Kutakvig

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego KUTAKVIG (CUTAQUIG)

Skład:

substancja czynna: immunoglobulina ludzka normalna;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 165 mg immunoglobuliny ludzkiej normalnej,

co odpowiada zawartości białka ogólnego zawierającego > 95 % IgG;

rozkład podklas IgG (wartości przybliżone): IgG1 – 71 %, IgG2 – 25 %, IgG3 – 3 %,

IgG4 – 2 %. Maksymalna zawartość IgA – nie więcej niż 300 μg/ml;

substancje pomocnicze: maltoza, polisorbat 80, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz, która w czasie przechowywania może stać się lekko opalescencyjna lub blade żółta.

Grupa farmakoterapeutyczna. Surowice immunologiczne i immunoglobuliny. Immunoglobulina ludzka normalna do podania pozawiązkowego. Kod ATX J06B A01.

Właściwości immunologiczne i biologiczne.

Farmakodynamika.

Immunoglobulina ludzka normalna zawiera głównie immunoglobulinę G (IgG) z szerokim spektrum przeciwciał przeciwko patogenom chorób zakaźnych.

Immunoglobulina ludzka normalna zawiera przeciwciała do IgG obecne w zdrowej populacji. Zwykle otrzymuje się ją z pul plazmy nie mniej niż 1000 dawców. Ma rozkład podklas IgG, prawie proporcjonalny do rozkładu w naturalnej ludzkiej osoczu krwi. Odpowiednie dawki tego leku mogą przywracać bardzo niskie poziomy immunoglobuliny G do normalnego zakresu.

W badaniu klinicznym w ogólnym 75 (37 dorosłych, 12 dzieci w wieku [≥ 2 i ˂ 6], 14 dzieci w wieku [≥ 6 i ˂ 12], 12 dzieci w wieku [≥ 12 i ˂ 17]) pacjentów z zespołami pierwotnego niedoboru odporności leczono lekiem Kutakvig do 64 tygodni.

Średnia tygodniowa dawka na pacjenta wynosiła 0,187 g/kg u dorosłych pacjentów, 0,150 g/kg u dzieci w wieku [≥2 i ˂6], 0,164 g/kg u dzieci w wieku [≥6 i ˂12] oraz 0,170 g/kg u dzieci w wieku [≥12 i ˂17]. Pacjenci otrzymali łącznie 4462 wstrzyknięcia leku Kutakvig tygodniowo.

Nie zgłoszono żadnych poważnych infekcji bakteryjnych ani w okresie akumulacji/wyeliminowania, ani w okresie działania leku u pacjentów, którzy otrzymywali Kutakvig w trakcie badania klinicznego.

Lek Kutakvig oceniano u 38 dzieci (26 dzieci [w wieku od 2 do ˂ 12 lat] i 12 dzieci [w wieku od 12 do ˂ 16 lat]) z pierwotnym niedoborem odporności. Nie stwierdzono potrzeby stosowania specjalnej dawki u dzieci w celu osiągnięcia pożądanych poziomów surowicy IgG.

Dodatkowym badaniem było prospektywne, otwarte, wieloośrodkowe badanie z dalszym obserwowaniem w celu oceny bezpieczeństwa III fazy z jedną równoległą grupą, w które włączono 27 pacjentów (17 dorosłych, 2 dzieci w wieku [≥ 2 i ˂ 6 lat], 4 dzieci w wieku [≥ 6 i ˂ 12 lat], 4 dzieci w wieku [≥ 12 i ˂ 17 lat]) z pierwotnym niedoborem odporności. Spośród nich 21 pacjentów wcześniej leczono w badaniu referencyjnym, a 6 pacjentów zostało po raz pierwszy włączone do badania. Obserwację pacjentów, którzy wcześniej uczestniczyli w badaniu referencyjnym prowadzono przez okres do 4,5 roku, a nowych pacjentów – przez 12 miesięcy. Pacjenci otrzymywali lek Kutakvig schematem co tydzień (25 pacjentów) lub raz na dwa tygodnie (2 pacjentów). Średnia rzeczywista dawka leku Kutakvig podawana pacjentowi wynosiła 0,127 g/kg u dzieci w wieku [≥ 2 i ˂ 6 lat], 0,210 g/kg u dzieci w wieku [≥ 6 i ˂ 12 lat], 0,160 g/kg u dzieci w wieku [≥ 12 i ˂ 17 lat] oraz 0,166 g/kg u dorosłych pacjentów. Pacjenci otrzymali łącznie 2777 wstrzyknięć (2740 co tydzień i 37 raz na dwa tygodnie). Zgłoszono jedną poważną infekcję bakteryjną typu bakteriemia/sepsa.

