INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku LAFAXYN® XR ACINO (LAFAXIN XR ACINO)

Sk³ad:

substancja czynna: chlorowodorek wenlafaksyny;

1 tabletka zawiera 169,70 mg chlorowodorku wenlafaksyny, co odpowiada 150 mg wenlafaksyny w postaci podstawowej;

substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia, dwuwodny; hipromeloza K-100; dyspersja poliakrylanowa 30 %; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu;

pow³oka: dyspersja poliwinylooctanu 30 %, cytrynian trietylo, zeszczepiony kopolimer poliolu alkoholu poliwinylowego, talk, wosk karneuba.

Postaæ leku. Tabletki o przed³u¿onym dzia³aniu.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: tabletki okr¹g³e, pokryte pow³ok¹, matowe, od bia³ego do prawie bia³ego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdepresyjne. Kod ATC N06A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Przyjmuje się, że mechanizm działania wenlafaksyny jako leku przeciwdziałającego depresji u człowieka wiąże się ze zwiększonym działaniem neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. Badania przedkliniczne wykazały, że wenlafaksyna oraz jej główny metabolit O-dewenylo-wenlafaksyna (ODW) są inhibitorami zwrotnego wychwytu neuronalnego serotoniny i noradrenaliny. Ponadto wenlafaksyna słabo hamuje zwrotny wychwyt dopaminy. Wenlafaksyna oraz jej aktywny metabolit obniżają reakcje β-adrenergiczne po podaniu jednorazowym (dawka pojedyncza) oraz po stosowaniu długoterminowym. Wenlafaksyna oraz ODW są bardzo podobne pod względem ogólnego wpływu na zwrotny wychwyt neuroprzekaźników oraz wiązanie z receptorami.

W mózgu gryzoniów wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów muszynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych ani α1-adrenergicznych in vitro. Farmakologiczna aktywność tych receptorów może przyczyniać się do różnorodnych działań niepożądanych obserwowanych przy stosowaniu innych leków przeciwdziałających depresji, takich jak działanie antycholinergiczne, uspokajające czy działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego.

Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO).

Badania in vitro wykazały, że wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów wrażliwych na opioidy ani benzodiazepiny.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Epizody depresyjne duże. Skuteczność wenlafaksyny o szybkim uwalnianiu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych została potwierdzona w pięciu randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo krótkoterminowych badaniach z dawką 375 mg na dobę trwających od 4 do 6 tygodni. Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym działaniu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych została potwierdzona w dwóch krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo trwających 8 i 12 tygodni z dawkami w zakresie od 75 do 225 mg na dobę.

W długoterminowym badaniu dorosłych pacjentów ambulatoryjnych, którzy stosowali wenlafaksynę o przedłużonym działaniu (75, 150 lub 225 mg) w 8-tygodniowym badaniu otwartym, losowo kontynuowano tę samą dawkę wenlafaksyny o przedłużonym działaniu lub placebo i obserwowano przez 26 tygodni pod kątem nawrotu choroby.

W drugim długoterminowym badaniu potwierdzono skuteczność wenlafaksyny w zapobieganiu nawrotom epizodów depresyjnych przez 12 miesięcy w podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z nawrotami dużych epizodów depresyjnych, którzy w poprzednim epizodzie depresyjnym otrzymywali wenlafaksynę (od 100 do 200 mg na dobę podzielone na 2 dawki dziennie).

Zaburzenia lękowe uogólnione. Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym działaniu w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych została potwierdzona w dwóch 8-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo z ustaloną dawką (od 75 do 225 mg na dobę), 6-miesięcznym badaniu kontrolowanym placebo z ustaloną dawką (od 75 do 225 mg na dobę) oraz 6-miesięcznym badaniu kontrolowanym placebo z dawkowaniem dostosowanym (37,5 mg, 75 mg i 150 mg na dobę) u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych.

Chociaż istniały dowody skuteczności w porównaniu z placebo nawet dla dawki 37,5 mg na dobę, dawka ta nie była tak skuteczna jak wyższe dawki.

Zaburzenia lękowe społeczne. Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym działaniu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych została potwierdzona w czterech podwójnie ślepych, 12-tygodniowych, wieloośrodkowych badaniach kontrolowanych placebo z porównaniem w grupach równoległych z dawkowaniem dostosowanym oraz w podwójnie ślepych, 6-miesięcznych badaniach kontrolowanych placebo z porównaniem w grupach równoległych z ustalonym/dostosowanym dawkowaniem u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych. Pacjenci otrzymywali dawki w zakresie od 75 do 225 mg na dobę. W 6-miesięcznym badaniu nie stwierdzono większej skuteczności w grupie z dawkowaniem 150–225 mg na dobę w porównaniu z grupą 75 mg na dobę.

Zaburzenia paniki. Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym działaniu w leczeniu zaburzeń paniki została potwierdzona w dwóch podwójnie ślepych, 12-tygodniowych, wieloośrodkowych badaniach kontrolowanych placebo u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z zaburzeniami paniki z agorafobią lub bez niej. Początkowa dawka w badaniach przy zaburzeniach paniki wynosiła 37,5 mg na dobę przez 7 dni. Następnie pacjenci otrzymywali ustalone dawki 75 lub 150 mg na dobę w jednym badaniu oraz 75 lub 225 mg na dobę w drugim badaniu.

Dodatkowo skuteczność została potwierdzona w podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo długoterminowych badaniach oceniających bezpieczeństwo, skuteczność i zapobieganie nawrotom z porównaniem w grupach równoległych u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych, którzy przechodzili otwarte leczenie. Pacjenci kontynuowali otrzymywanie tej samej dawki wenlafaksyny o przedłużonym działaniu, którą stosowali na końcu fazy otwartej (75, 150 lub 225 mg).

