INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA CELÓW MEDYCZNYCH LEKU KORSAR® MONO (CORSAR MONO)

Skład:

substancja czynna: walzartan;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 80 mg lub 160 mg walzartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearyna magnezu;

powłoka filmowa: hipomeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe tabletki od białego do prawie białego koloru, o gładkiej powierzchni, powleczone powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki oddziałujące na układ renina-angiotensyna. Proste leki będące antagonistami angiotensyny II. Walzartan. Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan jest aktywnym, specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II, przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane działanie angiotensyny II. Podwyższony poziom angiotensyny II we krwi osocza po blokadzie receptorów AT1 przez walsartan może stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, natomiast ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II oraz rozkłada bradykininę. Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; trwałość działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie miał on istotnego wpływu na poziom cholesterolu całkowitego, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy we krwi.

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność walsartanu, podobnie jak kaptoprilu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawale mięśnia sercowego. Walsartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także nawracającego zawału mięśnia sercowego. Walsartan pozytywnie wpływał na wskaźnik czasu po przebytym ostrym zawałach mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzącej do śmiertelnego skutku.

Dzieci

Efekt antyhipertensyjny walsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnych ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku 6–18 lat oraz u 165 dzieci w wieku 1–6 lat. Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania dzieciom w wieku od 6 lat

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku 6–16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10 mg, 40 mg lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20 mg, 80 mg i 160 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2. tygodnia walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mm Hg od poziomu wyjściowego odpowiednio.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania dzieciom do 6 roku życia

Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walsartan osiąga maksymalne stężenie we krwi osocza (Cmax) w ciągu 2–4 godzin, w postaci roztworu – w ciągu 1–2 godzin. Średnia absolutna dostępność biochemiczna tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) walsartanu o około 40% i Cmax – o około 50%, mimo to stężenia walsartanu we krwi osocza od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład

Objętość rozkładu walsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie rozkłada się szeroko w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biotransformacja

Walsartan nie ulega znacznej metabolizacji, ponieważ tylko około 20% dawki wydalane jest w postaci metabolitów. W osoczu wykryto niskie stężenia metabolitu hydroksy (poniżej 10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter wielu ekspozycyjnych (T½α < 1 godzina i T½ß około 9 godzin). Walsartan jest wydalany głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz nerkami z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po dożylnej iniekcji klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/godz, a klirens nerkowy – 0,62 l/godz (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca oraz u zdrowych ochotników jest podobny. Wskaźniki AUC i Cmax walsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej klinicznego zakresu dawkowania (od 40 mg do 160 mg dwa razy dziennie). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens walsartanu po doustnym podaniu wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci starsi

U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walsartanu był nieco silniejszy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością tym pacjentom. Walsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Około 70% wchłoniętej dawki leku wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walsartan nie ulega znacznej biotransformacji i, jak można się spodziewać, wpływ systemowy walsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku żółtaczki nie jest wymagana korekta dawki walsartanu. Wykazano, że u pacjentów z cyrozą żółciową wątroby lub obturacją dróg żółciowych AUC walsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci

W trakcie badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z analogicznym klirens u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu we krwi osocza.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza

Leczenie hipertensji tętniczej u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale serca

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją rozkurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów ACE, lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami ACE, gdy nie można stosować β-blokerów.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na walsartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptorów angiotensyny II;
• jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym leku Korsar® Mono, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I lub II) lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eSzFK) < 60 ml/min);
• brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy blokerów receptorów angiotensyny-II (ARB), inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub aliskirenu

Stosowanie równoczesne leków z grupy ARB, w tym leku Korsar® Mono, z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu nie jest zalecana. Jeśli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym leku Korsar® Mono, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eSzFK < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie ARB, w tym leku Korsar® Mono, lub inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu I i II.

Inhibitory ACE, w tym lek Korsar® Mono, oraz ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane

Lit

O opisach odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu krwi i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. W związku z brakiem doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu walsartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Jeśli kombinacja jest uznawana za konieczną, zaleca się ścisłe monitorowanie poziomu litu w osoczu krwi.

