INSTRUKCJA dot. stosowania leku Lafaksyn® XR Asino

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek wenlafaksyny;

1 tabletka zawiera 84,85 mg chlorowodorku wenlafaksyny, co odpowiada 75 mg wenlafaksyny w postaci zasadowej;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza 2208, etyloceluloza, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, powłoka (wodna dyspersja etylocelulozy, dibutylosebakian, hydroksypropyloceluloza, makrogol 400).

Postać farmaceutyczna. Tabletki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, wypukłe tabletki w kształcie kapsułki, pokryte powłoką.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdrgawkowe. Kod ATC N06A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Mechanizm działania przeciwdepresyjnego wenlafaksyny u ludzi uważa się za związany z wzmocnieniem aktywności neuroprzekaźnikowej w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Badania przedkliniczne wykazały, że wenlafaksyna oraz jej główny metabolit O-dewetylwenlafaksyna (ODW) są inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (IWWSSN). Wenlafaksyna słabo również hamuje wychwyt dopaminy. Wenlafaksyna oraz jej aktywny metabolit skracają β-adrenergiczną reaktywność po pojedynczym (przyjęciu jednej dawki) i długotrwałym stosowaniu leku. Wenlafaksyna oraz ODW są bardzo podobne pod względem ogólnego wpływu na zwrotny wychwyt neuroprzekaźników i wiązanie z receptorami.

Wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do m-choliner-gowych, H1-histaminergicznych oraz α1-adrenergicznych receptorów mózgu szczurów in vitro. Działanie farmakologiczne tych receptorów może być związane z różnorodnymi niepożądanymi zjawiskami obserwowanymi przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych, takimi jak działanie antycholinergiczne, uspokajające oraz niepożądane zjawiska ze strony układu sercowo-sudo-wego.

Wenlafaksyna nie wykazuje aktywności hamującej monoaminooksydazę (MAO).

W badaniach in vitro stwierdzono, że wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów wrażliwych na opioidy ani benzodiazepiny.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Epizody depresyjne

Skruteczność stosowania wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu w leczeniu epizodów depresyjnych została potwierdzona w pięciu randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo krótkoterminowych badaniach trwających od 4 do 6 tygodni, przy dawkach do 375 mg/dobę. Skuteczność stosowania wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu epizodów depresyjnych została ustalona w dwóch kontrolowanych placebo krótkoterminowych badaniach trwających od 8 do 12 tygodni, przy dawkach od 75 do 225 mg/dobę. W jednym dłuższym badaniu pacjenci ambulatoryjni w wieku dorosłym, u których zaobserwowano odpowiedź na wenlafaksynę w trakcie 8-tygodniowego badania otwartego przy stosowaniu wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu (75 mg, 150 mg lub 225 mg), zostali losowo przydzieleni do grup w celu kontynuacji stosowania wenlafaksyny w tej samej dawce lub placebo, z okresem obserwacji możliwego nawrotu przez okres do 26 tygodni.

W drugim dłuższym badaniu skuteczność stosowania wenlafaksyny w zapobieganiu nawrotom epizodów depresyjnych przez 12 miesięcy została ustalona w podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie klinicznej z udziałem dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z nawracającymi epizodami depresyjnymi, którzy odpowiadali na leczenie wenlafaksyną (100–200 mg/dobę, stosowaną 2 razy na dobę) w poprzednim epizodzie depresji.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Skruteczność stosowania wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (ZUL) została ustalona w dwóch kontrolowanych placebo badaniach z ustaloną dawką (75–225 mg/dobę) trwających 8 tygodni, w jednym kontrolowanym placebo badaniu z ustaloną dawką (75–225 mg/dobę) trwającym 6 miesięcy, oraz w jednym kontrolowanym placebo badaniu z zmienną dawką (37,5 mg/dobę, 75 mg/dobę i 150 mg/dobę) trwającym 6 miesięcy u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych.

Mimo istnienia dowodów na korzyści w porównaniu z placebo przy stosowaniu dawki 37,5 mg/dobę, wskazana dawka nie była tak skuteczna jak wyższe dawki.

Zaburzenia lękowe społeczne

Skruteczność stosowania wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych została ustalona w czterech podwójnie ślepych, wieloośrodkowych, kontrolowanych placebo badaniach z zmienną dawką prowadzonych w grupach równoległych przez 12 tygodni, oraz w jednym podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie z ustaloną/zmienną dawką prowadzonej w grupach równoległych przez 6 miesięcy u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych. Pacjenci otrzymywali dawki leku od 75 do 225 mg/dobę. Nie stwierdzono dowodów na większą skuteczność leku w grupie otrzymującej dawkę 150–225 mg/dobę w porównaniu z grupą otrzymującą dawkę 75 mg/dobę w trakcie 6-miesięcznego badania.

Zaburzenia paniki

Skruteczność stosowania wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu zaburzeń paniki została ustalona w dwóch podwójnie ślepych, wieloośrodkowych, kontrolowanych placebo badaniach trwających 12 tygodni u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z zaburzeniami paniki, z lub bez agorafobii. Początkowa dawka leku w leczeniu zaburzeń paniki w badaniach wynosiła 37,5 mg/dobę przez 7 dni. Następnie pacjenci otrzymywali ustalone dawki 75 lub 150 mg/dobę w jednym badaniu oraz 75 lub 225 mg/dobę w drugim badaniu. Skuteczność została również potwierdzona w jednym długotrwałym, podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie bezpieczeństwa, skuteczności i zapobiegania nawrotom prowadzonej w grupach równoległych u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych, którzy odpowiadali na leczenie w fazie otwartej. Pacjenci kontynuowali przyjmowanie tej samej dawki wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu, którą przyjmowali na końcu fazy otwartej (75 mg, 150 mg lub 225 mg).

