Korinfar®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku KORINFAR® (CORINFAR®)

Skład:

substancja czynna: nifedypina;

1 tabletka zawiera nifedypinę 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, celuloza mikrokryszta³owa, powidon, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza, makrogol 6000, makrogol 35000, żółć chinolinowa (E 104), dwutlenek tytanu (E 171), talk.

Postać leku. Tabletki o przed³użonym działaniu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: żółte, dwuwypuk³e, okrąg³e tabletki, pokryte pow³oką filmow¹, z ściętymi, nieuszkodzonymi krawędziami i jednolitym wygl¹dem zewnętrznym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagonisty wapnia o dominuj¹cym wp³ywie na naczynia. Kod ATX C08CA05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nifedypina jest antagonistą wapnia, który hamuje napływ jonów wapniowych do komórek mięśnia sercowego, mięśni gładkich tętnic wieńcowych i naczyń krwionośnych. Nifedypina rozszerza tętnice wieńcowe i zmniejsza napięcie mięśniowe tętnic wieńcowych, zwiększając tym samym dopływ tlenu. Jednocześnie zmniejsza ogólną obwodową oporność naczyń krwionośnych (obciążenie końcowe), co prowadzi do obniżenia obciążenia serca. Poprzez osłabienie pracy serca zmniejsza zapotrzebowanie na tlen. Normalizacja ciśnienia tętniczego następuje poprzez rozszerzenie tętnic ogólnoustrojowych i tętniczek, a także poprzez zmniejszenie ogólnej obwodowej oporności naczyń.

Szczególnie na wstępnym etapie leczenia częstość akcji serca oraz objętość serca mogą wzrosnąć wskutek aktywacji refleksu baroreceptorowego. W przypadku długotrwałego leczenia nifedypiną częstość akcji serca oraz objętość serca wracają do wartości sprzed rozpoczęcia terapii.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym nifedypina jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Wchłanianie nifedypiny wynosi 50–60 %.

Uwalnianie nifedypiny z tabletek o przedłużonym działaniu zachodzi wolniej i osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi po 2–4 godzinach od podania; działanie trwa 10–12 godzin.

Rozkład

Nifedypina wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą, w 94–99 %. Objętość rozkładu nifedypiny wynosi 1,32 l/kg. Badania na zwierzętach wykazały, że uwalniana nifedypina rozkłada się we wszystkich narządach i tkankach. Stężenie w mięśniu sercowym było wyższe niż w mięśniach szkieletowych. Nifedypina ani jej metabolity nie gromadzą się w tkankach.

Biodostępność nifedypiny u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek jest wyższa ze względu na niższy poziom wiązania z białkami osocza krwi. Nifedypina przechodzi do mleka matki.

Metabolizm

Nifedypina jest niemal całkowicie metabolizowana w wątrobie za pomocą izoenzymu cytochromu P450 CYP3A4. Metabolity są farmakologicznie nieaktywne. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby metabolizm jest nieco spowolniony.

Wydalanie

80 % metabolitów wydzielanych jest z moczem, reszta – z kałem. Tylko niewielka ilość nifedypiny w niezmienionej postaci wydostaje się z moczem. Okres półtrwania po doustnym podaniu tabletek o przedłużonym działaniu wynosi 8–10 godzin; może być nieco wydłużony u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z obniżoną funkcją wątroby znacznie wydłuża się okres półtrwania i znacznie zmniejsza klirens.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Zespół wieńcowy (głównie wazospastyczny oraz przewlekły stabilny).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na nifedypinę lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
• wstrząs kardiogenny;
• niestabilny zespół wieńcowy;
• ostry zawał mięśnia sercowego (w pierwszych 4 tygodniach);
• napad bólu w klatce piersiowej; − wtórna profilaktyka zawału mięśnia sercowego; − złośliwe nadciśnienie tętnicze (bezpieczeństwo stosowania leku nie zostało zbadane);
• ciężki zwężenie aorty;
• ileostomia lub kolostomia;
• jednoczesne stosowanie ryfampicyny (ze względu na niemożność osiągnięcia skutecznych stężeń nifedypiny we krwi w wyniku indukcji enzymów);
• ciąża.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki wpływające na skuteczność nifedypiny

