Khairimoz 40

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Hyrimoz 40 (Hyrimoz 40)

SkÅ ad:

substancja czynna: adalimumab;

1 przedwypeÅ niony strzykawka zawiera 40 mg adalimumabu w 0,8 ml roztworu;

substancje pomocnicze: kwas adipinowy; kwas cytrynowy, monohydrat; chlorek sodu; manitol (E 421); polisorbat 80; wodorotlenek sodu (do regulacji pH); kwas chlorowodorowy (do regulacji pH); woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅ ówne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysty lub Å lekko opalescencyjny, bezbarwny lub Å lekko Å yÅ owawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki immunosupresyjne. Inhibitory czynnika martwicy nowotworu-alfa. Adalimumab.

Kod ATC L04A B04.

Właściwości farmakologiczne

Khairimoz 40 (adalimumab) to rekombinowany ludzki immunoglobulina (IgG1), przeciwciało monoklonalne zawierające wyłącznie ludzkie sekwencje peptydowe. Lek został opracowany przy użyciu technologii fagowego wyświetlania, co umożliwiło uzyskanie charakterystycznych wyłącznie dla człowieka zmiennych regionów ciężkich i lekkich łańcuchów, które wykazują swoistą specyficzność wobec czynnika martwicy nowotworów (TNF), a także ludzkiego łańcucha ciężkiego IgG1 oraz sekwencji lekkiego łańcucha typu kappa. Adalimumab wiąże się z wysokim powinowactwem i swoistością z rozpuszczalnym TNF-alfa, ale nie z limfotoxiną (TNF-beta). Adalimumab jest wytwarzany poprzez uzyskanie rekombinowanego DNA w systemie ekspresyjnym komórek ssaków. Składa się z 1300 aminokwasów, a jego masa cząsteczkowa wynosi około 148 kilodaltonów.

Adalimumab wiąże się swoiście z TNF i neutralizuje jego działanie biologiczne, blokując interakcję z komórkowymi receptorami p55 i p75 TNF. TNF to naturalny cytokina biorący udział w normalnych reakcjach zapalnych i odpornościowych organizmu. Podwyższony poziom TNF występuje w płynie synowialnym u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), młodzieńczym zapaleniem stawów (JZS), zapaleniem stawów psoriacyjnym (ZSP) i zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa (ZZSK). TNF odgrywa istotną rolę w rozwoju patologicznego zapalenia i niszczeniu tkanek stawowych, charakterystycznego dla tych chorób. Podwyższony poziom TNF występuje również w płytach plamicy. Stosowanie leku Khairimoz 40 pacjentom z łuszczycą plakową może zmniejszyć zgrubienie nabłonka i infiltrację komórkami zapalnymi. Związek pomiędzy tymi efektami farmakodynamicznymi a mechanizmem(-ami), za pomocą którego adalimumab wykazuje skuteczność kliniczną, nie jest znany.

Adalimumab moduluje również reakcje biologiczne indukowane lub regulowane przez TNF, w tym zmiany poziomów cząsteczek adhezyjnych odpowiedzialnych za migrację leukocytów (ELAM-1, VCAM-1 i ICAM-1 przy IC50 1–2 × 10-10 M).

Farmakodynamika

U pacjentów z RZS adalimumab powodował szybkie zmniejszenie się, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, wskaźników ostrej fazy zapalenia (białka C-reaktywnego (CRP), cytokin osocza (IL-6) oraz szybkości osiadania erytrocytów). Obniżenie poziomu CRP obserwowano również u pacjentów z JZS, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i zgorzelą gruczołów łojowych, równocześnie z istotnym zmniejszeniem ekspresji TNF-alfa i markerów zapalnych, takich jak antygen HLA-DR i mieloperoksydaza (MPO), w jelicie grubym u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Obserwowano również zmniejszenie poziomu metaloproteaz macierzy (MMP-1 i MMP-3) w osoczu, które przyczyniają się do przebudowy tkanek leżącej u podstaw niszczenia chrząstki. U chorych z RZS, ZSP i ZZSK często występuje od łagodnego do umiarkowanego stopnia anemia i limfopenia, a także wzrost liczby neutrofili i płytek krwi. W trakcie stosowania adalimumabu zwykle obserwuje się poprawę tych objawów hematologicznych przewlekłego zapalenia.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i rozkład

Po jednorazowym podskórnej podaniu 40 mg adalimumabu wchłanianie i rozkład adalimumabu były powolne, średnie stężenie maksymalne w osoczu osiągano około 5 dni po podaniu. Średnia absolutna biodostępność adalimumabu, obliczona w trzech badaniach, po jednorazowej dawce 40 mg podanej podskórnie wynosiła 64%.

Po jednorazowym dożylnej podaniu w dawkach od 0,25 do 10 mg/kg stężenia były proporcjonalne do dawek. Po podaniu dawki 0,5 mg/kg (około 40 mg) klirens wynosił od 11 do 15 ml/godz., objętość rozkładu (Vss) wynosiła od 5 do 6 l, a średni okres półtrwania eliminacji wynosił około 2 tygodnie. Stężenia adalimumabu w płynie stawowym u pacjentów z RZS wynosiły 31–96% stężenia w osoczu.

Po podskórnej podaniu adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie u pacjentów z RZS stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły od 5 μg/ml (bez współczynnego stosowania metotreksatu) do 8–9 μg/ml (z metotreksatem). Stężenia adalimumabu w osoczu w stanie stacjonarnym wzrastały niemal proporcjonalnie do dawek podawanych podskórnie: 20, 40 i 80 mg raz na 2 tygodnie lub co tydzień.

Po podskórnej podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów z poliarticularnym JZS w wieku od 4 do 17 lat stężenia w stanie stacjonarnym (pomiar od 20. do 48. tygodnia) wynosiły 5,6 ± 5,6 μg/ml (102% CV – współczynnik zmienności) bez współczynnego stosowania metotreksatu oraz 10,9 ± 5,2 μg/ml (47,7% CV) z metotreksatem.

U dzieci z poliarticularnym JZS w wieku 2–4 lat oraz u dzieci w wieku od 4 lat o masie ciała mniejszej niż 15 kg po podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² z metotreksatem średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło 7,9 ± 5,6 μg/ml (101% CV).

Po podskórnej podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z zapaleniem stawów związany z entezopatią stężenia w stanie stacjonarnym (pomiar na 24. tygodniu) wynosiły 8,8 ± 6,6 μg/ml bez współczynnego stosowania metotreksatu oraz 11,8 ± 4,3 μg/ml z metotreksatem.

U dorosłych pacjentów z łuszczycą średnie stężenie w stanie stacjonarnym adalimumabu wynosiło 5 μg/ml podczas monoterapii w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie.

Po podskórnej podaniu adalimumabu w dawce 0,8 mg/kg (do maksymalnie 40 mg) raz na 2 tygodnie u dzieci z przewlekłą łuszczycą plakową stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 7,4 ± 5,8 μg/ml (79% CV).

U pacjentów z zgorzelą gruczołów łojowych po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 stężenie w osoczu wynosiło około 7–8 μg/ml w tygodniu 2 i 4. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym od tygodnia 12 do 36 wynosiło około 8–10 μg/ml przy podawaniu 40 mg adalimumabu co tydzień.

Wpływ adalimumabu na dzieci z zgorzelą gruczołów łojowych określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartych na farmakokinetyce w innych wskazaniach u dzieci (łuszczycy plakowa, młodzieńcze zapalenie stawów (idiopatyczne) (JZS), choroba Leśniowskiego-Crohna (CLC) i zapalenie stawów związane z entezopatią). Zalecany schemat dawkowania dla dzieci z zgorzelą gruczołów łojowych to 40 mg raz na 2 tygodnie. Ponieważ wpływ adalimumabu może zależeć od masy ciała pacjenta, dzieciom o dużej masie ciała i niewystarczającej odpowiedzi na leczenie można podawać zalecaną dawkę dla dorosłych – 40 mg raz w tygodniu.

U pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna po podaniu adalimumabu w dawce 80 mg w tygodniu 0 i następnie 40 mg w tygodniu 2 stężenie w osoczu wynosiło około 5,5 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 stężenie w osoczu wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 7 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymawczej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i wysokim stopniu aktywności początkowa dawka adalimumabu w badaniu otwartym wynosiła 160/80 mg lub 80/40 mg w tygodniach 0 i 2 w zależności od masy ciała. W tygodniu 4 pacjenci zostali randomizowani w stosunku 1:1 do grup otrzymujących w zależności od masy ciała albo dawkę standardową (40/20 mg raz na 2 tygodnie), albo niską dawkę (20/10 mg raz na 2 tygodnie) w terapii utrzymawczej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 15,7 ± 6,6 μg/ml w tygodniu 4 u pacjentów o masie ciała 40 kg lub więcej (160/80 mg) oraz 10,6 ± 6,1 μg/ml u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 40 kg (80/40 mg).

U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego po podaniu adalimumabu w początkowej dawce 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 stężenie w osoczu wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 8 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymawczej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U pacjentów z zapaleniem tuniczki naczyniowej po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 80 mg w tygodniu 0 i następnie 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1, średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 8–10 μg/ml.

Wpływ adalimumabu na stan dzieci z zapaleniem tuniczki naczyniowej określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartych na farmakokinetyce w innych wskazaniach u dzieci (łuszczycy plakowa, młodzieńcze zapalenie stawów (idiopatyczne) (JZS), choroba Leśniowskiego-Crohna (CLC) i zapalenie stawów związane z entezopatią).

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu początkowej dawki adalimumabu na stan dzieci poniżej 6 roku życia. Przewiduje się, że w przypadku braku metotreksatu dawka początkowa może prowadzić do zwiększenia wpływu systemowego.

Eliminacja

Analiza populacyjna farmakokinetyki danych ponad 1300 pacjentów z RZS wykazała tendencję do wzrostu klirensu adalimumabu wraz ze wzrostem masy ciała pacjentów. Po uwzględnieniu korekty różnicy masy ciała stwierdzono, że płeć i wiek pacjenta mają minimalny wpływ na klirens adalimumabu. Poziomy wolnego adalimumabu (niezwiązanego z przeciwciałami przeciwko adalimumabowi (AAA)) w osoczu były niższe u pacjentów, u których wykryto AAA. Khairimoz 40 nie był badany u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)

Khairimoz 40 w połączeniu z metotreksatem wskazany jest do:

• leczenia umiarkowanego i ciężkiego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na terapię lekami modyfikującymi przebieg choroby (disease-modifying antirheumatic drugs (DMARDs)), w tym metotreksatem;
• leczenia aktywnego, postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów o wysokim stopniu aktywności u dorosłych, którzy wcześniej nie otrzymywali leczenia metotreksatem.

Khairimoz 40 może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuowanie leczenia metotreksatem jest niepożądane.

Adalimumab wykazał hamowanie postępowania uszkodzenia strukturalnego stawów potwierdzonego rentgenologicznie oraz poprawę stanu funkcjonalnego przy jednoczesnym stosowaniu z metotreksatem.

Uogólnione młodzieńcze zapalenie stawów (uMZS)

Uogólnione młodzieńcze zapalenie stawów (uMZS)

Khairimoz 40 w połączeniu z metotreksatem wskazany jest do leczenia aktywnego uogólnionego młodzieńczego zapalenia stawów u dzieci od 2. roku życia, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na terapię jednym lub kilkoma lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs).

Khairimoz 40 może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuowanie leczenia metotreksatem jest niepożądane. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku Khairimoz 40 u pacjentów poniżej 2. roku życia.

Zapalenie stawów związane z entezopatią

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia aktywnego zapalenia stawów związanego z entezopatią u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Aksjalny zapalenie stawów kręgosłupa

Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa (AZS)

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia dorosłych pacjentów z wysokim stopniem aktywności ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie.

Aksyalne zapalenie stawów kręgosłupa bez potwierdzenia radiologicznego AZS

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia dorosłych pacjentów z wysokim stopniem aktywności aksjalnego zapalenia stawów kręgosłupa bez potwierdzenia radiologicznego AZS, ale z objawami stanu zapalnego potwierdzonymi przez podwyższony poziom CRP i/lub wyniki MRI (rezonans magnetyczny).

Zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy (ZSP)

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia aktywnego i postępującego zapalenia stawów w przebiegu łuszczycy u dorosłych, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na wcześniejsze leczenie lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs). Adalimumab wykazał spowolnienie postępowania uszkodzenia obwodowych stawów potwierdzonego rentgenologicznie u pacjentów z symetryczną poliarticularną postacią choroby oraz poprawę stanu funkcjonalnego.

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS)

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia dorosłych pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim przewlekłym łuszczycowym zapaleniem stawów, którzy wymagają leczenia systemowego.

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) u dzieci

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia ciężkiego przewlekłego łuszczycowego zapalenia stawów u dzieci od 4. roku życia, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej lub występują przeciwwskazania/nietolerancja terapii miejscowej lub fototerapii.

Przewlekłe ropne zapalenie gruczołów potowych (PZG)

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia aktywnego, umiarkowanego i ciężkiego przewlekłego ropnego zapalenia gruczołów potowych (acne inversa) u dorosłych oraz u dzieci od 12. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie systemowe.

Choroba Leśniowskiego-Crohna (CLC)

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dorosłych, którzy nie odpowiadali na pełny cykl terapii kortykosteroidami i/lub immunosupresyjnymi lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Choroba Leśniowskiego-Crohna (CLC) u dzieci

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, w tym żywienie enteralne, terapię kortykosteroidami i/lub immunomodulatorami, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG)

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dorosłych, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) u dzieci

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Uveitis

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia niezakaźnego uveitis pośredniego, tylnego i panuveitis u dorosłych, którzy nie odpowiadali na terapię kortykosteroidami, u których konieczne jest zmniejszenie dawki kortykosteroidów lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do terapii kortykosteroidami.

Uveitis u dzieci

Khairimoz 40 wskazany jest do leczenia przewlekłego niezakaźnego przedniego uveitis u dzieci od 2. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, mieli nietolerancję tradycyjnej terapii lub u których tradycyjna terapia jest przeciwwskazana.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na adalimumab lub którykolwiek inny składnik leku.
• Aktywny gruźlica lub inne ciężkie infekcje, takie jak sepsa i infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Umiarkowana i ciężka niewydolność serca (klasa III/IV wg NYHA) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Adalimumab był badany u pacjentów z RZS, uMZS i ZSP, którzy otrzymywali lek jako monoterapię oraz jednocześnie z metotreksatem. Poziom tworzenia przeciwciał był niższy przy jednoczesnym stosowaniu adalimumabu z metotreksatem w porównaniu z monoterapią. Podawanie adalimumabu bez metotreksatu prowadziło do zwiększenia poziomu tworzenia przeciwciał, zwiększenia klirensu oraz zmniejszenia skuteczności adalimumabu.

• Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Khairimoz 40 z anakinrą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Khairimoz 40 z abataceptem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania

W celu poprawy kontroli stosowania leków biologicznych należy dokładnie dokumentować nazwę handlową i numer serii podanego leku w dokumentacji medycznej pacjenta w celu zapewnienia śledzenia produktów.

Infekcje

Pacjenci stosujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na rozwój ciężkich infekcji.

Zaburzenia funkcji płuc mogą zwiększać ryzyko rozwoju infekcji. Dlatego należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia infekcji, w tym gruźlicy, przed, podczas i po leczeniu lekiem Khairimoz 40. Ponieważ eliminacja adalimumabu może trwać do czterech miesięcy, obserwację należy kontynuować przez ten okres.

Nie należy stosować leku u pacjentów z aktywnym procesem infekcyjnym, w tym z przewlekłymi lub zlokalizowanymi infekcjami, dopóki infekcja nie zostanie skontrolowana. U pacjentów, którzy mieli kontakt z osobą choryą na gruźlicę lub powrócili z krajów o wysokim poziomie zachorowań na gruźlicę lub z regionów endemicznych dla mikoz (histoplazmoza, koksydioza lub blastomikoza), należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem stosowania leku Khairimoz 40 (patrz niżej „Inne infekcje oportunistyczne”).

Należy przeprowadzić pełne badanie i dokładnie monitorować stan pacjentów, u których podczas leczenia lekiem Khairimoz 40 rozwinęła się nowa infekcja. Leczenie należy przerwać w przypadku rozwoju ciężkiej infekcji lub sepsy i zastosować odpowiednie leki przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze, aż do skontrolowania infekcji.

Lek Khairimoz 40 należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z nawracającymi infekcjami lub z chorobami współistniejącymi, które zwiększają podatność na rozwój infekcji.