Elektrofizjologia serca

Wiadomo, że w specjalnym badaniu QTc u zdrowych ochotników wenlafaksyna nie wydłużała odcinka QT w żaden klinicznie istotny sposób przy dawce nadterapeutycznej 450 mg/dobę (225 mg 2 razy na dobę). Jednakże zgłaszano przypadki wydłużenia QTc/TdP oraz arytmii komorowej, szczególnie przy przedawkowaniu lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia QTc/TdP (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie” oraz „Reakcje niepożądane”).

Farmakokinetyka.

Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana, głównie do aktywnego metabolitu ODW. Średnie wartości okresu półtrwania ± odchylenie standardowe (OS) dla wenlafaksyny i ODW w osoczu wynoszą odpowiednio 5 ± 2 godziny i 11 ± 2 godziny. Stężenia stacjonarne wenlafaksyny i ODW osiągane są w ciągu 3 dni po wielokrotnym doustnym stosowaniu leku. Wenlafaksyna oraz ODW wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek od 75 do 450 mg/dobę.

Wchłanianie

Co najmniej 92% wenlafaksyny jest wchłaniane po podaniu pojedynczej doustnej dawki wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu. Biologiczna dostępność wynosi 40–45%, co wiąże się z metabolizmem presystemowym. Po przyjęciu dawki wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu maksymalne stężenie wenlafaksyny i ODW w osoczu obserwuje się odpowiednio po 2 i 3 godzinach. Po przyjęciu dawki wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu szczytowe stężenie plazmatyczne wenlafaksyny i ODW osiągane jest odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach. Przy stosowaniu równoważnych dziennych dawek wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu lub o przedłużonym uwalnianiu forma dawkowania o przedłużonym uwalnianiu zapewnia wolniejszą szybkość wchłaniania przy tym samym stopniu wchłaniania w porównaniu z tabletkami o natychmiastowym uwalnianiu. Spożycie pokarmu nie wpływa na biologiczną dostępność wenlafaksyny i ODW.

Rozkład

Wenlafaksyna i ODW przy stosowaniu leku w stężeniach terapeutycznych minimalnie wiążą się z białkami osocza krwi człowieka (odpowiednio 27% i 30%). Objętość rozkładu wenlafaksyny w stanie stacjonarnym wynosi 4,4 ± 1,6 l/kg po wewnątrzżylowym podaniu leku.

Biotransformacja

Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Badania in vitro i in vivo wykazują, że wenlafaksyna ulega biotransformacji przy udziale enzymu CYP2D6 z utworzeniem głównego aktywnego metabolitu ODW. Badania in vitro i in vivo wykazują, że wenlafaksyna metabolizowana jest przy udziale enzymu CYP3A4 z utworzeniem drugorzędnego, mniej aktywnego metabolitu N-dewetylwenlafaksyny. Badania in vitro i in vivo wykazują, że wenlafaksyna jest słabym inhibitorem enzymu CYP2D6. Wenlafaksyna nie hamowała izoenzymów CYP1A2, CYP2C9 oraz CYP3A4.

Wydalanie

Wenlafaksyna i jej metabolity są głównie wydalane z moczem. Oколо 87% dawki wenlafaksyny wydalane jest z moczem w ciągu 48 godzin w postaci albo niezmienionej wenlafaksyny (5%), niezwiązanej ODW (29%), związanej ODW (26%) lub innych drugorzędnych nieaktywnych metabolitów (27%). Średnie wartości ± OS klirensu wenlafaksyny i ODW w stanie stacjonarnym w osoczu wynoszą odpowiednio 1,3 ± 0,6 l/godz/kg i 0,4 ± 0,2 l/godz/kg.

Grupy specjalne

Wiek i płeć

Wiek i płeć pacjenta nie wpływają istotnie na farmakokinetykę wenlafaksyny i ODW.

Szybki/spowolnieni metabolizatorzy izoenzymu CYP2D6

Stężenie wenlafaksyny w osoczu u spowolnionych metabolizatorów CYP2D6 jest wyższe niż u szybkich metabolizatorów. Ponieważ całkowite narażenie (AUC) na wenlafaksynę i ODW jest podobne u spowolnionych i szybkich metabolizatorów, nie ma potrzeby stosowania różnych schematów dawkowania wenlafaksyny dla tych dwóch grup pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby klasy A wg klasyfikacji Childa-Pugha (łagodne zaburzenia funkcji wątroby) oraz klasy B wg klasyfikacji Childa-Pugha (umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby) okres półtrwania wenlafaksyny i ODW był wydłużony w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby. Klirens wenlafaksyny i ODW po doustnym stosowaniu leku był obniżony, przy jednoczesnym dużym stopniu zmienności tych parametrów u pacjentów. Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone.

Niewydolność nerek

U pacjentów poddawanych dializę okres półtrwania wenlafaksyny był wydłużony o około 180%, a klirens skrócony o około 57% w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek, podczas gdy okres półtrwania ODW był wydłużony o około 142%, a klirens skrócony o około 56%. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz pacjentom wymagającym hemodializy wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie napadów depresyjnych większych.
Zapobieganie nawrotom napadów depresyjnych większych.
Leczenie zaburzeń lękowych uogólnionych.
Leczenie zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna).
Leczenie zaburzeń paniki z lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na wenvafaksynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Łączne leczenie nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (inhibitory MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Nie można rozpoczynać przyjmowania wenvafaksyny w ciągu co najmniej 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO.

