INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku KLARYTROMYCZYNA-DARNICA (CLARITHROMYCIN-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: clarithromycin;

1 tabletka zawiera klarytromycyny 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryszta³owa, powidone, crospovidone, sodu laurylosulfan, talk, kwas stearynowy, stearynian magnezu, Sepifilm 752 bia³y, polietylenoglikol 4000 (makrogol 4000).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletka 250 mg: tabletka powlekana, biała, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypuk³¹;

tabletka 500 mg: tabletka powlekana, biała, o kształcie owalnym, z powierzchnią dwuwypuk³¹.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Klarytromycyna-Darnica – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów. Działanie przeciwbakteryjne klarytromycyny wynika z jej wiązania się z podjednostką rybosomalną 50S wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białek. Lek wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klarytromycyny są zazwyczaj dwa razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klarytromycyna jest in vitro wysoce skuteczna wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec H. pylori. Aktywność klarytromycyny jest wyższa w obojętnym pH niż w kwasowym pH. Dane in vitro i in vivo wskazują na wysoką skuteczność klarytromycyny wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również inne bakterie Gram-ujemne nieprodukujące laktozy, są niewrażliwe na klarytromycynę.

Mikrobiologia. Klarytromycyna jest aktywna in vitro oraz w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), w tym Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

Beta-laktamazy wytwarzane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klarytromycyny.

Większość szczepów gronkowców opornych na metycylinę i oksacylinę jest niewrażliwa na klarytromycynę.

Helicobacter pylori.

Klarytromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów tych mikroorganizmów, jednak skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo jej stosowania nie zostały potwierdzone.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), grupa streptokoków zielonoszących (Viridans group streptococci).

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Bacteroides melaninogenicus.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klarytromycyna wykazuje działanie bakteriobójcze wobec następujących szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, H. pylori, Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klarytromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklarytromycyna (14-OH klarytromycyna). U większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest porównywalna z substancją macierzystą lub 1–2 razy słabsza, z wyjątkiem H. influenzae, wobec którego skuteczność metabolitu jest dwa razy wyższa. W warunkach in vitro i in vivo substancja macierzysta i jej główny metabolit wykazują addytywny lub synergiczny efekt wobec H. influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Farmakokinetyka.

Klarytromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego po doustnym podaniu leku w postaci tabletów. Mikrobiologicznie aktywny metabolit – 14-hydroksyklarytromycyna – powstaje w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia. Klarytromycynę można stosować niezależnie od przyjęcia pokarmu, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność tabletek klarytromycyny. Pokarm nieznacznie opóźnia początek wchłaniania klarytromycyny i powstawanie metabolitu 14-hydroksy. Farmakokinetyka klarytromycyny jest nieliniowa; stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu 2 dni stosowania leku. Po podaniu dawki 250 mg 2 razy dziennie, 15–20 % niezmienionej substancji leku wydala się z moczem. Po dawce 500 mg 2 razy dziennie wydalanie leku z moczem jest intensywniejsze (około 36 %). 14-hydroksyklarytromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem w ilości 10–15 % z podanej dawki. Większa część resztkowej dawki wydala się z kałem, głównie z żółcią. 5–10 % pierwotnej substancji wykrywa się w kale.

Po podaniu 500 mg klarytromycyny 3 razy dziennie, stężenia klarytromycyny we krwi są wyższe w porównaniu z dawką 500 mg 2 razy dziennie.

Stężenia klarytromycyny w tkankach są wielokrotnie wyższe niż stężenie leku we krwi. Zwiększono stężenia zarówno w tkance migdałków, jak i w tkance płucnej. Klarytromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w 80 %.

Klarytromycyna przenika do błony śluzowej żołądka. Zawartość klarytromycyny w błonie śluzowej i tkance żołądka jest wyższa po podaniu klarytromycyny w połączeniu z omeprazolem niż przy monoterapii klarytromycyną.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na klarytromycynę.

