Kustodiol

INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leku KUSTODIOL

SkÅ ad:

Substancje czynne: sodium chloride, potassium chloride, magnesium chloride, histidine, histidine hydrochloride, tryptophan, mannitol, calcium chloride, α-ketoglutaric acid;

1000 ml roztworu zawiera: sodu chlorku 0,8766 g, potasu chlorku 0,671 g, magnezu chlorku, heksahydrat 0,8132 g; histydyny 27,9289 g, histydyny hydrochloroku, monohydrat 3,7733 g; tryptofanu 0,4085 g, manitolu 5,4651 g, wapnia chlorku, dwuhydrat 0,00221 g; kwasu α-ketoglutaminowego 0,1461 g;

Substancje pomocnicze: potasu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do przetaczania.

GÅówne cechy fizykochemiczne: przezroczysty roztwór bladożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Roztwory rozcieÅ„czajÄ ce i Å›rodki do rozcieÅ„czania, w tym Å›rodki do przemywania. Kod ATC V07A B.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika.

Kustodiol przedłuża tolerancję na niedokrwienie w narządach wymagających ochrony, przede wszystkim na dwie sposoby:

1. Skład elektrolitowy Kustodiolu hamuje proces metabolizmu komórek narządów. W ten sposób zapotrzebowanie narządów na energię zmniejsza się do minimalnego poziomu.
2. Produkcja energii beztlenowej jest ograniczona wskutek zwiększonego opóźnienia glikolizy spowodowanego obniżeniem pH, wynikającym z akumulacji kwasu mlekowego. Bufor histydyna/hydrochloran histydyny opóźnia obniżenie pH w tkankach podczas niedokrwienia narządu. W tym przypadku udział produkcji beztlenowej energii glikolitycznej wzrasta.

Kwas α-ketoglutargowy jest substratem do produkcji energii tlenowej. Triptofan wykazuje działanie membranoprotekcyjne.

Mannitol zapobiega powstawaniu obrzęków komórkowych. Całkowita osmolalność roztworu jest nieco niższa niż normalna osmolalność osocza i przestrzeni wewnątrzkomórkowej.

Farmakokinetyka.

W zależności od rodzaju i czasu trwania zabiegu operacyjnego, metod operacyjnych oraz masy ciała pacjenta, objętość leku wprowadzanego do krążenia ogólnego może wahać się od 0,1 do 3 l. Kwas α-ketoglutargowy metabolizowany jest głównie w cyklu kwasu cytrynowego. Histydyna i tryptofan metabolizowane są głównie w wątrobie, ale częściowo wydalane nerkami.

Mannitol wydzielany jest w niezmienionej postaci drogą nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Kardioplegia podczas zabiegów kardiochirurgicznych.
• Ochrona narządów podczas operacji z zastosowaniem ischemii (serce, nerki, wątroba).
• Przechowywanie narządów do przeszczepienia (serce, nerki, wątroba, płuca, trzustka), w tym przeszczepów tętniczych i żylnych.
• Ochrona wielu narządów.

Przeciwwskazania.

Obecnie nieznane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z lekami stosowanymi zazwyczaj przed operacją w kardiologii (glikozydy, diuretyki, nitraty, leki przeciwhypertensyjne, blokery betaadrenergiczne oraz antagoniści wapnia) są nieznane. Kustodiol nie może być mieszany z innymi lekami.

Szczególne środki ostrożności.

Kustodiol nie jest przeznaczony do żadnych rodzajów wstrzyknięć ani infuzji.

Pełne zatrzymanie pracy mięśnia sercowego czyni go bardzo wrażliwym na nadmierne rozciąganie. Aby temu zapobiec, należy zapewnić odpowiednie odpływanie leku z komory serca oraz nie przekraczać zalecanych objętości i ciśnienia perfuzji. Szczególnie ważne jest to podczas operacji serca u niemowląt i dzieci. W przypadku niewystarczającego schłodzenia roztworu do perfuzji podczas kardioplegii może wystąpić tzw. „paradoks wapniowy”, prowadzący do śmierci komórek mięśnia sercowego po jego ochronie. Roztwór zawsze musi być odpowiednio schłodzony przed użyciem.

Zastosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży ani u karmiących piersią. Stosowanie leku w okresie ciąży lub karmienia piersią możliwe jest tylko wtedy, gdy korzyść dla kobiety przewyższa ryzyko dla płodu lub dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek stosuje się wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

1. Serce
   • Temperatura roztworu 5–8 °C.
   • Objętość perfuzji: 1 ml/min/g obliczeniowej masy serca;

(dla dorosłych normalna masa serca wynosi około 0,5 % masy ciała, dla dzieci – około 0,6 %).

• Ciśnienie perfuzji (powinno odpowiadać ciśnieniu w korzeniu aorty):

dla dorosłych początkowe ciśnienie wynosi 140–150 cm słupa wody powyżej poziomu serca, co odpowiada 100–110 mm Hg; po zatrzymaniu serca ciśnienie należy obniżyć do 50–70 cm słupa wody powyżej poziomu serca, co odpowiada 40–50 mm Hg;

dla noworodków i niemowląt początkowe ciśnienie wynosi 110–120 cm słupa wody powyżej poziomu serca, co odpowiada 80–90 mm Hg; po zatrzymaniu serca ciśnienie należy obniżyć do 40–50 cm słupa wody powyżej poziomu serca, co odpowiada 30–40 mm Hg. U pacjentów z ciężkim miażdżycą wieńcową należy utrzymywać nieco wyższe ciśnienie przez dłuższy okres czasu.

• Czas perfuzji:

przy wskazanym dawkowaniu i ciśnieniu czas perfuzji wynosi około 6–8 minut. Aby zapewnić wyrównanie przestrzeni zewnątrzkomórkowej, czasu tego nie wolno skracać.

• Metody perfuzji:

perfuzja hydrostatyczna z ciągłym kontrolowaniem czasu i wysokości nad poziomem serca lub perfuzja za pomocą pompy perfuzyjnej z kontrolą czasu i ciśnienia w korzeniu aorty.

• Reparfuzja kardioplegiczna:

jeśli konieczna jest reparfuzja, należy zapewnić schłodzenie roztworu do 5–8 °C dla pierwotnej perfuzji. Czas każdej reparfuzji powinien wynosić 2–3 minuty; w każdym przypadku ciśnienie perfuzji musi odpowiadać ciśnieniu w ostatniej minucie pierwotnej kardioplegicznej perfuzji serca. Jednoczesna ogólnoustrojowa hipotermia (27–29 °C) z tolerancją niedokrwienia serca przy użyciu aparatu „serce-płuco” jest dobrze tolerowana przez 180 minut po zaciśnięciu aorty.

• Transport:

jeśli serce perfuzowane lekiem jest przeznaczone do przeszczepienia, należy je umieścić w pojemniku z ochłodzonym lekiem (2–4 °C) w celu zapewnienia ochrony do momentu implantacji u biorcy.

1. Nerki
   • Temperatura roztworu 5–8 °C;
   • Objętość perfuzji: 1,5 ml/min/g obliczeniowej wagi nerki (normalna waga nerki dorosłego – około 150 g);
   • Ciśnienie perfuzji (tętnica nerkowa):

120–140 cm słupa wody powyżej poziomu nerki, co odpowiada 90–110 mm Hg na końcu katetera perfuzyjnego w tętnicy nerkowej.

• Czas perfuzji:

przy wskazanym dawkowaniu i ciśnieniu czas perfuzji wynosi około 8–10 minut. Czas ten jest konieczny do wyrównania przestrzeni zewnątrzkomórkowej nerki (w tym tkanki międzykomórkowej i układu kanalików nerkowych). Czasu tego nie wolno skracać.

• Dodatkowe środki:

dla zapewnienia optymalnego wykorzystania właściwości ochronnych leku dla nerek ważne jest zapewnienie intensywnego moczowania przed rozpoczęciem perfuzji (za pomocą środków farmakologicznych i/lub nawodnienia pacjenta).