Ciężkie infekcje. Opisywano przypadki sepsy, rzadziej gruźlicy, kandydozy, listeriozy, legionellozy i infekcji grzybiczej Pneumocystis podczas stosowania antagonistów TNF, w tym adalimumabu. W badaniach klinicznych obserwowano również inne poważne infekcje: zapalenie płuc, zapalenie nerek, zapalenie stawów septycznych i septiczemię. Były doniesienia o hospitalizacji pacjentów z infekcjami, które wystąpiły (w tym zakończone śmiertelnie).

Większość ciężkich infekcji rozwijała się na tle stosowania leków immunosupresyjnych i choroby podstawowej.

Gruźlica

Opisywano przypadki reaktywacji oraz rozwoju nowej infekcji gruźlicy, w tym formę płucną i pozapłuczną (czyli gruźlicę rozsianą), u pacjentów leczonych adalimumabem. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Khairimoz 40 należy dokładnie zbadać pacjentów pod kątem aktywnej i nieaktywnej (uśpionej) gruźlicy. Badanie powinno obejmować kompletną ocenę wywiadu pacjenta dotyczącą gruźlicy lub kontaktu z osobą z aktywną gruźlicą oraz wcześniejszą i/lub współistniejącą terapię immunosupresyjną. Wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem terapii należy wykonać skórną próbę tuberkulinową (próba Mantoux) oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Pozytywnym wynikiem skórnego testu tuberkulinowego w diagnostyce uśpionej gruźlicy jest pojawienie się zgrubienia (papuli) o średnicy 5 mm lub większej (niezależnie od wcześniejszej szczepionki BCG). Należy wziąć pod uwagę możliwość niezdiagnozowanej uśpionej gruźlicy u pacjentów, którzy wrócili z krajów o wysokim poziomie zachorowań na gruźlicę lub mieli bliski kontakt z osobą z aktywną gruźlicą. Leczenia lekiem Khairimoz 40 nie należy przeprowadzać, jeśli stwierdzono aktywną gruźlicę.

W przypadku uśpionej gruźlicy przed rozpoczęciem terapii lekiem Khairimoz 40 należy przeprowadzić specyficzne leczenie profilaktyczne. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Khairimoz 40 należy rozważyć potrzebę zastosowania leczenia przeciwbakteryjnego przeciwgruźlicowego u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju infekcji gruźlicy, u których uzyskano negatywny wynik testu na uśpioną gruźlicę, oraz u pacjentów, którzy mieli w wywiadzie uśpioną lub aktywną gruźlicę i u których nie można potwierdzić odpowiedniego leczenia. Decyzję o rozpoczęciu terapii przeciwbakteryjnej przeciwgruźlicowej dla takich pacjentów podejmuje się po konsultacji z ftyziologiem i po ocenie ryzyka rozwoju uśpionej gruźlicy oraz bezpieczeństwa leczenia przeciwbakteryjnego przeciwgruźlicowego.

Specyficzne leczenie uśpionej gruźlicy zmniejsza ryzyko reaktywacji gruźlicy u pacjentów leczonych lekiem Khairimoz 40. Pomimo profilaktycznego leczenia przeciwbakteryjnego przeciwgruźlicowego, przypadki reaktywacji gruźlicy wystąpiły u pacjentów leczonych lekiem Khairimoz 40. Aktywna gruźlica rozwijała się również podczas leczenia lekiem Khairimoz 40 u niektórych pacjentów z negatywnymi wynikami badań przesiewowych na uśpioną infekcję gruźliczą, a u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przebyli skuteczne leczenie aktywnej gruźlicy, obserwowano ponowny rozwój gruźlicy podczas stosowania inhibitorów TNF. Podczas stosowania leku Khairimoz 40 należy monitorować stan pacjentów pod kątem pojawienia się objawów aktywnej gruźlicy, szczególnie ze względu na możliwość uzyskania fałszywie negatywnych wyników testów na uśpioną gruźlicę (w szczególności u ciężko chorych i u pacjentów z obniżoną odpornością).

Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności skonsultowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów przypominających objawy gruźlicy (np. trwały kaszel, spadek masy ciała, subfebrilia, apatia) podczas lub po leczeniu lekiem Khairimoz 40.

Inne infekcje oportunistyczne

Podczas leczenia adalimumabem opisywano przypadki rozwoju infekcji oportunistycznych, w tym inwazyjnych infekcji grzybiczych. Czasami takie infekcje nie były rozpoznawane na czas, co prowadziło do późnego rozpoczęcia leczenia i czasem kończyło się śmiercią. Pacjenci stosujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na rozwój poważnych infekcji grzybiczych, takich jak histoplazmoza, koksydioza, blastomikoza, aspergiloza, kandydoza itp. Wszystkich pacjentów z objawami gorączki, niedyspozycji, spadku masy ciała, nadmiernego pocenia się, kaszlu, duszności i/lub infiltratów w płucach lub innych objawach poważnego schorzenia systemowego (z szokiem lub bez) należy natychmiast przebadać pod kątem wykrycia patogenów infekcji oportunistycznych.

U pacjentów mieszkających lub przebywających w regionach endemicznych dla mikoz należy podejrzewać inwazyjne infekcje grzybicze przy pojawieniu się odpowiednich objawów infekcji grzybiczych. Ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju histoplazmozy lub innych inwazyjnych infekcji grzybiczych należy rozważyć leczenie przeciwgrzybicze empiryczne do ustalenia patogenu. U niektórych pacjentów wyniki testu na wykrycie antygenu lub przeciwciał przeciwko histoplazmozie mogły być negatywne nawet przy aktywnej infekcji. Jeśli to stosowne, decyzję o zastosowaniu empirycznego leczenia przeciwgrzybiczego takim chorym należy podejmować po konsultacji z ekspertem w dziedzinie diagnostyki i leczenia inwazyjnych infekcji grzybiczych, biorąc pod uwagę ryzyko rozwoju infekcji grzybiczej oraz ryzyko wynikające ze stosowania leczenia przeciwgrzybiczego. Zaleca się przerwanie stosowania inhibitora TNF w przypadku rozwoju ciężkiej infekcji grzybiczej, aż do skontrolowania infekcji.

Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B

Stosowanie inhibitorów TNF wiązano z reaktywacją wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV) u przewoźników przewlekłych. Czasem reaktywacja HBV podczas terapii inhibitorami TNF była śmiertelna. W większości przypadków pacjenci jednocześnie stosowali inne leki, które hamują układ odpornościowy, co mogło również wpływać na reaktywację HBV. Przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów TNF należy przebadać pacjentów z grupy ryzyka pod kątem HBV. Inhibitory TNF należy przepisywać z ostrożnością pacjentom – nosicielom HBV, a w przypadku przepisania – dokładnie monitorować ich stan pod kątem objawów reaktywacji HBV podczas terapii i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leków przeciwwirusowych w celu zapobiegania reaktywacji HBV u nosicieli, którzy stosują inhibitory TNF. W przypadku reaktywacji HBV należy przerwać terapię lekiem Khairimoz 40 i zastosować skuteczne leczenie przeciwwirusowe oraz odpowiednie leczenie wspierające.

Zaburzenia neurologiczne

Podczas stosowania inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, opisywano pojedyncze przypadki pojawienia się lub nasilenia objawów klinicznych i/lub cech radiograficznych chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym stwardnienia rozsianego, zapalenia nerwu wzrokowego oraz chorób demielinizacyjnych obwodowego układu nerwowego, w tym zespołu Guillaina-Barré. Zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka stosowania adalimumabu u pacjentów z zaburzeniami demielinizacyjnymi ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego. Należy przerwać terapię lekiem Khairimoz 40 w przypadku wystąpienia tych zaburzeń. Wiadomo, że istnieje związek między uweitem pośrednim a zaburzeniami demielinizacyjnymi ośrodkowego układu nerwowego. Badanie neurologiczne należy przeprowadzić pacjentom z nieinfekcyjnym uweitem pośrednim przed rozpoczęciem terapii lekiem Khairimoz 40 oraz regularnie podczas terapii w celu oceny rozwoju zaburzeń demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego.

Alergiczne reakcje

Podczas badań klinicznych poważne reakcje alergiczne związane z adalimumabem występowały rzadko. Opisywano poważne reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, po podaniu adalimumabu. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej poważnej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku Khairimoz 40 i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Immunosupresja

Podczas badań klinicznych adalimumabu u 64 pacjentów z RA nie obserwowano przypadków zahamowania nadwrażliwości typu opóźnionego, obniżenia poziomów immunoglobulin ani zmian ilościowych efektorowych komórek T i B, a także komórek NK, monocytów/makrofagów i neutrofili.