Infekcje górnych dróg oddechowych, tj. gardła i nosogardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła) oraz infekcje zatok przynosowych.
Infekcje dolnych dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu gruźliczego oraz pierwotne zapalenie atypowe).
Infekcje skóry i tkanek miękkich (łupież, zapalenie mieszków włosowych, eryzypela, furunkuloza, zakażone rany).
Osteomielit ostra i przewlekła.
Rozsiane lub lokalizowane infekcje mikobakteriami, wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Zakażenia lokalizowane wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.
Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy w połączeniu z hamowaniem wydzielania kwasu solnego (aktywność klarytromycyny wobec H. pylori jest wyższa przy obojętnym pH niż przy kwasowym pH).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki makrolidowe lub na inne składniki leku.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i dowolnego z poniższych leków: astemizol, cyzapryda, pimozyd, terfenadyna [ponieważ może to prowadzić do wydłużenia odstępu QT i rozwoju zaburzeń rytmu serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i tzw. tachykardii typu torsades de pointes]; alkaloidy sporyszu, np. ergotamina, dihydroergotamina (ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotaminowej); inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny), które są głównie metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna lub simwastatyna), ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy; doustny midazolam; lomitapid (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT lub arytmie komorowe serca, w tym tachykardia typu torsades de pointes w wywiadzie (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia lub hipomagnezemia) – ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Ciężka niewydolność wątroby w połączeniu z niewydolnością nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i innych silnych inhibitorów CYP3A4 z kolkichiną (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z tikagrelor, ivabradyna lub ranolazyna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Klarytromycyna nie oddziałuje z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniżej wymienionych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji.

Chlorochina, cyzapryda, pimozyd, astemizol, terfenadyna

Klarytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT, w szczególności hydroksychlorochinę i chlorochinę, ze względu na możliwość wystąpienia zaburzeń rytmu serca i poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Zwiększenie stężenia cyzaprydy w osoczu obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i cyzaprydę. Może to prowadzić do wydłużenia odstępu QT i wystąpienia arytmii, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i tzw. tachykardii typu torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i pimozyd (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doniesiono o zdolności makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, prowadząc do zwiększenia stężenia terfenadyny w osoczu, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie odstępu QT, tachykardia komorowa, migotanie komór i tzw. torsades de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym u 14 ochotników przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i terfenadyny zaobserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny oraz wydłużenie odstępu QT, co nie spowodowało żadnych klinicznie widocznych skutków.

Podobne efekty obserwowane są również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Alkaloidy sporyszu.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiąże się z wystąpieniem objawów ostrego zatrucia ergotaminą, charakteryzującego się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym układu nerwowego centralnego.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i alkaloidów zawierających granulki jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu zwiększało się 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klarytromycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustna kolkichina

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolkichiną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny tikagrelor

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z tikagrelor jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustna ivabradyna

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z ivabradyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny ranolazyna

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z ranolazyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lowastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ statyny te są głównie metabolizowane przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klarytromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu krwi, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Doniesiono o przypadkach rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i te statyny. Jeśli leczenie klarytromycyną jest nieuniknione, terapię lowastatyną lub simwastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z innymi statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się podawanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczna jest kontrola pacjentów pod kątem objawów miopatii.

Wpływ leków na farmakokinetykę klarytromycyny.

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty ziołowe z dziurawca) mogą indukować metabolizm klarytromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznych stężeń klarytromycyny i obniżenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczna kontrola stężeń induktora CYP3A w osoczu, które mogą być podwyższone z powodu hamowania CYP3A przez klarytromycynę (patrz również instrukcja do stosowania medycznego odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klarytromycyny prowadziło do zwiększenia stężeń ryfabutyny i obniżenia stężeń klarytromycyny w osoczu krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tunic.

Wpływ innych leków na stężenie klarytromycyny we krwi, znany lub hipotetyczny, który może wymagać zmiany dawki lub stosowania terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna.

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna mogą przyspieszać metabolizm klarytromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu krwi, ale zwiększając stężenie 14-OH-klarytromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klarytromycyny i 14-OH-klarytromycyny różni się w zależności od różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może nie zostać osiągnięty przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klarytromycyny było osłabiane przez etravirynę, jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny były podwyższone. Ponieważ 14-OH-klarytromycyna ma zmniejszoną aktywność wobec Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność przeciwko temu patogenowi może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć stosowność zastosowania leków alternatywnych wobec klarytromycyny.

Flukenazol.