W celu kontroli bezpieczeństwa, tolerancji i skuteczności leku Kutakvig do prospektywnego, otwartego, wieloośrodkowego badania III fazy z trzema równoległymi grupami włączono 64 pacjentów z SPID (Zespół Pierwotnego Niedoboru Odporności) (59 dorosłych, 1 dziecko w wieku [≥ 2 i ˂ 6 lat], 2 dzieci w wieku [≥ 6 i ˂ 12 lat], 2 dzieci w wieku [≥ 12 i ˂ 17 lat] w wieku od 5 do 74 lat).

Po zakończeniu 4-tygodniowego okresu stabilizacji pacjenci przeszli do okresu leczenia z obserwacją trwającą 24 tygodnie i zostali przydzielone do jednej z 3 kohort:

• w kohorcie 1 oceniano zwiększoną objętość wstrzyknięcia w miejscu podania do maksymalnie 100 ml/miejsce;
• w kohorcie 2 oceniano zwiększoną szybkość wstrzyknięcia w miejscu podania do maksymalnie 100 ml/godz/miejsce lub maksymalną szybkość osiąganą przy użyciu pompy;
• w kohorcie 3 oceniano lek Kutakvig podawany schematem raz na dwa tygodnie, co odpowiada dwukrotnie większej dawce tygodniowej zależnej od masy ciała pacjenta (mg/kg).

Głównym punktem pierwotnym była ocena porównania ogólnych minimalnych poziomów IgG przy wstrzykiwaniach co tydzień i wstrzykiwaniach raz na dwa tygodnie, a także ocena bezpieczeństwa i tolerancji zwiększonej objętości wstrzyknięć i zwiększonej szybkości wstrzyknięć w każdym miejscu podania oraz dawkowania raz na dwa tygodnie.

Łącznie pacjenci otrzymali 1338 wstrzyknięć (386 w kohorcie 1, 396 w kohorcie 2, 556 w kohorcie 3). W kohorcie 1 (n = 15, dorośli) średnia maksymalna osiągnięta objętość wstrzyknięcia w miejscu podania wynosiła 69,4 ml/miejsce, a maksymalna objętość – 108 ml/miejsce. Jedna trzecia pacjentów (5/15; 33,3 %) otrzymała ≥ 90 % przewidywanej maksymalnej objętości 100 ml/miejsce, kolejna trzecia otrzymała od 50 % do ˂ 90 % przewidywanego maksimum, a ostatnia trzecia otrzymała ˂ 50 % przewidywanego maksimum. Mediana maksymalnej osiągniętej szybkości na pacjenta wynosiła 56,9 ml/godz. i wahała się w zakresie od 34,0 ml/godz. do 94,7 ml/godz.

W kohorcie 2 (n = 15, 13 dorosłych, 1 dziecko w wieku [≥ 6 i ˂ 12], 1 dziecko w wieku [≥ 12 i ˂ 17]) średnia maksymalna osiągnięta szybkość w miejscu podania wynosiła 42,1 ml/godz./miejsce, a maksymalna szybkość – 67,5 ml/godz./miejsce. 73,3 % pacjentów osiągnęło maksymalną szybkość w miejscu podania ˂ 50 % przewidywanej maksymalnej szybkości 100 ml/godz./miejsce, a reszta 26,7 % osiągnęła od 50 % do 75 % przewidywanej maksymalnej szybkości. Mediana maksymalnej osiągniętej szybkości na pacjenta wynosiła 135,0 ml/godz. i wahała się w zakresie od 51,4 ml/godz. do 192,0 ml/godz.

W kohorcie 3 (n = 34, 31 dorosłych pacjentów, 1 dziecko w wieku [≥ 2 i ˂ 6], 1 dziecko w wieku [≥ 6 i ˂ 12], 1 dziecko w wieku [≥ 12 i ˂ 17]) zaobserwowano spadek średnich ogólnych minimalnych poziomów IgG przy podawaniu dawki raz na dwa tygodnie (9,927 [2,0146] g/l) w porównaniu z poziomami osiąganymi przy podawaniu dawki co tydzień (10,364 [1,9632] g/l) (p = 0,0017; jednostronna 97,5 % dolna granica ufności [LCL] = -0,799). Mediana maksymalnej osiągniętej szybkości na pacjenta wynosiła 93,5 ml/godz. i wahała się w zakresie od 24,3 ml/godz. do 145,9 ml/godz.

Średnia rzeczywista dawka leku Kutakvig podawana w zależności od masy ciała wynosiła 0,143 g/kg w kohorcie 1, 0,157 g/kg w kohorcie 2 i 0,256 g/kg w kohorcie 3 odpowiednio.

W trakcie badania nie zgłoszono żadnych poważnych infekcji bakteryjnych, a ogólna częstość poważnych infekcji bakteryjnych wynosiła 0,00 na osobę-rok (górna granica 98 % CI [metoda alternatywna] = 0,135 [0,614 w kohorcie 1, 0,602 w kohorcie 2 i 0,244 w kohorcie 3]).

Pacjenci dziecięcy

Nie zaobserwowano żadnej różnicy we właściwościach farmakodynamicznych leku między dorosłymi pacjentami a pacjentami dziecięcymi.

Farmakokinetyka.

W badaniu klinicznym III fazy przeprowadzono podbadanie farmakokinetyczne (FK) z udziałem 37 pacjentów z zespołem pierwotnego niedoboru odporności (SPID). Próbki krwi do badania FK pobierano przed przejściem na lek Kutakvig (profil: FKIV), po 11 wstrzyknięciu leku Kutakvig (pierwszy profil PSH: FKpsh1) i po 28 wstrzyknięciu leku Kutakvig (drugi profil PSH: FKpsh2).

Celem podbadania FK było porównanie pól pod krzywą FK (AUCs) po podaniu dożylnym (WZW) i podskórnie (PSH), przy użyciu współczynnika korekcyjnego dawki (WWD) 1,5. Z wykorzystaniem modelu FK populacyjnego oceniano parametry FK i przeprowadzano symulacje.

Absorpcja i rozkład

Po podaniu podskórnemu leku Kutakvig maksymalne stężenia w surowicy osiągane są około po 2 dniach.

Dzięki stopniowej absorpcji podanie podskórne immunoglobuliny (PSHIG) prowadzi do bardziej płaskich profili i słabszych wahań w stanie równowagi w porównaniu z podaniem dożylnym immunoglobuliny (WZWIG): średnie maksymalne stężenie Cmax było niższe po PSHIG (13,2 + 3,4 g/l i 13,5 + 3,7 g/l dla FKpsh1 i FKpsh2 odpowiednio), niż po WZWIG (18,0+4,5 g/l).

W związku z tym średnie minimalne poziomy surowicy IgG i podklasy IgG były wyższe po podaniu PSH (11,5 i 11,7 g/l dla FKpsh1 i FKpsh2 odpowiednio; ogólny zakres wynosił od 6,5 do 18,9 g/l) w porównaniu z ogólnym zakresem na końcu okresu WZWIG (10,1 g/l; zakres: od 6,5 g/l do 14,3 g/l). Obliczona biodostępność po podaniu PSH wynosiła 75 %, co odpowiadało współczynnikowi korekcyjnemu dawki 1,3 w zależności od masy ciała w celu osiągnięcia tej samej AUC ekspozycji po PSHIG i WZWIG.

Modelowanie FK oraz symulacje przeprowadzone na podstawie danych uzyskanych w badaniu klinicznym z tygodniowym podawaniem dawki leku Kutakvig wskazują, że dawka skorygowana w zależności od masy ciała bez WWD dla niższej biodostępności przy podaniu PSH jest wystarczająca do utrzymania systemowego działania IgG w zakresie terapeutycznym przy interwałach podania do 1 tygodnia, a także przy częstszych niż raz w tygodniu (np. codziennych). Dłuższe interwały dawkowania (szczególnie przy niższych początkowych poziomach IgG) zwiększają ryzyko spadku IgG poniżej minimalnego poziomu 5 g/l.

Przykład: Zakładając początkowy poziom IgG 4,0 g/l i przejście z WZWIG do PSHIG z współczynnikiem stosunku dawek 1,0 przewidywano, że frakcja pacjentów z obniżeniem IgG poniżej minimalnego poziomu 5 g/l wzrośnie o 4% przy interwale dawkowania 2 tygodnie w porównaniu z 1,4% przy interwałach dawkowania ≤Q1W (raz w tydzień).

Eliminacja z organizmu

IgG i kompleksy IgG są niszczone w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego. Obliczono, że średni okres półtrwania IgG po podaniu leku Kutakvig u pacjentów z SPID wynosi około 16 (9,2**–** 36,3) dni, jak oszacowano w modelu FK populacyjnym, przy założeniu zerowego (brakującego) endogennego wytwarzania IgG.

Pacjenci dziecięcy

Nie zaobserwowano żadnej klinicznie istotnej różnicy między parametrami farmakokinetycznymi u dorosłych badanych pacjentów i badanych pacjentów dziecięcych z SPID.

Modelowanie FK oraz symulacja przeprowadzone na podstawie danych uzyskanych w badaniu klinicznym z tygodniowym podawaniem dawki leku Kutakvig wskazują, że dawka skorygowana w zależności od masy ciała jest wystarczająca do utrzymania systemowego działania IgG w zakresie terapeutycznym, niezależnie od wieku.

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Immunoglobuliny są zwykłymi składnikami osocza krwi ludzkiej. Badania przedkliniczne nie wykazały szczególnego ryzyka dla ludzi na podstawie zwykłych badań przedklinicznych bezpieczeństwa farmakologicznego i lokalnej tolerancji.

Ponieważ doświadczenie kliniczne nie potwierdza kancerogennego lub mutagennego potencjału immunoglobulin, nie przeprowadzono żadnych badań eksperymentalnych z udziałem heterogenicznych gatunków.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Jako terapia zastępcza u dorosłych i dzieci (w wieku 0–18 lat) w następujących stanach:

• pierwotny zespół niedoboru odporności (PID) z obniżoną produkcją przeciwciał (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
• wtórne niedobory odporności w przypadku ciężkich lub nawracających infekcji, gdy leczenie lekami przeciwbakteryjnymi jest nieskuteczne oraz stwierdzono niedostateczność specyficznych przeciwciał (SIC)* lub poziom surowicy IgG ˂ 4 g/l.

* SIC – niemożność osiągnięcia co najmniej 2-krotnego wzrostu miana przeciwciał IgG w odpowiedzi na szczepionki przeciwko polisacharydom pneumokokowym i antygenom polipeptydowym.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny z substancji pomocniczych wymienionych w sekcjach „Skład” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Kutakvig nie może być podawany dożylnie.

Nie należy również podawać leku do wewnątrzmięśniowo u pacjentów z ciężką trombocytopenią oraz innymi zaburzeniami krzepnięcia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Szczepionki przeciw wirusom o działaniu żywym

Podanie immunoglobuliny może osłabiać skuteczność szczepionek przeciw wirusom o działaniu żywym przeciwko takiem chorobom jak odrza, różyczka, świnka i ospa wietrzna przez okres od 6 tygodni do 3 miesięcy. Przed podaniem szczepionek przeciw wirusom o działaniu żywym należy zachować odstęp co najmniej 3 miesięcy od ostatniego podania tego leku. W przypadku szczepienia przeciwko odrze, takie osłabienie może trwać do 1 roku. Dlatego u pacjentów otrzymujących szczepionkę przeciw odrze należy sprawdzić stan przeciwciał.

Badanie zawartości glukozy we krwi

Kutakvig zawiera maltozę, która może być błędnie interpretowana jako glukoza przez niektóre systemy pomiaru stężenia glukozy we krwi. Z uwagi na możliwość fałszywie podwyższonych wyników stężenia glukozy, u pacjentów z cukrzycą do monitorowania lub badania poziomu glukozy we krwi należy stosować wyłącznie systemy zaprojektowane specjalnie do pomiaru stężenia glukozy we krwi.

Dzieci

Wymienione interakcje dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Lek został wyprodukowany z osocza krwi ludzkich dawców.

W każdej fiolce o pojemności 6 ml znajduje się 1 g ludzkiego immunoglobuliny normalnej.

W każdej fiolce o pojemności 10 ml znajduje się 1,65 g ludzkiego immunoglobuliny normalnej.

W każdej fiolce o pojemności 12 ml znajduje się 2 g ludzkiego immunoglobuliny normalnej.

W każdej fiolce o pojemności 20 ml znajduje się 3,3 g ludzkiego immunoglobuliny normalnej.

W każdej fiolce o pojemności 24 ml znajduje się 4 g ludzkiego immunoglobuliny normalnej.

W każdej fiolce o pojemności 48 ml znajduje się 8 g ludzkiego immunoglobuliny normalnej.

Zaleca się koniecznie zapisywanie nazwy i numeru serii produktu przy każdym podaniu leku Kutakvig, aby możliwe było śledzenie związku pomiędzy stanem pacjenta a podaną serią produktu.

Kutakvig przeznaczony jest wyłącznie do podania podskórnie. W przypadku przypadkowego wstrzyknięcia tego produktu do naczynia krwionośnego u pacjenta może rozwinąć się szok.

Należy ściśle przestrzegać zalecanej szybkości infuzji podanej w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Stan pacjenta wymaga ścisłej kontroli pod kątem pojawienia się jakichkolwiek objawów przez cały okres podawania leku.

Niektóre działania niepożądane mogą występować częściej u pacjentów, którzy po raz pierwszy otrzymują ludzką immunoglobulinę normalną lub rzadziej przy przejściu z innych produktów zastępczych na ludzką immunoglobulinę normalną, a także po długiej przerwie od poprzedniej iniekcji.

Można często uniknąć powikłań, jeśli:

• lek będzie podawany początkowo powoli (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”);
• zapewni się ścisłą kontrolę nad pacjentami pod kątem wykrycia jakichkolwiek objawów przez cały czas podawania iniekcji. W szczególności pacjenci, którzy wcześniej nie byli leczeni immunoglobuliną ludzką normalną, pacjenci, którzy przeszli z alternatywnego produktu immunoglobulinowego, oraz pacjenci, u których upłynął dłuższy okres od ostatniej iniekcji, powinni być poddawani ścisłej kontroli podczas pierwszej iniekcji oraz przez pierwszą godzinę po pierwszej iniekcji, aby w porę wykryć niepożądane objawy. Wszyscy pozostali pacjenci powinni być poddawani kontroli przez co najmniej 20 minut po podaniu leku.

W przypadku wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość podania lub przerwać iniekcję. W przypadku podejrzenia reakcji alergicznej lub anafilaktycznej należy natychmiast przerwać iniekcję. Leczenie zależy od rodzaju i ciężkości działania niepożądanego. W przypadku szoku należy zastosować standardową terapię przeciwszokową.

Wzmożona wrażliwość

Prawdziwe reakcje alergiczne występują rzadko. Są najbardziej prawdopodobne u pacjentów z przeciwciałami przeciwko immunoglobulinie A (IgA), których należy leczyć z nadzwyczajną ostrożnością. Pacjenci z przeciwciałami przeciwko IgA, u których podskórne stosowanie produktów IgG pozostaje jedyną opcją leczenia, powinni być leczeni lekiem Kutakvig wyłącznie pod ścisłym nadzorem medycznym.

Czasami immunoglobulina ludzka normalna może spowodować spadek ciśnienia tętniczego z reakcją anafilaktyczną nawet u pacjentów, którzy wcześniej byli leczeni immunoglobuliną ludzką normalną.

Tromboembolia

Zaobserwowano powikłania tromboemboliczne tętnicze i żylne, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, głębokie zakrzepienie żył i zatorowość płucną, związane ze stosowaniem immunoglobulin. Przed podaniem immunoglobulin pacjenci powinni mieć odpowiednie nawodnienie organizmu. Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów z istniejącymi wcześniej czynnikami ryzyka powikłań trombotycznych (takimi jak wiek, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, wywiad chorób naczyniowych lub powikłań trombotycznych, nabyte lub dziedziczne zaburzenia trombofilii, długotrwałe okresy bezruchu, ciężka hipowolemia, choroby zwiększające lepkość krwi).

Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach powikłań tromboembolicznych, takich jak trudności w oddychaniu, ból i obrzęk kończyny, ogniskowe objawy neurologiczne oraz ból w klatce piersiowej, i zalecić im natychmiastowe zgłoszenie się do lekarza w przypadku wystąpienia takich objawów.

Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAZ)

Zgłoszono zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związany z leczeniem immunoglobuliną podawaną podskórnie; objawy zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin do 2 dni po leczeniu. Przeciągnięcie leczenia immunoglobuliną może prowadzić do ustąpienia ZAZ w ciągu kilku dni bez jakichkolwiek następstw.

Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach, takich jak silny ból głowy, sztywność karku, senność (apacja), gorączka, fotofobia, nudności i wymioty.

Dysfunkcja nerek / niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony nerek u pacjentów otrzymujących leczenie immunoglobuliną, szczególnie tych produktów, które zawierają sacharozę (produkt Kutakvig nie zawiera sacharozy). Do ciężkich działań niepożądanych należą ostre niewydolność nerek, martwica kanalików nerkowych, niefropatia kanalików proksymalnych oraz nefroza osmotyczna.

Czynniki zwiększające ryzyko powikłań nerkowych obejmują m.in. istniejącą wcześniej niewydolność nerek, cukrzycę, hipowolemię, współistniejącą terapię lekami nefrotoksycznymi, wiek powyżej 65 lat, sepsę, zwiększoną lepkość i paraproteinemię.

Hemoliza

Produkty IgG mogą zawierać przeciwciała grupowe krwi, które mogą działać jako hemolizyny i powodować in vivo pokrycie erytrocytów immunoglobuliną, dając pozytywny wynik bezpośredniego testu antyglobulinowego (próba Coombsa), i rzadko mogą powodować hemolizę.

Należy kontrolować stan odbiorców preparatów immunoglobulinowych pod kątem pojawienia się objawów klinicznych hemolizy.

Wpływ na badania serologiczne

Po podaniu immunoglobuliny przejściowe zwiększenie liczby różnych przeciwciał, które pasywnie dostają się do krwi pacjenta, może prowadzić do uzyskania fałszywie pozytywnych wyników w badaniach serologicznych.

Pasywne dostarczanie przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytarzym, np. A, B, D, może wpływać na niektóre badania serologiczne przeciwciał antyerytrocytarnych, takie jak bezpośredni test antyglobulinowy (DAT, próba Coombsa).

Przekazywanie mikroorganizmów

Standardowe środki zapobiegania i zapobiegania infekcjom wynikającym ze stosowania leków wytworzonych z krwi lub osocza ludzkiego obejmują selekcję dawców, badanie indywidualnych porcji krwi dawcy i pul osocza w celu wykrycia specyficznych markerów infekcji, a także stosowanie w procesie produkcji skutecznych metod inaktywacji/usuwania wirusów. Pomimo tego, przy przepisywaniu leków wytworzonych z krwi lub osocza ludzkiego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przekazania patogenów infekcyjnych. Dotyczy to również nieznanych lub nowych wirusów oraz innych patogennych mikroorganizmów.

Środki podejmowane uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak wirus HIV, wirus zapalenia wątroby B (HBV), wirus zapalenia wątroby C (HCV).

Skuteczność podejmowanych środków może być ograniczona wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby A (HAV) i parwowirus B19.

Istnieje obiecujące doświadczenie kliniczne dotyczące braku możliwości przekazania zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19 razem z immunoglobulinami, a także istnieje założenie, że zawartość przeciwciał jest ważnym składnikiem bezpieczeństwa wirusowego.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Wymienione szczególne wskazówki i środki ostrożności dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Zawartość maltozy

Ten lek zawiera maksymalnie 90 mg maltozy jako substancji pomocniczej na 1 ml roztworu. Wpływ maltozy na badania określające stężenie glukozy we krwi może prowadzić do fałszywie zwiększonych wyników glukozy i, odpowiednio, do nieuzasadnionego (niedopuszczalnego) podania insuliny, co może być przyczyną grożącej życiu hipoglikemii i mieć skutki śmiertelne. Ponadto przypadki prawdziwej hipoglikemii mogą pozostać nieuleczane, jeśli stan hipoglikemiczny jest maskowany przez fałszywie zwiększone wyniki glukozy (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje współdziałania”).

Zawartość sodu

Ten lek zawiera 33,1 mg sodu w fiolce o pojemności 48 ml roztworu do wstrzykiwań i 13,8 mg sodu w fiolce o pojemności 20 ml roztworu do wstrzykiwań, co odpowiada odpowiednio 1,7 % i 0,7 % zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu dla dorosłych, wynoszącego 2 g.

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania i utylizacji

Lek należy doprowadzić do temperatury pokojowej lub temperatury ciała przed użyciem.

Produkt należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności zanieczyszczeń mechanicznych (cząstek stałych) i odbarwienia przed zastosowaniem.

Nie wolno stosować roztworów, które są zmętniałe lub zawierają osad.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z wymogami lokalnych organów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania tego leku u kobiet w ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego należy przepisywać go z ostrożnością kobietom w ciąży i karmiącym piersią. Wykazano, że preparaty immunoglobulin przenikają przez łożysko, w większym stopniu w trzecim trymestrze ciąży. Doświadczenie kliniczne z zastosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, płód lub noworodka.

Karmienie piersią

Immunoglobuliny wydzielają się w mleko matki i mogą wspomagać ochronę niemowlęcia przed patogennymi mikroorganizmami przenikającymi przez błonę śluzową.

Plodność

Doświadczenie kliniczne z zastosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn może być zmniejszony w przypadku wystąpienia działań niepożądanych związanych z lekiem Kutakvig. Pacjenci, u których występują działania niepożądane podczas leczenia, powinni odczekać do całkowitego ustąpienia tych objawów przed prowadzeniem pojazdów i pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie zastępcze należy rozpoczynać i kontrolować pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu immunodeficytów.

Dawki

Dawka i schemat dawkowania zależą od wskazania.

Terapia zastępcza

Ten lek należy podawać podskórnie.

W przypadku terapii zastępczej dawkę należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od charakterystyki farmakokinetycznej i odpowiedzi klinicznej (reakcji na leczenie). Kutakvig można podawać w stałych odstępach czasu, począwszy od codziennego podawania, a kończąc na podawaniu co dwa tygodnie. Poniżej przedstawione schematy dawkowania są zalecanymi wskazówkami.

Schemat dawkowania powinien zapewnić osiągnięcie minimalnego stężenia IgG (określanego tuż przed kolejną infuzją) co najmniej 5–6 g/l oraz utrzymanie tego parametru w granicach wartości referencyjnych surowicy IgG odpowiednich dla wieku pacjenta. Może być konieczne podanie dawki nasyceniowej (wysokiej dawki) nie mniejszej niż 0,2–0,5 g/kg masy ciała (1,2–3,0 ml/kg). Może być konieczne podzielenie tej dawki na kilka podań w ciągu kilku dni, przy czym maksymalna dawka dobową wynosi 0,1–0,15 g/kg.

Terapia zastępcza w pierwotnych zespółach immunodeficytowych (jak podano w sekcji „Wskazania”)

Po osiągnięciu stabilnych stężeń IgG dawki utrzymujące są podawane w stałych odstępach czasu w celu osiągnięcia kumulacyjnej (łącznej) miesięcznej dawki około 0,4–0,8 g/kg (2,4–4,8 ml/kg). Dla każdej pojedynczej dawki może być konieczne wykorzystanie innej lokalizacji anatomicznej (miejsca).

Minimalne stężenia IgG należy mierzyć i oceniać razem z częstością występowania infekcji. Aby zmniejszyć częstość infekcji, może być konieczne zwiększenie dawki i osiągnięcie wyższych minimalnych stężeń.

Terapia zastępcza w wtórnych immunodeficytach (jak podano w sekcji „Wskazania”)

Zalecaną dawkę podaje się w stałych odstępach czasu (około raz w tygodniu), aby osiągnąć kumulacyjną (łączną) miesięczną dawkę około 0,2–0,4 g/kg (1,2–2,4 ml/kg). Dla każdej pojedynczej dawki może być konieczne wykorzystanie innej lokalizacji anatomicznej (miejsca).

Minimalne stężenia IgG należy mierzyć i oceniać razem z częstością występowania infekcji. W razie potrzeby dawkę należy dostosować, aby osiągnąć optymalną ochronę przed infekcjami. Może być konieczne zwiększenie dawki u pacjentów z trwającą infekcją; u pacjentów bez infekcji można rozważyć zmniejszenie dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku

Ponieważ dawkę ustala się z uwzględnieniem masy ciała i dostosowuje do odpowiedzi na leczenie oraz rozpoznania, uważa się, że dawka dla pacjentów w podeszłym wieku nie różni się od dawki dla pacjentów w wieku od 18 do 65 lat. W badaniu klinicznym lek Kutakvig oceniano u 17 pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Do osiągnięcia pożądanych stężeń IgG w surowicy nie były potrzebne specjalne dawki.

Sposób stosowania

Stosować wyłącznie do podania podskórnego.

W przypadku leczenia w domu, rozpoczęcie i kontrolę podawania iniekcji podskórnych powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w opiece nad pacjentami leczonymi w domu. Pacjenta i/lub opiekuna należy poinformować i nauczyć, jak korzystać z urządzenia do infuzji, jak wykonać procedurę podania, jak przeprowadzić obróbkę antyseptyczną, jak prowadzić dziennik leczenia oraz jak rozpoznać i jakie działania należy podjąć w przypadku poważnych działań niepożądanych.

Lek Kutakvig można podawać w następujących miejscach: brzuch, uda, ramię oraz boczna powierzchnia uda.

Szybkość infuzji

Dostosowanie szybkości i objętości infuzji do miejsca podania opiera się na tolerancji pacjenta.

Zalecana początkowa szybkość podania wynosi 15 ml/godz./miejsce dla pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali immunoglobuliny do podania podskórnego. Pacjentom, którzy już otrzymywali immunoglobulinę do podania podskórnego i przeszli na lek Kutakvig, zaleca się rozpoczęcie infuzji z szybkością stosowaną wcześniej. W kolejnych infuzjach, jeśli są dobrze tolerowane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), szybkość infuzji można stopniowo zwiększać o około 10 ml/godz./miejsce co 2–4 tygodnie u dorosłych (masa ciała ≥ 40 kg) i do 10 ml/godz./miejsce co 4 tygodnie u dzieci (masa ciała < 40 kg) (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po osiągnięciu przez pacjenta pełnej dawki w miejscu podania z maksymalną szybkością, można rozważyć zwiększenie szybkości kolejnych infuzji, aż do osiągnięcia maksymalnej szybkości podania 67,5 ml/godz./miejsce u dorosłych i 25 ml/godz./miejsce u dzieci (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Można jednocześnie stosować więcej niż jedno urządzenie do infuzji.

Objętość infuzji na miejsce podania

Ilość leku podawanego w danym miejscu może się różnić. U dzieci miejsce podania można zmieniać co każde 5–15 ml. U dorosłych dawki powyżej 30 ml można dzielić zgodnie z preferencjami pacjenta. Nie ma ograniczeń dotyczących liczby miejsc podania. Miejsca podania powinny być oddalone od siebie o co najmniej 5 cm.

Dzieci.

Dawka dla dzieci (w wieku 0–18 lat) nie różni się od dawki dla dorosłych, ponieważ dawkę dla każdego wskazania podaje się z uwzględnieniem masy ciała i dostosowuje do odpowiedzi na leczenie zgodnie z wskazaniami terapii zastępczej.

Przedawkowanie.

Skutki przedawkowania są nieznane.

Niepożądane działania

Skrócony przegląd profilu bezpieczeństwa

Niepożądane reakcje mogą występować rzadziej, takie jak dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, artrologia (ból stawów), niskie ciśnienie krwi oraz umiarkowany ból w odcinku lędźwiowym.

Rzadko immunoglobuliny ludzkie normalne mogą powodować nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, a w pojedynczych przypadkach – nawet wstrząs anafilaktyczny, nawet jeśli u pacjenta wcześniej nie stwierdzono nadwrażliwości na wcześniejsze podanie leku.

Reakcje w miejscu podania: obrzęk, ból, zaczerwienienie, zwapnienie, uczucie ciepła w miejscu podania, siniaki i wysypka mogą występować często. Częstość takich reakcji zazwyczaj zmniejsza się w trakcie trwania leczenia.

Informacje dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ryzyka przeniesienia mikroorganizmów znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Lista niepożądanych działań w formie tabeli

Dane dotyczące bezpieczeństwa klinicznego leku Kutakvig u pacjentów z pierwotnym niedoborem odporności oparte są na badaniu wspornym, otwartym, prospektywnym, wieloośrodkowym z jedną grupą równoległą fazy III (n = 75, 4462 infuzji), prospektywnym, otwartym, wieloośrodkowym badaniu z jedną grupą równoległą fazy III (n = 27, 2777 infuzji) oraz otwartym, wieloośrodkowym badaniu z trzema grupami równoległymi fazy III (n = 64, 1338 infuzji).

Poniżej przedstawioną tabelę sporządzono zgodnie z klasyfikacją układów narządów (SOC) oraz preferowanymi terminami słownika medycznego MedDRA stosowanego w działalności regulacyjnej.

Częstość występowania niepożądanych działań na jednego pacjenta szacowano zgodnie z następującymi umownymi oznaczeniami: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1 000 do < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszania się ich nasilenia.

Częstość występowania niepożądanych działań na jednego pacjenta oraz na jedną infuzję w badaniach klinicznych z lekiem Kutakvig

Poniższe działania niepożądane zostały zidentyfikowane podczas stosowania leku Kutakvig po rejestracji. Ponieważ doniesienia o tych działaniach niepożądanych były dobrowolne i pochodziły od nieokreślonej liczby pacjentów, nie zawsze jest możliwe wiarygodne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z wpływem leku.

Lista ta nie obejmuje działań, o których już wcześniej raportowano w badaniach klinicznych z udziałem leku Kutakvig:

Zgłaszano następujące dodatkowe działania niepożądane podczas podskórnej aplikacji leków immunoglobulinowych po rejestracji: obrzęk twarzy, drżenie, bladość, skurcz oskrzeli, duszność (trudności w oddychaniu), kaszel, biegunka, pokrzywka, wysypka, zaczerwienienie (zawroty głowy), uczucie gorąca, uczucie zimna, osłabienie (ogólne osłabienie), choroba typu grypowego, złe samopoczucie, ból w miejscu wstrzyknięcia, uczucie ściskania w gardle, meningitis aszeptyczny.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Należy oczekiwać, że częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Po pierwszym otwarciu fiolki lek należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać fiolkę w zewnętrznej tekturowej opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przez okres ważności preparat można przechowywać w temperaturze pokojowej (poniżej 25 °C) do 9 miesięcy bez ponownego przechowywania w lodówce w tym okresie; preparat należy zutylizować, jeśli nie został użyty po przechowywaniu poza lodówką.

Niezgodność.

Z uwagi na brak badań zgodności niniejszy lek nie może być mieszany z innymi lekami.

Opakowanie. 6 ml, 10 ml, 12 ml, 20 ml, 24 ml lub 48 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce.
1 fiolka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

1. Octapharma AB.
2. Octapharma Pharmazeutika Produktionsges. m.b.H.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

1. Lars Forssells gata 23, Sztokholm, 11275, Szwecja.
2. Oberlaaer Straße 235, 1100 Wiedeń, Austria.