Leczenie wenvafaksyną należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnymi inhibitorami MAO.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory MAO

Nieodwracalne nieselektywne inhibitory MAO

Wenvafaksyna nie może być stosowana w połączeniu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Nie można rozpoczynać przyjmowania wenvafaksyny w ciągu co najmniej 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Leczenie wenvafaksyną należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Selektywny odwracalny inhibitor MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenvafaksyny z odwracalnymi selektywnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid. Po zakończeniu leczenia odwracalnym inhibitorem MAO może być zastosowany krótszy okres odstawienia leku (mniej niż 14 dni) przed rozpoczęciem leczenia wenvafaksyną. Zaleca się przerwanie stosowania wenvafaksyny co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia odwracalnym inhibitorem MAO (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Odwracalny nieselektywny inhibitor MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid – to słaby odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, nie powinien być przepisywany pacjentom otrzymującym wenvafaksynę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszano wystąpienie ciężkich niepożądanych reakcji u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie inhibitorów MAO i rozpoczęli leczenie wenvafaksyną lub którzy niedawno przerwali leczenie wenvafaksyną przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, intensywne pocenie się, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy i hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS), napady drgawkowe oraz skutki śmiertelne.

Zespół serotonergowy

Tak jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, podczas leczenia wenvafaksyną może wystąpić zespół serotonergowy – stan potencjalnie zagrażający życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które mogą wpływać na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy (w tym triptany, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, amfetaminy, lit, sibutramina, naparstnica zwyczajna (Hypericum perforatum), opioidy [np. fentanil i jego analogi, tramadol, dextrometorfan, tapentadol, meperydyna, metadon, pentazocyna, buprenorfina i kombinacja buprenorfina/nałokson]) z lekami, które zakłócają metabolizm serotoniny, takimi jak inhibitory MAO (np. błękit metylenowy), lub z prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy zawierające tryptofan), lub z lekami przeciwdziałającymi psychotycznym lub innymi antagonistami dopaminy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli istnieje kliniczne wskazanie do jednoczesnego stosowania wenvafaksyny z SSRI i SNRI lub agonistą receptorów serotoniny (triptanem), zaleca się ostrożne obserwowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki leku. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenvafaksyny z prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy zawierające tryptofan) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Substancje czynne wpływające na OUN

Ryzyko stosowania wenvafaksyny w połączeniu z innymi substancjami działającymi na OUN nie zostało jeszcze systematycznie zbadane. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności przy przyjmowaniu wenvafaksyny w połączeniu z innymi substancjami czynnymi wpływającymi na OUN.

Ethanolo

Pacjentom należy zalecić unikanie spożycia alkoholu ze względu na jego wpływ na OUN i potencjalne pogorszenie stanu psychicznego, a także możliwość wystąpienia niekorzystnej interakcji z wenvafaksyną, w tym działanie depresyjne na OUN.

Leki przedłużające interwał QT

Ryzyko przedłużenia QTc oraz/lub rozwoju arytmii komorowej (np. TdP) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przedłużającymi interwał QTc. Należy unikać jednoczesnego stosowania takich leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Do odpowiednich klas należą:

leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid);
niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna);
niektóre makrolidy (np. erytromycyna);
niektóre leki przeciwhistaminowe;
niektóre antybiotyki z grupy chinolonów (np. moxifloksacyna).

Wykaz leków podany powyżej nie jest wyczerpujący, należy unikać stosowania innych znanych indywidualnych leków, które znacząco przedłużają interwał QT.

Wpływ innych leków na wenvafaksynę

Ketonazol (inhibitor CYP3A4)

Badanie farmakokinetyczne z zastosowaniem ketonazolu u szybkich metabolizatorów (SM) i powolnych metabolizatorów (PM) CYP2D6 doprowadziło do wzrostu wskaźnika AUC wenvafaksyny (70 % i 21 % u PM i SM podmiotów CYP2D6 odpowiednio) oraz ODD (33 % i 23 % u PM i SM podmiotów CYP2D6 odpowiednio) po zastosowaniu ketonazolu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. atazanawir, klaritromycyna, indynawir, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, ketonazol, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna) i wenvafaksyny może zwiększyć poziom wenvafaksyny i ODD. W związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności, jeśli terapia pacjenta obejmuje jednoczesne stosowanie inhibitora CYP3A4 i wenvafaksyny.

Wpływ wenvafaksyny na inne leki

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu wenvafaksyny i litu może rozwinąć się zespół serotonergowy (patrz punkt dotyczący zespołu serotonergowego).

Diazepam

Wenvafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę diazepamu i jego aktywnego metabolitu – desmetylodiazepamu. Diazepam prawdopodobnie nie wpływa na farmakokinetykę ani wenvafaksyny, ani ODD. Nie wiadomo, czy istnieje interakcja farmakokinetyczna i/lub farmakodynamiczna z innymi benzodiazepinami.

Imipramina

Wenvafaksyna nie wpływała na farmakokinetykę imipraminy i 2-OH-imipraminy. Obserwowano zależne od dawki zwiększenie wskaźnika AUC 2-OH-dезimipraminy od 2,5 do 4,5 razy przy stosowaniu wenvafaksyny w dawkach 75–150 mg 1 raz na dobę.

Imipramina nie wpływała na farmakokinetykę wenvafaksyny i ODD. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane. Przy jednoczesnym stosowaniu wenvafaksyny i imipraminy należy zachować ostrożność.

Haloperidol

Wyniki badania farmakokinetycznego z zastosowaniem wenvafaksyny z haloperidolem wykazały 42 % zmniejszenie całkowitego klirensu doustnego, 70 % zwiększenie wskaźnika AUC, 88 % zwiększenie wskaźnika Cmax, ale okres półtrwania haloperidolu pozostał bez zmian. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię lekami haloperidol i wenvafaksyna. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Rysperydon

Wenvafaksyna zwiększała wskaźnik AUC ryserpidonu o 50 %, ale nie istotnie zmieniała profilu farmakokinetycznego ogólnego składnika aktywnego (ryserpidon plus 9-hydroksyryserpidon). Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Metoprolol

Jednoczesne stosowanie wenvafaksyny i metoprololu u zdrowych ochotników w badaniu farmakokinetycznym doprowadziło do wzrostu stężenia metoprololu w osoczu o około 30–40 % bez zmiany stężenia w osoczu jego aktywnego metabolitu – α-hydroksymetoprololu. Kliniczne znaczenie tych danych u pacjentów z podwyższoną wrażliwością jest nieznane. Metoprolol nie zmieniał profilu farmakokinetycznego wenvafaksyny ani jej aktywnego metabolitu – ODD. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wenvafaksyny i metoprololu.