Jednoczesne stosowanie flukenazolu 200 mg dziennie i klarytromycyny 500 mg 2 razy dziennie u 21 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia stężenia równowagowego Cmin klarytromycyny o 33 %, AUC – o 18 %.

Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny nie zmieniają się istotnie przy jednoczesnym stosowaniu z flukenazolem. Zmiana dawki klarytromycyny nie jest wymagana.

Rytonawir.

Badanie farmakokinetyczne wykazało, że jednoczesne stosowanie rytonawiru 200 mg co 8 godzin i klarytromycyny 500 mg co 12 godzin prowadzi do znacznego hamowania metabolizmu klarytromycyny. Cmax klarytromycyny zwiększało się o 31 %, Cmin – o 182 % i AUC – o 77 % przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klarytromycyny. Ze względu na duże okno terapeutyczne, zmniejszenie dawki klarytromycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie jest konieczne. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50 %. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 75 %. Dawek klarytromycyny przekraczających 1 g/dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Te same korekty dawki należy stosować u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego w połączeniu z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i saquinawirem.

Wpływ klarytromycyny na farmakokinetykę innych leków.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnoustrojowego lub do inhalacji, które są głównie metabolizowane przez CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie wpływu ogólnoustrojowego kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być poddawani dokładnej kontroli pod kątem działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów ogólnoustrojowych.

Leki przeciwarytmiczne.

Doniesiono o wystąpieniu tachykardii komorowej typu torsades de pointes po jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z chinidyną lub dysopyramidą. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia odstępu QT. W trakcie leczenia klarytromycyną należy monitorować stężenia tych leków w osoczu krwi.

Otrzymano doniesienia po marketingowe o hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i dysopyramidu. Dlatego poziom glukozy we krwi należy kontrolować przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i dysopyramidu.

Interakcje związane z CYP3A.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny, znanego inhibitora enzymu CYP3A, i leku, który jest głównie metabolizowany przez CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tego ostatniego w osoczu krwi, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego efekt terapeutyczny i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klarytromycyny u pacjentów przyjmujących leki będące substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i jest intensywnie metabolizowany przez ten enzym.

Może być konieczna zmiana dawki i dokładne monitorowanie stężeń leku metabolizowanego przez CYP3A u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę.

Wiadomo (lub przypuszcza się), że poniższe leki lub grupy leków są metabolizowane przez ten sam izoenzym CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklosporyna, cyzapryda, cyklosporyna, dysopyramida, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (warfaryna), atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. kweitiapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, simwastatyna, tarkolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna.

Jednak ta lista nie jest kompletna. Podobny mechanizm interakcji obserwowany jest przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinu, które są metabolizowane przez inny izoenzym układu cytochromu P450.

Doustne leki obniżające poziom glukozy/insulina.

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami obniżającymi poziom glukozy, takimi jak nateglinid i repaglinid, klarytromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecana jest dokładna kontrola poziomu glukozy.

Doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaryboksaban, apiksaban).

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych może nasilać działanie tych ostatnich, co wymaga dokładnej kontroli czasu protrombinowego u pacjentów.

Doustne leki przeciwkrzepliwe działające bezpośrednio – dabigatran, edoksaban – są substratami transportera efluksu P-glikoproteiny (P-gp). Rywaryboksaban i apiksaban są metabolizowane przez CYP3A4, a także są substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Omeprazol.

Stosowanie klarytromycyny (500 mg co 8 godzin) w połączeniu z omeprazolem (40 mg dziennie) u dorosłych zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia stężeń równowagowych omeprazolu w osoczu krwi (Cmax, AUC0-24 i t1/2 zwiększyły się odpowiednio o 30 %, 89 % i 34 %). Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klarytromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalfil i wardenafil.

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy jest metabolizowany (przynajmniej częściowo) przy udziale CYP3A, a CYP3A może być hamowany przez jednoczesne przyjęcie klarytromycyny. Istnieje możliwość zwiększenia stężeń inhibitorów fosfodiesterazy (syldenafila, tadalfilu i wardenafilu) w osoczu krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klarytromycyną, co może wymagać zmniejszenia dawki inhibitorów fosfodiesterazy.

Teofilina, karbamazepina.

