Kombitub-Neo

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania lekowego leku KOMBITUB-NEO (COMBITUB-NEO)

Skład:

Substancje czynne: lomefloxacin hydrochloride, prothionamide, pyrazinamide, ethambutol hydrochloride;

1 tabletka zawiera lomefloksacyny (w postaci chlorowodorku lomefloksacyny) 200 mg, protionamidu 188 mg, pirazynamidu 400 mg, chlorku etambutolu 360 mg;

Substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, crospovidon, celuloza mikrokrysztaĹ‚owa, monohydrat laktozy, hydroksypropyloceluloza, skrobiopochĹ‚odna sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, talk, Wincoat WT-1270 Brown: hydroksypropylokarboksymetyloceluloza, glikol propylenowy, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), talk, tlenek ÅĽelaza czerwony (E 172).

Postać lekowa. Tabletki powlekane.

GĹ‚Ăłwne wĹ‚aĹ›ciwoĹ›ci fizykochemiczne: dĹ‚ugawe, dwuwypukĹ‚e tabletki powlekane o barwie czerwonobrunatnej, ÅĽĂłte z biaĹ‚ymi ÅĽyĹ‚kami w przekroju.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbacillusowe skomponowane. Kod ATC J04A M.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Kombitub-Neo – lek kombinowany.

Lomefloksacyna – diftowana chinolina, syntetyczny związek przeciwbakteryjny o szerokim spektrum działania bakteriobójczego. Aktywny wobec wielu bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich, w tym Escherichia coli, Enterobacter spp., Citrobacter spp., Klebsiella spp., Staphylococcus spp., Neisseria gonorrhoeae, Streptococcus pneumoniae. Mechanizm działania wynika z hamowania aktywności bakteryjnej DNA-girazy, niezbędnego enzymu do transkrypcji i replikacji DNA. Jest odporny na działanie bakteryjnych β-laktamaz. Wobec lomefloksacyny oporne są Streptococcus spp., Pseudomonas cepacia, Ureaplasma urealyticum, Mycoplasma hominis oraz bakterie beztlenowe.

Protionamid – rezerwowy lek przeciwbakteryjny z grupy pochodnych tiokarbamidu, pod względem struktury chemicznej zbliżony do izoniasydu. Działa bakteriostatycznie, a w wyższych stężeniach – bakteriobójczo na niektóre gatunki mikobakterii – patogenów gruźlicy. Działanie tuberkulostatyczne wynika z blokady syntezy kwasu mikolowego w mikobakteriach. Minimalne stężenie hamujące (MHC) wobec mikobakterii gruźlicy wynosi 0,6 mg/l. W leczeniu gruźlicy, trwającym zazwyczaj 6–12 miesięcy, protionamid stosuje się zawsze w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, aby zapobiec powstawaniu opornych szczepów mikobakterii.

Pirazynamid – lek przeciwbakteryjny II rzutu. Pirazynamid przekształca się w farmakologicznie aktywny kwas pirazynowy pod wpływem bakteryjnych pirazynamidaz w kwaśnym środowisku makrofagów. W zależności od stężenia pirazynamidu oraz wrażliwości mikobakterii gruźlicy wykazuje działanie bakteriostatyczne lub bakteriobójcze. Aktywny wyłącznie wobec mikobakterii gruźlicy.

Etambutol – lek przeciwbakteryjny II rzutu, syntetyczne pochodne etylenodiaminy. Mechanizm działania wiąże się z hamowaniem bakteryjnych arabinozylotransferaz, zaburzając polimeryzację arabino-glikanu – podstawowego składnika ściany komórkowej mikobakterii. Ułatwia przenikanie lipofilowych leków przeciwbakteryjnych do wnętrza komórki bakteryjnej. Wykazuje działanie bakteriostatyczne na Mycobacterium tuberculosis i Mycobacterium bovis (w tym szczepy oporne na streptomycynę, kanamycynę, izoniasyd, PAS i etionamid), a także na niektóre nietypowe (oportunistyczne, nienależące do gruźlicy) gatunki mikobakterii. Nie wykazuje aktywności wobec innych bakterii, wirusów ani grzybów.

