Kwas ibandronowy-Vista 150 mg

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Kwas ibandronowy-Vista 150 mg (IBANDRONIC ACID-VISTA 150 mg)

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 tabletka powlekana zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci monohydratu sodowego ibandronianu 168,75 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; crospovidon (typ A); dwutlenek krzemu, bezwodny, koloidalny; stearylofumaran sodu;

powłoka filmowa (Opadry II white): poli(winiloalkohol), dwutlenek tytanu (E 171), talk, makrogol 3350.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki w kształcie elipsy, od białego do prawie białego koloru, z jednej strony tabletka ma żłobienie „I9ВЕ”, z drugiej strony – „150”.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w chorobach kości. Środki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany. Kwas ibandronowy.

Kod ATC M05BA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Kwas ibandronowy – bardzo aktywny zawierający azot bisfosfonian, który działa selektywnie na tkankę kostną i specyficznie hamuje aktywność osteoklastów, nie wywierając bezpośredniego wpływu na formowanie tkanki kostnej. Lek nie wpływa na uzupełnianie puli osteoklastów. U kobiet w okresie menopauzy zmniejsza zwiększoną prędkość odnowy tkanki kostnej do poziomu sprzed menopauzy, co prowadzi do postępującego wzrostu masy kostnej i zmniejszenia częstości złamań.

Skutki farmakodynamiczne.

Kwas ibandronowy hamuje resorpcję kości. In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kostnej wywołanej eksperymentalnie przez blokadę czynności gruczołów płciowych, retinoidy, guzy i ekstrakty z guzów. U młodych szczurów (szybko rosnących) obserwowano również resorpcję kości, prowadzącą do zwiększenia normalnej masy kostnej w porównaniu z zwierzętami nie poddanymi leczeniu. Modele zwierzęce potwierdzają, że kwas ibandronowy jest silnym inhibitorem aktywności osteoklastów. U rosnących szczurów nie zaobserwowano objawów zaburzenia mineralizacji nawet przy dawkach przekraczających ponad 5000 razy dawkę stosowaną w leczeniu osteoporozy.

Długotrwałe codzienne stosowanie oraz okresowe stosowanie (w długich odstępach czasu) przez dłuższy czas u szczurów, psów i małp wiązało się z tworzeniem się nowej kości o normalnej jakości, z zachowaniem lub zwiększoną wytrzymałością mechaniczną, nawet przy zastosowaniu w zakresie toksycznym.

Skuteczność codziennego i okresowego podawania kwasu ibandronowego z odstępem między dawkami 9–10 tygodni została potwierdzona w badaniu klinicznym (MF 4411) z udziałem ludzi, w którym kwas ibandronowy wykazał skuteczność w zapobieganiu powstawaniu złamań.

W modelach zwierzęcych kwas ibandronowy powoduje zmiany biochemiczne świadczące o zależnym od dawki hamowaniu resorpcji tkanki kostnej, w tym obniżenie poziomu biochemicznych markerów degradacji kolagenu kostnego w moczu (takich jak deoksyprydynolina i skrzyżowany N-telopeptyd kolagenu typu I).

Farmakokinetyka.

Pierwotne farmakologiczne działanie kwasu ibandronowego na kości nie ma bezpośredniego związku z rzeczywistymi stężeniami kwasu ibandronowego w osoczu krwi, co wykazano w różnych badaniach na zwierzętach i ludziach.

Wchłanianie.

Po przyjęciu doustnym kwas ibandronowy szybko wchłania się w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Stężenie we krwi wzrasta proporcjonalnie do wzrostu dawki do 50 mg przy podawaniu doustnym i znacznie bardziej przy dalszym zwiększaniu dawki. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 30 minut – 2 godzin (średnio 1 godzina) po przyjęciu na czczo, absolutna biodostępność wynosi około 0,6%. Wchłanianie pogarsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z pożywieniem lub napojami (z wyjątkiem zwykłej wody). Biodostępność zmniejsza się o około 90% przy spożyciu typowego śniadania w porównaniu z biodostępnością przy przyjmowaniu leku na czczo. Nie obserwuje się istotnego zmniejszenia biodostępności, jeśli kwas ibandronowy przyjęto 60 minut przed pierwszym posiłkiem. Przy spożyciu pożywienia lub napojów mniej niż 60 minut po przyjęciu kwasu ibandronowego biodostępność i przyrost mineralnej gęstości tkanki kostnej są zmniejszone.