Nifedypina metabolizowana jest przez układ cytochromu P450 3A4 znajdujący się w błonie śluzowej jelita i wątroby. Dlatego leki hamujące lub indukujące ten układ enzymatyczny (np. erytromycyna, klaritromycyna, cyprofloksacyna, norfloksacyna, ketokonazol, itrakonazol, flukenazol, leki zawierające progestyny, fluoksetyna, indynawir, nelfinawir, rytonawir, amprenawir i saquinawir) mogą wpływać na „efekt pierwszego przejścia” (po podaniu doustnym) lub klirens nifedypiny. Choć nie przeprowadzono badań interakcji tych leków in vivo, potencjalnie przy jednoczesnym stosowaniu może dojść do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze – może być konieczne zmniejszenie dawki nifedypiny.

Działanie przeciwciśnieniowe nifedypiny może być nasilane przez inne leki przeciwciśnieniowe oraz trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe.

Przy jednoczesnym stosowaniu nifedypiny z poniższymi lekami należy wziąć pod uwagę stopień i czas trwania interakcji.

Ryfampicyna

Ryfampicyna silnie indukuje układ cytochromu P450 3A4. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny znacząco obniża dostępność biologiczną nifedypiny, co prowadzi do osłabienia jej skuteczności. Z tego powodu jednoczesne stosowanie nifedypiny i ryfampicyny jest przeciwwskazane.

Przy jednoczesnym stosowaniu poniższych słabych lub umiarkowanych inhibitorów układu cytochromu P450 3A4 należy monitorować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę nifedypiny.

Antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna)

Nie przeprowadzono badań interakcji między nifedypiną a antybiotykami makrolidowymi. Niektóre antybiotyki makrolidowe hamują metabolizm innych leków zależny od układu cytochromu P450 3A4. Z tego powodu nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi przy jednoczesnym stosowaniu obu leków.

Azytromycyna, strukturalnie podobna do antybiotyków makrolidowych, nie hamuje CYP3A4.

Inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir)

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących interakcji nifedypiny z niektórymi inhibitorami proteazy HIV. Wiadomo, że leki tej grupy hamują układ cytochromu P450 3A4. Ponadto in vitro hamują one metabolizm nifedypiny zależny od cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy „efekcie pierwszego przejścia” i spowolnienia wydalania.

Azolowe leki przeciwgrzybicze (np. ketokonazol)

Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji nifedypiny z niektórymi azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi. Wiadomo, że leki tej grupy hamują układ cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym doustnym stosowaniu z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego zwiększenia ogólnoustrojowej dostępności biologicznej nifedypiny w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy „efekcie pierwszego przejścia”.

Fluoksetyna

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących interakcji nifedypiny z fluoksetyną. Wiadomo, że fluoksetyna in vitro hamuje metabolizm nifedypiny zależny od układu cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi.

Nefazodon

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących interakcji nifedypiny z nefazodonem. Wiadomo, że nefazodon in vitro hamuje metabolizm innych leków zależny od układu cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi. Jeśli nefazodon stosowany jest jednoczesnie z nifedypiną, należy obserwować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Chinuprystin/dalfoprystin

Jednoczesne stosowanie chinuprystyny/dalfoprystyny i nifedypiny może prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi. Dlatego konieczna jest stała kontrola ciśnienia tętniczego – może być konieczne zmniejszenie dawki nifedypiny.

Kwas walproinowy

Nie przeprowadzono formalnego klinicznego badania oceniającego możliwość interakcji nifedypiny z kwasem walproinowym. Wiadomo, że kwas walproinowy zwiększa stężenie w osoczu strukturalnie podobnego blokera kanałów wapniowych – nimodypiny – w wyniku hamowania enzymów. Z tego powodu nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi i nasilenia działania leku.

