypadki bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia lub wyższego. U pacjentów z proarytmiogennymi stanami obserwowano arytmie komorowe. Rzadko przypadki te prowadziły do asystolii, zatrzymania serca lub skutku śmiertelnego u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmiogennymi.

Pacjentów należy zapoznać z objawami arytmii serca (np. powolne, szybkie lub nieregularne tętno, przyspieszone bicie serca, duszność, dezorientacja lub utrata przytomności). Pacjenci powinni niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia takich objawów.

Mysli i zachowania samobójcze

Mysli i zachowania samobójcze obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe z powodu różnych chorób. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększenia ryzyka przy stosowaniu lakozamu.

Należy zatem monitorować występowanie u pacjentów objawów myśli i zachowań samobójczych oraz stosować odpowiednie leczenie, jeśli to konieczne. Należy zalecać pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi), aby w przypadku wystąpienia objawów myśli i zachowań samobójczych skontaktowali się z lekarzem (zob. sekcję „Działania niepożądane”).

Potencjał pogorszenia elektroklinicznego przy określonych zespole padaczkowych u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność lakozamu u dzieci z zespołami padaczkowymi, w których mogą współistnieć napady częściowe i uogólnione, nie zostały ustalone.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Lekarze powinni omawiać planowanie rodziny i środki antykoncepcyjne z kobietami w wieku rozrodczym przyjmującymi lakozam (zob. „Ciąża” poniżej).

Jeśli kobieta planuje zajście w ciążę, należy ponownie ocenić celowość stosowania lakozamu.

Ciąża

Ryzyko związane z padaczką i ogólnym stosowaniem leków przeciwpadaczkowych: u noworodków matek leczonych z powodu padaczki częstość wad wrodzonych jest 2–3 razy wyższa niż w populacji ogólnej (około 3%). Leczenie wielolekowe ciężarnych wiązało się ze zwiększoną częstością wad wrodzonych u dzieci, jednak nie jest jasne, w jakim stopniu jest to związane z leczeniem, a w jakim z samą chorobą. Ponadto w czasie ciąży nie należy przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego, ponieważ nasilenie choroby może mieć poważne konsekwencje zarówno dla matki, jak i dla płodu.

Ryzyko związane ze stosowaniem lakozamu: nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania lakozamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach (szczury i króliki) nie wykazały efektów teratogennych leku, ale obserwowano toksyczność dla embrionu przy podawaniu leku w dawkach toksycznych dla matki. Nie wiadomo, czy istnieje ryzyko dla człowieka. Lakozamu nie należy stosować kobietom w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy leczenie jest konieczne (jeśli korzyści dla ciężarnej wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu). Jeśli kobieta planuje zajście w ciążę, należy dokładnie rozważyć celowość stosowania tego leku.

Karmienie piersią

Lakozam wydzielany jest z mlekiem matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci w wieku karmienia piersią. Zaleca się przerwanie karmienia piersią w okresie leczenia lakozamem.

Płodność

Nie stwierdzono niepożądanych efektów na płodność i funkcję rozrodczą samic i samców szczurów w dawkach, przy których stężenie substancji we krwi (AUC) było około 2 razy wyższe niż AUC we krwi człowieka przy stosowaniu maksymalnej zalecanej dawki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Lakozam ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie skomplikowanej techniki. Leczenie tym lekiem wiązało się z rozwojem zawrotów głowy lub zamazania widzenia. W związku z tym pacjentom nie zaleca się prowadzenia samochodu ani pracy z potencjalnie niebezpiecznymi urządzeniami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja pacjenta na przyjmowanie lakozamu.

Sposób stosowania i dawki

Lek Lakozam® należy stosować 2 razy na dobę (zazwyczaj 1 raz rano i 1 raz wieczorem). Jeżeli pacjent opuści przyjmowanie dawki, powinien niezwłocznie przyjąć pominiętą dawkę, a następnie kontynuować przyjmowanie kolejnej dawki lakosamidu zgodnie z zalecanym schematem. Jednak jeżeli do przyjęcia następnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin, pacjentowi zaleca się odczekać i przyjąć następną dawkę lakosamidu zgodnie z zalecanym schematem. Nie należy przyjmować podwójnej dawki.