Rozkład.

Po pierwszym systemowym rozkładzie kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozornie końcowy objętość rozkładu wynosi co najmniej 90 l, a około 40–50% ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. Z białkami osocza wiąże się około 85–87% (określono in vitro przy zastosowaniu kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych), zatem ze względu na wypieranie istnieje niski potencjał interakcji z innymi lekami.

Metabolizm.

Nie ma dowodów, że kwas ibandronowy ulega metabolizmowi u zwierząt lub ludzi.

Wydalanie.

Kwas ibandronowy jest eliminowany z krwiobiegu poprzez wchłanianie przez kość (około 40–50% u kobiet w okresie popomenopauzalnym), reszta jest wydalana w niezmienionej formie przez nerki. Część kwasu ibandronowego, która nie została wchłonięta, jest wydalana niezmieniona z kałem.

Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i waha się w granicach 10–72 godziny. Ponieważ obliczone wartości w dużym stopniu zależą od długości badania, zastosowanej dawki i czułości metody analitycznej, końcowy okres półtrwania jest prawdopodobnie znacznie dłuższy, podobnie jak w przypadku innych bisfosfonianów. Początkowy poziom leku we krwi szybko spada i osiąga 10% wartości maksymalnej odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po podaniu dożylnym lub doustnym. Ogólny klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie popomenopauzalnym) stanowi 50–60% ogólnego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym ogólnym a nerkowym klirensem odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną.

Drogi sekrecji prawdopodobnie nie obejmują znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalenie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów P450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w przypadkach szczególnych.

Płeć.

Biodostępność i parametry farmakokinetyki kwasu ibandronowego nie zależą od płci. Rasa.

Brak danych o klinicznie istotnych różnicach międzypochodzeniowych między pacjentami rasy mongolskiej i kaukaskałej w zakresie rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidalnej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek zależy liniowo od klirensu kreatyniny. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie należy korygować dawki leku.

U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), które przyjmowały kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie we krwi było 2–3 razy wyższe niż u osób z normalną czynnością nerek, a ogólny klirens kwasu ibandronowego wynosił 44 ml/min. Po podaniu dożylnym 0,5 mg kwasu ibandronowego ogólny, nerkowy i nienerkowy klirens zmniejszał się odpowiednio o 67%, 77% i 50% u osób z ciężką niewydolnością nerek, jednak nie zaobserwowano pogorszenia tolerancji leku w wyniku wzrostu ekspozycji. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne stosowania leku nie zaleca się stosowania kwasu ibandronowego u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób podania i dawki”). Farmakokinetykę kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym oceniano jedynie u niewielkiej liczby pacjentów poddawanych hemodializie, dlatego farmakokinetyka kwasu ibandronowego u pacjentów nie poddawanych dializie jest nieznana. Ze względu na ograniczone dane kwas ibandronowy nie powinien być stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie bierze istotnego udziału w klirense kwasu ibandronowego, który nie ulega metabolizmowi, a jest wydalany przez nerki i drogą wchłaniania przez tkankę kostną. W związku z tym u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”).

W analizie wielowymiarowej stwierdzono, że badane parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku. Ponieważ czynność nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie osteoporozy u kobiet w okresie popomenopauzalnym z podwyższonym ryzykiem złamania. Wykazano obniżenie ryzyka złamań kręgów, skuteczność w zapobieganiu złomaniom szyjki kości udowej nie została ustalona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub na którykolwiek inny składnik leku (patrz sekcja „Skład”).

Hipokalcemia.

Choroby przełyku powodujące opóźnione opróżnianie przełyku, np. zwężenie, achalazja.

Niezdolność do pozostawania w pozycji pionowej (w pozycji stojącej lub siedzącej) przez co najmniej 60 minut.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcja lek – pożywienie.

Biodostępność kwasu ibandronowego po podaniu doustnym jest ogólnie obniżana w obecności pożywienia. W szczególności produkty zawierające wapń, w tym mleko, oraz inne wielowartościowe kationy (aluminium, magnez, żelazo) mogą zaburzać wchłanianie leku, co jest zgodne z wynikami badań przeprowadzonych na zwierzętach. Dlatego lek należy przyjmować po nocnym postu (co najmniej 6 godzin) i nie spożywać pokarmów przez 1 godzinę po przyjęciu leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Interakcje z innymi lekami.