Indynawir

Dane z badania farmakokinetycznego z zastosowaniem indynawiru wykazały zmniejszenie wskaźnika AUC o 28 % i zmniejszenie maksymalnego stężenia (Cmax) indynawiru o 36 %. Indynawir nie wpływał na farmakokinetykę wenvafaksyny ani ODD. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Leki metabolizowane przez cytochrom P450

Izoenzymy badania in vivo wskazują, że wenvafaksyna jest stosunkowo słabym inhibitorem CYP2D6. Wenvafaksyna nie hamowała CYP3A4 (alprazolam i karbamazepina), CYP1A2 (kofeina) oraz CYP2C9 (tolbutamid) ani CYP2C19 (diazepam) in vivo.

Kontracepcje doustne

Wiadomo z doświadczeń po wprowadzeniu na rynek, że przypadki niezamierzonej ciąży zostały zarejestrowane u osób przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne podczas leczenia wenvafaksyną. Nie ma jednoznacznych dowodów, że te przypadki ciąży były skutkiem interakcji lekowej z wenvafaksyną. Badania interakcji z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi nie były prowadzone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przedawkowanie

Pacjentom należy zalecić unikania spożycia alkoholu ze względu na jego wpływ na OUN oraz potencjalne pogorszenie stanu psychicznego, a także możliwość wystąpienia niekorzystnych interakcji z wenlafaksyną, w tym działanie depresyjne na OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zgłoszono przypadki przedawkowania wenlafaksyny, głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym przypadki zakończone śmiercią (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Lek wenlafaksynę należy przepisywać w najniższej dawce zapewniającej odpowiednią kontrolę stanu pacjenta, w celu zmniejszenia ryzyka przedawkowania (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresję wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli o samookaleczeniu i samobójstwie (objawy samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się aż do wystąpienia istotnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłużej, pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą do czasu uzyskania poprawy. Dane z ogólnej praktyki klinicznej wskazują, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach rekonwalescencji.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się wenlafaksynę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto te stany mogą towarzyszyć ciężkiemu zaburzeniu depresyjnemu. Ostrzeżenia stosowane przy leczeniu pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym należy również stosować przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem objawów samobójczych lub pacjenci, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazują wyraźne myśli samobójcze, są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych podczas leczenia i powinni być pod ścisłą obserwacją. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych stosowania antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Ścisła obserwacja pacjentów, szczególnie tych należących do grupy wysokiego ryzyka, powinna towarzyszyć leczeniu farmakologicznemu, szczególnie na wczesnym etapie leczenia i po zmianie dawki leku. Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności zwracania uwagi na pogorszenie stanu klinicznego, pojawienie się zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a także o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Dzieci

Zachowania samobójcze (myśli samobójcze lub próby samobójstwa) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży otrzymujących leczenie antydepresantami w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo. Jeśli pomimo klinicznej potrzeby podjęto decyzję o leczeniu, pacjenci powinni być poddawani dokładnej kontroli pod kątem rozwoju objawów samobójczych. Ponadto brakuje danych z długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Zespół serotonergiczny

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, podczas leczenia wenlafaksyną może wystąpić zespół serotonergiczny – stan potencjalnie zagrażający życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które mogą wpływać na układ nerwowy serotonergiczny (w tym triptany, SSRI, SNRI, trójcykliczne antydepresanty, amfetaminy, lit, sybutraminę, ziele św. Jana (Hypericum perforatum), opioidy [np. fentanil i jego analogi, tramadol, dextrometorfan, tapentadol, meperydyna, metadon, pentazocyna, buprenorfina i kombinacja buprenorfina/nalokson]) oraz leków wpływających na metabolizm serotoniny, takich jak inhibitory MAO (np. błękit metylenowy), lub prekursorów serotoniny (takich jak suplementy triptofanu), a także z lekami przeciwpsychotycznymi lub innymi antagonistami dopaminy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zmiany w stanie psychicznym (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność układu autonomicznego (np. tachykardię, „niestabilne” ciśnienie tętnicze, hipertermię), zaburzenia ze strony układu nerwowo-mięśniowego (np. nadmierną refleksywność, brak koordynacji) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunkę). W najcięższych przypadkach zespół serotonergiczny może przypominać zespół neuroleptyczny z hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością układu autonomicznego z możliwymi szybkimi wahnięciami wskaźników życiowych i zmianami stanu psychicznego.

Jeśli jednoczesne leczenie wenlafaksyną i innymi lekami, które mogą wpływać na serotonergiczne i/lub dopaminergiczne układy neuroprzekaźnikowe, jest klinicznie uzasadnione, zaleca się ścisłą obserwację pacjentów, szczególnie na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.

Jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy triptofanu) nie zaleca się.

Zamkniętokołowata jaskra

Podczas przyjmowania wenlafaksyny może wystąpić midriaza. Zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z podwyższonym ryzykiem wystąpienia ostrej zamkniętokołowej jaskry (jaskry zamkniętokołowej).

Ciśnienie tętnicze

Podczas stosowania wenlafaksyny często zgłaszano dawkowo-zależne podwyższenie ciśnienia tętniczego. W badaniach pozarejestrowych leku zgłoszono kilka przypadków wystąpienia ciężkiego podwyższenia ciśnienia tętniczego wymagającego natychmiastowego leczenia. Wszyscy pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą medyczną pod kątem rozwoju wysokiego ciśnienia tętniczego, a przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić przebieg istniejącej nadciśnienia tętniczego. Ciśnienie tętnicze należy okresowo kontrolować po rozpoczęciu leczenia i po zwiększeniu dawki leku. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów, u których stan podstawowy może zostać wywołany przez podwyższenie ciśnienia tętniczego, np. u pacjentów z zaburzoną funkcją serca.