Zalecana dawka początkowa to po 50 mg 2 razy na dobę (stosować lek w odpowiednim dawkowaniu). Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do początkowej dawki terapeutycznej po 100 mg 2 razy na dobę (stosować lek w odpowiednim dawkowaniu).

W zależności od odpowiedzi terapeutycznej i skuteczności dawkę utrzymującą można dodatkowo zwiększać co tydzień o 50 mg dwa razy na dobę (100 mg na dobę – stosować lek w odpowiednim dawkowaniu) do maksymalnej zalecanej dawki dobowej 400 mg (po 200 mg dwa razy na dobę).

Rozpoczęcie leczenia lakosamidem od dawki obciążeniowej

Lek można również zacząć stosować od jednorazowej dawki obciążeniowej – 200 mg, a następnie po około 12 godzinach stosować dawkę utrzymującą po 100 mg 2 razy na dobę (stosować lek w odpowiednim dawkowaniu) – 200 mg/dobę. Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać zgodnie z indywidualną odpowiedzią i skutecznością, jak opisano powyżej. Dawkę obciążeniową można przepisać pacjentom w przypadkach, gdy lekarz uzna za uzasadnione szybkie osiągnięcie stałego stężenia lakosamidu we krwi i efekt terapeutyczny. Lek należy stosować pod nadzorem lekarza ze względu na możliwość zwiększenia częstości występowania poważnych zaburzeń rytmu serca i działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podawanie dawki obciążeniowej nie było badane w stanach ostrych, takich jak stan padaczkowy.

Przerywanie stosowania

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, zaleca się stopniowe przerywanie stosowania leku Lakozam® (zmniejszając dawkę o 200 mg tygodniowo).

U pacjentów, u których rozwija się poważne zaburzenie rytmu serca, należy przeprowadzić ocenę korzyści i ryzyka oraz w razie potrzeby odstawić lakosamid.

Osobliwe populacje

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 lat)

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki. Doświadczenie stosowania lakosamidu u pacjentów w wieku podeszłym z padaczką jest ograniczone. Należy wziąć pod uwagę możliwość obniżenia klirensu nerkowego z wiekiem i zwiększenia stężenia AUC u pacjentów w wieku podeszłym (patrz podsekcja „Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek” poniżej oraz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek można stosować dawkę obciążeniową (200 mg), jednak dalsze dozowanie (> 200 mg na dobę) należy prowadzić ostrożnie. U pacjentów z ciężkim niedostatecznością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) oraz u pacjentów z nerek w stadium końcowym zaleca się maksymalną dawkę 250 mg na dobę (stosować lek w odpowiednim dawkowaniu). U tych pacjentów dozowanie należy prowadzić ostrożnie. Jeżeli przepisano dawkę obciążeniową, należy podać jednorazową dawkę początkową – 100 mg na dobę, a następnie stosować po 50 mg 2 razy na dobę przez pierwszy tydzień (stosować lek w odpowiednim dawkowaniu).

Pacjentom poddawanym hemodializie zaleca się podanie dodatkowo 50 % dawki dobowej bezpośrednio po zakończeniu procedury. Leczenie pacjentów z nerek w stadium końcowym należy prowadzić ostrożnie, ponieważ doświadczenie kliniczne stosowania leku u tych pacjentów jest ograniczone, a możliwa jest akumulacja metabolitu, który nie wykazuje znanej aktywności farmakologicznej.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby zaleca się maksymalną dawkę 300 mg na dobę (stosować lek w odpowiednim dawkowaniu).

U tych pacjentów dozowanie należy prowadzić ostrożnie, biorąc pod uwagę możliwość współistniejącego zaburzenia funkcji nerek. Można stosować dawkę obciążeniową (200 mg), jednak dalsze dozowanie (> 200 mg na dobę) należy prowadzić ostrożnie. Farmakokinetyki lakosamidu nie badano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Lakosamid należy przepisywać pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko. Może być konieczna korekta dawki na podstawie dokładnej obserwacji aktywności choroby i uwzględnienia potencjalnych działań niepożądanych u pacjenta.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Leku nie zaleca się stosować dzieciom do 16. roku życia, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność lakosamidu nie zostały zbadane w tych grupach wiekowych.