Elektrofizjologia serca. W dużym badaniu QT u zdrowych ochotników z dawką 450 mg na dobę, wyższą niż terapeutyczna (225 mg dwa razy dziennie), wenlafaksyna nie wydłużyła odstępu QT do klinicznie istotnej wartości. Jednakże po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT / wystąpienia tachyarytmii komorowej typu „torsade de pointes” oraz arytmii komorowych, szczególnie w przypadku przedawkowania lub przy obecności u pacjenta innych czynników ryzyka (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Farmakokinetyka.

Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana, głównie do aktywnego metabolitu O-dewenylo-wenlafaksyny (ODW). Średnie wartości ± SD (odchylenie standardowe) okresu półtrwania wenlafaksyny oraz ODW w osoczu wynoszą odpowiednio 5 ± 2 godz. oraz 11 ± 2 godz. Stężenia stacjonarne wenlafaksyny i ODW osiągane są w ciągu 3 dni po wielokrotnym doustnym podawaniu leku. Wenlafaksyna oraz ODW wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek od 75 mg do 450 mg na dobę.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki wenlafaksyny o szybkim uwalnianiu wchłania się około 92% wenlafaksyny. Biologiczna dostępność wynosi 40–45%, co wiąże się z metabolizmem presystemowym. Po podaniu wenlafaksyny o szybkim uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODW w osoczu osiągane są odpowiednio po 2 i 3 godzinach. Po podaniu dawki wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODW w osoczu osiągane są odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach. Gdy stosuje się takie same dawki wenlafaksyny jako tabletkę o szybkim uwalnianiu lub tabletkę o przedłużonym działaniu, wenlafaksyna o przedłużonym działaniu zapewnia mniejszą szybkość, ale taki sam zakres wchłaniania jak tabletki o szybkim uwalnianiu. Spożycie pokarmu nie wpływa na biologiczną dostępność wenlafaksyny i ODW.

Rozkład. Wenlafaksyna i ODW minimalnie wiążą się z białkami osocza krwi człowieka (27% i 30% odpowiednio) przy podawaniu leku w stężeniach terapeutycznych. Objętość rozkładu wenlafaksyny w stanie stacjonarnym wynosi 4,4±1,6 l/kg po wewnątrzżylonym podaniu leku.

Biotransformacja. Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Badania in vitro oraz in vivo wykazują, że wenlafaksyna ulega biotransformacji przy udziale enzymu CYP2D6 z powstaniem głównego aktywnego metabolitu ODW. Badania in vitro oraz in vivo wykazują, że wenlafaksyna jest metabolizowana przy udziale enzymu CYP3A4 z powstaniem drugorzędnego, mniej aktywnego metabolitu N-dewenylo-wenlafaksyny. Badania in vitro oraz in vivo wykazały, że sama wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6. Wenlafaksyna nie hamuje CYP1A2, CYP2C9 ani CYP3A4.

Wydalanie. Wenlafaksyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. Oszacowano, że około 87% dawki wenlafaksyny wydalane jest z moczem w ciągu 48 godzin w postaci niezmienionej wenlafaksyny (5%), niezwiązanej ODW (29%), związanej ODW (26%) lub innych drugorzędnych nieaktywnych metabolitów (27%). Średnie wartości ± SD klirensu wenlafaksyny i ODW w stanie stacjonarnym w osoczu wynoszą odpowiednio 1,3±0,6 l/h/kg oraz 0,4±0,2 l/h/kg.

Osobne grupy pacjentów

Wiek i płeć. Wiek oraz płeć pacjenta nie mają istotnego wpływu na farmakokinetykę wenlafaksyny i ODW.

Szybki/powolni metabolizatorzy izoenzymu CYP2D6. Stężenia wenlafaksyny w osoczu u powolnych metabolizatorów CYP2D6 są wyższe niż u szybkich metabolizatorów. Ponieważ całkowite narażenie (AUC) na wenlafaksynę i ODW jest podobne u powolnych i szybkich metabolizatorów, nie ma potrzeby stosowania różnych schematów dawkowania wenlafaksyny dla tych dwóch grup pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby klasy A wg klasyfikacji Childa-Pugh (łagodne zaburzenia funkcji wątroby) oraz klasy B wg klasyfikacji Childa-Pugh (umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby) okres półtrwania wenlafaksyny i ODW był wydłużony w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Klirens wenlafaksyny i ODW po doustnym podaniu leku był obniżony. Obserwowano duży stopień zmienności tych parametrów u pacjentów. Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów poddawanych dializie okres półtrwania wenlafaksyny był wydłużony o około 180%, a klirens zmniejszony o około 57% w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek, natomiast okres półtrwania ODW był wydłużony o około 142%, a klirens zmniejszony o około 56%. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz pacjentom wymagającym hemodializy należy dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie epizodów depresyjnych większych.
Zapobieganie nawrotom epizodów depresyjnych większych.
Leczenie zaburzeń lękowych uogólnionych.
Leczenie zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna).
Leczenie zaburzeń paniki z lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Jednoczesne leczenie nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (I MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego z takimi objawami jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Nie można rozpoczynać stosowania wenlafaksyny co najmniej przez 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO. Stosowanie wenlafaksyny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnym I MAO (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Inhibitory monoaminooksydazy (I MAO)

Nieodwracalne nieselektywne inhibitory MAO

Wenlafaksyna nie powinna być stosowana w połączeniu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Stosowanie wenlafaksyny może być rozpoczęte nie wcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia terapii nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Stosowanie wenlafaksyny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Odwrotne selektywne inhibitory MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego, kombinacja wenlafaksyny z odwracalnymi selektywnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid, jest przeciwwskazana. Stosowanie wenlafaksyny może być rozpoczęte nie wcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia terapii odwracalnymi inhibitorami MAO. Po odstawieniu wenlafaksyny należy odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii odwracalnymi inhibitorami MAO (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Odwrotne nieselektywne inhibitory MAO (linezolid)

Jednoczesne stosowanie antybiotyku linezolid (słaby odwracalny nieselektywny inhibitor MAO) z wenlafaksyną jest przeciwwskazane (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie inhibitorami MAO i rozpoczęli terapię wenlafaksyną lub odstawili wenlafaksynę krótko przed rozpoczęciem przyjmowania inhibitorów MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonus, nasilone pocenie się, nudności, wymioty, zawroty głowy, rumień, zawroty głowy i hipertermię z objawami podobnymi do złośliwego zespołu neuroleptycznego, drgawki oraz skutki śmiertelne.