Częstotliwość skurczów serca

Zwiększenie częstości skurczów serca może wystąpić szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek leku. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów, u których stan podstawowy może zostać wywołany przez zwiększenie częstości skurczów serca.

Choroba serca i ryzyko wystąpienia arytmii

Nie badano stosowania wenlafaksyny u pacjentów z niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego lub z niestabilną chorobą serca w wywiadzie. W związku z tym lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów.

W badaniach pozarejestrowych wenlafaksyny zgłoszono przypadki wydłużenia odstępu QTc, Torsade de Pointes (TdP), tachykardii komorowej oraz wystąpienia arytmii serca zakończonej śmiercią podczas stosowania wenlafaksyny, szczególnie przy jej przedawkowaniu lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QTc/TdP. Należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści przed przepisaniem wenlafaksyny pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia ciężkiej arytmii serca lub wydłużenia odstępu QTc (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Drżenie

Podczas leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić drgawki. Podobnie jak przy stosowaniu wszystkich antydepresantów, leczenie wenlafaksyną należy rozpoczynać ostrożnie u pacjentów z wywiadem drgawek, którzy powinni być pod ścisłą kontrolą. Leczenie należy przerwać u każdego pacjenta, u którego wystąpią napady.

Hiponatremia

Podczas stosowania wenlafaksyny może rozwinąć się hiponatremia i/lub zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zjawiska te najczęściej zgłaszano u odwodnionych lub wyczerpanych pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku, pacjenci przyjmujący leki moczopędne oraz pacjenci z innymi przyczynami hipowolemii są bardziej narażeni na rozwój tych zjawisk.

Nietypowe krwawienia

Leki hamujące zwrotny wychwyt serotoniny mogą prowadzić do obniżenia funkcji płytek krwi. Przypadki krwawień związane ze stosowaniem SSRI i SNRI obejmowały od sinic, guzów krwawych, krwotoków z nosa i plamnic do krwawień przewodu pokarmowego i krwawień zagrażających życiu. U pacjentów przyjmujących wenlafaksynę może wzrosnąć ryzyko krwawień. Podobnie jak przy stosowaniu innych SSRI, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów narażonych na krwawienia, w tym u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe i inhibitory agregacji płytek krwi. SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień połogowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Efekty niepożądane”).

Poziom cholesterolu w surowicy krwi

Klinicznie istotne podwyższenie poziomu cholesterolu w surowicy krwi zarejestrowano u 5,3% pacjentów otrzymujących leczenie wenlafaksyną i u 0,0% pacjentów otrzymujących placebo, przez co najmniej 3 miesiące trwania badań klinicznych kontrolowanych placebo. Podczas długotrwałego leczenia należy rozważyć konieczność oznaczenia poziomu cholesterolu w surowicy krwi.

Dysfunkcja seksualna

SNRI mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W niektórych przypadkach objawy te utrzymywały się po zakończeniu leczenia.

Stosowanie łączone z lekami przeciwwagowymi

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wenlafaksyny w połączeniu z lekami przeciwwagowymi, w tym fenterminem, nie zostały ustalone. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z lekami przeciwwagowymi. Wenlafaksyna nie jest wskazana do stosowania w celu odchudzania, samodzielnie ani w połączeniu z innymi lekami.

Mania/hipomania

Mania/hipomania może wystąpić u niewielkiego odsetka pacjentów z zaburzeniami nastroju, którzy otrzymywali antydepresanty, w tym wenlafaksynę. Podobnie jak przy stosowaniu innych antydepresantów, wenlafaksynę należy przepisywać ostrożnie pacjentom z wywiadem zaburzeń dwubiegunowych lub wywiadem rodowym tych zaburzeń.

Agresja

Agresja może wystąpić u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących antydepresanty, w tym wenlafaksynę. Zgłoszono pojawienie się tego zjawiska po rozpoczęciu leczenia, zmianie dawki leku oraz po zakończeniu leczenia.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antydepresantów, wenlafaksynę należy przepisywać ostrożnie pacjentom z wywiadem agresji.

Przerywanie leczenia

Wiadomo, że przy stosowaniu antydepresantów występują objawy odstawienia, które czasem mogą być długotrwałe i poważne. U pacjentów podczas zmiany schematu dawkowania wenlafaksyny, w tym podczas przerywania leczenia, obserwowano samobójstwo/samobójcze myśli i agresję. Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów podczas zmniejszania dawki lub przerywania leczenia (patrz powyżej w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” – „Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego” i „Agresja”, a także w sekcji „Efekty niepożądane”). W badaniach klinicznych niepożądane zdarzenia związane z przerywaniem leczenia (stopniowe zmniejszanie dawki i po stopniowym zmniejszaniu dawki) obserwowano u około 31% pacjentów otrzymujących leczenie wenlafaksyną i u 17% pacjentów otrzymujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości leczenia, dawki leku oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszano następujące reakcje: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i głęboki sen), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy, zaburzenia wzroku oraz nadciśnienie tętnicze. Zazwyczaj objawy te mają łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj objawy te pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, ale pojedyncze doniesienia dotyczyły pacjentów, którzy przypadkowo pominięli dawkę leku.

Ogólnie objawy te ustępują spontanicznie, zazwyczaj w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego przy przerywaniu leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę wenlafaksyny przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U niektórych pacjentów przerywanie leczenia może trwać miesiące lub dłużej.

Akatyzja/pobudzenie psychomotoryczne

Stosowanie wenlafaksyny wiązano z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub lękliwym pobudzeniem i potrzebą częstego poruszania się, towarzyszącym niemożności siedzenia lub stania w miejscu. Zjawisko to najprawdopodobniej występuje w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki leku może szkodzić zdrowiu.

Suchość w ustach

Zgłoszono przypadki wystąpienia suchości w ustach u 10% pacjentów otrzymujących wenlafaksynę. Zjawisko to może zwiększyć ryzyko wystąpienia próchnicy, dlatego należy zwrócić uwagę pacjentów na konieczność przestrzegania higieny jamy ustnej.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI lub wenlafaksyną może wpływać na kontrolę glikemii. Może być konieczna korekta dawek insuliny i/lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Interakcje leku z badaniami laboratoryjnymi

Zgłoszono fałszywie dodatnie wyniki immunologicznych badań przesiewowych moczu na obecność fencyklidyny (PCP) i amfetaminy u pacjentów przyjmujących wenlafaksynę. Ma to miejsce z powodu niewystarczającej specyficzności badań przesiewowych. Fałszywie dodatnie wyniki badań można oczekiwać w ciągu kilku dni po zakończeniu terapii wenlafaksyną. Za pomocą potwierdzających badań, takich jak chromatografia gazowa/spektrometria mas, można odróżnić wenlafaksynę od PCP i amfetaminy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma odpowiednich danych dotyczących stosowania wenlafaksyny u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Wenlafaksynę należy przepisywać ciężarnym kobietom tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Podobnie jak przy stosowaniu innych SSRI/SNRI, u noworodków mogą wystąpić objawy odstawienia leku, jeśli wenlafaksyna była stosowana przed lub tuż przed porodem. U niektórych noworodków, które były narażone na działanie wenlafaksyny w trzecim trymestrze ciąży, wystąpiły powikłania wymagające żywienia dożylnej, wspomaganej wentylacji mechanicznej lub długotrwałej hospitalizacji. Takie powikłania mogą wystąpić natychmiast po porodzie.

U noworodków mogą wystąpić następujące objawy, jeśli matka stosowała SSRI/SNRI w późnym okresie ciąży: drażliwość, drżenie, hipotensja tętnicza, uporczywy płacz oraz trudności z ssaniem lub trudności ze zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub objawów działania leku. W większości przypadków te powikłania pojawiają się natychmiast lub w ciągu 24 godzin po porodzie.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnym okresie ciąży, może zwiększyć ryzyko wystąpienia u noworodków trwałej nadciśnienia płucnego (PPHN). Chociaż nie przeprowadzono badań oceniających związek PPHN z lekami SNRI, ten potencjalny ryzyko przy stosowaniu wenlafaksyny nie może być wykluczone ze względu na odpowiedni mechanizm działania (SSRI).

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia połogowego po narażeniu na SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Efekty niepożądane”).

Okres karmienia piersią

Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit ODW są wydzielane z mlekiem matki. W okresie pozarejestrowym stosowania leku u niemowląt karmionych piersią obserwowano płacz, drażliwość i zaburzenia snu. Objawy zgodne z odstawieniem wenlafaksyny zarejestrowano również po zakończeniu karmienia piersią. Ryzyko dla dziecka karmionego piersią nie może być wykluczone. Dlatego decyzję o zakończeniu/kontynuowaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerywaniu leczenia wenlafaksyną należy podjąć po ocenie korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Lafaksyn® XR Asino dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Wiadomo, że w badaniach na szczurach obserwowano obniżenie płodności zarówno u samców, jak i samic szczurów pod wpływem O-dewetylwenlafaksyny. Znaczenie tych wyników badań dla stosowania leku u człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Każdy lek psychoaktywny może pogorszyć sądzenie, myślenie i umiejętności motoryczne. Dlatego pacjentów przyjmujących wenlafaksynę należy ostrzec o wpływie leku na prowadzenie pojazdów i pracę z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Epizody depresyjne: zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg 1 razy na dobę. U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę początkową 75 mg/dobę, można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnej, która wynosi 375 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie. W przypadku klinicznej potrzeby z powodu nasilenia objawów, zwiększenie dawki można przeprowadzać częściej, ale nie wcześniej niż po 4 dniach. Ze względu na ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków działania zależnych od dawki, dawkę należy zwiększać wyłącznie po przeprowadzeniu oceny klinicznej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Należy utrzymywać najniższą skuteczną dawkę.

Pacjenci powinni otrzymywać leczenie przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Leczenie należy regularnie przeglądać w każdym konkretnym przypadku. Dłuższe leczenie może również być wskazane w celu zapobiegania nawrotom epizodów depresyjnych (ED). W większości przypadków zalecana dawka zapobiegająca nawrotom ED jest taka sama, jak dawka stosowana podczas leczenia aktualnego epizodu.

Leki przeciwdepresyjne należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów.

Zaburzenia lękowe uogólnione: zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg 1 razy na dobę. U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę początkową 75 mg/dobę, można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnej, która wynosi 225 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Ze względu na ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków działania zależnych od dawki, dawkę należy zwiększać wyłącznie po przeprowadzeniu oceny klinicznej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Należy utrzymywać najniższą skuteczną dawkę.

Pacjenci powinni otrzymywać leczenie przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Leczenie należy regularnie przeglądać w każdym konkretnym przypadku.

Zaburzenia lęku społecznego: zalecana dawka wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg 1 razy na dobę. Brak dowodów na dodatkowe korzyści z zastosowania wyższych dawek. Jednakże u poszczególnych pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę początkową 75 mg/dobę, można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnej, która wynosi 225 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Pacjenci powinni otrzymywać leczenie przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Leczenie należy regularnie przeglądać w każdym konkretnym przypadku.