Sposób stosowania

Lakozam®, tabletki powlekane, przeznaczone są do doustnego zażywania. Lakozam® można przyjmować niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom do 16. roku życia, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność lakosamidu nie zostały zbadane w tych grupach wiekowych.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy po przypadkowym lub celowym przedawkowaniu lakosamidu są przede wszystkim związane z układem nerwowym (CNS) i przewodem pokarmowym.

• Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic między rodzajami działań niepożądanych występujących u pacjentów podczas stosowania dawek powyżej 400 mg – do 800 mg a działaniami niepożądanymi u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne lakosamidu.
• Reakcje zgłaszane po przyjęciu powyżej 800 mg: zawroty głowy, nudności, wymioty, drgawki (drgawki toniczno-kloniczne ogólnoustrojowe, stan padaczkowy). Obserwowano również zaburzenia przewodnictwa serca, wstrząs oraz śpiączkę. Znane są przypadki śmiertelne u pacjentów po ostrym, jednorazowym przedawkowaniu (przyjęcie kilku gramów lakosamidu).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydotum w przypadku przedawkowania lakosamidu. Leczenie przedawkowania obejmuje ogólne środki wspomagające oraz, w razie potrzeby, hemodializę (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Efekty uboczne

Na podstawie uogólnionych wyników badań klinicznych z udziałem 1308 pacjentów z napadami częściowymi, w których stosowano lakozamid jako terapię wspomagającą, w grupie otrzymującej lakozamid efekty uboczne stwierdzono u 61,9 % pacjentów, a w grupie placebo – u 35,2 % pacjentów. Najczęstsze reakcje niepożądane (≥ 10 %) podczas stosowania lakozamidu to zawroty głowy, ból głowy, nudności i podwójne widzenie. Zazwyczaj były one łagodne lub umiarkowane. Niektóre z nich występowały w sposób zależny od dawki, a ich nasilenie zmniejszało się po zmniejszeniu dawki leku. Ogólnie rzecz biorąc, częstość i nasilenie działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (CNS) i przewodu pokarmowego zmniejszały się z czasem.

W badaniach klinicznych leczenie zostało przerwane z powodu działań niepożądanych u 12,2 % pacjentów z grupy lakozamidu w porównaniu do 1,6 % pacjentów z grupy placebo. Najczęstszą przyczyną przerwania leczenia lakozamidem były zawroty głowy.

Częstość działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (np. zawroty głowy) może wzrastać po podaniu dawki załadunkowej.

Poniżej wymieniono działania niepożądane zaobserwowane w trakcie badań klinicznych oraz monitoringu po rejestracji. Częstość działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej kategorii działania niepożądane wymieniono według stopnia nasilenia.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego: nieznana częstość – agranulocytoza¹.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość na lek¹; nieznana częstość – reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)¹,².

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, ból głowy; często – napady miokloniczne³, ataksja, zaburzenia równowagi, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, senność, drżenie, nystagmus, hipestezja, dysartria, zaburzenia uwagi, parestezje; rzadko – omdlenia², zaburzenia koordynacji, dyskineza; nieznana częstość – napady padaczkowe.

Zaburzenia psychiczne: często – depresja, stan dezorientacji, bezsenność¹; rzadko – agresja, niepokój¹, stan euforyczny¹, zaburzenia psychiczne¹, próba samobójstwa¹, myśli samobójcze, halucynacje¹.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: bardzo często – podwójne widzenie; często – zamazanie widzenia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przedsionka słuchowego: często – zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia ze strony serca: rzadko – blok przedsionkowo-komorowy¹,², bradykardia¹,², migotanie przedsionków¹,², trzepotanie przedsionków¹,²; nieznana częstość – tachyarytmia komorowa¹.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – wymioty, zaparcia, wzdęcia, niestrawność, suchość w ustach, biegunka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – odchylenie od normy wskaźników czynności wątroby², podwyższenie enzymów wątrobowych (> 2 × UZN [górna granica normy])¹.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – świąd, wysypka¹; rzadko – obrzęk naczynioruchowy¹, pokrzywka¹; nieznana częstość – zespół Stevensa-Johnsona¹, toksyczny epidermalny nekrolioza¹.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni.