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów wątrobowych CYP450 u ludzi i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydzielany jest z moczem i nie podlega procesom biotransformacji.

Preparaty (dodatki) wapnia, środki przeciwwskazowe i niektóre inne leki zawierające wielowartościowe kationy.

Preparaty (dodatki) wapnia, środki przeciwwskazowe oraz niektóre inne doustne leki zawierające wielowartościowe kationy (aluminium, magnez, żelazo) mogą zaburzać wchłanianie leku. Dlatego pacjenci nie powinni przyjmować innych doustnych leków co najmniej 6 godzin przed przyjęciem leku i co najmniej 1 godzinę po jego przyjęciu.

Kwas acetylosalicylowy i leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NSAID).

Ze względu na to, że kwas acetylosalicylowy, leki przeciwzapalne niesteroidowe (NSAID) oraz bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwwzapalnych niesteroidowych z tym lekiem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Blokery H2 i inhibitory pompy protonowej.

W badaniu BM16549 z udziałem 1500 pacjentów porównywano schematy dawkowania kwasu ibandronowego (codziennie i raz na miesiąc), przy czym odpowiednio 14% i 18% pacjentów otrzymywało również blokery receptora H2 lub inhibitory pompy protonowej po 1 i 2 latach. Częstotliwość zaburzeń ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących kwas ibandronowy 150 mg raz na miesiąc była taka sama jak u pacjentów przyjmujących kwas ibandronowy 2,5 mg codziennie.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników (mężczyzn) i kobiet w wczesnej menopauzie, podanie wewnątrzżylne rydynidyny zwiększało biodostępność kwasu ibandronowego o około 20%, najprawdopodobniej ze względu na obniżenie kwasowości soku żołądkowego. Jednakże, ponieważ wzrost ten mieści się w granicach norm biodostępności kwasu ibandronowego, nie jest wymagana korekta dawki leku przy jednoczesnym stosowaniu z blokerami receptora H2 lub innymi lekami zwiększającymi pH soku żołądkowego.

Szczególne środki ostrożności.

Hipopowcemia.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować hipokalcemię. Wszystkie inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i gospodarki mineralnej należy również odpowiednio leczyć. Należy stosować odpowiednią ilość wapnia i witaminy D, ponieważ jest to ważne dla wszystkich pacjentów.

Irrytacja przewodu pokarmowego.

Bisfosfoniany do stosowania doustnego mogą powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnych odcinków przewodu pokarmowego.

Z uwagi na możliwe skutki uboczne i ryzyko nasilenia choroby podstawowej, należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z aktywnymi chorobami górnych odcinków przewodu pokarmowego (przełyk Barrett’a, dysfagia, inne choroby przełyku, zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy lub wrzody). Podczas stosowania doustnych bisfosfonianów obserwowano reakcje takie jak zapalenie przełyku, wrzody przełyku, erozje przełyku, które w niektórych przypadkach były ciężkie i wymagały hospitalizacji, rzadziej z krwawieniem lub dalszym rozwojem zwężenia lub perforacji przełyku. Ryzyko wystąpienia ciężkich skutków ubocznych ze strony przełyku jest większe u pacjentów, którzy nie przestrzegają zaleceń dotyczących dawkowania i/lub kontynuują przyjmowanie bisfosfonianów doustnie po wystąpieniu objawów wskazujących na podrażnienie przełyku. Dlatego pacjenci powinni szczególnie uważnie przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Lekarze powinni zwracać uwagę na objawy wskazujące na możliwą reakcję ze strony przełyku i informować pacjentów o konieczności zaprzestania przyjmowania leku oraz skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia dysfagii, bólu podczas połykania, bólu za mostkiem, nadkwaśności lub nasilenia nadkwaśności. Chociaż w kontrolowanych badaniach klinicznych nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka, podczas stosowania po rejestracji doustnych bisfosfonianów odnotowano przypadki wrzodów żołądka i dwunastnicy. Niektóre z nich były ciężkie i towarzyszyły im powikłania. Ponieważ NSAID i bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu NSAID z tym lekiem.

Nekroza kości żuchwy.

Nekroza kości żuchwy obserwowana była bardzo rzadko podczas stosowania po rejestracji u pacjentów przyjmujących kwas ibandronowy w celu leczenia osteoporozy (patrz rozdział „Skutki uboczne”).