Zaburzenia paniki: zalecane stosowanie dawki 37,5* mg/dobę wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu przez 7 dni. Następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg/dobę. U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 75 mg/dobę, można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnej, która wynosi 225 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Pacjenci powinni otrzymywać leczenie przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Leczenie należy regularnie przeglądać w każdym konkretnym przypadku.

*Stosować leki zawierające wlewafaksynę w odpowiednich dawkach.

Pacjenci w wieku podeszłym: nie ma potrzeby specjalnej korekty dawki wlewafaksyny wyłącznie na podstawie wieku pacjenta. Należy jednak zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów w wieku podeszłym (np. z powodu możliwego zaburzenia funkcji nerek, możliwości zmiany wrażliwości na neuroprzekaźniki oraz skłonności do rozwoju tych zjawisk z wiekiem). Należy zawsze stosować najniższą skuteczną dawkę leku, a w razie potrzeby zwiększenia dawki pacjenci powinni być dokładnie monitorowani.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby: u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu ogólnie należy uwzględnić możliwość zmniejszenia dawki leku o 50%. Ze względu jednak na zmienność wskaźników klirensu u pacjentów, zaleca się indywidualne podejście do doboru dawki leku.

Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu leku u tej grupy pacjentów oraz należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki o więcej niż 50%. W leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy ocenić potencjalną korzyść i ryzyko stosowania leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek: mimo że nie ma potrzeby zmiany dawkowania u pacjentów ze stopniem filtracji kłębuszkowej (eGFR) 30–70 ml/min, zaleca się zachować ostrożność przy przepisywaniu leku. U pacjentów wymagających hemodializy oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na międzyosobniczą zmienność wskaźników klirensu u tych pacjentów, zaleca się indywidualne podejście do doboru dawki leku.

Objawy odstawienia wlewafaksyny: należy unikać nagłego przerwania stosowania leku. Przy kończeniu leczenia wlewafaksyną dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji odstawienia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Jednak czas potrzebny na stopniowe zmniejszanie dawki oraz stopień zmniejszenia dawki mogą zależeć od dawki, długości terapii oraz indywidualnych cech pacjenta. U niektórych pacjentów przerwanie leczenia może wymagać bardzo stopniowego zmniejszania dawki przez miesiące lub dłużej.

W przypadku wystąpienia nieznośnych objawów pojawiających się po zmniejszeniu dawki leku lub w wyniku przerwania leczenia, można wznowić stosowanie wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Zaleca się przyjmowanie wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w czasie posiłku, w mniej więcej tym samym czasie każdego dnia. Tabletki należy połykać całkowicie, popijając płynem. Nie wolno dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać tabletek.

Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali leczenie wlewafaksyną w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu, mogą przejść na przyjmowanie wlewafaksyny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w najbliższym równoważnym dawkowaniu dobowym. Na przykład przyjmowanie tabletek wlewafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg 2 razy na dobę można zastąpić przyjmowaniem tabletek wlewafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg 1 razy na dobę. Może być konieczna indywidualna korekta dawki leku.

Dzieci

Nie należy stosować leku Lafaksyn® XR Asino w leczeniu dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Kontrolowane badania kliniczne u dzieci i młodzieży z zaburzeniem depresyjnym nie wykazały skuteczności i nie wspierają stosowania wlewafaksyny u tych pacjentów (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Przedawkowanie

W doświadczeniach pozarejestrowych zgłaszano przypadki przedawkowania wlewafaksyny, głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym przypadki zakończone śmiercią. Najczęściej zgłaszane objawy przedawkowania to tachykardia, zmiany poziomu świadomości (od senności do śpiączki), midriaza, drgawki i wymioty. Inne zgłaszane objawy obejmują zmiany w zapisie elektrokardiograficznym (np. wydłużenie odcinka QT, blokada nóżki pęczka Hisa, wydłużenie QRS w EKG (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”)), tachykardię komorową, bradykardię, hipotensję tętniczą, hipoglikemię, zawroty głowy oraz skutki śmiertelne. Objawy ciężkiego zatrucia mogą wystąpić u dorosłych po przyjęciu około 3 gramów wlewafaksyny.

W opublikowanych retrospektywnych badaniach stwierdzono, że przedawkowanie wlewafaksyny może być związane z wyższym ryzykiem skutku śmiertelnego w porównaniu do stosowania leków przeciwdziałających ponownemu wychwytowi SSRI, jednak ryzyko to jest niższe niż przy stosowaniu trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych.

Dane badań epidemiologicznych wykazały, że u pacjentów leczonych wlewafaksyną profil czynników ryzyka samobójstwa jest cięższy w porównaniu z pacjentami leczonymi lekami SSRI. Stopień związku pomiędzy zidentyfikowanym zwiększeniem ryzyka skutku śmiertelnego, który można wyjaśnić toksycznością wlewafaksyny przy przedawkowaniu, a pewnymi cechami pacjentów leczonych wlewafaksyną, pozostaje niejasny.

Zalecane leczenie

Ciężkie zatrucie może wymagać kompleksowego, natychmiastowego leczenia i monitorowania. W przypadku podejrzenia przedawkowania wlewafaksyny zaleca się niezwłoczne skontaktowanie się z lekarzem.

Zaleca się stosowanie ogólnych środków wspierających i objawowych; należy monitorować rytm serca oraz podstawowe parametry czynności życiowych. W przypadku istnienia ryzyka aspiracji wywoływanie wymiotów nie jest zalecane. Przemywanie żołądka może być przepisane bezpośrednio po przyjęciu leku lub u pacjentów z objawami. Podanie węgla aktywowanego może również ograniczyć wchłanianie substancji czynnej. Mało prawdopodobne, że wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienne przetaczanie krwi przyniosą korzyść pacjentowi. Nie znano specyficznych przeciwtrucia na wlewafaksynę.

Działania niepożądane.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Najczęściej (>1/10) obserwowane działania niepożądane to: nudności, suchość w ustach, ból głowy oraz nasilone pocenie się (w tym nocne poty).