Działa wyłącznie na bakterie intensywnie się dzielące. Odporność mikobakterii na etambutol rozwija się powoli.

Farmakokinetyka. Nie została zbadana.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Gruźnica wielolekooporna z umiarkowaną opornością MBT (wrażliwość na leki przeciwbakteryjne I linii w następujących stężeniach: izoniazyd – poniżej 10, ryfampycyna – poniżej 40, etambutol – poniżej 2 µg/ml), gruźnica o ostrym przebiegu postępującym.

Gruźnica towarzysząca zapalnym chorobom wywołanym florą patogenną nieswoistą, wrażliwą na lomefloksacynę.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na lomefloksacynę, protionamid, pirazynamid, etambutol. Oste i przewlekłe choroby wątroby (w szczególności ostry zapalenie wątroby, marskość wątroby), zapalenie żołądka, wrzody żołądka i dwunastnicy w fazie zaostrzenia, zapalenie jelicia typu wrzodziejące, cukrzyca, przewlekły alkoholizm, padaczka; uszkodzenia układu nerwowego środkowego z obniżonym progiem padaczkowym (w szczególności po urazach głowy, udarze mózgu lub zapalnych procesach w OUN) w wywiadzie, zapalenie nerwu wzrokowego; zaćma; retinopatia cukrzycowa; zapalne choroby oczu; podagra; ciężka niewydolność nerek; sytuacje, w których niemożliwe jest sprawdzenie stanu wzroku (ciężki stan pacjenta, zaburzenia psychiczne), bezobjawowa hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania lomefloksacyny z lekami przeciwwskrzyniowymi tworzą się kompleksy chelatujące, co zmniejsza biodostępność lomefloksacyny. Leków przeciwwskrzyniowych nie wolno przyjmować w ciągu 4 godzin przed i 2 godzin po przyjęciu lomefloksacyny.

Probenecyd spowalnia wydalanie lomefloksacyny przez nerki.

Lomefloksacyny nie należy stosować jednoczesnie z alkoholem.

Lomefloksacyna zwiększa aktywność doustnych leków przeciwkrzepliwych, zwiększa toksyczność niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Hepatotoksyczność leku zwiększa się przy stosowaniu w połączeniu z ryfampicyną, tiacetazonem, izoniazydem, pirazynamidem. Protionamid może zwiększać stężenie izoniazydu w osoczu krwi poprzez hamowanie metabolizmu izoniazydu.

Przy jednoczesnym stosowaniu z izoniazydem i cykloseryną należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość zaburzeń psychicznych.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z tiosemikarbohydrazonami (oporność krzyżowa).

Podczas przyjmowania pirazynamidu nie zaleca się spożywania alkoholu, ponieważ pirazynamid może nasilić jego działanie toksyczne.

Wspólne stosowanie pirazynamidu i izoniazydu może zmniejszyć stężenie izoniazydu w osoczu, szczególnie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem izoniazydu.

W przewlekłych postaciach destrukcyjnych zaleca się łączenie pirazynamidu z ryfampicyną (wyraźny efekt) lub etambutolem (lepsza tolerancja).

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami blokującymi sekrecję kanalikową możliwe jest zmniejszenie ich wydalania i nasilenie reakcji toksycznych.

Wspomaga działanie przeciwbakteryjne ofloksacyny i lomefloksacyny. Pirazynamid może nasilać działanie leków hipoglikemizujących.

Jednoczesne przyjmowanie pirazynamidu i etionamidu zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby, szczególnie u cukrzyków. Podczas leczenia kombinacją tych leków należy regularnie wykonywać próby funkcji wątroby. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać leczenie tą kombinacją leków.

Pirazynamid może obniżać metabolizm cyklosporyny i tym samym zmniejszać stężenie cyklosporyny w osoczu oraz jej działanie immunosupresyjne. U pacjentów leczonych cyklosporyną należy kontrolować stężenie cyklosporyny w osoczu od początku terapii pirazynamidem i po jej zakończeniu.