Rozpoczęcie leczenia lub nowego cyklu leczenia należy odroczyć u pacjentów z niezagojonymi otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich jamy ustnej. Pacjentom z współistniejącymi czynnikami ryzyka przed rozpoczęciem leczenia kwasem ibandronowym zaleca się wykonanie badania stomatologicznego, odpowiedniego zabiegu zapobiegawczego oraz indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Przy ocenie ryzyka wystąpienia nekrozy kości żuchwy u pacjentów należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• Aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko jest większe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko jest większe przy podaniu dożylnej) oraz kumulacyjna dawka terapii hamującej resorpcję kości.
• Choroby nowotworowe, współistniejące stany patologiczne (w tym anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcja), palenie tytoniu.
• Współistniejące leczenie: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi.
• Niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby periodontalne, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

Podczas leczenia kwasem ibandronowym wszyscy pacjenci powinni przestrzegać właściwej higieny jamy ustnej, regularnie odwiedzać stomatologa i natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony jamy ustnej, takie jak ruchomość zębów, ból, obrzęk, niezagojające się owrzodzenia lub wydzielina. Podczas leczenia inwazyjne zabiegi stomatologiczne należy przeprowadzać wyłącznie po dokładnym rozważeniu: należy ich unikać podczas i bezpośrednio po stosowaniu kwasu ibandronowego. Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, powinien być opracowany we współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia kwasem ibandronowym do momentu poprawy stanu i zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza kości przewodu słuchowego zewnętrznego.

Nekroza kości przewodu słuchowego zewnętrznego została zaobserwowana podczas stosowania bisfosfonianów, głównie przy długotrwałej terapii. Możliwe czynniki ryzyka nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego obejmują stosowanie steroidów, chemioterapię oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcje lub urazy. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego u pacjentów stosujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej.

Atypowe złamania szyjki i trzonu kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, głównie u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub krótkie ukośne mogą występować w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej – od nieco poniżej małego kłykcienia do nieco powyżej grzbietu nadkłykciowego. Złamania te pojawiają się po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub pachwinowy ból, często związany z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed załamaną się w pełny złamanie kości udowej. Złamania są często dwustronne, dlatego należy również przebadać drugie udo u pacjentów otrzymujących leczenie bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie trzonu kości udowej. Zgłaszano również złe gojenie się tych złamań. Do czasu zakończenia oceny stanu pacjenta, w tym indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, należy rozważyć możliwość zaprzestania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecić zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowo-udowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Atypowe złamania innych kości długich.

Atypowe złamania innych kości długich, takich jak kość promieniowa i kość piszczelowa, odnotowano u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie bisfosfonianami. Podobnie jak w przypadku atypowych złamań kości udowej, te złamania mogą pojawiać się po niewielkim urazie lub bez niego, a niektórzy pacjenci odczuwają ból prodromalny przed załamaną się w pełny złamanie kości udowej. W przypadkach złamania kości promieniowej może to być związane z powtarzającym się obciążeniem wynikającym z długotrwałego korzystania z urządzeń wspomagających chód (patrz rozdział „Skutki uboczne”).

Niewydolność nerek.

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne lek nie jest zalecany u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 30 ml/min (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Nietolerancja galaktozy.

Lek zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp’ego lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym okresem ważności.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Leków nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. system zbiorczego odbioru odpadów, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do stosowania u kobiet w okresie postmenopauzalnym. Leku nie należy stosować kobietom w wieku rozrodczym. Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. W badaniach na szczurach zaobserwowano pewną toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Leku nie należy stosować w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przechodzi do mleka matki. Badania na ssących szczurach wykazały obecność niskiego stężenia kwasu ibandronowego w mleku po podaniu dożylnym. Leku nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność.

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych na szczurach po podaniu doustnym kwas ibandronowy obniżał płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Ze względu na właściwości farmakodynamiczne, profil farmakokinetyczny i zgłoszone skutki uboczne oczekuje się, że kwas ibandronowy nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

W leczeniu osteoporozy zalecana dawka leku to 1 tabletka 150 mg 1 raz miesięcznie doustnie. Tabletki należy przyjmować w ten sam dzień każdego miesiąca. Lek należy przyjmować po nocnym postzie (przynajmniej 6 godzin) i 60 minut przed pierwszym spożyciem pokarmu lub płynów (z wyjątkiem wody) w ciągu dnia (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”) lub innych doustnych leków lub suplementów (w tym wapnia).