Możliwe jest niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klarytromycyną.

Tolterodyna.

Tolterodyna jest głównie metabolizowana przez izoformę 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak w populacji pacjentów bez CYP2D6 metabolizm zachodzi przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do istotnego zwiększenia stężeń tolterodyny w osoczu. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyny może być konieczne przy stosowaniu jej z inhibitorami CYP3A, takimi jak klarytromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (alprazolam, midazolam, triazolam).

Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie). AUC midazolamu zwiększało się 2,7-krotnie po wewnątrzżylnej podaniu midazolamu. Przy wewnątrzżylnej podawaniu midazolamu z klarytromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki. Przy drodze podania oromukozalnej midazolamu, przy której eliminacja przedsystemowa leku może być pominięta, bardziej prawdopodobne będzie zaobserwowanie interakcji podobnej do tej, która występuje przy wewnątrzżylnej podaniu midazolamu, a nie doustnym.

Należy stosować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolam i alprazolam. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klarytromycyną jest mało prawdopodobny.

Doniesiono o interakcji leków i rozwoju działań niepożądanych ze strony układu nerwowego centralnego (takich jak senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i triazolam.

Inne rodzaje interakcji.

Aminoglikozydy.

Z ostrożnością należy stosować klarytromycynę jednoczesnie z innymi środkami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kolkichina.

Kolkichina jest substratem CYP3A i transportera efluksu P-gp. Wiadomo, że klarytromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i kolkichiny hamowanie P-gp i CYP3A przez klarytromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolkichinę. Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów toksyczności kolkichiny. Dawka kolkichiny powinna być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu z klarytromycyną u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i wątroby. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolkichiną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dygoxyna.

Dygoxyna jest uważana za substrat transportera efluksu P-gp. Wiadomo, że klarytromycyna może hamować P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i dygoxyny hamowanie P-gp przez klarytromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na dygoxynę. Podczas obserwacji po marketingu donoszono o zwiększeniu stężenia dygoxyny w osoczu krwi pacjentów przyjmujących klarytromycynę jednoczesnie z dygoxyną. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności cyfrowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie kontrolować stężenia dygoxyny w osoczu krwi pacjentów przy jej stosowaniu z klarytromycyną.

Zydowudyna.

Jednoczesne stosowanie tabletek klarytromycyny o natychmiastowym uwalnianiu i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do obniżenia stężeń równowagowych zydowudyny w osoczu krwi. Ponieważ klarytromycyna może przeszkadzać wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym stosowaniu, tej interakcji można w znacznym stopniu uniknąć, przestrzegając 4-godzinnego odstępu między podawaniem klarytromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klarytromycyny i zydowudyny lub dideoksynazyny u dzieci nie donoszono. Ta interakcja jest mało prawdopodobna, gdy klarytromycyna jest podawana dożylnie.

Fenytoina i walproin

Doniesiono o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klarytromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i walproin). Zaleca się oznaczanie stężeń tych leków w osoczu krwi przy jednoczesnym przepisywaniu ich z klarytromycyną. Doniesiono o zwiększeniu ich stężeń w osoczu krwi.

Lomitapid.

Jednoczesne przyjmowanie klarytromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne znaczne podwyższenie transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania***”***).

Wzajemny wpływ leków.

Atazanawir.

Stosowanie klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do podwojenia ekspozycji na klarytromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klarytromycynę o 70 % z jednoczesnym zwiększeniem AUC atazanawiru o 28 %. Ponieważ klarytromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50 % u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75 % u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min, stosując odpowiednią formę leku klarytromycyny. Dawek klarytromycyny wyższych niż 1000 mg dziennie nie można stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokerzy kanałów wapniowych.

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy ostrożnie stosować klarytromycynę jednoczesnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (werapamil, amlodypina, dyltiazem). Przy interakcji mogą wzrastać stężenia w osoczu zarówno klarytromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów przyjmujących klarytromycynę razem z werapamilem obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasocę mleczanową.

Itrakonazol.

Klarytromycyna i itrakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klarytromycyna może zwiększać stężenia itrakonazolu w osoczu i odwrotnie. Przy stosowaniu itrakonazolu razem z klarytromycyną pacjenci powinni być poddawani dokładnej kontroli pod kątem objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego.