Wykaz działań niepożądanych

Działania niepożądane wymienione poniżej według układów narządów, częstości występowania oraz w kolejności zmniejszania się nasilenia w obrębie każdej kategorii częstości.

Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko – agranulocytoza*, anemia aplastyczna*, pancytopenia*, neutropenia*; bardzo rzadko – trombocytopenia*.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – reakcja anafilaktyczna*.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego* (ZNSAH); bardzo rzadko – podwyższony poziom prolaktyny we krwi*.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: często – zmniejszone apetyt; rzadko – hiponatremia*.

Ze strony psychiki: bardzo często – bezsenność; często – dezorientacja*, depersonalizacja*, nietypowe sny, niepokój, obniżenie libidum, pobudzenie*, anorgazmia; rzadko – mania, hipomania, halucynacje, derealizacja, anomalne orgazmy, bruxizm*, apatia; rzadko – delirium*; częstość nieznana – myśli samobójcze i zachowania samobójczea, agresja b.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy*c, zawroty głowy, osłabienie; często – akatyzja*, drżenie, parestezja, dysgezja; rzadko – omdlenie, mioklonia, zaburzenia równowagi*, zaburzenia koordynacji*, dyskinezja*; rzadko – ZUN*, zespół serotonergiczny*, drgawki, dystonia*; bardzo rzadko – późna dyskinezja*.

Ze strony narządu wzroku: często – zaburzenia widzenia, zaburzenia akomodacji, w tym zamazany obraz, midriaza; rzadko – zamkniętokątowa jaskra*.

Ze strony narządu słuchu i labiryntu: często – szumy w uszach*; częstość nieznana – zawroty głowy.

Ze strony serca: często – tachykardia, uczucie przyspieszonego tętna*; rzadko – torsade de pointes *, tachykardia komorowa*, migotanie komór, wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG*; częstość nieznana – kardiomiopatia stresowa (kardiomiopatia tako-tsubo)*.

Ze strony układu naczyniowego: często – nadciśnienie tętnicze, rumień; rzadko – hipotonia ortostatyczna, hipotensja tętnicza*.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często – duszność*, ziewanie; rzadko – choroba płuc międzywistowatych*, eozynofilia płucna*.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności, suchość w ustach, zaparcia; często – biegunka*, wymioty; rzadko – krwawienie z przewodu pokarmowego*; rzadko – zapalenie trzustki*.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby*; rzadko – zapalenie wątroby*.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo często – hiperhidroza* (w tym nocne poty)*; często – wysypka, swędzenie*; rzadko – pokrzywka*, alopecia*, siniaki, obrzęk naczynioruchowy*, reakcja fotouczulenia; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny nekrolizy epidermy*, zakaźna czerwieniucha*.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: często – hipertonus; rzadko – rabdomioliza*.

Ze strony nerek i układu moczowego: często – trudności z rozpoczęciem mikcji, zatrzymanie mikcji, częste oddawanie moczu*; rzadko – nietrzymanie moczu*.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – menorygia*, metrorragia*, zaburzenia erekcji b, zaburzenia ejakulacji b; częstość nieznana – krwawienie poporodowe*d.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku: często – osłabienie, astenia, dreszcze*; bardzo rzadko – krwawienie z błony śluzowej*.

Badania: często – zmniejszenie masy ciała, zwiększenie masy ciała, podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi; bardzo rzadko – wydłużenie czasu krwawienia*.

* Działania niepożądane zidentyfikowane podczas stosowania po rejestracji leku.

a O przypadkach wystąpienia myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia wenlafaksyną lub niedługo po zakończeniu leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

b Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

c W połączonych wynikach badań klinicznych częstość występowania bólu głowy podczas leczenia wenlafaksyną i placebo była podobna.

d Dotyczy grupy terapeutycznej SSRI/SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Przerywanie leczenia

Przerywanie leczenia wenlafaksyną (szczególnie nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane reakcje to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i głęboki sen), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, zawroty głowy, ból głowy oraz objawy podobne do grypy, zaburzenia widzenia i nadciśnienie tętnicze. Zazwyczaj te zjawiska miały łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia i ustępowały spontanicznie, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwać długo. Dlatego, jeśli nie ma potrzeby kontynuowania leczenia wenlafaksyną, zaleca się stopniowe przerywanie leczenia poprzez stopniowe zmniejszanie dawki leku. Jednakże u niektórych pacjentów podczas zmniejszania dawki lub przerywania leczenia pojawiały się silne agresja i myśli samobójcze (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Ogólnie profil działań niepożądanych wenlafaksyny (w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo) u dzieci i młodzieży (w wieku od 6 do 17 lat) był podobny do obserwowanego u dorosłych. Jak u dorosłych, obserwowano zmniejszenie apetytu, schudnięcie, podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W badaniach klinicznych z udziałem dzieci obserwowano działanie niepożądane takie jak myśli samobójcze. Ponadto częściej zgłaszano wrogość oraz, szczególnie przy dużych zaburzeniach depresyjnych, samookaleczenia.

U dzieci obserwowano szczególnie następujące działania niepożądane: ból brzucha, pobudzenie, dyspepsja, siniaki, krwawienie z nosa oraz bóle mięśni.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 14 tabletek w blisterze z skalą kalendarzową; po 2 blisterach w puszce kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Dexus Ltd./Dexcel Ltd.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

ul. Dexus 1, Or Akiva, 3060000, Izrael/1 Dexcel St., Or Akiva, 3060000, Israel.

Wnioskodawca. Dexus Pharma Technologies Ltd., Izrael/Dexcel Pharma Technologies Ltd., Israel.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku, prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego spółki z o.o. „ASINO UKRAINA”

przy ul. Wacława Gavela 8, miasto Kijów, 03124, tel/fax: +38 044 281 2333.