Zespół serotonergowy

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, podczas leczenia wenlafaksyną może rozwinąć się zespół serotonergowy, stan potencjalnie zagrażający życiu; szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy (w tym triptany, SSRI [selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny], SNRI [selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny], trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, amfetamina, lit, sybtryptamina, preparaty z zioła św. Jana [Hypericum perforatum], opioidy [np. fentanil i jego analogi, tramadol, dekstrometorfan, tapentadol, petydyna, metadon, pentazocyna, buprenorfina i kombinacja buprenorfina/nalokson]), z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (np. inhibitory MAO, takie jak błękit metylenowy), lub z prekursorami serotoniny (np. z dodatkami triptofanu), z lekami przeciwpsychotycznymi lub innymi antagonistami dopaminy (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Jeśli z klinicznego punktu widzenia jednoczesne leczenie wenlafaksyną i SSRI, SNRI lub antagonistą receptorów serotoniny (triptanem) jest konieczne, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i w przypadku zwiększenia dawki. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i prekursorów serotoniny (np. dodatki triptofanu) (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leki wpływające na OUN

Ryzyko stosowania wenlafaksyny w połączeniu z innymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) nie zostało systematycznie zbadane. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu wenlafaksyny w połączeniu z innymi lekami wpływającymi na OUN.

Etanol

Pacjentom należy zalecić unikanie spożycia alkoholu, ze względu na jego wpływ na OUN i potencjalne pogorszenie kliniczne zaburzeń psychicznych, a także możliwość wystąpienia niekorzystnej interakcji z wenlafaksyną, w tym działanie depresyjne na OUN.

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowej (np. tachykardia typu „pistolet”) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania takich leków (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Do takich klas leków należą:

leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid);
niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna);
niektóre makrolidy (np. erytromycyna);
niektóre leki przeciwhistaminowe;
niektóre antybiotyki chinolonowe (np. moxifloksacyna).

Lista ta nie jest kompletna. Należy unikać kombinacji z innymi pojedynczymi lekami, które mogą istotnie wydłużać interwał QT.

Wpływ innych leków na wenlafaksynę

Ketonazol (inhibitor CYP3A4)

Badania farmakokinetyki ketonazolu u szybkich metabolizatorów (SM) i wolnych metabolizatorów (WM) CYP2D6 wykazały zwiększenie AUC wenlafaksyny (o 70 % i 21 % u WM i SM CYP2D odpowiednio) oraz ODM (o 33 % i 23 % u WM i SM CYP2D6 odpowiednio) po podaniu ketonazolu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. atazanawir, klaritromycyna, indynawir, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, ketonazol, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna) i wenlafaksyny może zwiększyć stężenie wenlafaksyny i O-desmetylwenlafaksyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora CYP3A4 i wenlafaksyny.

Wpływ wenlafaksyny na inne leki

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu wenlafaksyny i litu może wystąpić zespół serotonergowy (patrz „Zespół serotonergowy” poniżej).

Diazepam

Wenlafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę diazepamu i jego aktywnego metabolitu desmetylodiazepamu. Diazepam nie wpływa na farmakokinetykę wenlafaksyny i O-desmetylwenlafaksyny. Nie wiadomo, czy istnieje interakcja farmakokinetyczna lub farmakodynamiczna z innymi benzodiazepinami.

Imipramina

Wenlafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę imipraminy i 2-hydroksyimipraminy. Obserwowano zależne od dawki zwiększenie AUC 2-hydroksydezypiraminy od 2,5 do 4,5 razy przy stosowaniu wenlafaksyny w dawce 75–150 mg na dobę. Imipramina nie wpływała na farmakokinetykę wenlafaksyny i O-desmetylwenlafaksyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane. Przy współczesnym stosowaniu wenlafaksyny i imipraminy należy zachować ostrożność.

Haloperidol

Wyniki badań farmakokinetyki stosowania wenlafaksyny z haloperidolem wykazały 42 % zmniejszenie całkowitego klirensu doustnego, 70 % zwiększenie wskaźnika AUC, 88 % zwiększenie wskaźnika Cmax, ale okres półtrwania haloperidolu pozostał bez zmian. Należy wziąć to pod uwagę, jeśli pacjent otrzymuje współczesne leczenie lekami haloperidol i wenlafaksyna. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Rysperydon

Wenlafaksyna zwiększała wskaźnik AUC ryserpidonu o 50 %, ale istotnie nie zmieniała profilu farmakokinetycznego ogólnego składnika aktywnego (ryserpidon + 9-hydroksyryserpidon). Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Metoprolol

Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i metoprololu u zdrowych ochotników w badaniu farmakokinetycznym prowadziło do zwiększenia stężenia metoprololu w osoczu o około 30–40 % bez zmiany stężenia jego aktywnego metabolitu alfa-hydroksymetoprololu. Kliniczne znaczenie tych danych dla pacjentów o podwyższonej wrażliwości jest nieznane. Metoprolol nie zmieniał profilu farmakokinetycznego wenlafaksyny ani jej aktywnego metabolitu O-desmetylwenlafaksyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wenlafaksyny i metoprololu.