Pacjenta należy poinformować, że w przypadku pominięcia miesięcznej dawki leku, należy przyjąć następnego ranka 1 tabletę 150 mg tak szybko, jak tylko o tym pamięta, chyba że dzień przyjęcia następnej zaplanowanej dawki wypada w ciągu najbliższych 7 dni. Następne dawki leku należy przyjmować w wcześniej ustalony dzień miesiąca. Jeśli dzień przyjęcia następnej zaplanowanej dawki wypada w ciągu najbliższych 7 dni, należy pominąć przyjęcie dawki, a następną dawkę przyjąć w zaplanowanym dniu miesiąca i kontynuować przyjmowanie 1 tabletki miesięcznie w wcześniej ustalony dzień miesiąca. Nie należy przyjmować 2 tabletek w ciągu jednego tygodnia. Pacjenci powinni przyjmować suplementy wapnia i/lub witaminy D, jeśli ich spożycie z pożywieniem jest niewystarczające (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Optymalna długość leczenia osteoporozy bisfosfonanami nie została ustalona. Konieczność kontynuacji leczenia należy okresowo przeglądać u każdego pacjenta indywidualnie, biorąc pod uwagę korzyści i potencjalne ryzyko zastosowania leku, w szczególności po 5 lub więcej latach stosowania leku.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne lek nie jest zalecany pacjentom, u których klirens kreatyniny jest niższy niż 30 ml/min (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek, jeśli klirens kreatyniny wynosi co najmniej 30 ml/min.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat).

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania.

• Tabletki należy połykać całkite, zapijając 1 szklanką zwykłej wody (180–240 ml), siedząc lub stojąc w pozycji pionowej. Nie należy spożywać wody o wysokiej zawartości wapnia. Jeśli istnieje obawa co do potencjalnie wysokiego poziomu wapnia w wodzie pitnej (twarda woda), zaleca się spożywanie wody butelkowanej o niskiej zawartości substancji mineralnych.
• Pacjenci nie powinni leżeć przez 60 minut po przyjęciu leku.
• Lek należy zapijać wyłącznie zwykłą wodą.
• Pacjenci nie powinni żuć ani ssąc tabletek ze względu na możliwość powstania owrzodzeń błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Dzieci.

Nie ma odpowiedniego doświadczenia z zastosowaniem leku u dzieci w wieku do 18 lat. Stosowanie leku nie zostało zbadane u dzieci w wieku do 18 lat (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznej informacji na temat leczenia przedawkowania kwasem ibandronowym. Objawy. Jednakże, biorąc pod uwagę istniejącą wiedzę o bisfosfonatach, możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego, takich jak zaburzenia żołądka, niestrawność, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, owrzodzenie lub hipokalcemia.

Leczenie. W celu związywania kwasu ibandronowego należy podać mleko lub leki przeciwwąskowe. Wszystkie działania niepożądane należy leczyć objawowo. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy wywoływać wymiotów. Pacjenci powinni przebywać w pozycji pionowej.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa.

Najpoważniejszymi znanymi efektami ubocznymi są reakcja anafilaktyczna/szok, nietypowe złamania kości udowej, martwica kostna żuchwy, podrażnienia przewodu pokarmowego oraz zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych efektów ubocznych” i sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi były artralgia i objawy grypopodobne. Objawy te zazwyczaj pojawiały się po pierwszej dawce, miały charakter krótkotrwały, łagodny lub umiarkowany, najczęściej ustępowały po kontynuacji leczenia i nie wymagały interwencji lekowej (patrz „Opis poszczególnych efektów ubocznych”).

Poniżej przedstawiono pełną listę znanych efektów ubocznych.

Bezpieczeństwo stosowania kwasu ibandronowego w dawce 2,5 mg doustnie raz dziennie oceniano u 1251 pacjentów biorących udział w czterech badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z których większość uczestniczyła w trzyletnim badaniu podstawowym MF 4411.

W dwuletnim badaniu u kobiet w okresie postmenopauzalnym z osteoporozą (VM 16549) ogólny profil bezpieczeństwa był podobny dla kwasu ibandronowego w dawce 150 mg raz miesięcznie i kwasu ibandronowego w dawce 2,5 mg doustnie codziennie. Łączna liczba pacjentek, u których zaobserwowano efekty uboczne, wynosiła 22,7% i 25% odpowiednio po pierwszym i drugim roku leczenia kwasem ibandronowym w dawce 150 mg raz miesięcznie.