Równoległe stosowanie pirazynamidu i fenytoiny może zwiększać stężenie fenytoiny w osoczu krwi i w konsekwencji mogą pojawić się objawy zatrucia fenytoiną. Jeśli podczas jednoczesnego przyjmowania pirazynamidu i fenytoiny wystąpią działania niepożądane ze strony OUN (np. ataksja, nadmierna refleksy, niestagmus, drżenie), leki należy odstawić, oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu i odpowiednio skorygować dawkę fenytoiny.

Pirazynamid może zmniejszać skuteczność leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego z organizmu (allopurinol, kolchicyna, probenecyd, sulfinpirazon). Może to zwiększyć poziom kwasu moczowego w osoczu krwi pacjentów leczonych pirazynamidem, dlatego dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego z organizmu należy odpowiednio zwiększyć.

Wspólne stosowanie z allopurinolem może spowolnić dalsze przekształcanie metabolitów pirazynamidu. Metabolizm samego pirazynamidu przy tym nie ulega istotnym zmianom.

Zidowudyna może znacząco zmniejszyć stężenie pirazynamidu w osoczu krwi i zwiększyć ryzyko anemii.

Pirazynamid może nasilić działanie leków hipoglikemizujących.

Pirazynamid zmniejsza wiarygodność testów określania obecności ciał ketonowych w moczu za pomocą pasków testowych (AcetonTest itp.), ponieważ nadaje próbce barwę czerwonobrunatną.

Pirazynamid może utrudniać oznaczanie stężenia żelaza w osoczu krwi przy użyciu urządzenia Ferrohem® II, ponieważ poziomy żelaza w osoczu krwi wydają się niższe.

Wspomaga działanie leków przeciwbakteryjnych oraz neurotoksyczność aminoglikozydów, asparaginazy, karbamazepiny, cyprofloksacyny, imipinemu, soli litu, metotreksatu, chininy.

Leki przeciwwskrzyniowe (np. wodorotlenek glinu) zakłócają wchłanianie etambutolu z przewodu pokarmowego, dlatego nie należy ich przyjmować jednocześnie z etambutolem. Etambutol i pirazynamid synergistycznie zwiększają stężenie kwasu moczowego w moczu. Stosowanie etambutolu może obniżać skuteczność derytoksyny. Leczenie połączone etambutolem i izoniazydem przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny A prowadzi do nasilonego rozpadu cyklosporyny A z ryzykiem odrzucenia przeszczepu. Przy jednoczesnym leczeniu disulfiramiem możliwe jest podwyższenie stężenia etambutolu w osoczu krwi i nasilenie toksyczności. Etanol nasila działanie toksyczne etambutolu na narządy wzroku, dlatego w okresie leczenia należy powstrzymać się od spożywania alkoholu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Lek należy stosować wyłącznie po potwierdzeniu wrażliwości mikroorganizmów. Preparat najlepiej przyjmować podczas śniadania z niewielką ilością płynu lub soku pomarańczowego. W okresie leczenia należy unikać długotrwałego narażenia na światło słoneczne oraz stosowania sztucznego oświetlenia UV (wieczorny przyjmowanie leku zmniejsza ryzyko reakcji na promieniowanie UV). W przypadku pierwszych objawów fotosensybilizacji (zwiększona wrażliwość skóry, oparzenia, zaczerwienienie, obrzęk, pęcherze, wysypka, swędzenie, zapalenie skóry) lub reakcji alergicznych, objawów neurotoksyczności (podniecenie, drgawki, drżenie, fotofobia, dezorientacja, toksyczne psychozy, halucynacje) leczenie należy natychmiast przerwać. Na początku terapii możliwe jest nasilenie kaszlu oraz zwiększenie ilości wydzieliny. W trakcie leczenia konieczne jest kontrolowanie funkcji wątroby, nerek i narządów wzroku, obrazu krwi obwodowej, przeprowadzanie badań biochemicznych co 2–4 tygodnie (próba tymolowa, oznaczenie bilirubiny, badanie glutaminooxalołogowego aminotransferazy, ALAT i ASAT osocza krwi), oznaczenie kwasu moczowego we krwi. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy natychmiast przerwać stosowanie leku. W celu zmniejszenia toksycznego działania pirazynamidu stosuje się metioninę, lipokainę, glukozę, witaminę B12.

U chorych na cukrzycę zwiększa się ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Przy oznaczaniu urobilinogenu za pomocą odczynnika Ehrlicha wyniki mogą być fałszywe.

U chorych z nasilonymi zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować schemat dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny. Ostrożnie należy stosować lek u chorych na zespół mózgowego aterosklerozy, z hiperurikemią, nadwrażliwością na składniki leku, u pacjentów z historią podagrów.

U chorych na porfiirię lek może wywołać ostre napady porfiirii.

Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia etambutolem należy przeprowadzić kontrolę okulistyczną: badanie dna oka, ciśnienia wewnątrzgałkowego, załamania, pola widzenia, ostrości wzroku oraz wrażliwości barwnej (szczególnie różnicowanie kolorów czerwonego i zielonego, niebieskiego i zielonego).

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek kontrolę okulistyczną należy przeprowadzać codziennie.

Kontrolę okulistyczną wykonuje się dla każdego oka oddzielnie i dla obu razem, ponieważ zmiany ostrości wzroku mogą być jednostronne lub obustronne.

Niezbędne jest poinformowanie lekarza o wszelkich zmianach funkcji oka.

W przypadku wystąpienia zaburzeń funkcji narządów wzroku w celu zapobieżenia zanikowi nerwu wzrokowego leczenie etambutolem należy przerwać. Zaburzenia wzroku są zazwyczaj odwracalne i ustępują po kilku tygodniach po przerwaniu leczenia, w niektórych przypadkach – po kilku miesiącach. W wyjątkowych przypadkach zmiany wzroku są nieodwracalne wskutek zaniku nerwu wzrokowego.

W przypadku zaburzeń wzroku stosuje się hydroksykobalamina lub cyjanokobalamina.

W trakcie leczenia nie można spożywać alkoholu ze względu na ryzyko wystąpienia stanu pobudzenia układu nerwowego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w okresie ciąży oraz w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek może wpływać na szybkość reakcji, dlatego pacjenci powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować w dawce 2–3 tabletki 1 raz na dobę po posiłku, najlepiej rano. Nie należy przyjmować więcej niż 3 tabletki Kombitub-Neo na dobę.

Czas trwania leczenia – 3 miesiące.

Jednocześnie wskazane jest podawanie pirydoksyny w dawce do 60 mg na dobę w 2 dawkach.

Dzieci.

Lek Kombitub-Neo jest przeciwwskazany u dzieci.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe jest nasilenie działań niepożądanych.

Objawy: nudności, wymioty, biegunka, suchość i metaliczny smak w ustach, brak apetytu, zaburzenia funkcji wątroby z objawami zapalenia wątroby i żółtaczki, podwyższenie poziomu transaminaz, hiperurykemia, hipoglikemia u chorych na cukrzycę, pobudzenie, drżenie, utrata przytomności, zamroczenie, halucynacje, ból głowy, zawroty głowy, nadmierne ślinienie, zmniejszenie aktywności, duszność, drgawki, zaburzenia koncentracji, zaburzenia psychiczne, uszkodzenie nerwu wzrokowego (może prowadzić do ślepoty), zapalenie wieloneuropatyczne, osłabienie oddychania, gorączka, asystolia.

Leczenie. Leczenie objawowe. Ze względu na szybkie wchłanianie leku natychmiast po jego przyjęciu należy wywołać wymioty i przepłukać żołądek, zastosować węgiel aktywowany lub inne enterosorbcyjne. Należy monitorować i podjąć niezbędne działania w celu utrzymania funkcji życiowych organizmu, w razie potrzeby przeprowadzić reanimację. Wskazane są: wymuszone moczowanie, dializa otrzewnowa lub hemodializa, monitorowanie funkcji wątroby oraz oznaczenie poziomu kwasu moczowego w surowicy. W stanach zagrażających życiu wskazane jest przetaczanie krwi metodą wymienną, ponieważ usuwa się wówczas również erytrocyty, w których etambutol gromadzi się w znacznych ilościach. Nie istnieje specyficzny antydot. Ważne jest, aby pacjent dużo pił.

Działania niepożądane.

Lomefloksacyna

Zaburzenia ogólne: nadmierne pocenie się, uczucie ciepła, osłabienie, ból pleców, obrzęk twarzy, dreszcze, objawy grypopodobne.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, nadciśnienie/hipotensja tętnicza, zawał mięśnia sercowego, napady dławicy piersiowej, niewydolność serca, bradykardia, arytmia, ekstrasystolia, cyjanозa, kardiomiopatia, nasilanie się niewydolności serca, zapalenie żył.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zmęczenie, niedowład, osłabienie, ból głowy, zawroty głowy, stan omdleniowy, bezsenność, halucynacje, drgawki, hiperkineza, drżenie, parestezje, niepokój, lęk, depresja, pobudzenie, mimowolne skurcze mięśni, zaburzenia mózgowonaczyniowe, ataksja, śpiączka.

Zaburzenia psychiczne: senność, depersonalizacja, reakcje paranoiczne, zaburzenia myślenia, trudności w koncentracji uwagi.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, krwawienia z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, suchość w ustach, pragnienie, ból brzucha, biegunka, zaparcia, wzdęcia, kolit pseudomembranacyjny, dysfagia, zmiana koloru języka, zmniejszenie apetytu lub bulimia, zaburzenia wrażliwości smakowej, dysbakterioza.

Zaburzenia metaboliczne: hiperglikemia, hipoglikemia, podagra.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: bardzo rzadko obserwuje się przemijające, łagodne zaburzenia funkcji wątroby: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i bilirubiny we krwi osocza związane z żółtaczką spowodowaną obniżonym wydzielaniem bilirubiny (żółtaczka cholestatyczna), zapalenienie wątroby (hepatyt), podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu: ból i szum w uszach, dzwonienie w uszach.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, zapalenie spojówek, światłowstręt, ból oczu, łzawienie.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego: purpura, limfadenopatia, trombocytopenia, anemia, zwiększenie fibrynolizy, bardzo rzadko obserwuje się zmniejszenie liczby leukocytów, erytrocytów i/lub płytek krwi (leukopenia, agranulocytoza, anemia, trombocytopenia, pancytopenia), np. w wyniku obniżonego wytwarzania nowych elementów morfotycznych krwi w szpiku kostnym (supresja hematopoezy w szpiku kostnym, ustępująca po odstawieniu leku), a także zmniejszenie liczby erytrocytów spowodowane zwiększoną ich hemolizą (anemia hemolityczna), krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawienia z nosa.

Zaburzenia ze strony układu kostno-szkieletowego: artrologia, mialgia, ból ścięgien, skurcze mięśni, tendinitis, zapalenie naczyń, ból pleców i klatki piersiowej.

Zaburzenia ze strony układu moczowo-płciowego: kłębuszkowe zapalenie nerek, dolegliwości w czasie oddawania moczu, poliuria, anuria, albuminuria, krwawienia z cewy moczowej, krystaluria, hematuria, zatrzymanie moczu, obrzęki, niewydolność nerek, zapalenie wątrobomocznicze; u kobiet – zapalenie pochwy, upławy, krwawienia międzymiesiączkowe, ból w kroczu, kandydoza pochwy, zaburzenia cyklu menstruacyjnego; u mężczyzn – zapalenie jąder, zapalenie przydatków jąder.

Infekcje i inwazje: infekcje wirusowe, kandydoza, infekcje grzybicze, superinfekcje.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: zapalenie nosa, zapalenie gardła, duszność, kaszel, krwawienie z nosa, skurcz oskrzeli, zaburzenia oddychania, zwiększone oddzielanie wydzieliny, skurcz oskrzeli, strydor, osłabienie oddychania, ból w klatce piersiowej, zator tętnicy płucnej, duszność, infekcje dróg oddechowych.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje fotosensybilizacji, świąd, wysypka, pokrzywka, odspajanie się skóry, trądzik, zmiana koloru skóry, hiperpigmentacja, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, plamki krwawieniowe (petechie).

Wskaźniki laboratoryjne: monocytosis, eozynofilia, leukocytoza, podwyższenie ALAT, ASAT, bilirubiny, fosfatazy alkalicznej, podwyższenie poziomu gammaglutamylotransferazy, hipoproteinemie, wydłużenie czasu protrombinowego, trombocytopenia, zmiany stężenia elektrolitów we krwi, albuminuria, makrocytoza.

Protionamid

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, nadmierne ślinienie, metaliczny smak w ustach, zaburzenia funkcji wątroby, utrata apetytu, suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby z objawami zapalenia wątroby i żółtaczki. Toksyczność wątrobowa leku zależy od stopnia istniejącego zaburzenia funkcji wątroby, np. uszkodzenia wątroby spowodowane alkoholizmem lub po operacjach. Efekty te występują szczególnie często podczas terapii skojarzonej z izoniazydem, ryfampycyną i pirazynamidem.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zaburzenia snu (bezsenność lub senność), pobudzenie, depresja, lęk, trudności w koncentracji uwagi; rzadko – zawroty głowy, ból głowy, osłabienie; pojedynczo – parestezje, neuropatia obwodowa, zapalenie nerwu wzrokowego, polineuropatia, szczególnie przy stosowaniu leku w połączeniu z izoniazydem.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: osłabienie, hipotensja ortostatyczna; w pojedynczych przypadkach – hipotensja posturalna, tachykardia.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia u chorych na cukrzycę, ginekomastia (zwiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn); pojedynczo – zaburzenia cyklu menstruacyjnego, impotencja, hipotyreozę (dysfunkcja tarczycy).

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego: możliwe zaburzenia ze strony szpiku kostnego.

Reakcje alergiczne: wysypka skórna, reakcja podobna do pelagry, zgodnie z kombinacją objawów skórnych i zaburzeń ze strony OUN.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych.

Pirazynamid

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, metaliczny smak w ustach, zaburzenia funkcji wątroby (zmniejszenie apetytu, ból w wątrobie, powiększenie wątroby, żółta atrofia wątroby); nasilenie się wrzodu, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych; ciężkie reakcje przy stosowaniu standardowych dawek występują rzadko, zazwyczaj u osób z chorobą wątroby. Możliwe wystąpienie żółtaczki klinicznej.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia snu, zwiększona pobudliwość, depresje; pojedynczo – halucynacje, drgawki, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego: trombocytopenia, anemia sidersztalna, wakuolizacja erytrocytów, porfiria, hiperkoagulacja, powiększenie śledziony.

Zaburzenia ze strony układu kostno-szkieletowego: artrologia, mialgia.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: zapalenie wątrobomocznicze; pojedynczo – niewydolność nerek mioglobinowa w wyniku rabdomyolizy, dolegliwości w czasie oddawania moczu, hiperurykemia towarzysząca artrologii i mialgii, ponieważ główny metabolit – kwas pirazynowy – hamuje wydalanie kwasu moczowego przez nerki. W związku z tym czasem konieczne jest podawanie allopurinolu.

Reakcje alergiczne: wysypka skórna, świąd, pokrzywka.

Inne: nasilenie się podagry; pojedynczo – fotosensybilizacja, hipertermia, trądzik, podwyższenie stężenia żelaza w surowicy.

Ethambutol

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: osłabienie, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, dezorientacja, halucynacje, depresja.

Zaburzenia ze strony narządów zmysłów: neuropatia obwodowa (parestezje kończyn, mrowienie, osłabienie, świąd), zapalenie nerwu wzrokowego (obniżenie ostrości widzenia, zaburzenia percepcji barw, głównie zielonej i czerwonej, ślepotę barwną, skotomę).

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: spadek apetytu, nudności, wymioty, ból żołądka, zaburzenia funkcji wątroby – podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych.

Reakcje alergiczne: zapalenie skóry, wysypka, świąd, artrologia, gorączka, anafilaksja.

Inne: hiperurykemia, nasilenie się podagry.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze. Po 4, 6 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Simpex Pharma Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Siedziba: B-4/160, Safdarjung Enclave, Nowe Delhi – 110 029, Indie.

Zakład produkcyjny: C7 do C13 oraz C59 do C64, Central Industrial Development Corporation (CIDCO), Sigdhi, Kotdwar – 246149

Dystrykt: Pauri Garhwal, Uttarakhand, Indie.