Indynawir

Dane z badania farmakokinetycznego z zastosowaniem indynawiru wykazały 28 % zmniejszenie wskaźnika AUC oraz 36 % zmniejszenie wskaźnika Cmax indynawiru. Indynawir nie wpływał na farmakokinetykę wenlafaksyny ani jej aktywnego metabolitu O-desmetylwenlafaksyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Leki metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450

Badania in vivo wskazują, że wenlafaksyna jest stosunkowo słabym inhibitorem CYP2D6. Wenlafaksyna nie hamuje in vivo CYP3A4 (alprazolam i karbamazepina), CYP1A2 (kofeina) i CYP2C9 (tolbutamid) ani CYP2C19 (diazepam).

Środki antykoncepcyjne doustne

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano niezamierzone ciążenie u kobiet przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne podczas leczenia wenlafaksyną. Nie ma jednoznacznych dowodów, że przypadki ciążenia były spowodowane interakcją z wenlafaksyną. Badania interakcji z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi nie były prowadzone.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Przedawkowanie

Pacjentom należy zalecić unikanie spożycia alkoholu ze względu na jego wpływ na OUN i potencjalne pogorszenie stanu psychicznego oraz możliwość wystąpienia niekorzystnych interakcji z wenlafaksyną, w tym działanie depresyjne na OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zgłaszano przypadki przedawkowania wenlafaksyny głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym przypadki zakończone śmiercią (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Leczenie wenlafaksyną należy prowadzić w najniższej dawce zapewniającej odpowiednią kontrolę stanu pacjenta w celu zmniejszenia ryzyka przedawkowania (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Samobójstwo / myślach samobójczych lub pogorszeniu stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i prób samobójczych (czynów samobójczych). Ryzyko to istnieje do momentu osiągnięcia istotnej remisji. Ponieważ brak poprawy może występować przez pierwsze kilka tygodni lub dłuższy czas po rozpoczęciu leczenia, pacjenci wymagają bliskiego nadzoru aż do poprawy ich stanu. Ogólne doświadczenie w leczeniu lekami przeciwdepresyjnym wskazuje, że ryzyko samobójstwa wzrasta na wczesnych etapach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się wenlafaksynę, również charakteryzują się zwiększonym ryzykiem stanów samobójczych. Ponadto mogą one występować równolegle z chorobą depresyjną (duże epizody depresyjne). Dlatego przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować te same środki ostrożności, co w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym.

Pacjenci z historią czynów samobójczych lub z wyraźnym stopniem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają większe ryzyko wystąpienia myśli o samobójstwie lub prób samobójczych. Dlatego tacy pacjenci powinni być poddawani bliskiemu nadzorowi podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leków przeciwdepresyjnych u dorosłych z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Bliski nadzór nad pacjentami, szczególnie tych z wysokim ryzykiem, powinien towarzyszyć terapii farmakologicznej, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się pacjentami) należy poinformować o konieczności monitorowania stanu pod kątem pojawienia się pogorszenia klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu. W przypadku wystąpienia takich objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Dzieci i młodzież

Lafaksyn® XR Asino nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż u dzieci i młodzieży otrzymujących placebo. Jeśli z klinicznego punktu widzenia leczenie jest konieczne, stan pacjenta należy dokładnie monitorować pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania płciowego oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Zespół serotonergowy

Tak jak przy stosowaniu innych środków serotonergicznych, przy leczeniu wenlafaksyną może wystąpić zespół serotonergowy, stan potencjalnie zagrażający życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wpływającymi na serotonergiczne neuroprzekaźniki (w tym triptany, SSRI, SNRI, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, amfetamina, lit, sybutramina, dziurawiec [Hypericum perforatum], opioidy [np. fentanyl i jego analogi, tramadol, dekstrometorfan, tapentadol, meperydyna, metadon, pentazocyna, buprenorfina i kombinacja buprenorfina/nalokson]), z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (np. inhibitory MAO, takie jak błękit metylenowy), z prekursorami serotoniny (np. suplementy triptofanu) lub z neuroleptykami lub innymi antagonistami dopaminy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy zespołu serotonergowego mogą obejmować zaburzenia stanu psychicznego (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność wegetatywną (np. tachykardię, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermię), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. nadmierną refleksyjność, zaburzenia koordynacji) i/lub objawy przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunkę). Zespół serotonergowy w najcięższej formie może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny (ZSN), obejmujący hipertermię, sztywność mięśni, niestabilność wegetatywną z możliwymi szybkimi wahnięciami parametrów życiowych i zmianą stanu psychicznego.

Jeśli jednoczesne leczenie wenlafaksyną i innymi lekami wpływającymi na serotonergiczne i/lub dopaminergiczne układy neuroprzekaźnikowe jest klinicznie uzasadnione, zaleca się bliskie monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z prekursorami serotoniny (np. suplementy triptofanu) nie jest zalecane.

Zamkniętokątowe jaskra

Przy stosowaniu wenlafaksyny może wystąpić midriaza. Dlatego należy dokładnie monitorować stan pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem rozwoju ostrej zamkniętokątowej jaskry.

Ciśnienie tętnicze

Przy stosowaniu wenlafaksyny często zgłaszano zależne od dawki podwyższenie ciśnienia tętniczego. W kilku przypadkach w okresie postmarketingowym zgłoszono silne podwyższenie ciśnienia tętniczego wymagające natychmiastowego leczenia. Należy dokładnie monitorować parametry ciśnienia tętniczego u wszystkich pacjentów i przed rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną należy znormalizować ciśnienie tętnicze. Ciśnienie tętnicze zaleca się mierzyć okresowo – na początku leczenia i po zwiększeniu dawki. Zaleca się ostrożne stosowanie leku pacjentom, u których choroba podstawowa może być spowodowana podwyższeniem ciśnienia tętniczego, np. pacjentom z zaburzeniami funkcji serca.