Potas

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu (np. heparyna itp.) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu krwi, u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu jest uznawane za konieczne w połączeniu z walsartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu wymagana ostrożność

Leki przeciwzapalne niesterydowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II z NLPZ możliwe jest osłabienie efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do zwiększonego ryzyka zaburzeń funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Na podstawie badań in vitro walsartan jest substancją oddziałującą na wątrobowy transporter wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowy transporter wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub MRP2 (np. rytonawiru) może wzrosnąć ekspozycja systemowa na walsartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku i na końcu równoczesnego stosowania tych leków.

Inne

W trakcie badań interakcji leków z walsartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z walsartanem ani z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, cyfoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu u dzieci i młodzieży z hipertensją tętniczą walsartanu i innych leków hamujących układ RAAS, które mogą podnieść poziom potasu w osoczu krwi. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu krwi.

Szczególne środki ostrożności.

Hipokaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnieść poziom potasu (np. heparyna itp.), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy kontrolować poziom potasu.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym leku Korsar® Mono, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek Korsar® Mono należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK)

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OBK, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii lekiem Korsar® Mono może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Korsar® Mono należy skorygować zawartość sodu i/lub OBK w organizmie, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej

Bezpieczeństwo stosowania leku Korsar® Mono nie zostało ustalone u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą jedynego nerki. Krótkotrwałe stosowanie walsartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym po jednostronnej stenozie tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na RAAS mogą podnosić poziom mocznika we krwi i kreatyninę surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walsartanem.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku Korsar® Mono u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować leku Korsar® Mono, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptorów angiotensyny II są przeciwwskazani w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za konieczna, pacjentkom planującym ciążę należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwhypertensyjne o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywną terapię.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i walsartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią odpowiednimi lekami. W związku z tym kombinacja walsartanu z inhibitorem ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałach mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie leku Korsar® Mono pacjentom po zawale mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, co zazwyczaj wymaga przerwania terapii z powodu długotrwałej objawowej hipotensji tętniczej pomimo przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, β-blokera i leku Korsar® Mono nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptorów mineralokortykoidowych i walsartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Korsar® Mono u dzieci nie były prowadzone.

Zespół Quinckego w wywiadzie

Podczas stosowania walsartanu zgłaszano występowanie u pacjentów angioobrzęku, w tym obrzęku krtani i szpary głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u części tych pacjentów wcześniej obserwowano rozwój angioobrzęku podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju angioobrzęku należy natychmiast przerwać stosowanie leku Korsar® Mono i nie należy ponownie przepisywać leku tym pacjentom.

Angioobrzęk jelita

Zgłaszano przypadki angioobrzęku jelita u pacjentów stosujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym walsartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli zdiagnozowano angioobrzęk jelita, należy przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Inne warunki przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walsartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że zaburzenia funkcji nerek mogą być związane ze stosowaniem leku Korsar® Mono.

Podwójna blokada RAAS

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym leku Korsar® Mono, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hipokaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących lek Korsar® Mono i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Zaburzenia funkcji nerek

Nie badano stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walsartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Należy dokładnie kontrolować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walsartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą prawdopodobnie zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym leku Korsar® Mono, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Tak jak u dorosłych, lek Korsar® Mono jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrodym cyrozem wątroby i u pacjentów z cholestazą. Ograniczony jest kliniczny doświadczenie stosowania leku Korsar® Mono u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu. Dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego wynikającego ze stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko wpływu teratogennego może istnieć również dla tej klasy leków. O ile kontynuacja terapii nie jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajść w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwhypertensyjne o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w okresie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokaliemia).

Jeśli ARB były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu sprawdzenia funkcji nerek i stanu kostnienia czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARB, należy dokładnie kontrolować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania walsartanu w okresie karmienia piersią, lek Korsar® Mono nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność.

Walsartan w dawkach do 200 mg/kg/dobę nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dobę przekracza 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia przeprowadzono dla doustnego stosowania dawki 320 mg/dobę u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Należy pamiętać, że podczas leczenia lekiem może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lek Korsar® Mono można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków, tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze

Zalecana dawka początkowa leku Korsar® Mono wynosi 80 mg 1 raz na dobę. Efekt przeciwnadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a nawet do maksymalnej – 320 mg.