Zaburzenia ogólne: często – zaburzenia chodu, osłabienie, zwiększona zmęczliwość, drażliwość, uczucie upojenia.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur: często – upadki, pęknięcia skóry, siniaki.

¹ Działania niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym.
² Zobacz podrozdział „Wybrane działania niepożądane” poniżej.
³ Zgłoszone w badaniach napadów pierwotnie uogólnionych toniczno-klonicznych.

Wybrane działania niepożądane

Stosowanie lakozamidu wiąże się z zależnym od dawki wydłużeniem odcinka PR. Możliwe są niepożądane reakcje związane z wydłużeniem tego odcinka (blok przedsionkowo-komorowy, omdlenia, bradykardia).

W dodatkowych badaniach klinicznych u pacjentów z padaczką blok przedsionkowo-komorowy I stopnia obserwowano rzadko – u 0,7 % i 0,5 % przy dawce lakozamidu 200 mg i 600 mg odpowiednio, nie obserwowano przy dawce 400 mg oraz w grupie placebo; u pacjentów przyjmujących lakozamid nie obserwowano bloku przedsionkowo-komorowego II lub wyższego stopnia. Jednakże w okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki bloku przedsionkowo-komorowego II i III stopnia związanych z leczeniem lakozamidem.

W badaniach klinicznych utrata przytomności występowała rzadko i jej częstość nie różniła się u pacjentów z padaczką (n = 944) otrzymujących lakozamid (0,1 %) i u pacjentów z padaczką (n = 364) otrzymujących placebo (0,3 %).

W krótkotrwałych badaniach klinicznych nie zgłaszano migotania ani trzepotania przedsionków; jednak oba zjawiska obserwowano w badaniach otwartych u pacjentów z padaczką oraz w trakcie monitoringu pogwarancyjnego.

Odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych. Odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby obserwowano w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów z napadami częściowymi, którzy równocześnie przyjmowali od 1 do 3 leków przeciwpadaczkowych. Podwyższenie stężenia ALAT [alaninotransaminazy] ≥ 3 × UZN (górna granica normy) wystąpiło u 0,7 % (7/935) pacjentów przyjmujących lakozamid i u 0 % (0/356) pacjentów z grupy placebo.

Reakcje nadwrażliwości wieloorganiczne. Zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości wieloorganicznej (znane również jako reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, DRESS) u pacjentów przyjmujących niektóre leki przeciwpadaczkowe. Objawy tych reakcji różniły się, ale typowe przypadki charakteryzowały się gorączką, wysypką oraz były związane z uszkodzeniem różnych narządów. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości wieloorganicznej należy przerwać przyjmowanie lakozamidu.

Dzieci

Profil bezpieczeństwa lakozamidu w badaniach z udziałem dzieci (255 pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat oraz 343 pacjentów w wieku od 4 do 17 lat) i w badaniach otwartych (847 pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 18 lat) jako terapii wspomagającej u dzieci z napadami częściowymi odpowiadał profilowi bezpieczeństwa obserwowanemu u dorosłych. Ze względu na ograniczone dane dotyczące stosowania leku u dzieci, lakozamid nie jest wskazany do stosowania u dzieci poniżej 16 roku życia.

Dodatkowymi działaniami niepożądanymi obserwowanymi u dzieci były gorączka, zapalenie nosogardzieli, zapalenie gardła, zmniejszony apetyt, niepokojące zachowanie i odrętwienie. Senność zgłaszano częściej u dzieci (≥ 1/10) niż u dorosłych (od ≥ 1/100 do < 1/10).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby medyczne, farmaceutyczne, pacjenci oraz ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Opakowanie. 14 tabletek w blisterze; 2 lub 4 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Jenepharm S.A.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności. 18. km Marathos Avenue, Pallini, 153 51, Grecja.

Wnioskodawca. Sp. z o.o. „ASINO UKRAINE”

Miejsce położenia wnioskodawcy. Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego Sp. z o.o. „ASINO UKRAINE” pod adresem: bulwar Wacława Havla, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.