Złośliwe nowotwory

W kontrolowanych badaniach klinicznych inhibitorów TNF częściej opisywano rozwój nowotworów złośliwych u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitor TNF, niż u pacjentów w grupie kontrolnej. Jednakże mała liczba pacjentów w grupie kontrolnej i niewystarczająca długość badań nie pozwalają na ostateczne wnioski. Co więcej, u pacjentów z długotrwałym, silnie aktywnym RA istnieje wysokie tło ryzyka wystąpienia chłoniaka, co utrudnia ocenę ryzyka. Podczas długotrwałych otwartych badań klinicznych adalimumabu ogólna częstość występowania nowotworów złośliwych była podobna do oczekiwanej w ogólnej populacji z takimi samymi parametrami wieku, płci i rasy. Niemniej jednak nie można wykluczyć możliwego ryzyka rozwoju chłoniaków lub innych nowotworów złośliwych u pacjentów leczonych antagonistami TNF.

Opisywano pojedyncze przypadki rozwoju nowotworów złośliwych zakończone śmiercią u dzieci leczonych inhibitorami TNF. Mniej więcej połowa z tych przypadków to chłoniaki, w tym Hodgkina i nie-Hodgkina. Inne przypadki obejmowały różne rodzaje nowotworów złośliwych, w tym rzadkie przypadki nowotworów złośliwych, które zazwyczaj są związane z immunosupresją. Nowotwory złośliwe pojawiały się średnio po 30 miesiącach terapii. Większość pacjentów jednocześnie stosowała leki immunosupresyjne. Te doniesienia pochodziły z obserwacji po marketingu i pochodziły z różnych źródeł, w tym rejestrów i raportów po marketingu.

W praktyce po marketingu bardzo rzadko u pacjentów stosujących adalimumab opisywano rozwój hepatolienalnej chłoniaka T (rzadki typ chłoniaka charakteryzujący się bardzo agresywnym przebiegiem i zazwyczaj śmiertelny). Większość z tych pacjentów wcześniej leczona była infliksymabem w połączeniu z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną w celu leczenia zapalnych chorób jelit. Potencjalne ryzyko jednoczesnego stosowania azatiopryny lub 6-merkaptopuryny z adalimumabem należy dokładnie ocenić. Związek przyczynowo-skutkowy między rozwojem hepatolienalnej chłoniaka T a stosowaniem adalimumabu pozostaje niejasny.

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu u pacjentów z wywiadem nowotworów złośliwych ani kontynuacji terapii u pacjentów, u których rozwinął się nowotwór złośliwy. Należy to wziąć pod uwagę i ostrożnie podejmować decyzje dotyczące stosowania leku Khairimoz 40 tym chorym.

U wszystkich pacjentów, szczególnie przy intensywnej terapii immunosupresyjnej w wywiadzie, lub u pacjentów z łuszczycą, którym przeprowadzano terapię PUVA, należy wykluczyć obecność nowotworów skóry niezwiązanych z czerniakiem przed i w trakcie stosowania leku Khairimoz 40.

W praktyce po marketingu opisywano przypadki ostrej i przewlekłej białaczki związane z zastosowaniem inhibitorów TNF w reumatoidalnym zapaleniu stawów, a także przy innych wskazaniach. Pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów mogą mieć podwyższone ryzyko rozwoju białaczki (prawie dwukrotnie) w porównaniu z populacją ogólną, nawet bez stosowania leków inhibitorów TNF.

W badaniu klinicznym, w którym oceniano stosowanie innego inhibitora TNF (infliksymab), u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc opisywano częstsze przypadki nowotworów, głównie w płucach, głowie i szyi, w porównaniu z grupą kontrolną. Wszyscy pacjenci długo palili. Dlatego należy stosować z ostrożnością wszystkie inhibitory TNF pacjentom z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc i pacjentom z podwyższonym ryzykiem rozwoju nowotworów na tle palenia tytoniu.

Na dzień dzisiejszy nie wiadomo, czy stosowanie adalimumabu wpływa na ryzyko rozwoju dysplazji lub raka jelita. Wszyscy pacjenci z wrzodziejącym zapaleniem jelita, którzy należą do grupy podwyższonego ryzyka rozwoju dysplazji lub raka jelita (np. pacjenci z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem jelita lub pierwotnym zespolem zapięcia dróg żółciowych), lub ci, którzy mieli w wywiadzie dysplazję lub raka jelita, powinni podlegać regularnemu badaniu pod kątem obecności dysplazji przed rozpoczęciem terapii i w trakcie przebiegu choroby. Badanie powinno obejmować kolonoskopię i biopsję.

Zaburzenia hematologiczne

Rzadko podczas stosowania inhibitorów TNF opisywano rozwój pancytopenii, anemii aplastycznej. Podczas stosowania adalimumabu (związek przyczynowo-skutkowy niejasny) opisywano rozwój cytopenii (trombocytopenii, leukopenii), które miały znaczenie kliniczne. Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowej konsultacji lekarza przy pojawieniu się objawów charakterystycznych dla chorób krwi (takich jak trwała gorączka, siniaki, krwawienia, bladość skóry i błon śluzowych) podczas stosowania adalimumabu. Należy rozważyć konieczność przerwania stosowania leku Khairimoz 40 w przypadku potwierdzenia u pacjenta poważnych zaburzeń ze strony krwi.

Szczepienia

Pacjentom podczas stosowania leku Khairimoz 40 można przeprowadzać szczepienia, z wyjątkiem szczepień żywymi szczepionkami. Brak danych dotyczących wtórnego przeniesienia infekcji żywymi szczepionkami u pacjentów, którzy otrzymywali adalimumab.

Dzieciom zaleca się, jeśli to możliwe, przeprowadzenie wszystkich niezbędnych szczepień zgodnie z kalendarzem przed rozpoczęciem terapii lekiem Khairimoz 40.

Nie zaleca się stosowania żywych szczepionek niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matce w okresie ciąży.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

Stosowanie adalimumabu pacjentom z przewlekłą niewydolnością serca nie było badane, jednak w badaniach klinicznych z innym inhibitorem TNF opisywano wyższą częstość działań niepożądanych związanych z PNS, w tym nasilenie przebiegu PNS i nowo wykrytą PNS. Opisywano również przypadki nasilenia PNS u pacjentów leczonych adalimumabem. Pacjentom z niewydolnością serca lek Khairimoz 40 należy stosować z ostrożnością i pod dokładnym kontrolą ich stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Procesy autoimmunologiczne

Leczenie adalimumabem może powodować pojawienie się autoprzeciwciał. Wpływ długotrwałego stosowania leku Khairimoz 40 na rozwój chorób autoimmunologicznych jest nieznany. W przypadku pojawienia się objawów przypominających zespół toczenia, leczenie lekiem Khairimoz 40 należy przerwać.

Stosowanie jednoczesne z biologicznymi DMARDs lub z antagonistami TNF

Obserwowano poważne infekcje podczas badań klinicznych współczesnego stosowania anakinry i etanerceptu, co nie miało korzyści terapeutycznych w porównaniu z monoterapią etanerceptem. Ze względu na charakter działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia skojarzonego etanerceptem i anakinrą, podobna toksyczność może rozwinąć się przy połączeniu anakinry i innego inhibitora TNF. Dlatego kombinacja adalimumabu i anakinry nie jest zalecana.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania adalimumabu z innymi biologicznymi DMARDs (np. anakinra i abatacept) lub z innymi antagonistami TNF ze względu na możliwe zwiększenie ryzyka infekcji i innych potencjalnych interakcji farmakologicznych.

Zabiegi chirurgiczne

Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa zabiegów chirurgicznych u pacjentów otrzymujących adalimumab. Należy wziąć pod uwagę długotrwały okres półwydalenia adalimumabu, jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny. Pacjenta, który wymaga zabiegu chirurgicznego i jest leczony lekiem Khairimoz 40, należy dokładnie przebadać pod kątem obecności infekcji. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania. Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów, którzy poddawali się artroplastyce podczas terapii adalimumabem.