• Metody perfuzji:

perfuzja hydrostatyczna z kontrolą czasu i wysokości nad poziomem nerki lub perfuzja z użyciem pompy perfuzyjnej z kontrolą czasu i ciśnienia na końcu katetera perfuzyjnego.

• Transport:

jeśli nerka perfuzowana lekiem jest przeznaczona do przeszczepienia, należy ją przechowywać w pojemniku z ochłodzonym do 2–4 °C lekiem w celu zapewnienia ochrony. Ochrona ta trwa do 48 godzin.

1. Wątroba
   • Temperatura roztworu 0–4 °C;
   • Objętość perfuzji:

jeśli konieczne jest jednoczesne zachowanie wątroby, trzustki i nerek (jednym blokiem) u dawcy organów, wymagana objętość perfuzji lekiem wynosi 150–200 ml/kg masy ciała. Dla tej ogólnej ochrony odpowiada to objętości perfuzji 8–12 l ochłodzonego leku u pacjenta o masie ciała 70–80 kg.

• Ciśnienie perfuzji:

stosuje się perfuzję pod ciśnieniem hydrostatycznym (pojemnik umieszczony na wysokości 1 m nad poziomem serca).

• Czas perfuzji:

przy wskazanym dawkowaniu i ciśnieniu czas perfuzji wynosi około 10–15 minut, ale w każdym przypadku nie mniej niż 8 minut.

• Dodatkowe środki:

u dawcy organów przed rozpoczęciem perfuzji konieczna jest pełna heparynizacja krwi.

• Metoda perfuzji:

leko wprowadza się do aorty nerkowej lub tętnicy biodrowej dawcy organów za pomocą odpowiednio przygotowanej rurki perfuzyjnej (układ wolny od powietrza). Jednocześnie z rozpoczęciem perfuzji chirurg otwiera żyłę kawę dolną pacjenta. To pozwala roztworowi swobodnie odpływać. Całą objętość roztworu wprowadza się przez aortę brzuszną, dzięki czemu wszystkie narządy jamy brzusznej są objęte ochroną. Przewody żółciowe (wewnątrz lub na zewnątrz ciała) należy dokładnie przemyć co najmniej 100 ml ochłodzonego leku za pomocą cienkiego katetera.

Jeśli konieczne jest usunięcie wyłącznie wątroby lub jej części (np. u żywego dawcy) bez innych organów, objętość perfuzji należy odpowiednio zmniejszyć. Czas perfuzji nie może być krótszy niż 8 minut i zazwyczaj wynosi 10–15 minut. W tym przypadku należy zapewnić odpowiednią perfuzję zarówno dla krążenia tętniczego, jak i wrotnego przez żyły.

• Przeszczepienie:

jeśli konieczny jest transport organu do przeszczepienia, po usunięciu wątrobę należy umieścić w pojemniku z ochłodzonym lekiem. Organ należy całkowicie zanurzyć w ochłodzonym Kustodiolu. Ogólną zaleceniem jest, że czas niedokrwienia nie powinien przekraczać 12–15 godzin w normalnych warunkach. Jeśli wątroba ma działać na miejscu usuniętego organu (np. w celu enukleacji guza), należy ją przechowywać w ochłodzonym leku przez cały czas procedury. Bezpośrednio po zakończeniu tzw. „procedury na stole” wątroba jest aurotransplantowana.

1. Ochrona trzustki

Dla ochrony trzustki temperatura roztworu, objętość, ciśnienie i czas perfuzji oparte są na zaleceniach podanych w punkcie „3. Wątroba”, w tym również dla dawcy organu.

1. Przeszczepienie żył i/lub tętnic

Przeszczep wybranych fragmentów żył (zazwyczaj część dużej żyły podskórnej) lub tętnic (zazwyczaj część tętnicy piersiowej wewnętrznej) ochładza się i przechowuje w ochłodzonym roztworze leku (około 50–100 ml) w temperaturze 5–8 °C. Po usunięciu z roztworu fragment żyły lub tętnicy jest natychmiast wszczepiany.

1. Ochrona wielu narządów

Główne techniczne środki perfuzji są obecnie w większości ustandaryzowane i opisane w odpowiednich podręcznikach chirurgicznych. W świecie najczęściej stosuje się perfuzję pod ciśnieniem atmosferycznym z wykorzystaniem systemów perfuzyjnych o jak największej pojemności. Nawet przy niskich temperaturach Kustodiol charakteryzuje się wyjątkowo niską lepkością. To pozwala wprowadzać duże objętości przy niskim ciśnieniu i niskich temperaturach wymaganych do przeprowadzenia perfuzji.

Ochrona wielu narządów za pomocą Kustodiolu nie ogranicza się do objętości perfuzji, ale opiera się na minimalnym czasie perfuzji, który powinien wynosić 8–10 minut. Oznacza to, że wprowadzenie dużych objętości ochłodzonego Kustodiolu (0–4 °C) pozwala szybko osiągnąć skuteczne ochłodzenie i w ten sposób zapewnić ochronę narządów przez dłuższy czas.

1. Transport organu dawcy

Środki techniczne zapewniające hipotermiczną konserwację są różne w każdej placówce leczniczej, „technika potrójnego opakowania” jest obecnie szeroko stosowana we wszystkich krajach. Organ usunięty u dawcy jest zazwyczaj transportowany do biorcy w specjalnie zaprojektowanym, zależnie od jego rozmiaru (serce/nerki), sterylnym worku, w którym organy znajdują się w lodowatym roztworze perfuzyjnym Kustodiol. Organ musi być całkowicie pokryty roztworem. Worek szczelnie zamyka się taśmą klejącą lub innym podobnym urządzeniem i umieszcza w drugim pojemniku, który również jest napełniony roztworem perfuzyjnym Kustodiol, aby uniknąć jakichkolwiek uszkodzeń materiału izolacyjnego lub dostania się powietrza. Organ objęty ochroną podwójnego opakowania umieszcza się w sterylnym plastikowym pojemniku i szczelnie zamyka pokrywką. Ten pojemnik umieszcza się wewnątrz transportowego pudełka napełnionego lodem. Obowiązkowo dołącza się informacje o dawcy, kopie raportów laboratoryjnych oraz próbki krwi dawcy. Transport organu dawcy w roztworze perfuzyjnym Kustodiol powinien być jak najszybszy.

Dzieci. Stosować u dzieci od pierwszych dni życia.

Przedawkowanie.

Wniknięcie dużych objętości leku do dużego obiegu krążenia może prowadzić do nadmiernego zwiększenia objętości krążenia i powodować zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokalcemia, hiponatremia, hiper magnezemia, hiperkaliemia). Zaleca się regularny monitoring elektrolitów w surowicy krwi.

W ciągu pierwszych 24 godzin możliwe jest wzrost stężenia tryptofanu i histydyny w osoczu krwi. Nie zgłoszono działań niepożądanych dotyczących metabolizmu.

Działania niepożądane.

Nieznane.

Termin ważności. 1 rok.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nieznana.

Opakowanie.

Po 500 ml lub 1000 ml w butelkach szklanych; po 2 l lub 5 l w workach; lub po 1 l w worku umieszczonym w opakowaniu próżniowym; po 1 worku w opakowaniu próżniowym, umieszczonym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę. Do stosowania w warunkach szpitalnych.

Producent.

Dr. Franz Kohler Chemie GmbH, Niemcy / Dr. Franz Kohler Chemie GmbH, Germany.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Werner-von-Siemens-Strasse 14-28, 64625 Bensheim, Niemcy.

Wnioskodawca.

Dr. Franz Kohler Chemie GmbH, Niemcy / Dr. Franz Kohler Chemie GmbH, Germany.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Werner-von-Siemens-Strasse 14-28, 64625 Bensheim, Niemcy.

W przypadku wystąpienia niepożądanych objawów, działań niepożądanych lub braku działania terapeutycznego należy powiadomić upoważniony organ lub Kontaktową Osobę Dr. Franz Kohler Chemie GmbH, odpowiedzialną za farmakonadzór na Ukrainie, na adres e-mail [email protected] lub telefonicznie pod numerem (044) 585-04-60.