Lek Korsar® Mono można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Terapię można rozpoczynać u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Po dawce początkowej walzartanu 20 mg (tabletki nie mogą być dzielone, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę, dawkę należy stopniowo zwiększyć do 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiedniej dawce), 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelową maksymalną dawką jest 160 mg 2 razy na dobę. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy na dobę w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia oraz maksymalnej dawki 160 mg 2 razy na dobę w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia symptomatycznej hipotensji tętniczej lub dysfunkcji nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walzartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, np. lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, β-blokerami, statynami i diuretykami. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorami ACE.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy stale monitorować funkcję nerek.

Niewydolność serca

Zalecaną dawką początkową walzartanu jest 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę należy przeprowadzać z odstępami co najmniej 2-tygodniowymi, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobową stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Walzartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się potrójnej kombinacji inhibitora ACE, β-blokera i walzartanu.

Pacjentom z niewydolnością serca wymagany jest monitoring funkcji nerek.

Stosowanie w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

Dorosłym pacjentom z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Jednoczesne stosowanie leku Korsar® Mono z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie leku Korsar® Mono z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Lek Korsar® Mono jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z przewrotnością żółciową oraz u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez cholestazy dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Lek Korsar® Mono można stosować w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Lek nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popostrykowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat

Dawką początkową jest 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg oraz 80 mg 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała od 35 kg. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych podano w poniższej tabeli.

Dawkowanie wyższe niż wskazane nie było badane, dlatego nie jest zalecane.

Dzieci w wieku do 6 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Korsar® Mono u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek

Stosowanie u dzieci z kliresem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie zostało zbadane, dlatego stosowanie walzartanu nie jest zalecane u tych pacjentów. U dzieci z kliresem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, lek Korsar® Mono jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą drózową i u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania leku u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawkę walzartanu u tych pacjentów nie należy przekraczać 80 mg.

Niewydolność serca i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Lek Korsar® Mono nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania leku Korsar® Mono może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia, rodzaju i nasilenia objawów; podstawowe znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne, że walzartan może być usunięty z organizmu przez hemodializę.

Efekty uboczne.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania działań niepożądanych przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z dawką lub długością trwania leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Działania niepożądane zarejestrowane podczas badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych podano poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do działań niepożądanych z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” oraz „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania działań niepożądanych szacuje się następująco: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Działania niepożądane zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, podano z częstością „częstość nieznana”.

* Zgłaszane przez pacjentów w stanie popoinfarktowym;

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca;

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popoinfarktowym;

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja tętnicza; rzadziej: ból głowy, nudności).

Opis poszczególnych działań niepożądanych:

Zgłaszano przypadki angioobrzęki jelita po stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8 % i 0,4 % pacjentów otrzymujących valsartan zaobserwowano istotne zmniejszenie (> 20 %) hematokrytu i stężenia hemoglobiny, odpowiednio. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano zmniejszenie obu parametrów – hematokrytu i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 % pacjentów leczonych inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny ogólnej u odpowiednio 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitory ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki wzrostu parametrów funkcji wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają żadnego specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy wzrosło o więcej niż 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % zaobserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca wzrost stężenia azotu mocznika we krwi zaobserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 4,2 % pacjentów otrzymujących valsartan, 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptoprylu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptoprylem w okresie poposiłowym zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu do grupy przyjmującej kaptopryl (5,8 % kontra 7,7 %, odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwnadciśnieniowy valsartanu oceniano w trakcie dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badań klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w typie, częstości i nasileniu działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna i ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazały klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu valsartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnym ślepych randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które kontynuowano jako badanie otwarte trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Te przypadki wystąpiły w populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z lekiem valsartan. W drugim badaniu, w którym zrandomizowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie zaobserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hiperkaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą podstawową. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w powyższej tabeli.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożwia to prowadzenie monitoringu stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny Informacyjny System Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze. Po 3 lub po 9 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.

Wnioskodawca. A.T. „Farmak”.

Adres wnioskodawcy. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 63.