Saquinawir.

Stosowanie klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) i saquinawiru (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u 12 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia AUC w stanie równowagi o 177 %, a Cmax o 187 % w porównaniu z samym stosowaniem saquinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klarytromycyny zwiększyły się o około 40 % w porównaniu z samym stosowaniem klarytromycyny. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki są stosowane jednoczesnie przez ograniczony czas i w wyżej wymienionych dawkach/formach leku. Wyniki badania dotyczącego interakcji leków z użyciem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu saquinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania dotyczącego interakcji leków z użyciem tylko saquinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii saquinawirem/rytonawirem. Jeśli saquinawir stosuje się razem z rytonawirem, należy uwzględnić możliwe efekty rytonawiru na klarytromycynę (patrz wyżej).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Klarytromycynę-Darnica nie należy stosować u ciężarnych bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy przerwać stosowanie klarytromycyny-Darnica i rozpocząć odpowiednią terapię.

Podczas stosowania klarytromycyny-Darnica zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby typu hepatocelularnego i/lub cholestazy z żółtaczką lub bez niej. Te zaburzenia funkcji wątroby mogą mieć ciężki przebieg, ale są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią, która była głównie związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub współistniejącym leczeniem farmakologicznym. Należy natychmiast przerwać stosowanie klarytromycyny-Darnica w przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ klarytromycyna-Darnica jest głównie wydalana przez wątrobę i nerki.

Zgłaszano rozwój biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile (CDAD), od łagodnego stopnia ciężkości po kolit pseudomembranowy zakończony śmiercią, przy stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klarytromycyny-Darnica. Terapia lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną mikroflorę jelit, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu C. difficile.

Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Ponadto należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano rozwój biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile nawet 2 miesiące po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranowego należy przerwać leczenie klarytromycyną-Darnica niezależnie od wskazań, dla których został on przepisany. Należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne i rozpocząć adekwatne leczenie. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

Zgłaszano nasilenie objawów myasthenia gravis u pacjentów stosujących klarytromycynę-Darnica.

Kolchicyna.

Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończonej śmiercią) przy współczesnym stosowaniu klarytromycyny-Darnica i kolchicyny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie kolchicyny i klarytromycyny-Darnica jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Z ostrożnością należy stosować jednocześnie klarytromycynę-Darnica i triazolobenzodiazepiny, np. triazolam, oraz dożylne midazolam (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Z ostrożnością należy stosować klarytromycynę-Darnica jednocześnie z innymi środkami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami. Należy prowadzić monitorowanie funkcji przedsionkowych i słuchu podczas i po leczeniu.

Wydłużenie odcinka QT.

Obserwowano wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, wskazujące na ryzyko wystąpienia arytmii serca i torsades de pointes, podczas leczenia makrolidami, w tym klarytromycyną-Darnica (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Z uwagi na zwiększone ryzyko arytmii komorowych (w tym torsades de pointes), klarytromycynę-Darnica należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów.

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią.
Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki związane z wydłużeniem odcinka QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Klarytromycyna-Darnica jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, takimi jak hipokaliemia lub hipomagnezemia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny-Darnica z astemizolem, cyzapyrydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Klarytromycynę-Darnica nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub występującym w wywiadzie wydłużeniem odcinka QT lub z arytmiami komorowymi w wywiadzie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Choroby płuc.

Ze względu na możliwość występowania oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarytromycyny-Darnica w leczeniu zapalenia płuc nabywanego pozaszpitalnie. W przypadku zapalenia płuc nabywanego szpitalnie klarytromycynę-Darnica należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich o łagodnym do umiarkowanego stopniu ciężkości.

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadkach, gdy nie można zastosować antybiotyków β-laktamowych (alergia), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, np. klinidamycynę. Obecnie makrolidy odgrywają rolę tylko w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich (np. infekcje spowodowane przez Corynebacterium minutissimum (erytrazma), acne vulgaris, zapalenie Behceta) oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować leczenia penicylinami. W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostra ogólna wypryskowa pustulka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, DRESS), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klarytromycyną-Darnica należy natychmiast przerwać i bez zwłoki rozpocząć odpowiednie leczenie.

Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia krzyżowej oporności między klarytromycyną-Darnica a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klinidamycyną.

Środki hipoglikemiczne doustne/insulina.

Współczesne stosowanie klarytromycyny-Darnica i doustnych środków hipoglikemicznych (np. pochodnych sulfoniliomocznika) i/lub insuliny może prowadzić do silnej hipoglikemii. Przy współczesnym stosowaniu z lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid, pioglitazon, repaglinid i rosiglitazon, klarytromycyna-Darnica może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecany jest staranny monitoring poziomu glukozy.

Antykoagulancje doustne.

Przy współczesnym stosowaniu klarytromycyny-Darnica z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia, istotnego wzrostu wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) i czasu protrombinowego. U pacjentów otrzymujących jednocześnie klarytromycynę-Darnica i doustne antykoagulancy należy regularnie kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny-Darnica z doustnymi bezpośrednimi antykoagulantami, takimi jak dabigatran, rywarybaksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny).

Współczesne stosowanie klarytromycyny-Darnica z lawastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny są w znacznym stopniu metabolizowane przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klarytromycyną-Darnica zwiększa ich stężenie w osoczu, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy.

Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny-Darnica i tych statyn. Wymagany jest monitoring pacjentów pod kątem objawów miopatii. Jeśli leczenie klarytromycyną-Darnica jest nieuniknione, terapię lawastatyną lub symwastatyną należy przerwać na czas leczenia. Należy ostrożnie przepisywać klarytromycynę-Darnica jednocześnie ze statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny-Darnica ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Można rozważyć stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny).

Klarytromycynę-Darnica należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Stosowanie każdej terapii przeciwbakteryjnej, w tym klarytromycyny-Darnica, w leczeniu infekcji H. pylori może prowadzić do wystąpienia oporności mikrobiologicznej. U niewielkiej liczby pacjentów może rozwinąć się oporność mikroorganizmów H. pylori na klarytromycynę-Darnica.

Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia krzyżowej oporności między klarytromycyną-Darnica a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klinidamycyną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Bezpieczeństwo stosowania klarytromycyny-Darnica w czasie ciąży lub karmienia piersią nie zostało ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach oraz doświadczenia stosowania u ludzi nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny i płodowy.

Niektóre obserwacyjne badania wpływu klarytromycyny-Darnica w I i II trymestrze ciąży wykazały zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem wpływu antybiotyków i wpływem innych antybiotyków w tym samym okresie. Dostępne badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka dużych wad wrodzonych związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klarytromycyny-Darnica, w czasie ciąży dają sprzeczne wyniki.

Klarytromycynę-Darnica nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią. Klarytromycyna-Darnica przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Szacuje się, że niemowlę karmione wyłącznie piersią otrzymuje około 1,7% dawki klarytromycyny-Darnica uwzględniając masę ciała matki, dlatego w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Obecnie nie ma doniesień. Jednak przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami zaleca się zachować szczególną ostrożność, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych działań ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty, halucynacje, dezorientacja, dezorientacja itp.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki klarytromycyny stosuje się wewnętrznie, nie żując, popijając niewielką ilością wody. Lek można stosować niezależnie od posiłku, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność klarytromycyny.

Zalecana dawka klarytromycyny dla dorosłych oraz dzieci od 12. roku życia wynosi 250 mg co 12 godzin, w przypadku cięższych infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg co 12 godzin. Zwykła długość leczenia zależy od stopnia i ciężkości zakażenia i wynosi od 6 do 14 dni.

Leczenie infekcji odontogennych. Zalecana dawka wynosi 250 mg co 12 godzin przez 5 dni.

Stosowanie u pacjentów z infekcją mikobakteryjną. Początkowa dawka dla dorosłych wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy objawów klinicznych lub wskaźników bakteriologicznych, dawkę klarytromycyny można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę. Leczenie rozsianych infekcji wywołanych przez Mycobacterium avium complex (MAC) u chorych na AIDS trwa tak długo, jak trwa potwierdzona klinicznie i mikrobiologicznie skuteczność leku. Klarytromycynę można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwmikobakterialnymi.

Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy (dorośli).

Terapia potrójna (7–10 dni).

Klarytromycynę w dawce 500 mg 2 razy na dobę należy stosować razem z amoksycyliną w dawce 1000 mg 2 razy na dobę oraz z omeprazolem w dawce 20 mg na dobę przez 7–10 dni.

Terapia potrójna (10 dni).

Klarytromycyna w dawce 500 mg 2 razy na dobę, lansoprazol w dawce 30 mg 2 razy na dobę oraz amoksycylina w dawce 1000 mg 2 razy na dobę przez 10 dni.

Terapia podwójna (14 dni).

Klarytromycyna w dawce 500 mg 3 razy na dobę razem z omeprazolem w dawce 40 mg 1 raz na dobę wewnętrznie przez 14 dni, następnie omeprazol w dawce 20 mg lub 40 mg 1 raz na dobę wewnętrznie przez kolejne 14 dni.

Terapia podwójna (14 dni).

Klarytromycyna w dawce 500 mg 3 razy na dobę razem z lansoprazolem w dawce 60 mg 1 raz na dobę wewnętrznie przez 14 dni. Może wystąpić potrzeba dalszego hamowania sekrecji kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów wrzodu.

Klarytromycynę można również stosować w następujących schematach terapeutycznych:

klarytromycyna + tinidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klarytromycyna + metronidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klarytromycyna + tetracyklina, subcytrynian bizmutu oraz ranitydyna;

klarytromycyna + amoksycylina oraz lansoprazol;

klarytromycyna + ranitydyna + cytrynian bizmutu.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym: tak jak u dorosłych.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę, np. 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku cięższych infekcji. U tych pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Dzieci.

Lek Klarytromycyna-Darnica stosuje się dzieciom od 12. roku życia.

Dzieciom poniżej 12. roku życia należy stosować leki zawierające klarytromycynę w innej postaci leku (np. zawiesinie).

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie klarytromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z anamnezą dwubiegunowego zaburzenia afektywnego, który przyjął 8 g klarytromycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia oraz hipoksemia.

Leczenie. Należy zastosować węgiel aktywowany, przepłukanie żołądka oraz leczenie objawowe skierowane na utrzymanie funkcji życiowych organizmu.

Tak jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpływały na stężenie klarytromycyny w osoczu krwi.

Działania niepożądane.

Najczęstsze i najczęściej występujące działania niepożądane podczas leczenia klarytromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Te działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości tych działań niepożądanych między grupami pacjentów z obecnością lub brakiem infekcji mikobakterii.

Poniżej opisano działania niepożądane, które wystąpiły podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym przy stosowaniu różnych postaci lekarskich i dawkach klarytromycyny, w tym postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Działania niepożądane prawdopodobnie związane z klarytromycyną są sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: powyżej 10 % – bardzo często, 1–10 % – często, 0,1–1 % – rzadko, częstość nieznana* (działania niepożądane w badaniach postmarketingowych; częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości objawów, jeśli ciężkość mogła zostać oceniona.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach; częstość nieznana – utrata słuchu.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i śródpiersza: rzadko – astma1, krwawienie z nosa2, zakrzepica płucna1.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, dyspepsja, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie przełyku1, refluks gastroezofagialny2, zapalenie żołądka, proktalgia2, stomatyt, glosyt, wzdęcia brzucha4, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, meteorizm; częstość nieznana – uczucie ciężkości i ból w prawym podżebrzu, ostry zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – odchylenia od normy w testach czynności wątroby; rzadko – cholestaza4, zapalenie wątroby4, podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT), asparginotransaminazy (AST), gamma-glutamylotransferazy4; częstość nieznana – niewydolność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka hepatocelularna.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny1 i mocznika w osoczu krwi1; częstość nieznana – niewydolność nerek, zapalenie nerek międzyustowe.

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu: rzadko – anoreksja, zmniejszony apetyt; częstość nieznana – hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – dysgezja (zaburzenia smaku), ból głowy, zaburzenia smaku; rzadko – utrata przytomności1, dyskinezja1, zawroty głowy, senność, drżenie; częstość nieznana – drgawki, agezja (utrata wrażliwości smakowej), parosmia, anosmia, parestezje.

Zaburzenia ze strony psychiki: często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie3; często游戏副本