Większość efektów ubocznych nie prowadziła do przerwania leczenia.

Efekty uboczne wymienione poniżej są sklasyfikowane według klasyfikacji MedDRA według układów narządów i kategorii częstości. Częstość występowania efektów ubocznych określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko występujące (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko ( < 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości efekty uboczne są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Efekty uboczne zaobserwowane w fazie III badań VM16549 i MF4411 u kobiet w okresie postmenopauzalnym przyjmujących kwas ibandronowy w dawce 150 mg raz miesięcznie lub kwas ibandronowy w dawce 2,5 mg doustnie codziennie oraz podczas stosowania pozarejestrowego kwasu ibandronowego:

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nasilenie astmy oskrzelowej; rzadko występujące – reakcje nadwrażliwości; bardzo rzadko – reakcja anafilaktyczna/szok*†.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: rzadko – hipokalcemia†.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia oka: rzadko występujące – zapalenie oka*†.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, choroba refluksowa przełyku, niestrawność, biegunka, ból brzucha, nudności; rzadko – zapalenie przełyku, w tym owrzodzenie przełyku, zwężenia i dysfagia, wymioty, wzdęcia; rzadko występujące – zapalenie dwunastnicy.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko występujące – obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, zakaźna rumieńsza, zapalenie skóry pęcherzowe.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – artralgia, miąska, ból mięśniowo-szkieletowy, skurcze mięśni, sztywność mięśniowo-szkieletowa; rzadko – ból pleców; rzadko występujące – nietypowe złamania podtrocanowe i dystalne kości udowej; bardzo rzadko – martwica kostna żuchwy; martwica kostna przewodu słuchowego zewnętrznego (efekt uboczny charakterystyczny dla bisfosfonianów jako klasy leków)†; częstość nieznana – nietypowe złamania kości długich poza kością udową.

Zaburzenia ogólne: często – choroba grypopodobna*; rzadko – osłabienie.

*Patrz niżej.

†Zidentyfikowano podczas stosowania pozarejestrowego.

Opis poszczególnych efektów ubocznych.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Pacjenci z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, w tym pacjenci z wrzodami trawiennymi bez niedawnego krwawienia lub hospitalizacji oraz pacjenci z niestrawnością lub refluksami kontrolowanymi lekami, byli włączani do badań z leczeniem raz miesięcznie. U tych pacjentów nie stwierdzono różnic w częstości występowania działań niepożądanych ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego przy stosowaniu leku w dawce 150 mg raz miesięcznie w porównaniu z dawką 2,5 mg/dobę.

Choroba grypopodobna.

Choroba grypopodobna obejmowała takie objawy jak reakcje fazy ostrej lub takie objawy jak miąska, artralgia, gorączka, dreszcze, zmęczenie, nudności, utrata apetytu oraz ból kości.

Martwica kostna żuchwy.

Zgłoszono przypadki martwicy kostnej żuchwy, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy przyjmowali leki hamujące resorpcję kości, w tym kwas ibandronowy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Zgłoszono przypadki martwicy kostnej żuchwy podczas stosowania pozarejestrowego kwasu ibandronowego.

Nietypowe złamania podtrocanowe i dystalne kości udowej.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko nietypowych złamań podtrocanowych i dystalnych kości udowej przy długotrwałym leczeniu bisfosfonianami w osteoporozie postmenopauzalnej, szczególnie po trzech-pięciu latach stosowania, choć patofizjologia nie jest w pełni poznana. Absolutne ryzyko nietypowych złamań podtrocanowych i dystalnych kości długich (efekt uboczny klasy bisfosfonianów) pozostaje bardzo niskie.

Zapalenie oka.

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalne zaburzenia oka: uveit, episklerit, zapalenie twardówki. W niektórych przypadkach te stany zapalne ustępowały dopiero po odstawieniu kwasu ibandronowego.

Reakcja anafilaktyczna/szok.

U pacjentów leczonych kwasem ibandronowym dożylnie odnotowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym zakończone śmiertelnie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

3 tabletki w opakowaniu blisterowym. 1 opakowanie blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Sintony Hiszpania, S. L.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

ul. C/Castello, nr 1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania.