Kvetimak 100

INSTRUKCJA do stosowania leku Kvetimak 25/Quetimac 25 Kvetimak 100/Quetimac 100 Kvetimak 200/Quetimac 200 Skład: substancja czynna: kwietyapina; 1 tabletka powlekana filmowa zawiera fumaran kwietyapiny odpowiadający 25 mg lub 100 mg, lub 200 mg kwietyapiny odpowiednio; substancje pomocnicze: dawkowanie 25 mg: celuloza mikrokryształowa; wapnia wodorofosforan; laktoza, monohydrat; sodu glikolonian skrobi; powidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearyna magnezu; powłoka Opadry Pink 03B84643: hipromeloza; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol; tlenek żelaza żółty (E 172); tlenek żelaza czerwony (E 172). dawkowanie 100 mg: celuloza mikrokryształowa; wapnia wodorofosforan; laktoza, monohydrat; sodu glikolonian skrobi; powidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearyna magnezu; powłoka Opadry Yellow 03B82459: hipromeloza; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol; tlenek żelaza żółty (E 172). dawkowanie 200 mg: celuloza mikrokryształowa; wapnia wodorofosforan; laktoza, monohydrat; sodu glikolonian skrobi; powidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearyna magnezu; powłoka Opadry White Y-1-7000: hipromeloza; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol. Postać leku. Tabletki powlekane filmowo. Podstawowe właściwości fizykochemiczne: -tabletki 25 mg: okrągłe tabletki powlekane filmowo, barwy brzoskwiniowej, z wygrawerowaniem „F 71” po jednej stronie i gładką powierzchnią z drugiej strony; -tabletki, 100 mg: okrągłe tabletki powlekane filmowo, barwy żółtej, z wygrawerowaniem „F 73” po jednej stronie i gładką powierzchnią z drugiej strony; -tabletki, 200 mg: okrągłe tabletki powlekane filmowo, barwy białej, z wygrawerowaniem „F 75” po jednej stronie i gładką powierzchnią z drugiej strony. Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpsychotyczne. Kwietyapina. Kod ATC N05A H04. Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika. Mechanizm działania. Kwietyapina jest lekiem przeciwpsychotycznym atypowym. Kwietyapina oraz jej aktywny metabolit N-dezalkilkwietyapina (nor-kwietyapina) oddziałują z szerokim spektrum receptorów neuroprzekaźnikowych w mózgu. Kwietyapina oraz aktywny metabolit osocza krwi człowieka, nor-ketiapina, oddziałują z szerokim spektrum receptorów neuroprzekaźnikowych. Kwietyapina oraz nor-ketiapina wykazują powinowactwo do serotoniny mózgu (5HT2) oraz receptorów dopaminowych D1 i D2. Właśnie ta kombinacja antagonistyki receptorowej z wyższą selektywnością wobec receptorów 5HT2 w stosunku do receptorów D2, co według przypuszczeń sprzyja właściwościom klinicznym przeciwpsychotycznym oraz niskiej częstości występowania zaburzeń pozapiramidowych kwietyapiny w porównaniu z lekami przeciwpsychotycznymi typowymi. Kwietyapina oraz nor-ketiapina nie wykazują znaczącego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych, ale mają wysokie powinowactwo do receptorów histaminowych oraz adrenergicznych alfa1 i umiarkowane powinowactwo do receptorów adrenergicznych alfa2. Kwietyapina ma również niskie lub brak powinowactwa do receptorów muskarynowych, podczas gdy nor-kwietyapina ma umiarkowane lub wysokie powinowactwo do kilku receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć efekty antycholinergiczne (muskarynowe). Hamujący wpływ na pobudliwość nerwów oraz częściową powinowactwo do receptorów serotoniny 5HT1A nor-kwietyapiny może sprzyjać skuteczności terapeutycznej kwietyapiny jako antydepresanta. Efekty farmakodynamiczne. Kwietyapina jest aktywna w testach na aktywność przeciwpsychotyczną, takich jak unikanie warunkowe. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, mierzone zachowaniem lub elektrofizjologicznie, oraz zwiększa stężenie metabolitu dopaminy, neurochemiczny wskaźnik blokady receptorów D2. W testach przedklinicznych dotyczących zaburzeń pozapiramidowych, kwietyapina w przeciwieństwie do leków przeciwpsychotycznych typowych ma profil atypowy. Kwietyapina nie powoduje nadwrażliwości receptorów dopaminy D2 po długotrwałym przyjmowaniu. Kwietyapina powoduje jedynie słabe objawy katapleksji przy skutecznych dawkach blokowania receptorów dopaminy D2. Kwietyapina wykazuje selektywność wobec układu limbicznego, blokując depolaryzację mezolimbicznych, ale nie nigrostryatalnych neuronów zawierających dopaminę po długotrwałym podawaniu. Kwietyapina wykazuje minimalną odpowiedzialność za dystonię u małp Cebus wrażliwych na haloperidol lub nieleczone po podaniu ostrym i długotrwałym. Farmakokinetyka Wchłanianie Kwietyapina jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana po doustnym podaniu. Przyjmowanie z posiłkiem nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwietyapiny. Szczytowe stężenia molowe aktywnego metabolitu nor-ketiapiny w stanie równowagi stanowią 35% tych, które obserwuje się dla kwietyapiny. Farmakokinetyka kwietyapiny i nor-ketiapiny jest liniowa w zakresie zatwierdzonego zakresu dawkowania. Rozkład Kwietyapina wiąże się z białkami osocza krwi w około 83%. Biotransformacja Kwietyapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, przy czym substancja wyjściowa stanowi mniej niż 5% niezmienionej substancji związanej z lekiem, wydalanej z moczem lub kałem po podaniu radioaktywnie znakowanej kwietyapiny. Badania in vitro ustaliły, że CYP3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwietyapiny pośredniczony przez cytochrom P450. Nor-ketiapina powstaje głównie i jest wydalana za pomocą CYP3A4. Około 73% radioaktywności wydalane jest z moczem, a 21% – z kałem. Stwierdzono, że kwietyapina oraz kilka jej metabolitów (w tym nor-ketiapina) są słabymi inhibitorami aktywności cytochromu ludzkiego P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 oraz 3A4 in vitro. In vitro inhibicja enzymów układu cytochromu obserwowana jest tylko przy stężeniach, które są około 5-50 razy wyższe od stężeń obserwowanych w zakresie dawek od 300 do 800 mg na dobę u człowieka. Na podstawie tych wyników in vitro mało prawdopodobne jest, że jednoczesne stosowanie kwietyapiny z innymi lekami spowoduje klinicznie istotne hamowanie metabolizmu cytochromu P450 przez leki. Badania na zwierzętach wykazały, że kwietyapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże w specyficznym badaniu interakcji u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi nie stwierdzono zwiększenia aktywności cytochromu P450 po przyjmowaniu kwietyapiny. Wydalanie Okres półwylęgu kwietyapiny oraz nor-kwietyapiny wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin. Część średniej molowej dawki wolnej kwietyapiny oraz aktywnego metabolitu człowieka w osoczu nor-ketiapiny wydalana z moczem < 5%. Osobliwości populacyjne Płeć Farmakokinetyka kwietyapiny u kobiet i mężczyzn nie różni się. Osoby starsze Średni klirens kwietyapiny u osób starszych jest o około 30 – 50% niższy niż u dorosłych w wieku 18 – 65 lat. Niewydolność nerek Średni klirens osoczowy kwietyapiny był zmniejszony o około 25% u podmiotów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), ale indywidualne wartości klirensu mieszczą się w zakresie dla podmiotów normalnych. Niewydolność wątroby Średni klirens osoczowy kwietyapiny zmniejsza się o około 25% u osób z znanymi zaburzeniami wątroby (stabilny alkoholowy marskość wątroby). Ponieważ kwietyapina jest szeroko metabolizowana w wątrobie, oczekuje się zwiększonego stężenia w osoczu u populacji z zaburzeniem wątroby. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki. Pediatria Dane farmakokinetyczne zostały zebrane u 9 dzieci w wieku 10-12 lat i 12 nastolatków hospitalizowanych z dawką 400 mg dwa razy dziennie. W stanie stacjonarnym znormalizowane dawki osoczowe związku rodzicielskiego, kwietyapiny, u dzieci i nastolatków (10-17 lat) były ogólnie podobne do dorosłych, choć Cmax u dzieci był w górnej części zakresu obserwowanego u dorosłych. AUC i Cmax dla aktywnego metabolitu, nor-kwietyapiny, były wyższe, odpowiednio około 62% i 49% u dzieci (10-12 lat), 28% i 14% u nastolatków (13-17 lat) w porównaniu z dorosłymi. Charakterystyka kliniczna. Wskazania Leczenie schizofrenii. Leczenie zaburzenia dwubiegunowego:

• do leczenia umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych przy zaburzeniu dwubiegunowym.
• do leczenia dużych epizodów depresyjnych przy zaburzeniu dwubiegunowym.
• do zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, którzy wcześniej reagowali na leczenie kwietyapiną.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku. Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane z inhibitorami cytochromu P450 3A4, takimi jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze azolowe, erytromycyna, klaritromycyna i nefazodon. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Ze względu na to, że kwietyapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, Kvetimak należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami o podobnym działaniu oraz z alkoholem. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością razem z lekami serotonergicznymi, takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ponieważ zwiększa się ryzyko rozwoju zespołu serotoniny, który jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem, który głównie odpowiada za metabolizm kwietyapiny. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie kwietyapiny (25 mg) z ketokonazolem (inhibitorem CYP 3A4) powodowało zwiększenie AUC kwietyapiny 5–8-krotnie. W związku z tym jednoczesne stosowanie kwietyapiny z inhibitorami CYP 3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego w okresie leczenia kwietyapiną. W badaniu wielokrotnego dawkowania w celu oceny farmakokinetyki kwietyapiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (induktorem enzymu wątrobowego), jednoczesne stosowanie karbamazepiny istotnie zwiększało klirens kwietyapiny. To zwiększenie klirensu zmniejszało ekspozycję systemową kwietyapiny (mierzoną jako pole AUC) do poziomu, który wynosił średnio 13% ekspozycji przy stosowaniu samej kwietyapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji mogą powstawać niższe stężenia w osoczu krwi, co może wpływać na skuteczność terapii lekiem Kvetimak. Jednoczesne stosowanie kwietyapiny i fenytoiny (innego induktora enzymu mikrosomalnego) powodowało zwiększenie klirensu kwietyapiny o około 450%. Leczenie lekiem Kvetimak u pacjentów otrzymujących induktor enzymu wątrobowego można rozpoczynać tylko wtedy, gdy lekarz uważa, że korzyści z zastosowania leku Kvetimak przewyższają ryzyka związane z odstawieniem induktora enzymu wątrobowego. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w przyjmowaniu induktora były stopniowe. Jeśli konieczne, należy go zastąpić nieinduktorem (np. walepinianem sodu) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Farmakokinetyka kwietyapiny istotnie się nie zmienia przy jednoczesnym stosowaniu takich antydepresantów, jak imipramina (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6). Jednoczesne stosowanie takich leków przeciwpsychotycznych, jak rysperydon lub haloperidol, nie powodowało istotnych zmian w farmakokinetyce kwietyapiny. Jednoczesne stosowanie kwietyapiny i tiorydazyny powodowało zwiększenie klirensu kwietyapiny o około 70%. Przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną farmakokinetyka kwietyapiny nie zmieniała się. Farmakokinetyka litu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z kwietyapiną. W randomizowanym badaniu trwającym 6 tygodni porównującym kombinację litu z lekiem Kvetimak i placebo z lekiem Kvetimak u dorosłych pacjentów cierpiących na ostre manię, zwiększenie częstości występowania zaburzeń pozapiramidowych (szczególnie drżenia), senności i przyrostu masy ciała obserwowano w grupie z dodatkowym litem w porównaniu z grupą z dodatkowym placebem (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W farmakokinetyce walepinianu sodu i kwietyapiny nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian przy ich jednoczesnym stosowaniu. W retrospektywnym badaniu z udziałem dzieci i nastolatków otrzymujących walepinian sodu, kwietyapinę lub kombinację tych leków, zwiększenie liczby przypadków leukopenii i neutropenii obserwowano w grupie przyjmującej oba leki w porównaniu z grupami otrzymującymi te leki oddzielnie. Badania interakcji z lekami sercowo-naczyniowymi nie były prowadzone. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwietyapiny z lekami wpływającymi na równowagę elektrolitów lub wydłużające interwał QT. U pacjentów przyjmujących kwietyapinę odnotowano przypadki fałszywie pozytywnych wyników testu immunochemiluminescencyjnego na obecność metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Zaleca się weryfikację wątpliwych wyników testu skriningowego odpowiednią metodą chromatograficzną. Szczególne środki ostrożności. Ponieważ Kvetimak ma kilka wskazań, należy wziąć pod uwagę profil bezpieczeństwa w odniesieniu do diagnozy pacjenta i dawki podanej. Dzieci Kwietyapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i nastolatków do 18 roku życia ze względu na brak danych potwierdzających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne z kwietyapiną wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa u dorosłych, niektóre działania niepożądane występowały częściej u dzieci i nastolatków w porównaniu z dorosłymi (zwiększony apetyt, podwyższenie stężenia prolaktyny w surowicy krwi, wymioty, katar i omdlenia), lub mogą mieć różne konsekwencje dla dzieci i nastolatków (objawy pozapiramidowe i drażliwość), i wykryto takie, które wcześniej nie były obserwowane w badaniach u dorosłych (podwyższenie ciśnienia tętniczego). Zmiany w testach funkcji tarczycy obserwowano również u dzieci i nastolatków. Opóźniony wpływ leczenia Kvetimak na wzrost i dojrzewanie płciowe nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Długotrwały wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany. W trakcie kontrolowanych placebo badań klinicznych leku Kvetimak z udziałem pacjentów dziecięcych i nastoletnich leczenie kwietyapiną wiązało się z zwiększoną w porównaniu z placebo częstością występowania objawów pozapiramidowych (EPS) u pacjentów leczonych z powodu schizofrenii, manii dwubiegunowej i depresji dwubiegunowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego Depresja przy zaburzeniu dwubiegunowym jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Takie ryzyko utrzymuje się do czasu uzyskania wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie być obserwowana przez pierwsze tygodnie leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu pojawienia się takiej poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrosnąć na wczesnym etapie poprawy. Ponadto należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym przerwaniu leczenia kwietyapiną z powodu znanych czynników ryzyka choroby, która jest leczona. Inne zaburzenia psychiczne, z powodu których przepisuje się Kvetimak, mogą również być związane ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto te zaburzenia mogą występować równolegle z epizodami depresyjnymi. Dlatego należy stosować te same środki ostrożności, które stosuje się przy leczeniu pacjentów z głównymi epizodami depresyjnymi, przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi. Pacjenci, u których w wywiadzie występują zdarzenia związane z samobójstwem lub którzy wykazują znaczny poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii, mają większe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub próby samobójstwa i powinni być pod ścisłą obserwacją w trakcie leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat. Dokładne obserwowanie pacjentów, szczególnie tych z wysokim ryzykiem, powinno towarzyszyć terapii lekowej, szczególnie na początku leczenia i przy dalszych zmianach dawki. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się pacjentami) należy uprzedzić o konieczności obserwowania pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w przypadku pojawienia się tych objawów. W krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi przy zaburzeniach dwubiegunowych zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem obserwowano u młodych pacjentów (w wieku do 25 lat), którzy byli leczeni kwietyapiną, w porównaniu z tymi, którzy byli leczeni placebo (3,0% kontra 0% odpowiednio). Retrospektywne badanie populacyjne kwietyapiny w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym wykazało zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw u pacjentów w wieku od 25 do 64 lat bez wywiadu samookaleczeń podczas stosowania kwietyapiny z innymi antydepresantami. Ryzyko metaboliczne Biorąc pod uwagę obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmiany w masie ciała, stężeniu glukozy we krwi (patrz hiper glikemia) i lipidach, które obserwowano w badaniach klinicznych, należy ocenić parametry metaboliczne pacjentów w momencie rozpoczęcia leczenia i regularnie monitorować zmiany tych parametrów w trakcie leczenia. Pogorszenie wskaźników tych parametrów należy regulować zgodnie z wymaganiami klinicznymi. Objawy pozapiramidowe W trakcie badań kontrolowanych placebo u dorosłych pacjentów kwietyapina była związana ze wzrostem częstości występowania objawów pozapiramidowych (EPS) w porównaniu z placebo u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie z powodu epizodów dużej depresji związanej z zaburzeniem dwubiegunowym. Stosowanie kwietyapiny było związane z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub powodującym stres niepokojem i potrzebą poruszania się, co często towarzyszyło niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Te zjawiska są bardziej prawdopodobne w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. Zwiększenie dawki pacjentom, u których rozwijają się takie objawy, może im zaszkodzić. Tardodynetyczna dyskinezja W przypadku pojawienia się objawów późnej dyskinezy należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki lub przerwania stosowania leku Kvetimak. Objawy późnej dyskinezy mogą się nasilać i nawet pojawiać po przerwaniu terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Senność i zawroty głowy Leczenie kwietyapiną jest związane z sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedymentacja (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie badań klinicznych leczenia pacjentów z depresją dwubiegunową takie objawy pojawiały się zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i były głównie od lekkich do umiarkowanych pod względem nasilenia. Pacjenci, u których pojawia się senność, mogą wymagać obserwacji przez 2 tygodnie po pojawieniu się senności lub do czasu zniknięcia objawów i może być konieczne rozważenie przerwania leczenia. Hipotensja ortostatyczna Leczenie kwietyapiną było związane z hipotensją ortostatyczną i związanymi z tym zawrotami głowy, które, podobnie jak senność, zazwyczaj pojawiają się w okresie regulacji dawki początkowej. Może to prowadzić do wzrostu częstości urazów (upadków), szczególnie u osób starszych. W związku z tym pacjentom należy doradzić ostrożność, dopóki nie zapoznają się z potencjalnymi efektami leku. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi, chorobami mózgowo-naczyniowymi lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub bardziej stopniowe jej regulowanie w przypadku wystąpienia hipotensji ortostatycznej, szczególnie u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową w wywiadzie. Zespół bezdechu senny Zespół bezdechu senny był zgłaszany u pacjentów stosujących kwietyapinę. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy równolegle otrzymują leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy, i którzy mają przypadki bezdechu sennego w wywiadzie lub są w grupie ryzyka. Dotyczy to w szczególności pacjentów z nadmierną masą ciała/otyłością lub pacjentów płci męskiej. Napady padaczkowe W trakcie kontrolowanych badań klinicznych nie było różnicy w częstości występowania napadów padaczkowych u pacjentów przyjmujących kwietyapinę i pacjentów z grupy placebo. Brak danych o częstości napadów u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi. Podobnie jak w przypadku leczenia innymi lekami przeciwpsychotycznymi, zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z wywiadem padaczkowym (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zespół złośliwy neuroleptyczny Zespół złośliwy neuroleptyczny może być związany z leczeniem przeciwpsychotycznym, w tym kwietyapiną. Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność układu wegetatywnego i podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy. W takim przypadku należy przerwać stosowanie leku Kvetimak i rozpocząć odpowiednie leczenie medyczne. Zespół serotoniny Jednoczesne stosowanie kwietyapiny fumaranu i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może prowadzić do rozwoju zespołu serotoniny – stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne obserwowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu wegetatywnego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego. W przypadku podejrzenia zespołu serotoniny należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii w zależności od nasilenia objawów. Ciężka neutropenia i agranulocytoza Ciężka neutropenia (liczba neutrofili < 0,5 × 109/l) rzadko była obserwowana w badaniach klinicznych kwietyapiny. Rzadko zgłaszano agranulocytozę (ciężką neutropenię z infekcją) u pacjentów otrzymujących kwietyapinę w trakcie badań klinicznych, a także w okresie postmarketingowym (w tym przypadki z końcem śmiertelnym). Większość przypadków ciężkiej neutropenii pojawiała się w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia terapii kwietyapiną. Wyraźnego związku z dawką nie stwierdzono. W okresie postmarketingowym normalizacja liczby leukocytów i/lub neutrofili następowała po przerwaniu terapii kwietyapiną. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii – zmniejszona liczba białych krwinek i neutropenia spowodowana lekami w wywiadzie. Miały miejsce przypadki agranulocytozy u pacjentów bez czynników ryzyka. Należy rozważyć możliwość rozwoju neutropenii u pacjentów z infekcją, szczególnie bez wyraźnych czynników, a także u pacjentów z gorączką nieznanego pochodzenia, i stosować odpowiednie środki kliniczne. Zaleca się przerwanie leczenia kwietyapiną przy liczbie neutrofili we krwi < 1,0 × 109/l. Zaleca się kontrolować stan pacjentów pod kątem objawów infekcji i liczby neutrofili (dopóki nie przekroczą poziomu < 1,5 × 109/l (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W badaniach klinicznych kwietyapiny zgłaszano ciężką neutropenię (liczba neutrofili < 0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwietyapiną. Wyraźnej zależności dawki nie było. W doświadczeniu postmarketingowym niektóre przypadki miały śmiertelny wynik. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii obejmują istniejący niski poziom białych krwinek (BKC) i wywiad zatrucia lekami neutropenią. Jednak niektóre przypadki występowały u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Kwietyapinę należy przerwać pacjentom z liczbą neutrofili < 1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów i objawów infekcji i przestrzegać liczby neutrofili (dopóki nie przekroczą 1,5 x 109/l) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Należy rozważyć możliwość rozwoju neutropenii u pacjentów z infekcją lub gorączką, szczególnie bez wyraźnych czynników i stosować odpowiednie środki kliniczne. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie objawów (objawów), które odpowiadają agranulocytozie lub infekcji (np. gorączki, osłabienia, wiotkości lub bólu gardła) w dowolnym czasie podczas terapii Kvetimak. Takim pacjentom należy natychmiast przeprowadzić kontrolę wskaźników leukocytów i bezwzględnej liczby neutrofili (ALN), szczególnie bez czynników wpływających na to. Efekty antycholinergiczne (muskarynowe) Nor-kwietyapina, aktywny metabolit kwietyapiny, ma powinowactwo do kilku podtypów receptorów muskarynowych od umiarkowanego do silnego stopnia. Ma to wpływ na PRZ, odzwierciedlając efekty antycholinergiczne przy stosowaniu kwietyapiny w zalecanych dawkach, jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami antycholinergicznymi i w przypadku przedawkowania. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki z efektem antycholinergicznym (muskarynowym). Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem lub wywiadem zatrzymania moczu, klinicznie istotną hipertrofią prostaty, niedrożnością jelit lub stanami z tym związanymi, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub zamkniętym kątem jaskry. Choroby sercowo-naczyniowe Kvetimak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji tętniczej. Kwietyapina może powodować hipotensję ortostatyczną, szczególnie na początku dozowania, dlatego w takich przypadkach konieczne jest zmniejszenie dawki lub dłuższe dozowanie. Interakcje Zobacz również sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”. Jednoczesne stosowanie kwietyapiny z silnym induktorem enzymu wątrobowego, takim jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwietyapiny w osoczu krwi, co może zaszkodzić skuteczności terapii kwietyapiną. Leczenie lekiem Kvetimak pacjentów, którzy otrzymują induktor enzymu wątrobowego, można rozpoczynać tylko wtedy, gdy lekarz uważa, że korzyści z zastosowania leku Kvetimak przewyższają ryzyka związane z odstawieniem induktora enzymu wątrobowego. Ważne jest, aby wszelkie zmiany stosowania induktora następowały stopniowo. Jeśli konieczne, należy go zastąpić nieinduktorem (np. walepinianem sodu). Wpływ na masę ciała W trakcie leczenia kwietyapiną zgłaszano zwiększenie masy ciała, które przy stosowaniu leków przeciwpsychotycznym należy kontrolować i korygować klinicznie. Hiper glikemia Hiper glikemia rozwój lub nasilenie cukrzycy czasem były związane z kwasocukrzycą lub śpiączką, które rzadko obserwowano, w tym kilka przypadków z końcem śmiertelnym (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W kilku przypadkach u pacjentów była zwiększona masa ciała, co może być czynnikiem ryzyka. Odpowiedni monitoring kliniczny zaleca się przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci, którzy są leczeni dowolnymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwietyapiną, wymagają nadzoru pod kątem pojawienia się objawów hiper glikemii (takich jak polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci, którzy chorują na cukrzycę lub mają czynniki ryzyka cukrzycy, powinni być regularnie sprawdzani pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy. Masę ciała należy stale kontrolować. Lipidy Zwiększenie poziomu trójglicerydów, lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i cholesterolu ogólnego oraz zmniejszenie poziomu cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) obserwowano w badaniach klinicznych kwietyapiny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy zmianie poziomu lipidów należy przepisać odpowiednie leczenie. Wydłużenie interwału QT W trakcie badań klinicznych i podczas stosowania zgodnie z instrukcją do stosowania medycznego kwietyapina nie powodowała trwałego zwiększenia absolutnych interwałów QT. Jednak przy przedawkowaniu obserwowano wydłużenie interwału QT. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwietyapiny pacjentom z chorobami sercowo-naczyniowymi i pacjentom z wydłużonym interwałem QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu kwietyapiny z innymi lekami wydłużającymi interwał QT lub z neuroleptykami, szczególnie pacjentom starszym, pacjentom z wrodzonym zespołem wydłużenia interwału QT, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami”). Ciężkie działania niepożądane skórne O bardzo rzadko zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz i reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi, które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, podczas leczenia kwietyapiną. Ciężkie działania niepożądane skórne, które zazwyczaj objawiają się jako połączenie takich objawów: rozległy wysyp skórny lub dermitys eksfoliatywny, gorączka, limfadenopatia i możliwa eozynofilia. Jeśli pojawiają się objawy i objawy wskazujące na te ciężkie reakcje skórne, kwietyapinę należy natychmiast odstawić i rozważyć alternatywne leczenie. Przerywanie przyjmowania leku Ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość, były opisywane po nagłym odstawieniu kwietyapiny. Dlatego zalecane jest stopniowe odstawienie leku w okresie co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją Kvetimak nie jest zalecany do leczenia psychoty związanej z demencją. W trakcie randomizowanych badań kontrolowanych placebo u chorych na demencję przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano około 3-krotne zwiększenie ryzyka wystąpienia niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Mechanizm takiego zwiększenia ryzyka jest nieznany. Zwiększone ryzyko nie może być wykluczone w przypadku stosowania innych leków przeciwpsychotycznych lub dla innych kategorii pacjentów. Kvetimak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru. Dane metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wskazują, że pacjenci starsi, którzy chorują na psychotę związaną z demencją, mają zwiększone ryzyko śmiertelności w porównaniu z placebo. Jednak dane dwóch 10-tygodniowych badań kontrolowanych placebo z badaniem kwietyapiny u pacjentów starszych, którzy chorowali na demencję, nie wykazały związku przyczynowego między leczeniem kwietyapiną a śmiertelnością. Pacjenci starsi z chorobą Parkinsona (HP)/parkinsonizmem Retrospektywna analiza populacyjna stosowania kwietyapiny w leczeniu pacjentów z HP wykazała zwiększone ryzyko śmierci podczas stosowania kwietyapiny u pacjentów w wieku > 65 lat. Te dane nie zostały potwierdzone, gdy dane pacjentów z chorobą Parkinsona nie były uwzględniane w wynikach analizy. Należy zachować ostrożność, jeśli kwietyapina jest przepisywana pacjentom starszym z HP. Dysfagia Przy stosowaniu kwietyapiny obserwowano dysfagię. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których istnieje ryzyko zapalenia płuc aspiracyjnego. Zaparcia i niedrożność jelit Zaparcia – czynnik ryzyka rozwoju niedrożności jelit. Przy stosowaniu kwietyapiny zarejestrowano przypadki zaparć i niedrożności jelit (patrz sekcja „Działania niepożądane”), w tym przypadki śmiertelne u pacjentów, którzy mieli wyższe ryzyko rozwoju niedrożności jelit, w tym tych, którzy otrzymywali jednocześnie kilka leków zmniejszających perystaltykę jelit i/lub leków, wobec których mogły nie być zgłoszone doniesienia o powodowaniu zaparć. Zakrzepica żylna W trakcie stosowania leków neuroleptycznych obserwowano przypadki zakrzepicy żylniej (VTE). Ponieważ pacjenci stosujący neuroleptyki często mają nabyte czynniki ryzyka rozwoju VTE, wszystkie możliwe czynniki ryzyka pojawienia się VTE należy określić przed i w trakcie terapii kwietyapiną i podjąć środki zapobiegawcze. Wpływ na wątrobę Leczenie lekiem Kvetimak należy przerwać w przypadku rozwoju żółtaczki. Zapalenie trzustki Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki w trakcie badań klinicznych i stosowania postmarketingowego, ale związek nie został ustalony. W doniesieniach o stosowaniu postmarketingowym wielu pacjentów miało takie czynniki ryzyka rozwoju zapalenia trzustki, jak podwyższenie poziomu trójglicerydów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności. Lipidy”), kamienie żółciowe i spożywanie alkoholu. Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego W trakcie prowadzenia badań klinicznych, a także okresu postmarketingowego zgłaszano kardiomiopatię i zapalenie mięśnia sercowego. Należy rozważyć odstawienie przepisania kwietyapiny pacjentom w przypadku podejrzenia kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego. Dodatkowe informacje Dane dotyczące stosowania kwietyapiny w połączeniu z divalproexem lub litem w epizodach maniakalnych umiarkowanego lub ciężkiego stopnia są ograniczone, jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Właściwości farmakologiczne”). Obserwowano efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia. Laktoza Tabletki Kvetimak zawierają laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedostatecznością laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku. Kvetimak 25/ Quetimac 25 zawiera 5,175 mg laktozy, monohydrat w 1 tabletce. Kvetimak 100/ Quetimac 100 zawiera 20,70 mg laktozy, monohydrat w 1 tabletce. Kvetimak 200/ Quetimac 200 zawiera 41,40 mg laktozy, monohydrat w 1 tabletce. Nieuzasadnione stosowanie i nadużywanie Zarejestrowano przypadki nieuzasadnionego stosowania i nadużywania leku. Kwietyapinę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub substancji narkotycznych. Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Ciąża Pierwszy trymestr Umiarkowana objętość opublikowanych danych o ciąży przebiegającej pod wpływem leku (a mianowicie, 300-1000 przypadków ciąży), w tym pojedyncze doniesienia i dane z niektórych badań obserwacyjnych, nie wskazuje na zwiększone ryzyko wad rozwojowych z powodu leczenia. Jednak, opierając się na wszystkich dostępnych danych, nie można wyciągnąć jednoznacznych wniosków. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Dlatego kwietyapinę należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko. Trzeci trymestr Noworodki, których matki w III trymestrze przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym kwietyapinę), mają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia, które mogą się różnić pod względem nasilenia i czasu trwania po porodzie. Obserwowano następujące działania niepożądane: pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, hipotensja, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym noworodki powinny być pod ścisłą obserwacją. Karmienie piersią Istnieją doniesienia, że kwietyapina przenika do ludzkiego mleka matki, choć stopień przenikania leku do mleka jest nieznany. Ze względu na brak wiarygodnych danych dotyczących kobiet karmiących piersią, konieczne jest podjęcie decyzji o przerwaniu karmienia w trakcie leczenia kwietyapiną lub przerwaniu leczenia na okres karmienia piersią, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety. Płodność Wpływ kwietyapiny na płodność człowieka nie był oceniany. Efekty związane ze zwiększeniem poziomu prolaktyny obserwowano u szczurów, choć nie mają one bezpośredniego związku z człowiekiem. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Ze względu na to, że kwietyapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, pacjentom nie zaleca się prowadzenia samochodu ani innych mechanizmów, dopóki nie zostanie określona indywidualna wrażliwość na takie działanie. Sposób stosowania i dawki. Dla każdego wskazania przepisuje się różne schematy dawkowania. Należy upewnić się, że dawkowanie przepisane pacjentowi odpowiada jego stanowi. Kvetimak można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Dorośli Do leczenia schizofrenii Do leczenia schizofrenii Kvetimak należy stosować dwa razy dziennie. Całkowita dawka dzienna w ciągu pierwszych czterech dni terapii wynosi 50 mg (1 dzień), 100 mg (2 dzień), 200 mg (3 dzień) i 300 mg (4 dzień). Od 4 dnia dawkę należy stopniowo zmieniać do zwykłej skutecznej dawki od 300 do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji indywidualnego pacjenta dawkę można regulować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę. Do leczenia umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych przy zaburzeniu dwubiegunowym. Do leczenia epizodów maniakalnych związanych z zaburzeniem dwubiegunowym, Kvetimak należy przyjmować dwa razy dziennie. Całkowita dawka dzienna w ciągu pierwszych czterech dni terapii wynosi 100 mg (dzień 1), 200 mg (dzień 2), 300 mg (dzień 3) i 400 mg (dzień 4). Dalsza korekta dawki do 800 mg dziennie do 6 dnia powinna odbywać się krokami nie większymi niż 200 mg dziennie. Dawkę można regulować w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji indywidualnego pacjenta w zakresie od 200 do 800 mg dziennie. Zwykła skuteczna dawka wynosi od 400 do 800 mg dziennie. Do leczenia głównych epizodów depresyjnych przy zaburzeniu dwubiegunowym Kvetimak należy przyjmować raz dziennie przed snem. Całkowita dawka dzienna w ciągu pierwszych czterech dni terapii wynosi 50 mg (dzień 1), 100 mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3) i 300 mg (dzień 4). Zalecana dawka dzienna wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowej korzyści w grupie 600 mg w porównaniu z grupą 300 mg. Indywidualnym pacjentom może być korzystna dawka 600 mg. Dawki przekraczające 300 mg powinny być inicjowane przez lekarzy mających doświadczenie w leczeniu zaburzenia dwubiegunowego. U niektórych pacjentów, w przypadku obaw co do tolerancji, badania kliniczne wykazały, że można rozważyć możliwość zmniejszenia dawki do minimum 200 mg. Do zapobiegania nawrotom przy zaburzeniu dwubiegunowym Do zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych lub depresyjnych przy zaburzeniu dwubiegunowym pacjentom, którzy zareagowali na kwietyapinę w ostrym leczeniu zaburzenia dwubiegunowego, należy kontynuować terapię w tej samej dawce. Dawkę można regulować w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji indywidualnego pacjenta w zakresie od 300 do 800 mg dziennie, podawane dwa razy dziennie. Ważne jest, aby najniższa skuteczna dawka była stosowana w terapii wspomagającej. Pacjenci starsi Jak i inne leki przeciwpsychotyczne, Kvetimak należy stosować z ostrożnością u osób starszych, szczególnie w początkowym okresie dawkowania. Szybkość regulacji dawki może być wolniejsza, a dzienna dawka terapeutyczna niższa niż u pacjentów młodszych, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji indywidualnego pacjenta. Średni klirens osoczowy kwietyapiny u pacjentów starszych był zmniejszony o 30-50% w porównaniu z pacjentami młodszych. Skuteczność i bezpieczeństwo nie były oceniane u pacjentów starszych niż 65 lat z epizodami depresyjnymi w ramach zaburzenia dwubiegunowego. Niewydolność nerek Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z niewydolnością nerek. Niewydolność wątroby Kwietyapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego Kvetimak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi zaburzeniami funkcji wątroby, szczególnie w początkowym okresie dawkowania. Pacjentom z znanymi zaburzeniami funkcji wątroby należy zaczynać od 25 mg/dobę. Dawkę należy zwiększać codziennie o 25-50 mg/dobę do uzyskania skutecznej dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji indywidualnego pacjenta. Dzieci Kvetimak nie jest zalecany do stosowania u dzieci i nastolatków do 18 roku życia ze względu na brak danych potwierdzających stosowanie w tej grupie wiekowej. Przedawkowanie. W trakcie badań klinicznych zgłaszano przetrwanie przy ostrym przedawkowaniu do 30 g kwietyapiny. Większość pacjentów z przedawkowaniem nie zgłaszała działań niepożądanych lub całkowicie wyzdrowiała z takich działań. Zgłoszono śmiertelny wynik w trakcie badania klinicznego po przedawkowaniu 13,6 g kwietyapiny. W okresie stosowania postmarketingowego doniesienia o przedawkowaniu kwietyapiny prowadzące do śmiertelności, śpiączki lub wydłużenia interwału QT były bardzo rzadkie. Objawy Poniższe zjawiska były rejestrowane w warunkach monoterapii przedawkowaniem kwietyapiny: wydłużenie interwału QT, napady padaczkowe, stan padaczkowy, rabdomioliza, niewydolność oddychania, zatrzymanie moczu, dezorientacja, majaczenie i/lub agitacja. U pacjentów z ciężką chorobą sercowo-naczyniową istnieje zwiększone ryzyko efektów przedawkowania (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Ogólnie objawy, o których zgłaszano, były konsekwencją nasilenia znanych efektów farmakologicznych leku, takich jak senność i sedymentacja, tachykardia i hipotensja tętnicza. Leczenie Nie ma specyficznego antydota do kwietyapiny. W przypadkach ciężkich powikłań należy rozważyć konieczność zastosowania różnorodnych środków i intensywnej terapii, w tym przywrócenia i utrzymania przepustowości dróg oddechowych, zapewnienia odpowiedniego natlenienia i wentylacji płuc, monitorowania i wspierania czynności układu sercowo-naczyniowego. Opisano przypadki usunięcia poważnych reakcji ze strony OUN, w tym śpiączki i delirium, pacjenci z majaczeniem i pobudzeniem, a także z wyraźnymi objawami zespołu antycholinergicznego mogą być leczeni fizostyminą w dawce 1-2 mg (dożylne podanie pod stałym monitorowaniem EKG). Nie jest to zalecenie dla standardowego leczenia ze względu na możliwy negatywny wpływ fizostyminy na przewodnictwo serca. Fizostymina może być stosowana w przypadku braku zaburzeń EKG. Nie należy stosować fizostyminy przy zaburzeniach rytmu, blokadażach dowolnego stopnia lub poszerzeniu kompleksu QRS. W przypadkach trwałej hipotensji tętniczej przy przedawkowaniu kwietyapiny należy stosować odpowiednie środki, takie jak dożylne podanie płynów i/lub sympatykomimetyków (należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta może pogłębiać hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa wywołanej przez kwietyapinę). Ponieważ zapobieganie absorpcji przy przedawkowaniu nie było badane, należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka (po intubacji, jeśli pacjent stracił przytomność), a także stosowanie węgla aktywnego wraz z środkiem przeczyszczającym. Dokładna kontrola medyczna i monitorowanie powinny trwać do pełnego wyzdrowienia pacjenta. Działania niepożądane. Przy przyjmowaniu kwietyapiny najczęściej zgłaszano następujące reakcje niepożądane: senność, zawroty głowy, suchość w ustach, ból głowy, objawy odstawienia (przestanie stosowania) leku, podwyższenie poziomu trójglicerydów w surowicy krwi, podwyższenie poziomu cholesterolu ogólnego (szczególnie cholesterolu LDL), obniżenie poziomu cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała, obniżenie poziomu hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych, stosowanie kwietyapiny wiązało się ze zwiększeniem masy ciała, omdleniami, zespołem złośliwym neuroleptycznym, leukopenią i obrzękami obwodowymi. Częstość występowania działań niepożądanych przy leczeniu kwietyapiną przedstawiono poniżej według następującej klasyfikacji: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, <1/100), rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz nieznana częstość (niemożliwe do oszacowania na podstawie istniejących danych).

1. Zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.
2. Senność może występować zazwyczaj w pierwszych 2 tygodniach leczenia i zazwyczaj ustępuje przy przedłużeniu stosowania kwezapiny.
3. Bezobjawowe podwyższenie (odchylenie od normy do > 3 × ULN (górna granica normy) w dowolnym czasie) poziomów transaminaz (ALT, AST) lub gamma-GT (glutamylotransferazy) obserwowano u niektórych pacjentów podczas stosowania kwezapiny. Takie podwyższenia były zazwyczaj odwracalne przy kontynuacji leczenia kwezapiną.
4. Jak i inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory alfa1-adrenergiczne, kwezapina może często powodować hipotensję ortostatyczną, towarzyszoną zawrotom głowy, tachykardii, a u niektórych pacjentów – omdleniom, szczególnie w okresie dobierania dawki początkowej (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
5. Bardzo rzadko zgłaszano nasilenie istniejącej już cukrzycy.
6. Ocena częstości występowania tych działań niepożądanych oparta była wyłącznie na danych uzyskanych po wprowadzeniu na rynek kwezapiny w postaci leku o szybkim uwalnianiu.
7. Poziom glukozy we krwi na czczo ≥ 126 mg/dl (≥ 7,0 mmol/l) lub poziom glukozy we krwi po posiłku ≥ 200 mg/dl (≥ 11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym przypadku.
8. Zwiększenie częstości występowania zaburzeń połykania przy stosowaniu kwezapiny w porównaniu z placebo obserwowano wyłącznie w trakcie badań klinicznych depresji dwubiegunowej.
9. Przyrost masy ciała > 7% w porównaniu z wartością początkową. Zjawisko to występuje głównie w pierwszych tygodniach terapii u dorosłych.
10. Najczęściej obserwowane objawy odstawienia w krótkoterminowych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych monoterapii: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych reakcji znacznie się obniżała w ciągu tygodnia po zakończeniu leczenia.
11. Poziom trójglicerydów ≥ 200 mg/dl (≥ 2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥ 18 lat) lub ≥ 150 mg/dl (≥ 1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku < 18 lat) przynajmniej w jednym przypadku.
12. Poziom cholesterolu ≥ 240 mg/dl (≥ 6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥ 18 lat) lub ≥ 200 mg/dl (≥ 5,172 mmol/l) (pacjenci w wieku < 18 lat) przynajmniej w jednym przypadku. Podwyższenie cholesterolu LPNŻ ≥ 30 mg/dl (≥ 0,769 mmol/l) obserwowano bardzo często. Średnia wartość u pacjentów z takim podwyższeniem cholesterolu LPNŻ wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).
13. Liczba płytek krwi ≤ 100 × 10⁹/l przynajmniej w jednym przypadku.
14. Płytki krwi ≤ 100 × 10⁹/l przynajmniej w jednym przypadku.
15. Zgodnie z danymi z badań klinicznych dotyczące działań niepożądanych, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi nie było związane z zespolem neuroleptycznym złośliwym.
16. Poziom prolaktyny (pacjenci w wieku > 18 lat) > 20 µg/l (> 869,56 pmol/l) u mężczyzn; > 30 µg/l (> 1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
17. Może prowadzić do upadków.
18. Cholesterol LPWŻ < 40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; < 50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
19. Liczba pacjentów, u których zmieniła się długość odstępu QTc z < 450 ms do ≥ 450 ms z wydłużeniem o ≥ 30 ms. W placebo-kontrolowanych badaniach kwezapiny średnie zmiany oraz liczba pacjentów, którzy mieli odchylenia do poziomu klinicznie istotnego, były podobne w grupach kwezapiny i placebo.
20. Odchylenie z > 132 mmol/l do ≤ 132 mmol/l przynajmniej przy jednym badaniu.
21. O zgłoszeniach myśli samobójczych i zachowań samobójczych informowano podczas terapii kwezapiną lub bezpośrednio po jej zakończeniu (zob. punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).
22. Zob. punkt „Właściwości farmakologiczne”.
23. Obniżenie poziomu hemoglobiny do ≤ 13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤ 12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej przy jednym badaniu obserwowano u 11% pacjentów leczonych kwezapiną we wszystkich badaniach, w tym otwartych. Dla tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie poziomu hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło 1,50 g/dl.
24. Często obserwowano na tle tachykardii, zawrotów głowy, hipotensji ortostatycznej i/lub podstawowych chorób serca/oddechowych.
25. Odchylenie od początkowej wartości normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 i wolnego T3 wynosiło < 0,8 × LNN (dolna granica normy) (pmol/l), a odchylenie TSH wynosiło > 5 mU/l w dowolnym czasie.
26. Zwiększenie częstości występowania wymiotów u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat).
27. Odchylenie poziomu neutrofili od wartości wyjściowej ≥ 1,5 × 10⁹/l do < 0,5 × 10⁹/l w dowolnym czasie podczas leczenia.
28. Odchylenie od początkowej wartości normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie eozynofili wynosiło >1 × 10⁹ komórek/l w dowolnym czasie.
29. Odchylenie od początkowej wartości normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie leukocytów wynosiło ≤ 3 × 10⁹ komórek/l w dowolnym czasie.
30. Zgodnie z doniesieniami o działaniach niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego, uzyskanymi we wszystkich badaniach klinicznych kwezapiny.
31. W trakcie badań klinicznych u niektórych pacjentów obserwowano więcej niż jednokrotne nasilenie czynników metabolicznych, które negatywnie wpływają na masę ciała, poziom glukozy we krwi i lipidy (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
32. Zob. punkt „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”.
33. Może wystąpić podczas lub wkrótce po rozpoczęciu terapii i może być związane z hipotensją i/lub omdleniem. Częstość występowania oparta jest na doniesieniach o wystąpieniu bradykardii i związanymi z nią zjawiskami, które obserwowano we wszystkich badaniach klinicznych kwezapiny.

Przypadki wydłużonego interwału QT, arytmii komorowej, nagłej nieuzasadnionej śmierci, zatrzymania serca oraz arytmii typu torsade de pointes odnotowano podczas stosowania leków neuroleptycznych i uważa się, że są one charakterystyczne dla tej klasy leków.

Termin ważności. 3 lata.
Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze, po 3 lub 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.
Kategoria wydawania. Na receptę.
Producent. MACLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.
Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.