Cymetydyna, ranitydyna

W wyniku hamowania cytochromu P450 3A4 cymetydyna/ranitydyna zwiększa stężenie nifedypiny we krwi i może nasilać działanie przeciwciśnieniowe. Cymetydyna działa jako inhibitor izoenzymu cytochromu CYP3A4. Nifedypinę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących już cymetydynę, a dawkę należy zwiększać stopniowo.

Dodatkowe badania

Cyzapryd

Jednoczesne stosowanie cyzaprydu i nifedypiny może prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi. Dlatego konieczna jest stała kontrola ciśnienia tętniczego – może być konieczne zmniejszenie dawki nifedypiny.

Leki przeciwdrgawkowe indukujące układ cytochromu P450 3A4, takie jak fenytoina, karbamazepina i fenobarbital

Fenytoina indukuje układ cytochromu P450 3A4. Jednoczesne stosowanie z fenytoiną prowadzi do obniżenia dostępności biologicznej nifedypiny i osłabienia jej skuteczności. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków należy monitorować odpowiedź kliniczną na terapię nifedypiną i w razie potrzeby rozważyć zwiększenie dawki nifedypiny. Jeśli dawkę nifedypiny zwiększono podczas jednoczesnego stosowania obu leków, po odstawieniu fenytoiny należy rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji nifedypiny z karbamazepiną lub fenobarbitaliem. Wiadomo, że oba leki obniżają stężenie w osoczu strukturalnie podobnego blokera kanałów wapniowych – nimodypiny – w wyniku indukcji enzymów. Z tego powodu nie można wykluczyć obniżenia stężenia nifedypiny we krwi i zmniejszenia skuteczności.

Diltiazen osłabia rozkład i zmniejsza klirens nifedypiny, zwiększając tym samym jej stężenie we krwi. Dlatego nifedypinę należy stosować ostrożnie jednoczesnie z diltiazemem, może być konieczne zmniejszenie dawki nifedypiny.

Wpływ nifedypiny na inne leki

Leki przeciwciśnieniowe

Nifedypina może nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwciśnieniowych stosowanych jednoczesnie, takich jak:

• diuretyki;
• blokery β-adrenoreceptorów;
• inhibitory ACE (enzymu konwertującego angiotensynę);
• antagonisty receptora AT1;
• inne blokery kanałów wapniowych;
• blokery α-adrenoreceptorów;
• inhibitory PDE-5 (fosfodiesterazy-5);
• α-metylodopa;
• siarczan magnezu.

Przy jednoczesnym stosowaniu nifedypiny z lekami przeciwwijowymi nasila się wpływ na ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca.

Przy jednoczesnym stosowaniu glicerylu trinitratu i izosorbidu o przedłużonym działaniu należy wziąć pod uwagę efekt synergistyczny nifedypiny.

Jednoczesne stosowanie nifedypiny i trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych może prowadzić do zwiększenia ich stężenia we krwi i nasilenia działania przeciwciśnieniowego nifedypiny.

U pacjentów leczonych nifedypiną fentanil może powodować hipotensję tętniczą. Należy wstrzymać się od przyjmowania nifedypiny co najmniej przez 36 godzin przed zaplanowaną operacją z zastosowaniem znieczulenia opartego na fentanilu.

Nifedypina może prowadzić do toksycznego działania siarczanu magnezu, co może być przyczyną blokady nerwowo-mięśniowej. Jednoczesne stosowanie nifedypiny i siarczanu magnezu nie jest zalecane ze względu na ryzyko dla życia pacjenta.

U pacjentów leczonych antykoagulantami opartymi na kumarynie po dodaniu nifedypiny obserwowano wydłużenie czasu protrombinowego. Znaczenie tej interakcji nie zostało w pełni zbadane.

Nifedypina może zmienić reaktywność oskrzeli na metacholinę. Przed niespecyficznym testem prowokacyjnym oskrzeli z zastosowaniem metacholiny należy odstawić nifedypinę (jeśli to możliwe).

Przy jednoczesnym stosowaniu nifedypiny z bloczkami β-adrenoreceptorów wymagana jest dokładna kontrola stanu pacjenta, ponieważ jednoczesne stosowanie może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego; znane są pojedyncze przypadki wystąpienia niewydolności serca.

Teofilina

Należy sprawdzić celowość stosowania teofiliny z nifedypiną, ponieważ przy jednoczesnym przyjmowaniu nifedypiny i teofiliny może dochodzić do zwiększenia stężenia teofiliny we krwi.

Digoksyna

Jednoczesne stosowanie nifedypiny z digoksyną może prowadzić do zmniejszenia klirensu digoksyny, co z kolei prowadzi do zwiększenia jej stężenia we krwi. Zaleca się kontrolowanie stężenia digoksyny we krwi, obserwację pacjenta pod kątem objawów przedawkowania digoksyny i w razie potrzeby dostosowanie dawki zgodnie ze stężeniem digoksyny we krwi.

Amiodaron

Niektóre leki z grupy blokerów kanałów wapniowych mogą nasilać negatywne działanie inotropowe leków przeciwarytmicznych, takich jak amiodaron. Brak jednak informacji dotyczących interakcji z nifedypiną.

Chinidyna

Przy jednoczesnym stosowaniu nifedypiny i chinidyny obserwowano w pojedynczych przypadkach obniżenie poziomu chinidyny, a po odstawieniu nifedypiny – gwałtowne zwiększenie stężenia chinidyny we krwi. Z tego powodu przy jednoczesnym stosowaniu lub odstawianiu nifedypiny zaleca się monitorowanie stężenia chinidyny we krwi i w razie potrzeby dostosowanie dawki chinidyny. Opisywano również zwiększenie stężenia nifedypiny we krwi przy jednoczesnym stosowaniu obu leków, jednak nie odnotowano zmian farmakokinetyki nifedypiny.

Z tego powodu należy dokładnie kontrolować ciśnienie tętnicze przy wprowadzaniu chinidyny do terapii z nifedypiną. W razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę nifedypiny.

Takrolimus

Wiadomo, że takrolimus metabolizowany jest przez układ cytochromu P450 3A4. Opublikowane dane wskazują, że w pojedynczych przypadkach dawkę takrolimusu przy jednoczesnym stosowaniu z nifedypiną można zmniejszyć. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki takrolimusu.

Przy jednoczesnym przyjmowaniu winkrystyny obserwuje się osłabienie wydalania winkrystyny, co może prowadzić do skutków ubocznych – należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki. Przy jednoczesnym stosowaniu cefalosporyn (np. cefykсимu) dochodzi do zwiększenia dostępności biologicznej i stężenia cefalosporyny we krwi.

Inne rodzaje interakcji

Sok grejpfrutowy

Sok grejpfrutowy hamuje układ cytochromu P450 3A4. Spożywanie soku grejpfrutowego podczas stosowania nifedypiny prowadzi do zwiększenia stężenia leku we krwi i wydłużenia czasu jego działania w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy „efekcie pierwszego przejścia” lub zmniejszenia klirensu. W związku z tym może dojść do nasilenia działania przeciwciśnieniowego leku. Efekt ten może utrzymywać się przez co najmniej 3 dni po ostatnim spożyciu soku po regularnym jego spożywaniu.

Z tego powodu podczas terapii nifedypiną należy unikać spożywania grejpfrutów/soku grejpfrutowego.

Stosowanie nifedypiny może prowadzić do fałszywie podwyższonych wyników przy spektrofotometrycznym oznaczaniu stężenia kwasu wanilomigdałowego w moczu (jednak przy stosowaniu metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej ten efekt nie występuje).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W przypadku nasilonego obniżenia ciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg) lub nasilonej niewydolności serca lek należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby wymagają dokładnego monitorowania stanu, a w przypadkach ciężkich — zmniejszenia dawki.

Nifedypina metabolizowana jest przez system cytochromu P450 3A4, dlatego leki hamujące lub indukujące ten system enzymatyczny mogą wpływać na „pierwsze przejście” lub klirens nifedypiny.

Do leków, które są słabymi lub umiarkowanymi inhibitorami systemu cytochromu P450 3A4 i mogą prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi, należą na przykład:

• antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna);
• inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir);
• leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (np. ketokonazol);
• antydepresanty nefazodon i fluoksetyna;
• chinuprystin/dalfoprystin;
• kwas walproinowy;
• cyklotymidyna.

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny z tymi lekami należy monitorować ciśnienie tętnicze, a w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Należy uważnie obserwować stan pacjenta stosującego jednocześnie nifedypinę i blokery β-adrenoreceptorów, ponieważ może to prowadzić do gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego, a w niektórych przypadkach — do rozwoju niewydolności serca.

Nifedypinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niskim rezerwem sercowym. Ponadto w niektórych przypadkach przyjmowanie nifedypiny prowadziło do nasilenia niewydolności serca.

Nifedypina może opóźniać wydalanie cyfostyny. Jednoczesne stosowanie nifedypiny z cyfostyną może prowadzić do zwiększenia stężenia cyfostyny i do wystąpienia działań niepożądanych przy wzroście stężenia leków z grupy glikozydów nasercowych.

Szczególną uwagę należy zwrócić na dawkowanie leku w przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca.

W ciągu 1–4 godzin od rozpoczęcia przyjmowania nifedypiny niektórzy pacjenci zgłaszali niewielki ból niedokrwenny. Pomimo braku potwierdzenia wystąpienia syndromu „okradania”, należy przerwać leczenie nifedypiną u pacjentów, u których wystąpiły takie objawy.

Podobnie jak w przypadku innych materiałów nierozciągliwych, należy zachować ostrożność przy stosowaniu tabletek leku u pacjentów z nasilonym zwężeniem przewodu pokarmowego — ze względu na możliwość wystąpienia objawów obturacyjnych. Bardzo rzadko mogą występować bezoary, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej.

W pojedynczych przypadkach opisywano objawy obturacyjne u pacjentów bez wywiadu zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.

Nie należy stosować leku u pacjentów z rezerwuarem jelitowym (ileostomą po proktokolektomii).

Stosowanie leku może prowadzić do uzyskania fałszywie dodatnich wyników podczas badania rentgenowskiego z użyciem środka kontrastowego opartego na barium (np. defekty wypełnienia interpretowane jako polipy).

Nie należy stosować leku, jeśli istnieje możliwy związek między wcześniejszym stosowaniem nifedypiny a bólem niedokrwennym. U pacjentów z chorobą wieńcową napady mogą występować częściej, a ich długość i nasilenie mogą się zwiększać, szczególnie na początku leczenia.

Należy szczególnie ostrożnie przepisywać lek pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanym hemodializie, w przypadku złośliwej nadciśnienia tętniczego lub hipowolemii, ponieważ rozszerzenie naczyń krwionośnych może spowodować u nich istotne obniżenie ciśnienia tętniczego. Stosowanie nifedypiny u chorych na cukrzycę może wymagać korekty poziomu glukozy we krwi.

W przypadku nietolerancji laktozy u pacjentów należy wziąć pod uwagę, że lek zawiera 15,8 mg laktozy monohydratu w każdej tabletce o przedłużonym działaniu. Pacjentom z takimi rzadkimi dziedzicznymi chorobami, jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp’a lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy przepisywać leku.

Sok grejpfrutowy hamuje metabolizm nifedypiny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia we krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie nifedypiny jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Brak wyników odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały działanie embriotoksyczne, fetotoksyczne i teratogenne leku, a także negatywny wpływ na funkcję rozrodczą. Nifedypiny nie należy stosować kobietom planującym ciążę w najbliższym czasie.

Z dostępnych danych klinicznych nie ustalono specyficznego ryzyka przedurodzeniowego. Mimo to donoszono o zwiększeniu częstości asfiksji okołoporodowej, zwiększeniu częstości cięć cesarskich, a także o przedwczesnym porodzie i opóźnieniu rozwoju wewnątrzmacicznego. Nie jest jasne, czy te doniesienia są związane z nadciśnieniem tętniczym, jego leczeniem czy konkretnym działaniem nifedypiny.

Podczas stosowania dożylnej blokady kanałów wapniowych, w tym nifedypiny, w celu zmniejszenia aktywności porodowej i/lub jednoczesnego stosowania agonistów β2-adrenoreceptorów, donoszono o ostrej nacieczce płucnej (szczególnie w przypadku ciąży mnogiej).

Podczas jednoczesnego stosowania leku z dożylonym podawaniem siarczanu magnezu konieczny jest dokładny monitoring ciśnienia tętniczego ze względu na możliwość jego istotnego obniżenia, co może zaszkodzić matce i płodowi.

Karmienie piersią. Nifedypina nie jest zalecana do stosowania w czasie karmienia piersią. Nifedypina przechodzi do mleka matki, stężenie nifedypiny w mleku matki jest niemal porównywalne ze stężeniem w osoczu matki. Wpływ niewielkich ilości wchłoniętej nifedypiny jest nieznany, dlatego należy przerwać karmienie piersią, jeśli w okresie laktacji konieczne jest stosowanie leku.

Plodność. W pojedynczych badaniach in vitro stwierdzono związek między stosowaniem blokerów kanałów wapniowych, w szczególności nifedypiny, a odwracalnymi zmianami biochemicznymi plemników, które pogarszają ich zdolność do zapłodnienia. Jeśli próby zapłodnienia in vitro okazują się nieskuteczne, a nie ma innych wyjaśnień, blokery kanałów wapniowych, w szczególności nifedypina, mogą być rozważane jako możliwa przyczyna tego zjawiska.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Terapia z zastosowaniem tego leku wymaga stałej opieki medycznej. Z powodu indywidualnej reakcji organizmu na lek zdolność do prowadzenia pojazdów, obsługi mechanizmów itp. może być zaburzona. Szczególnie dotyczy to początkowego okresu terapii, okresu zwiększania dawki leku, zmiany na inny lek oraz spożycia alkoholu.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie należy ustalać indywidualnie, uwzględniając stopień nasilenia choroby oraz reakcję pacjenta na leczenie.

W zależności od indywidualnego obrazu klinicznego zalecaną dawkę należy stopniowo zwiększać.

Tabletki Korinfar 10 mg o przedłużonym działaniu, pokryte powłoką filmową (czyli o niskiej dawce nifedypiny) są przede wszystkim wskazane u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i ciężką chorobą mózgowo-naczyniową, a także u pacjentów nadwrażliwych na nifedypinę, o nadmiernie niskiej masie ciała lub u pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe.

Zwykła dawka początkowa i utrzymująca w każdym przypadku wynosi 1 tabletę 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 2–4 tabletek 2 razy na dobę. Maksymalna dzienna dawka leku nie powinna przekraczać 80 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby wymagają stałej opieki medycznej, może być konieczne zmniejszenie dawki leku.

Tabletki należy przyjmować nie rozgniatając, po posiłku, popijając wystarczającą ilością płynów (z wyjątkiem soku grejpfrutowego), najlepiej rano i wieczorem o tej samej porze.

Spożycie posiłku wraz z tabletką powoduje spowolnienie, ale nie zmniejszenie wchłaniania.

Odstęp między dawkami leku powinien wynosić co najmniej 4 godziny. Zalecany odstęp między dawkami leku to 12 godzin (rano i wieczorem). Czas trwania leczenia ustala lekarz.

Z uwagi na możliwość wystąpienia zespołu odbicia terapię lekiem należy odstawiać stopniowo, szczególnie w przypadku stosowania wysokich dawek oraz długotrwałego leczenia.

Nie należy dzielić tabletek o przedłużonym działaniu, ponieważ wówczas nie jest już zapewniona ochrona przed działaniem światła, gwarantowana przez powłokę ochronną.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania nifedypiny u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone, dlatego nifedypina nie powinna być stosowana u dzieci.

Przedawkowanie

Objawy ostrej toksyczności: zaburzenia świadomości aż do zaistnienia śpiączki, hipotensja tętnicza, tachykardia/bradykardia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hipoksja, wstrząs kardiogenny towarzyszący obrzękowi płuc.

Leczenie. Najważniejszymi działaniami terapeutycznymi są usunięcie leku z organizmu oraz przywrócenie stabilności funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego.

Po doustnym przyjęciu leku zaleca się całkowite opróżnienie żołądka, w razie potrzeby w połączeniu z przemywaniem jelita cienkiego. Zaleca się rozważenie konieczności podania węgla aktywowanego. W przypadku zatrucia spowodowanego lekami o przedłużonym uwalnianiu należy podjąć wszelkie starania, aby możliwie najpełniej usunąć lek z organizmu, w tym z jelita cienkiego, w celu zapobieżenia wchłanianiu substancji czynnej. Pomimo że uważa się za uzasadnione założenie o korzyściach późniejszego podania węgla aktywowanego w przypadku przedawkowania leków o przedłużonym działaniu, należy zaznaczyć, że nie istnieją dowody potwierdzające to stwierdzenie.

W leczeniu przedawkowania stanowiącego zagrożenie dla życia u dorosłych w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki jako alternatywę należy rozważyć konieczność przemywania żołądka.

Po przyjęciu klinicznie istotnej ilości leku o powolnym wypływie należy rozważyć konieczność podania 1 dawki środka przeczyszczającego o działaniu osmotycznym (np. sorbitol, laktoza, siarczan magnezu) w ciągu 4 godzin przy jednoczesnym stosowaniu węgla aktywowanego.

Przy stosowaniu środków przeczyszczających należy pamiętać, że antagoniści wapnia powodują obniżenie napięcia mięśni jelita aż do atonii jelita. Ze względu na wysoki stopień wiązania nifedypiny z białkami osocza i stosunkowo niewielką objętość rozprzestrzenienia, hemodializa jest nieskuteczna, jednak zaleca się plazmaferezę.

Bradykardię można skorygować za pomocą β-sympatomymetryków. W przypadku powolnego rytmu serca stanowiącego zagrożenie dla życia zaleca się stosowanie sztucznego stymulatora rytmu.

Hipotensję tętniczą, wynikającą z wstrząsu kardiogennego i rozszerzenia naczyń, można leczyć lekami zawierającymi wapń (10–20 ml 10% roztworu chlorku wapnia lub glukonianu wapnia podaje się w sposób powolny dożylny, w razie potrzeby powtarza się pod kierunkiem monitoringu EKG). Wskutek tego stężenia wapnia w surowicy mogą osiągnąć górną granicę normy lub być nieco podwyższone. Jeśli podanie wapnia nie wystarcza, zaleca się stosowanie dopaminy, dobutaminy, adrenaliny lub noradrenaliny. Dawki tych leków należy ustalać w zależności od osiągniętego efektu terapeutycznego. Dodatkowe podawanie płynów należy podejść z dużą ostrożnością, ponieważ może to zwiększyć ryzyko przeciążenia serca.

Objawową bradykardię można leczyć atropiną, β-sympatomymetrykami lub, w razie potrzeby, stosować tymczasową terapię stymulatorem serca.

Pacjenci bez wyraźnych objawów zatrucia powinni pozostawać pod obserwacją przez co najmniej 4 godziny po przyjęciu nadmiernego dawkowania leku o krótkim działaniu oraz przez co najmniej 24 godziny po przyjęciu leku o przedłużonym działaniu.

Efekty uboczne.

Większość działań niepożądanych wynika ze skutku rozszerzającego naczynia działania nifedypiny i zazwyczaj ustępuje po zaprzestaniu terapii lekiem.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu chłonnego: zmiany w morfologii krwi, anemia, leukopenia, trombocytopenia i trombotyczna mikroangiopatia, agranulocytoza, trombocytopeniczna purpura.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne, żółtaczka hemolityczna, obrzęk alergiczny (w tym obrzęk krtani), świąd, pokrzywka, wysypka, reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidealna, naczyniowy obrzęk (angioedema), obrzęk twarzy.

Ze strony metabolizmu: hiperglikemia (szczególnie u chorych na cukrzycę).

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, migrena, drżenie, parestezje, dysestezje, hipestezja, hiperstezja, senność, bezsenność, vertigo.

Ze strony psychiki: reakcje niepokoju, zaburzenia snu, zmiana nastroju, nerwowość.

Ze strony narządów wzroku: nieznaczna tymczasowa zmiana percepcji wzroku, zaburzenia widzenia, ból oczu, nadmierne łzawienie, ambliopia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: napady gorąca, uczucie przyspieszonego serca, tachykardia, dławica piersiowa, obrzęki (w tym obrzęki obwodowe), wazodylatacja, utrata przytomności, hipotensja tętnicza, hipotensja objawowa, hipotensja ortostatyczna, zawał mięśnia sercowego, ból w klatce piersiowej, erytromelalgia, szczególnie na początku leczenia.

U pacjentów z złośliwą nadciśnieniem tętniczym i hipowolemią poddawanych hemodializie może wystąpić istotne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w wyniku wazodylatacji.

Ze strony układu oddechowego: krwawienie z nosa, zatkany nos, duszność, obrzęk płuc (w przypadku stosowania u ciężarnych jako środka tokolitycznego), kaszel, skurcz mięśni oskrzeli aż do zagrożenia życia duszności, ustępujący po zaprzestaniu leczenia.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, biegunka, ból brzucha, wzdęcia, nudności, wymioty, suchość w ustach, hiperplazja dziąseł, niewydolność sfinktera żołądkowo-przełykowego, uczucie przepełnienia żołądka, zaburzenia ze strony żołądka, wzdęcia, odbijanie, brak apetytu, ból w przewodzie pokarmowym, bezwarstwa, dysfagia, wrzód jelita, niedrożność jelita.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz, żółtaczka, wewnątrzwątrobowa obturacyjność, podwyższenie poziomu γ-glutamylotranspeptydazy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rumień, choroba Mitchella, reakcje nadwrażliwości skóry, takie jak świąd, egzantema, obrzęki skóry i błon śluzowych, obrzęk (edema) lub obrzęk obwodowy nie spowodowany niewydolnością serca ani zwiększeniem masy ciała, nadmierne pocenie się, pokrzywka, fotodermatyt, palpacyjna purpura, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (toxic epidermal necrolysis), odłuszczeniowe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości na światło.

Ze strony układu ruchu: mialgia, artralgia, skurcze mięśni, obrzęk stawów.

Ze strony nerek i dróg moczowych: tymczasowe obniżenie czynności nerek w przypadkach niewydolności nerek; zwiększenie częstości oddawania moczu, zwiększenie dobowej ilości wydalanego moczu, poliuria, dyzuria, nikturia.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia (proces odwracalny, objawy ustępują po zaprzestaniu przyjmowania nifedypiny), zaburzenia erekcji.

Ogólne zaburzenia: ogólne osłabienie, zwiększone zmęczenie, apatia, uczucie niedobrego samopoczucia, gorączka, niemiejscowy ból, dreszcze.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 3 blistery w pudełku; po 50 lub 100 tabletek w butelce, po 1 butelce w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. PLIVA Hrvatska d.o.o.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Prilaz baruna Filipovića 25, 10000 Zagrzeb, Chorwacja.