Częstotliwość skurczów serca

Może wzrastać częstotliwość skurczów serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek leku. Pacjentom, których ogólny stan może zależeć od częstości skurczów serca, należy zachować ostrożność.

Choroby serca i ryzyko arytmii

Wenlafaksyna nie była oceniana u pacjentów z niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego lub niestabilną chorobą serca. Dlatego tym pacjentom należy stosować lek z ostrożnością.

W okresie postmarketingowym stosowania wenlafaksyny zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QTc, tachykardii komorowej typu „pistoletowa seria”, tachykardii komorowej i śmiertelnych zaburzeń rytmu serca, szczególnie przy przedawkowaniu lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka. Przed przepisaniem wenlafaksyny pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia ciężkiej arytmii serca lub wydłużenia interwału QTc należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Drżenie

Podczas terapii wenlafaksyną mogą wystąpić drgawki. Jak wszystkie leki przeciwdepresyjne, wenlafaksynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem drgawek oraz należy dokładnie monitorować stan takich pacjentów. W przypadku wystąpienia drgawek u pacjenta należy przerwać stosowanie leku.

Hiponatremia

Przy stosowaniu wenlafaksyny może rozwijać się hiponatremia i/lub zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNAH). Zjawiska te najczęściej obserwowano u pacjentów z hipowolemją lub odwodnieniem. Pacjenci w wieku podeszłym, pacjenci przyjmujący diuretyki oraz pacjenci z odwodnieniem z innych przyczyn mają zwiększone ryzyko rozwoju hiponatremii.

Nietypowe krwawienia

Leki hamujące wychwyt serotoniny mogą prowadzić do zaburzeń funkcji płytek krwi. Krwawienia związane ze stosowaniem SSRI i SNRI obejmowały od plamicy, siniaków, krwawień z nosa i plamieni do krwawień przewodu pokarmowego i krwawień zagrażających życiu. SSRI/SNRI, w tym wenlafaksyna, zwiększają ryzyko wystąpienia krwawienia poporodowego (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”).

U pacjentów stosujących wenlafaksynę ryzyko krwawień jest zwiększone. Dlatego pacjentom narażonym na krwawienia, w tym pacjentom przyjmującym leki przeciwzakrzepowe lub inhibitory funkcji płytek krwi, wenlafaksynę należy stosować z ostrożnością, tak jak inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny.

Cholesterol surowicy krwi

Klinicznie istotny wzrost poziomu cholesterolu w surowicy krwi zarejestrowano u 5,3% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę oraz u 0,0% pacjentów przyjmujących placebo w badaniach placebo-kontrolowanych trwających co najmniej 3 miesiące. W przypadku długotrwałego leczenia należy mierzyć poziom cholesterolu w surowicy krwi.

Jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi masę ciała

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wenlafaksyny w połączeniu z lekami obniżającymi masę ciała, w tym fenterminą, nie zostały ustalone. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i leków obniżających masę ciała. Wenlafaksyna nie jest wskazana do obniżania masy ciała, w tym przy stosowaniu jej w połączeniu z innymi lekami.

Mania/hipomania

U pacjentów z zaburzeniami nastroju leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, w tym wenlafaksyną, może rozwijać się mania lub hipomania. Jak inne leki przeciwdepresyjne, wenlafaksynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem dwubiegunowego zaburzenia nastroju w rodzinie.

Agresja

U niektórych pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, może rozwijać się agresja. Zgłaszano to na początku leczenia, po zmianie dawki i po przerwaniu leczenia.

Jak inne leki przeciwdepresyjne, wenlafaksynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem agresji.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia

Wiadomo, że przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych mogą wystąpić objawy odstawienia; czasem objawy te mogą być długotrwałe i ciężkie. U pacjentów po zmianie schematu dawkowania wenlafaksyny lub po przerwaniu jej przyjmowania obserwowano samobójstwo / myśli samobójcze i agresję. Dlatego pacjenci powinni być poddawani bliskiemu nadzorowi podczas zmniejszania dawki lub zakończenia leczenia (patrz wyżej w tej sekcji „Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego” i „Agresja”). Objawy odstawienia często pojawiają się po zakończeniu leczenia, szczególnie jeśli leczenie jest przerywane nagle (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach klinicznych działania niepożądane po zakończeniu leczenia (podczas i po zmniejszeniu dawki) obserwowano u około 31% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę oraz u 17% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości leczenia, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i głęboki sen), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy są najczęściej zgłaszanymi objawami odstawienia. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych dniach po zakończeniu leczenia, ale w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy obserwowano u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili przyjmowanie dawki. Zazwyczaj objawy te ustępują spontanicznie i znikają zwykle w ciągu 2 tygodni. U niektórych osób mogą trwać dłużej (2–3 miesiące i więcej). Dlatego przy zakończeniu leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki wenlafaksyny przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U niektórych pacjentów zakończenie leczenia może trwać co najmniej kilka miesięcy.

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, gdy objawy nie ustępowały mimo przerwania przyjmowania SNRI.

Akatyzja / niepokój psychomotoryczny

Stosowanie wenlafaksyny wiąże się z rozwojem akatyzji, która subiektywnie charakteryzuje się nieprzyjemnym lub niepokojącym niepokojem, potrzebą częstego przemieszczania się, niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Zjawisko to najczęściej pojawia się w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się takie objawy, zwiększenie dawki może okazać się szkodliwe.

Suchość w ustach

Suchość w ustach występowała u 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną. Suchość zwiększa ryzyko próchnicy, dlatego pacjentom należy przypominać o znaczeniu higieny jamy ustnej.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI lub wenlafaksyną może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków przeciwcukrzycowych może być konieczne dostosować.

Wpływ na badania laboratoryjne

Zgłaszano fałszywie pozytywne wyniki testów na fencyklidynę (PCP) i amfetaminę w badaniach immunologicznych moczu pacjentów przyjmujących wenlafaksynę. Przyczyną jest niewystarczająca specyficzność testów immunologicznych. Takie fałszywie pozytywne wyniki testów można oczekiwać kilka dni po zakończeniu terapii wenlafaksyną. Badania potwierdzające, np. chromatografia gazowa/spektrometria mas, pozwalają odróżnić wenlafaksynę od PCP i amfetaminy.

Sód

Jedną z substancji pomocniczych – 30% dyspersją poliwinyloasetatu – jest sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania wenlafaksyny u kobiet w ciąży są niewystarczające.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane. Wenlafaksynę należy stosować kobietom w ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Tak jak w przypadku innych SSRI/SNRI, u noworodków może wystąpić zespół abstynencyjny, jeśli wenlafaksyna była stosowana tuż przed porodem lub w okresie okołoporodowym. U niektórych noworodków, które były narażone na działanie wenlafaksyny pod koniec trzeciego trymestru, wystąpiły powikłania wymagające karmienia przez zgłębnik, wspomagania oddychania lub dłuższego pobytu w szpitalu. Takie powikłania mogą wystąpić bezpośrednio po porodzie.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (prawie dwukrotne) krwawienia poporodowego w wyniku wpływu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed urodzeniem dziecka (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności stosowania” i „Działania niepożądane”).

Dane badań epidemiologicznych wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych jej etapach, zwiększa ryzyko wystąpienia pierwotnej nadciśnienia płucnego u noworodka (PPHN, zwanego również trwałym nadciśnieniem płucnym noworodka). Choć badania dotyczące związku PPHN z zastosowaniem SNRI nie były prowadzone, to ryzyko przy stosowaniu wenlafaksyny nie można wykluczyć ze względu na odpowiedni mechanizm działania (hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny).

Jeśli kobieta stosowała SSRI/SNRI w późnych etapach ciąży, u noworodka mogą wystąpić następujące objawy: drażliwość, drżenie, hipotonia mięśniowa, niepohamowany płacz oraz trudności z ssaniem piersi matki lub trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub objawów działania leku. Zazwyczaj takie powikłania pojawiają się bezpośrednio po urodzeniu lub w ciągu doby.

Karmienie piersią. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-desmetylwenlafaksyna wydzielają się w mleku matki. W okresie postmarketingowym stosowania leku u niemowląt karmionych piersią obserwowano płacz, drażliwość i zaburzenia snu. Objawy zgodne z odstawieniem wenlafaksyny również zarejestrowano po zakończeniu karmienia piersią. Ryzyko dla dziecka karmionego piersią nie można wykluczyć. Dlatego decyzję o zakończeniu/kontynuowaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia lekiem Lafaksyn® XR Asino należy podjąć z uwzględnieniem korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia lekiem Lafaksyn® XR Asino dla matki.

Plodność. Obniżenie płodności obserwowano w badaniu, w którym zarówno samce, jak i samice szczurów były narażone na działanie O-desmetylwenlafaksyny. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Każdy lek psychoaktywny może zaburzać zdolność podejmowania decyzji, myślenia lub wykonywania funkcji ruchowych. Dlatego pacjentów przyjmujących wenlafaksynę należy ostrzec o obniżonej zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z niebezpiecznymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Epizody depresyjne

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 75 mg jednorazowo na dobę. U pacjentów, u których dawka początkowa 75 mg na dobę okaże się nieskuteczna, może być korzystne zwiększenie dawki do maksymalnej — 375 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodnie. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, w cięższych przypadkach dawkę można zwiększać częściej, jednak nie częściej niż co 4 dni.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia zależnych od dawki działań niepożądanych, zwiększenie dawki należy przeprowadzać wyłącznie po ocenie obrazu klinicznego (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”). Należy stosować najniższą skuteczną dawkę.

Leczenie pacjentów wymaga dość długiego czasu, zazwyczaj kilku miesięcy lub dłużej. Skuteczność leczenia należy regularnie oceniać w zależności od konkretnego przypadku. Długotrwałe leczenie może być również wskazane w celu zapobiegania nawrotom epizodów depresyjnych (ED). W większości przypadków zalecana dawka stosowana w celu zapobiegania nawrotom ED odpowiada dawce stosowanej w leczeniu typowego epizodu depresyjnego.

Po ustąpieniu objawów leczenie lekami przeciwdrgawkowymi należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 75 mg jednorazowo na dobę. U pacjentów, u których dawka początkowa 75 mg na dobę okaże się nieskuteczna, może być korzystne zwiększenie dawki do maksymalnej — 225 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Leczenie pacjentów wymaga dość długiego czasu, zazwyczaj kilku miesięcy lub dłużej. Skuteczność leczenia należy regularnie oceniać w zależności od konkretnego przypadku.

Zaburzenia lękowe społeczne

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 75 mg jednorazowo na dobę. Nie ma potwierdzeń, że wyższe dawki przynoszą dodatkową korzyść.

U pacjentów, u których dawka początkowa 75 mg na dobę okaże się nieskuteczna, może być korzystne zwiększenie dawki do maksymalnej — 225 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Leczenie pacjentów wymaga dość długiego czasu, zazwyczaj kilku miesięcy lub dłużej. Skuteczność leczenia należy regularnie oceniać w zależności od konkretnego przypadku.

Zaburzenia paniki

Zaleca się stosowanie dawki dobowej 37,5 mg wlewafaksyny o przedłużonym działaniu przez 7 dni. Następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg na dobę. U pacjentów, u których dawka początkowa 75 mg na dobę okaże się nieskuteczna, może być korzystne zwiększenie dawki do maksymalnej — 225 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Leczenie pacjentów wymaga dość długiego czasu, zazwyczaj kilku miesięcy lub dłużej. Skuteczność leczenia należy regularnie oceniać w zależności od konkretnego przypadku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Korekty dawki wlewafaksyny w zależności od wieku nie są wymagane. Jednak leczenie pacjentów w podeszłym wieku należy prowadzić z ostrożnością (np. ze względu na możliwe zaburzenia funkcji nerek, prawdopodobieństwo zmiany wrażliwości i powinności neuroprzekaźników z wiekiem). Należy stosować najniższą skuteczną dawkę, a przy zwiększaniu dawki pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem medycznym.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu zazwyczaj należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki o 50%. Jednakże, biorąc pod uwagę międzyosobniczą zmienność klirensu, doboru dawki należy podejść indywidualnie.

Dane dotyczące stosowania wlewafaksyny u pacjentów z ciężkim nasileniem niewydolności wątroby są ograniczone. Dlatego przy leczeniu takich pacjentów należy zachować ostrożność i zmniejszyć dawkę dobową o więcej niż 50%. Przed przepisaniem leku pacjentom z ciężkim nasileniem niewydolności wątroby należy dokładnie rozważyć oczekiwaną korzyść i potencjalne ryzyko.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Chociaż u pacjentów ze stopniem filtracji kłębuszkowej (eGFR) 30–70 ml/min korekta dawki nie jest wymagana, należy zachować ostrożność. U pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR < 30 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki o 50%. Biorąc pod uwagę międzyosobniczą zmienność klirensu u tych pacjentów, doboru dawki należy podejść indywidualnie.

Zespół odstawienia po zakończeniu stosowania wlewafaksyny

Należy unikać nagłego przerywania leczenia wlewafaksyną. Po zakończeniu leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu 1–2 tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”). Jednak czas wymagany do zmniejszania dawki oraz stopień, do jakiego należy zmniejszyć dawkę, mogą zależeć od dawki, długości terapii oraz indywidualnego pacjenta. U niektórych pacjentów może być konieczne bardzo stopniowe odstawienie leku, które może trwać co najmniej kilka miesięcy. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia wystąpią objawy nietolerancji, należy rozważyć możliwość powrotu do wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Sposób stosowania

Zaleca się przyjmowanie tabletek o przedłużonym działaniu mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, podczas jedzenia. Tabletki o przedłużonym działaniu należy połykać całe, wypijając płyn. Nie wolno dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać tabletek.

Pacjenci przyjmujący wlewafaksynę w tabletach o natychmiastowym uwalnianiu mogą być przeniesieni na tabletki wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w najbliższym równoważnym dawce dobowej. Na przykład tabletki wlewafaksyny o szybkim uwalnianiu 37,5 mg dwa razy na dobę można zastąpić tabletkami o przedłużonym działaniu 75 mg jednorazowo na dobę. Może być konieczna korekta dawki na indywidualnej podstawie.

Dzieci i młodzież

Wlewafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży.

Badania kliniczne kontrolowane u dzieci i młodzieży z zaburzeniem depresyjnym nie wykazały skuteczności i nie potwierdziły celowości stosowania wlewafaksyny u tej grupy wiekowej pacjentów (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wlewafaksyny w innych wskazaniach u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki przedawkowania wlewafaksyny, głównie w związku z przyjmowaniem alkoholu i/lub innych leków, w tym przypadki zakończone śmiercią. Najczęstsze objawy przedawkowania obejmują tachykardię, zmiany poziomu świadomości (od senności do śpiączki), midriazę, drgawki i wymioty. Inne zgłaszane objawy obejmują zmiany parametrów na elektrokardiogramie (np. wydłużenie interwału QT, QRS, blokada nóżek pęczka Hisa [patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”]), tachykardię komorową, bradykardię, hipotensję tętniczą, hipoglikemię, zawroty głowy oraz przypadki śmiertelne. Objawy ciężkiego zatrucia mogą wystąpić u dorosłych po przyjęciu około 3 gramów wlewafaksyny.

W opublikowanych retrospektywnych badaniach stwierdzono, że w przypadku przedawkowania wlewafaksyny istnieje wyższe ryzyko śmiertelnego skutku w porównaniu z SSRI i niższe ryzyko w porównaniu z trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi. Badania epidemiologiczne wykazały, że pacjenci leczeni wlewafaksyną są bardziej skłonni do samobójstw niż pacjenci przyjmujący SSRI. Nie jest jasne, w jakim stopniu zwiększone ryzyko śmiertelnego wyniku może być związane z toksycznością wlewafaksyny w przypadku przedawkowania lub z cechami stanu pacjentów przyjmujących wlewafaksynę.

Zalecane leczenie

Ciężkie zatrucie może wymagać kompleksowego leczenia nagłego i obserwacji. W przypadku podejrzenia przedawkowania wlewafaksyny zaleca się natychmiastową konsultację lekarską.

Zalecane są standardowe środki wspierające i objawowe. Należy monitorować rytm serca i parametry życiowe. Jeśli istnieje ryzyko aspiracji, nie zaleca się wywoływania wymiotów. Przeszczepienie żołądka może być wskazane we wczesnych stadiach lub u pacjentów z objawami zatrucia. Wchłanianie substancji czynnej można również ograniczyć poprzez zastosowanie węgla aktywowanego. Mało prawdopodobne, że wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienne przetaczanie krwi przyniosą korzyść pacjentowi. Nie znane są specyficzne antydota dla wlewafaksyny.

Działania niepożądane.

Działaniami niepożądanymi zgłaszanymi bardzo często (> 1/10) w badaniach klinicznych były nudności, suchość w ustach, ból głowy oraz potliwość (w tym potliwość nocna).

Poniżej wymieniono działania niepożądane uporządkowane według układów narządów, częstości występowania oraz stopnia nasilenia w obrębie grup częstości.

Częstość określa się jako: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Z układy krwionośnego i chłonnego: rzadko — agranulocytoza*, anemia aplastyczna*, pancytopenia*, neutropenia*; bardzo rzadko — trombocytopenia*.

Z układy odpornościowego: rzadko — reakcja anafilaktyczna*.

Z układy endokrynnego: rzadko — zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ADH)*; bardzo rzadko — podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi*.

Z układy przemiany materii i odżywiania: często — obniżenie apetytu; rzadko — hiponatremia*.

Zaburzenia psychiczne: bardzo często — bezsenność; często — dezorientacja*, depersonalizacja*, nietypowe sny, niepokój, obniżenie libidum, pobudzenie*, anorgazmia; rzadko — mania, hipomania, halucynacje, derealizacja, zaburzenia orgazmu, bruxizm*, apatia; rzadko — delirium*; nieznana — myśli samobójcze i zachowania samobójczea, agresja^b.

Z układy nerwowego: bardzo często — ból głowy^c*, zawroty głowy, osłabienie; często — akatyzja*, drżenie, parestezja, dysgezja; rzadko — omdlenia, mioklonia, zaburzenia równowagi*, zaburzenia koordynacji*, dyskineza*; rzadko — złośliwy zespół neuroleptyczny (ZSN)*, zespół serotoniny*, drgawki, dystonia*; bardzo rzadko — późna dyskineza*.

Z układy narządów wzroku: często — zaburzenia widzenia, zaburzenia akomodacji, w tym nieostre widzenie, midriaza; rzadko — jaskra zamkniętocięczkowa*;

Z układy narządów słuchu i przedsionkowego: często — szumy w uszach*; nieznana — zawroty głowy.

Z układy serca: często — tachykardia, kołatanie serca*; rzadko — tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”*, tachykardia komorowa*, migotanie komór, wydłużenie odcinka QT*; nieznana — kardiomiopatia stresowa (kardiomiopatia Tako-Cubo)*.

Z układy naczyniowego: często — podwyższenie ciśnienia tętniczego, zaczerwienienie skóry; rzadko — hipotonia ortostatyczna, hipotonia tętnicza*.

Z układy oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często — duszność*, ziewanie; rzadko — choroba płuc międzybłoniowa*, eozynofilia płucna*.

Z układy pokarmowego: bardzo często — nudności, suchość w ustach, zaparcia; często — biegunka*, wymioty; rzadko — krwawienie żołądkowo-jelitowe*; rzadko — zapalenie trzustki*.

Z układy wątroby i dróg żółciowych: rzadko — odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby*; rzadko — zapalenie wątroby*.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: bardzo często — hiperhidroza* (w tym potliwość nocna)*; często — wysypka, świąd*; rzadko — pokrzywka*, łysienie*, siniaki, obrzęk naczynioruchowy*, reakcje fotouczulenia; rzadko — zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekrolioza*, zakaźna czerwona róża*.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — hipertonus; rzadko — rabdomioliza*.

Z układy nerek i dróg moczowych: często — trudności w oddawaniu moczu, zatrzymanie moczu, polakiuria*; rzadko — nietrzymanie moczu*.

Z układy narządów rozrodczych i gruczołów mlekowych: często — menorygia*, metrorragia*, dysfunkcja erekcji^b, zaburzenia ejakulacji^b; nieznana — krwawienie poporodowe*^d.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: często — zmęczenie, osłabienie, dreszcze*; bardzo rzadko — krwawienie z błon śluzowych*.

Badania: często — zmniejszenie masy ciała, zwiększenie masy ciała, podwyższenie poziomu cholesterolu; bardzo rzadko — wydłużony czas krwawienia*.

* Działania niepożądane wykryte w okresie pogwarancyjnym.

^a Zgłaszano przypadki myśli lub zachowań samobójczych podczas terapii wenlafaksyną lub niedługo po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

^b Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

^c W połączonych badaniach klinicznych częstość bólu głowy była podobna podczas stosowania wenlafaksyny i placebo.

^d Zjawisko to dotyczy klasy terapeutycznej SSZLI/SSZLI-N (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Dzieci.

Ogólnie profil działań niepożądanych wenlafaksyny (w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo) u dzieci i młodzieży (w wieku od 6 do 17 lat) był podobny do profilu u dorosłych. Jak u dorosłych, obserwowano obniżenie apetytu, spadek masy ciała, podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz podwyższenie poziomu cholesterolu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

W badaniach klinicznych pediatrycznych obserwowano działanie niepożądane w postaci myśli samobójczych. Wielokrotnie zgłaszano wrogość oraz, szczególnie w przypadku dużych zaburzeń depresyjnych, samookaleczenia.

W szczególności u pacjentów pediatrycznych obserwowano następujące działania niepożądane: ból brzucha, pobudzenie, niestrawność, niewielkie krwawienie skórne, krwawienie z nosa oraz bóle mięśni.

Przerywanie leczenia

Przerywanie leczenia wenlafaksyną (szczególnie nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane były następujące reakcje: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i niespokojny sen), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, zawroty głowy, ból głowy, objawy grypopodobne, zaburzenia widzenia oraz podwyższenie ciśnienia tętniczego. Ogólnie objawy te były łagodne lub umiarkowanej ciężkości i ustępowały spontanicznie, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwać dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, gdy leczenie wenlafaksyną nie jest już potrzebne. Jednakże podczas zmniejszania dawki lub przerywania leczenia u niektórych pacjentów obserwowano silną agresję i myśli samobójcze (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych oraz pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego firmy TOV „ASINO UKRAINA” pod adresem:

bulwar Wacława Gavela 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. 14 tabletek w blisterze; 2 blistry w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Dexel Pharma Technologies Ltd. /
Dexcel Pharma Technologies Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. HaKidma 10, Yokne’am, 2069200, Izrael /
10 HaKidma St., Yokne’am, 2069200, Israel