Nieprzejście jelita cienkiego

Brak odpowiedzi na leczenie choroby Crohna może wskazywać na obecność ustalonej włóknistej zwężki, która wymaga leczenia chirurgicznego. Dostępne dane pozwalają sądzić, że leczenie adalimumabem nie powoduje powstawania ani postępu struktur.

Pacjenci starsi

Częstość rozwoju poważnych infekcji u pacjentów w wieku 65 lat i starszych, którzy otrzymywali adalimumab (3,7%), była wyższa niż u młodszych pacjentów (1,5%). Niektóre przypadki były śmiertelne. Ogólnie w badaniach klinicznych pacjenci w wieku 65 lat stanowili 9,5%, z których około 2,0% miało ponad 75 lat. Ze względu na wyższą częstość rozwoju infekcji u pacjentów starszych, stosowanie adalimumabu pacjentom tej grupy wiekowej należy stosować z ostrożnością.

Dzieci

Zobacz podsekcję „Szczepienia” powyżej.

Substancje pomocnicze o znanych działaniach

Lek Khairimoz 40 zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 0,8 ml, czyli praktycznie bez sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Aby zapobiec ciąży, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować wiarygodne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej pięć miesięcy po podaniu ostatniej dawki leku Khairimoz 40.

Ciąża

W wyniku analizy prospektywnej danych dotyczących stosowania adalimumabu w ciąży (około 2100 przypadków ciąży, które zakończyły się urodzeniem żywych dzieci znanymi skutkami, w tym ponad 1500 przypadków stosowania leku w pierwszym trymestrze) nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania wad rozwojowych u noworodków.

Do prospektywnego kohortowego rejestru zakwalifikowano 257 kobiet z RA lub HC, które otrzymywały adalimumab co najmniej w pierwszym trymestrze, oraz 120 kobiet z RA lub HC, które nie otrzymywały adalimumabu. Głównym punktem końcowym była częstość występowania znaczących wad wrodzonych u noworodków. Częstość przypadków ciąży, które zakończyły się urodzeniem co najmniej jednego żywego dziecka ze znaczącą wadą wrodzoną, wyniosła 6 z 69 (8,7%) w grupie kobiet z RA, które otrzymywały adalimumab, oraz 5 z 74 (6,8%) – w grupie kobiet z RA, które nie stosowały leku (niepoprawione stosunki szans [OR] 1,31, 95% przedział ufności [CI] 0,38–4,52). W grupie kobiet z HC, które otrzymywały adalimumab, częstość takich przypadków wyniosła 16 z 152 (10,5%), a w grupie kobiet z HC, które nie stosowały leku, odpowiednio 3 z 32 (9,4%) (niepoprawione OR 1,14, 95% CI 0,31–4,16). W połączonej grupie kobiet z RA i HC poprawione OR (z uwzględnieniem różnic na poziomie wyjściowym) wyniosło 1,10 (95% CI 0,45–2,73). Nie stwierdzono wyraźnych różnic między kobietami, które stosowały i nie stosowały adalimumabu, pod względem wtórnych punktów końcowych, takich jak poronienia samoistne, nieznaczne wady wrodzone, porody przedwczesne, masa ciała i wzrost noworodków oraz poważne lub oportunistyczne infekcje, a także nie zarejestrowano przypadków urodzenia martwego dziecka lub rozwoju nowotworów złośliwych. Na interpretację danych mogły wpływać ograniczenia metodologiczne badania, w tym mała liczba próbek i nierynkowy projekt badania.

W badaniu toksyczności na małpach nie stwierdzono objawów toksycznych działania na organizm matki, a także działania embriotoksycznego i teratogennego. Brak danych przedklinicznych dotyczących toksyczności potorodowej adalimumabu.

Ponieważ adalimumab hamuje TNF-α, jego stosowanie w ciąży może zaburzać normalne reakcje immunologiczne u noworodka. Kobiety w ciąży powinny stosować adalimumab tylko w przypadku oczywistej konieczności.

Adalimumab może przenikać przez łożysko do surowicy krwi noworodków, których matki otrzymywały adalimumab w ciąży. Dlatego u takich noworodków może występować zwiększone ryzyko zakażenia. Nie zaleca się stosowania żywych szczepionek (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matce w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że adalimumab wydzielany jest w mleku matki w bardzo niskich stężeniach – od 0,1 do 1% poziomu w surowicy matki. Biorąc pod uwagę, że białka immunoglobuliny G ulegają w przewodzie pokarmowym proteolizie i mają niską biodostępność, systematyczny wpływ adalimumabu na niemowlęta karmione piersią jest mało prawdopodobny. Zatem lek Khairimoz 40 można stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych przedklinicznych dotyczących wpływu adalimumabu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów

Khairimoz 40 może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi mechanizmów. Stosowanie leku Khairimoz 40 może powodować pojawienie się zawrotów głowy i zaburzeń ostrości wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Terapię lekiem Khairimoz 40 powinien przepisać lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu chorób, w których wskazany jest Khairimoz 40. Oftalmologom zaleca się konsultację z odpowiednim specjalistą przed przepisaniem terapii lekiem Khairimoz 40. Khairimoz 40 można wstrzykiwać samodzielnie tylko wtedy, gdy pacjent lub rodzice dziecka, któremu przepisano terapię adalimumabem, zostali odpowiednio przeszkoleni przez lekarza w technice wstrzykiwania i lekarz potwierdził możliwość samodzielnego stosowania. Należy dodatkowo zapoznać się z informacją dotyczącą samodzielnego wstrzykiwania zawartą w niniejszej ulotce. Podczas leczenia lekiem Khairimoz 40 należy przeanalizować inne towarzyszące formy terapii (np. terapię kortykosteroidami i/lub lekami immunomodulującymi).

Reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 40 mg co 2 tygodnie podskórnie. Podczas terapii lekiem Khairimoz 40 należy kontynuować stosowanie metotreksianu, można również kontynuować terapię glikokortykosteroidami, salicylanami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, lekami przeciwbólowymi. W sprawie stosowania innych leków przeciwrzutowych modyfikujących przebieg choroby (DMARDs) patrz rozdział „Szczególne wskazania”.

U niektórych chorych na RZS, którzy nie stosują metotreksianu, może być uzasadnione zwiększenie częstotliwości podawania leku do 40 mg raz w tygodniu podskórnie lub 80 mg co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

W razie potrzeby można przerwać terapię (np. przed zabiegiem chirurgicznym lub w przypadku ciężkiego zakażenia). Istnieją dane, że po wznowieniu terapii po 70 dniach lub dłużej odpowiedź kliniczna i profil bezpieczeństwa są podobne do tych przed przerwą.

Zapalenie stawów kręgosłupa (zespoł zapalny kręgosłupa z ankylopoetycznym zapaleniem stawów kręgosłupa i zapaleniem stawów kręgosłupa bez potwierdzenia rentgenologicznego AS) oraz reumatyczne zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy

Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 40 mg co 2 tygodnie podskórnie.

Odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Łuszczycowe zapalenie skóry

Zalecana dawka początkowa dla dorosłych to 80 mg, a następnie po 1 tygodniu 40 mg podskórnie. Terapia utrzymująca – 40 mg co 2 tygodnie podskórnie.

U pacjentów, u których nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej w ciągu 16 tygodni terapii, może być skuteczne zwiększenie częstotliwości podawania do 40 mg raz w tygodniu.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii lekiem Khairimoz 40 u pacjentów, u których nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej po zwiększeniu częstotliwości podawania leku.

Jeśli po zwiększeniu częstotliwości podawania osiągnięto odpowiedź kliniczną, dawkę można stopniowo zmniejszyć do 40 mg co 2 tygodnie.

Khairimoz 40 jest dostępny wyłącznie w formie wstępnie napełnionego strzykawki zawierającej 40 mg adalimumabu. W związku z tym nie można przepisać Khairimoz 40 pacjentom, którzy wymagają dawki mniejszej niż 40 mg.

Śródmiąższowe zapalenie gruczołów potowych (HS)

Zalecany schemat dawkowania dla dorosłych pacjentów z śródmiąższowym zapaleniem gruczołów potowych to 160 mg na początku w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 wstrzyknięć w jeden dzień lub po 2 wstrzyknięcia w ciągu dwóch kolejnych dni, następnie – 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15), dawkę należy podać w postaci 2 wstrzyknięć w jeden dzień. Po upływie dwóch tygodni (dzień 29) zalecana dawka to 40 mg raz w tygodniu.

Podczas terapii lekiem Khairimoz 40 można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne.

Zaleca się również kontynuowanie codziennego miejscowego przemywania antyseptykami obszarów dotkniętych chorobą.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii po 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest powrót do stosowania adalimumabu w dawce 40 mg raz w tygodniu.

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka.

Choroba Crohna

W celu indukcji remisji zalecana dawka początkowa dla dorosłych to 80 mg w tygodniu 0 (dzień 1), z późniejszym zmniejszeniem dawki do 40 mg w tygodniu 2 (dzień 15) podskórnie. Jeśli konieczna jest szybsza odpowiedź kliniczna, można początkowo podać 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 wstrzyknięć w jeden dzień lub jako dwa wstrzyknięcia po 40 mg w ciągu dwóch kolejnych dni, a następnie w tygodniu 2 (dzień 15) podać dawkę 80 mg podskórnie. Należy wziąć pod uwagę, że w takim przypadku ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta.

Po terapii indukcyjnej rozpocząć leczenie utrzymujące w dawce 40 mg co 2 tygodnie podskórnie. Alternatywnie, jeśli pacjent przerwał terapię i ponownie pojawiły się objawy choroby, leczenie lekiem Khairimoz 40 można wznowić. Istnieją ograniczone dane dotyczące ponownej terapii lekiem Khairimoz 40 po przerwie dłuższej niż 8 tygodni od ostatniego wstrzyknięcia. Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można zmniejszać, biorąc pod uwagę praktykę kliniczną.

W przypadku zmniejszenia się odpowiedzi klinicznej niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia częstotliwości podawania leku do 40 mg raz w tygodniu podskórnie.

Niektórym pacjentom, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej w 4. tygodniu leczenia, należy kontynuować terapię utrzymującą do 12. tygodnia. Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Choroba wrzodziejąca jelita grubego

Zalecana dawka początkowa w celu indukcji remisji u dorosłych pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu to 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 wstrzyknięć w jeden dzień lub po 2 wstrzyknięcia w ciągu dwóch kolejnych dni oraz 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15). Po terapii indukcyjnej zalecana dawka to 40 mg co 2 tygodnie w postaci podskórnej iniekcji.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można zmniejszać, biorąc pod uwagę praktykę kliniczną.

W przypadku zmniejszenia się odpowiedzi klinicznej niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia częstotliwości podawania leku do 40 mg raz w tygodniu.

Odpowiedź kliniczna powinna być osiągnięta w ciągu 2–8 tygodni leczenia. Terapię lekiem Khairimoz 40 można kontynuować wyłącznie u pacjentów, którzy osiągnęli odpowiedź kliniczną w ciągu pierwszych 8 tygodni leczenia.

Uveitis

Zalecana dawka początkowa leku Khairimoz 40 dla dorosłych pacjentów z zapaleniem tunic ocznych wynosi 80 mg, a następnie od pierwszego tygodnia po dawce początkowej należy przejść do terapii utrzymującej – 40 mg co 2 tygodnie podskórnie.

Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania wyłącznie adalimumabu jako terapii wstępnej. Terapię lekiem Khairimoz 40 można rozpocząć w połączeniu z kortykosteroidami i/lub innymi niobiologicznymi lekami immunomodulującymi. Dwa tygodnie po rozpoczęciu terapii skojarzonej można stopniowo przejść na monoterapię lekiem Khairimoz 40 zgodnie z doświadczeniem klinicznym.

Zaleca się coroczne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka długotrwałej terapii.

W pediatrii

Khairimoz 40 jest dostępny wyłącznie w formie wstępnie napełnionego strzykawki zawierającej 40 mg adalimumabu. W związku z tym nie można przepisać Khairimoz 40 pacjentom, którzy wymagają dawki mniejszej niż 40 mg.

młodzieńcze zapalenie stawów (JZS)

Poliseryjna forma młodzieńczego zapalenia stawów (JZS)

Zalecana dawka leku Khairimoz 40 dla dzieci w wieku od 2 lat z poliseryjną formą JZS zależy od masy ciała pacjenta (tabela 1). Khairimoz 40 stosuje się co 2 tygodnie podskórnie.

Tabela 1. Dawkowanie leku Khairimoz 40 u pacjentów z poliseryjną formą JZS

Odpowiedź kliniczna, według istniejących danych, zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu określonego czasu nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Khairimoz 40 nie stosuje się w tym wskazaniu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Artyt z entezopatią

Zalecana dawka leku Khairimoz 40 dla dzieci powyżej 6. roku życia zależy od masy ciała pacjenta (tabela 2). Khairimoz 40 stosuje się podskórnie raz na 2 tygodnie.

Tabela 2. Dawkowanie leku Khairimoz 40 u pacjentów z artretem z entezopatią

Stosowanie leku Khairimoz 40 dzieciom w wieku do 6 lat z zapaleniem stawów towarzyszącym zapaleniu przyczepów nie było badane.

Łupież psoriaziformny u dzieci

Zalecana dawka leku Khairimoz 40 dla pacjentów w wieku od 4 do 18 lat z łupieżem psoriaziformnym zależy od masy ciała pacjenta (tabela 3). Khairimoz 40 podaje się podskórnie.

Tabela 3. Dawkowanie leku Khairimoz 40 u dzieci z łupieżem psoriaziformnym

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 16 tygodni nie zaobserwowano odpowiedzi klinicznej.

W przypadku ponownego leczenia lekiem Khairimoz 40 należy przestrzegać zaleconego schematu leczenia opisanego powyżej.

Bezpieczeństwo stosowania adalimumabu u dzieci z łuszczycą plamikową oceniano średnio przez 13 miesięcy.

Stosowanie adalimumabu u dzieci poniżej 4. roku życia z łuszczycą plamikową nie było badane.

Zespół zapalny gruczołów łojowych u dzieci w wieku od 12. roku życia i o masie ciała nie mniejszej niż 30 kg

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania adalimumabu u dzieci z zespołem zapalnym gruczołów łojowych. Dawkowanie adalimumabu u tych pacjentów ustalono metodą modelowania farmakokinetycznego i symulacji (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Zalecana dawka adalimumabu to 80 mg podawanych podskórnie w tygodniu 0, następnie 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1.

U dzieci, u których nie stwierdzono wystarczającej odpowiedzi na dawkowanie adalimumabu 40 mg raz na 2 tygodnie, może być wskazane zwiększenie częstotliwości podawania dawki 40 mg do razu w tygodniu. Podczas terapii lekiem Khairimoz 40 można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuowanie codziennego miejscowego przemywania obszarów zmienionych chorobowo antyseptykami.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie zaobserwowano odpowiedzi klinicznej.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest wznowienie stosowania leku Khairimoz 40, jeśli będzie to konieczne.

Choroba Leśniowskiego-Crohna u dzieci

Zalecana dawka leku Khairimoz 40 u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z chorobą Leśniowskiego-Crohna zależy od masy ciała pacjenta (tabela 4).

Lek Khairimoz 40 podaje się podskórnie.

Tabela 4. Dawkowanie leku Khairimoz 40* u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna

*Khairimoz 40 jest dostępny wyłącznie w prezentacji prezentowanej w szprycie wypełnionym wcześniej, zawierającym 40 mg adalimumabu. W związku z tym nie jest możliwe stosowanie Khairimoz 40 u pacjentów, którzy potrzebują dawki mniejszej niż 40 mg.

U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią może być wskazane zwiększenie częstotliwości dawkowania leku Khairimoz 40:

• pacjentom o masie ciała ≥ 40 kg: 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co dwa tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 12 tygodni nie stwierdzono odpowiedzi klinicznej.

Khairimoz 40 nie stosuje się u dzieci w wieku do 6 lat wskazanym w tym przypadku.

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka.

Uveit u dzieci

Zalecana dawka leku Khairimoz 40 dla dzieci od 2. roku życia z przewlekłym niezakaźnym uveitem zależy od masy ciała pacjenta (tabela 5). Khairimoz 40 podaje się podskórnie.

Brak danych dotyczących stosowania leku Khairimoz 40 bez towarzyszącej terapii metotreksatem u dzieci z uveitem.

Tabela 5. Dawkowanie leku Khairimoz 40 dzieciom z uveitem

Khairimoz 40 można stosować w połączeniu z metotreksatem lub innymi niobiologicznymi lekami immunomodulującymi zgodnie z doświadczeniem klinicznym.

Początkowa dawka ładunkowa adalimumabu wynosi 40 mg u pacjentów o masie ciała do 30 kg i 80 mg u pacjentów o masie ciała 30 kg i więcej; można ją podać tydzień przed rozpoczęciem terapii podtrzymującej. Brak danych klinicznych dotyczących podania początkowej dawki ładunkowej adalimumabu dzieciom w wieku do 6 lat.

Stosowanie leku Khairimoz 40 dzieciom w wieku do 2 lat wskazanym w zapaleniu uweity nie jest uzasadnione. Zaleca się coroczne ocenianie korzyści i ryzyka długotrwałego leczenia.

Choroba Leśniowskiego-Crohna (CLC)

Zalecana dawka leku Khairimoz 40 dla pacjentów w wieku od 6 do 18 lat z chorobą Leśniowskiego-Crohna jest oparta na masie ciała pacjenta (tab. 6). Khairimoz 40 podaje się podskórnie.

Tabela 6. Dawkowanie leku Khairimoz 40 dzieciom z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CLC)

Pacjenci, u których w trakcie leczenia lekiem Khairimoz 40 osiąga się wiek 18 lat, powinni kontynuować leczenie terapią wspomagającą.

Niezbędność kontynuowania terapii należy starannie przeanalizować u pacjentów, u których w ciągu 8 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Stosowanie leku Khairimoz 40 dzieciom poniżej 6. roku życia z wrzodziejącym zapaleniem jelita nie zostało zbadane.

Pacjenci w podeszłym wieku

Korekta dawki u tej grupy pacjentów nie jest wymagana.

Upośledzenie funkcji wątroby i/lub nerek

Stosowanie leku Khairimoz 40 tym pacjentom nie było badane, wobec czego nie ma zaleceń dotyczących zmiany dawki.

Podanie

Lek Khairimoz 40 należy stosować pod opieką lekarza. Zgodnie z zaleceniem lekarza pacjenci lub ich rodzice/bliscy mogą samodzielnie podawać lek po odpowiednim przeszkoleniu w technice podania podskórnie.

Aby uniknąć możliwego zakażenia i zapewnić prawidłowe stosowanie leku, należy ściśle przestrzegać tych instrukcji.

Przed podaniem leku Khairimoz 40 należy koniecznie przeczytać te instrukcje dotyczące stosowania leku, upewnić się, że wszystko jest zrozumiałe, i postępować zgodnie z nimi. Zanim zaczniesz stosować lek Khairimoz 40, lekarz pokaże Ci, jak przygotować się i wykonać zastrzyk za pomocą jednorazowego strzykawki wypełnionej dawką leku. Wszelkie pytania należy kierować do lekarza.

Jednorazowa strzykawka wypełniona dawką Khairimoz 40 z osłoną igły i dodatkowym oparciem dla palców

Obowiązkowo przestrzegaj następujących instrukcji:

• Nie używaj wstrzykiwacza wstępnie wypełnionego, jeśli uszkodzona jest folia opakowania blisterowego, ponieważ może być niebezpieczny w użyciu.
• Nie otwieraj zewnętrznego opakowania, dopóki nie będziesz gotowy(-a) do użycia wstrzykiwacza.
• Nigdy nie zostawiaj wstrzykiwacza wstępnie wypełnionego bez nadzoru w miejscu, do którego mogą mieć dostęp inne osoby.
• Jeśli upuścisz wstrzykiwacz, nie używaj go, jeśli uszkodzony jest lub odłączył się nasadka ochronna.
• Nie zdejmuj nasadki ochronnej, dopóki nie będziesz gotowy(-a) do zastrzyku.
• Nie dotykaj skrzydełek zabezpieczenia przed użyciem. W przeciwnym razie zabezpieczenie może zostać aktywowane przedwcześnie.
• Nie zdejmuj oparcia dla palca przed zastrzykiem.
• Wprowadź Khairimoz 15–30 minut po wyjęciu z lodówki, aby uzyskać bardziej komfortowe wstrzyknięcie.
• Natychmiast wyrzuć wstrzykiwacz po użyciu. Nie używaj ponownie wstrzykiwacza.

Przygotowanie strzykawki

• Aby zapewnić wygodniejsze wstrzyknięcie, wyjmij wypełnioną strzykawkę z lodówki i pozostaw ją nieotwartą na powierzchni roboczej na około 15–30 minut, aby osiągnęła temperaturę pokojową.
• Wyjmij wypełnioną strzykawkę z folii.
• Spójrz przez okienko. Roztwór powinien być bezbarwny lub lekko żółtawy oraz przejrzysty lub lekko opalizujący. Nie należy stosować leku, jeśli widoczne są cząstki i/lub nastąpiła zmiana koloru. Jeśli obawiasz się co do wyglądu roztworu, skontaktuj się z farmaceutą w celu uzyskania pomocy.
• Nie należy stosować wypełnionej strzykawki, jeśli jest uszkodzona lub jeśli aktywowany został mechanizm zabezpieczający. Zwróć strzykawkę i zewnętrzną opakowanie do apteki.
• Sprawdź datę ważności na wypełnionej strzykawce. Nie należy stosować wypełnionej strzykawki po upływie daty ważności.

Zalecane obszary do samodzielnego wstrzykiwania to uda i brzuch. W obrębie zalecanych obszarów miejsce wstrzyknięcia należy stale zmieniać. Nie należy wstrzykiwać leku w miejsca z wrażliwą skórą, siniakami, zaczerwienieniem lub zgrubieniem skóry.

Jak w przypadku wszystkich leków do stosowania dożylnej, roztwór przed wstrzyknięciem należy sprawdzić pod kątem obecności zanieczyszczeń, zmiany koloru oraz przeźroczystości.

Khairimoz 40 nie może być mieszany w jednej strzykawce z żadnymi innymi lekami.

Nieużywany roztwór oraz strzykawkę po zastosowaniu należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi zaleceniami.

Dzieci

Wskazany do stosowania u dzieci zgodnie z informacjami podanymi w sekcji „Wskazania”. Khairimoz 40 w strzykawce jednorazowej wstępnie napełnionej jest dostępny wyłącznie w dawce 40 mg. W związku z tym stosowanie leku Khairimoz 40 w strzykawce jednorazowej wstępnie napełnionej u dzieci, którym wymagana jest dawka mniejsza niż 40 mg, jest niemożliwe.

Przedawkowanie

W trakcie badań klinicznych adalimumabu nie odnotowano przypadków toksyczności dawkolimitującej. Pacjentom podawano wielokrotne dawki do 10 mg/kg, co stanowi około 15-krotnie więcej niż zalecana dawka, i nie towarzyszyły im objawy toksyczności związane z przedawkowaniem.

Efekty uboczne

Podczas badań klinicznych

Adalimumab został zbadany w kontrolowanych badaniach klinicznych oraz badaniach otwartych trwających około 60 miesięcy, w których wzięło udział 9506 pacjentów z wcześniejszym i długotrwałym reumatoidalnym zapaleniem stawów, JZS (zapaleniem stawów poliarticularnych i zapaleniem stawów związanych z entezopatią), zapaleniem stawów psoriaticznym, zapaleniem stawów osiowym (zespołem Bechterewa i nie-radiograficznym zapaleniem stawów osiowych), chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, łuszczycą, ropniakiem brodawek owłosionych oraz zapaleniem tunic środkowych gałki ocznej.

Poniżej przedstawiono dane uzyskane podczas głównych kontrolowanych badań, w których adalimumab podawano 6089 pacjentom, a placebo lub lek porównawczy podawano 3801 pacjentom w okresie kontrolowanym.

Podczas głównych badań klinicznych leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych u 5,9 % pacjentów otrzymujących adalimumab oraz u 5,4 % pacjentów z grupy kontrolnej.

Ogólne informacje na temat profilu bezpieczeństwa

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to infekcje (takie jak zapalenie gardła i nosa, infekcje górnych dróg oddechowych oraz zatok), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk), ból głowy oraz ból mięśniowo-szkieletowy.

Antagoniści TNF, takie jak Khairimoz 40, wpływają na układ odpornościowy, a ich stosowanie może prowadzić do obniżenia odporności organizmu na infekcje i nowotwory złośliwe. Podczas stosowania leku Khairimoz 40 zgłaszano występowanie infekcji, które mogą zagrozić życiu i prowadzić do skutku śmiertelnego (w tym sepsę, infekcje oportunistyczne i gruźlicę), reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B oraz występowanie różnych nowotworów (w tym białaczki, chłoniaków i hepatolienalnego chłoniaka T-klasycznego).

Zgłaszano również poważne reakcje hematologiczne, neurologiczne i autoimmunologiczne, a mianowicie: pancytopenię, anemię aplastyczną, przypadki centralnych i obwodowych zaburzeń demielinizacyjnych, rozwój toczeń, stany podobne do toczenia oraz zespół Stevensa-Johnsona.

Dzieci

Zwykle efekty uboczne występujące u dzieci pod względem częstości i charakteru były takie same jak u dorosłych pacjentów.

W tabeli 7 przedstawiono efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych i w okresie posprzedażowym, które mogą mieć związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem leku. Efekty uboczne podano według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania (≥ 1/10 – bardzo często, od ≥ 1/100 do < 1/10 – często; od ≥ 1/1000 do < 1/100 – rzadko; od ≥ 1/10000 do < 1/1000 – bardzo rzadko; nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)).

Tabela 7

* Zob. również sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

** W tym okres otwarty badań.

1 W tym dane zgłoszeń spontanicznych.

2 Średnia zmiana masy ciała od wartości wyjściowej wahała się od 0,3 kg do 1,0 kg przy stosowaniu adalimumabu wskazanym dla dorosłych w porównaniu z od (minus) -0,4 kg do 0,4 kg przy stosowaniu placebo w okresie leczenia 4–6 miesięcy. Zwiększenie masy ciała o 5–6 kg obserwowano również w długoterminowym badaniu rozszerzonym ze średnią długością ekspozycji około 1–2 lata bez grupy kontrolnej, szczególnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Mechanizm tego efektu nie jest znany, ale może być związany z działaniem przeciwzapalnym adalimumabu.

Zgłobienie

Profil bezpieczeństwa dla pacjentów z zgłobieniem leczonych adalimumabem co tydzień odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Uveitis

Profil bezpieczeństwa dla pacjentów z uveitis leczonych adalimumabem 1 raz na 2 tygodnie odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Opis wybranych działań niepożądanych

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

W kontrolowanych badaniach klinicznych u 12,9 % dorosłych i dzieci leczonych Khairimoz 40 wystąpiły reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zawroty, świąd, krwawienie, ból lub obrzęk) w porównaniu z 7,2 % pacjentów w grupie kontrolnej. Większość reakcji była łagodna i zazwyczaj nie wymagała odstawienia leku.

Infekcje

W kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci częstość infekcji wynosiła 1,51/na pacjenta-rok w grupie stosowania Khairimoz 40 i 1,46/na pacjenta-rok w grupie kontrolnej. Częstość infekcji ciężkich wynosiła 0,04/na pacjenta-rok w grupie stosowania Khairimoz 40 i 0,03/na pacjenta-rok w grupie kontrolnej. Głównie były to zapalenie nosogardzieli, infekcje górnych dróg oddechowych i zapalenie zatok. Większość pacjentów kontynuowała stosowanie Khairimoz 40 po wyzdrowieniu.

W kontrolowanych i otwartych badaniach u dorosłych i dzieci zgłaszano wystąpienie ciężkich infekcji (rzadko z letalnym skutkiem): gruźlicy (w tym gruźlicy miliary i pozapłucnej) oraz inwazyjnych infekcji oportunistycznych (takich jak rozsiane grzybice, pneumocystis pneumonia, aspergiloza, listerioza). Większość przypadków gruźlicy odnotowano w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy od rozpoczęcia terapii i może to odzwierciedlać nawrót ukrytej choroby.

Nowotwory i zaburzenia limfoproliferacyjne

W trakcie badań klinicznych adalimumabu u dzieci z JZRA (poliarticularnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów związanym z entezopatią) nie zaobserwowano nowotworów złośliwych (n = 249, 655,6 pacjenta-roku).

Dodatkowo nie zaobserwowano nowotworów złośliwych w badaniach klinicznych u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (n = 192; 498,1 pacjenta-roku), łuszczycą plakową (n = 77; 80,0 pacjenta-roku), uveitis (n = 60; 58,4 pacjenta-roku).

W trakcie kontrolowanych okresów głównych badań stosowania adalimumabu przez co najmniej 12 tygodni u dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów o średnim do wysokiego stopnia aktywności, pacjentów z zapaleniem stawów psorytycznym, zapaleniem stawów osiowym (zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa i niepromieniograficznym zapaleniem stawów osiowych), chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zgłobieniem, uveitis i łuszczycą częstość nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) wynosiła (95 % przedział ufności) 6,8 (4,4; 10,5) na 1000 pacjenta-roku u 5291 pacjentów przyjmujących adalimumab, w porównaniu do częstości 6,3 (3,4; 11,8) na 1000 pacjenta-roku u 3444 pacjentów grupy kontrolnej (średni czas leczenia wynosił 4,0 miesiąca w grupie stosowania adalimumabu i 3,8 miesiąca u pacjentów grupy kontrolnej).

Częstość niemelanomowego raka skóry (95 % przedział ufności) wynosiła 8,8 (6,0; 13,0) na 1000 pacjenta-roku u pacjentów przyjmujących adalimumab i 3,2 (1,3; 7,6) na 1000 pacjenta-roku u pacjentów grupy kontrolnej. Wśród zgłoszonych przypadków częstość wystąpienia raka skóry, gruczołokomórki płaskokomórkowej (95 % przedział ufności) wynosiła 2,7 (1,4; 5,4) na 1000 pacjenta-roku u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 pacjenta-roku u pacjentów grupy kontrolnej.

Częstość chłoniaków (95 % przedział ufności) wynosiła 0,7 (0,2; 2,7) na 1000 pacjenta-roku u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 pacjenta-roku u pacjentów grupy kontrolnej.

Tempa występowania nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) obserwowane w kontrolowanych badaniach oraz w badaniach otwartych, trwających i zakończonych, wynosiły około 8,5/1000 pacjenta-roku. Tempo występowania niemelanomowego raka skóry wynosiło około 9,6/1000 pacjenta-roku, a tempo występowania chłoniaków – około 1,3/1000 pacjenta-roku. Badania te trwały około 3,3 roku i obejmowały 6427 pacjentów, którzy przyjmowali adalimumab przez co najmniej 1 rok lub u których nowotwory wystąpiły w ciągu roku od rozpoczęcia terapii, co stanowiło ponad 26439 pacjenta-roku terapii.

W okresie postmarketingowym od stycznia 2003 do grudnia 2010 roku, głównie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, częstość nowotworów złośliwych wynosiła około 2,7 na 1000 pacjenta-roku u pacjentów leczonych adalimumabem. Zarejestrowane częstości niemelanomowego raka skóry i chłoniaków wynosiły odpowiednio około 0,2 i 0,3 na 1000 pacjenta-roku.

Autoantyciała

W trakcie badań klinicznych reumatoidalnego zapalenia stawów faz 1–5 pacjentom kilkukrotnie badano krew pod kątem obecności autoantyciał. W tych kontrolowanych badaniach u 11,9 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 8,1 % pacjentów grupy placebo zgłaszano pozytywne miana, przy czym podczas aktywnego monitorowania leczenia obserwowano negatywne miana antyciał antyjądrowych w 24. tygodniu.

U dwóch pacjentów (spośród 3441 pacjentów z RZS, ZSP i ZS, którzy przyjmowali adalimumab w trakcie badań klinicznych) rozwinęły się objawy zespołu napominającego na toczeń (pierwszy raz wykrytego), które ustąpiły po odstawieniu leku. U żadnego pacjenta nie rozwinął się toczeń nerek ani zaangażowanie ośrodkowego układu nerwowego.

Aktywność enzymów wątrobowych

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 z udziałem pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów psorytycznym w trakcie kontrolowanego okresu trwającego od 4 do 104 tygodni zwiększenie ALAT (alaninotransaminazy) o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 3,7 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,6 % pacjentów grupy kontrolnej. Ponieważ wielu pacjentów w tych badaniach przyjmowało leki powodujące zwiększenie poziomu enzymów wątrobowych (np. NLPZ, metotreksat), związek między stosowaniem adalimumabu a zwiększeniem poziomu enzymów wątrobowych nie został ustalony.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 z udziałem pacjentów w wieku 4–17 lat z poliarticularnym zapaleniem stawów i pacjentów w wieku 6–17 lat z zapaleniem stawów związanym z entezopatią zwiększenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 6,1 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,3 % pacjentów grupy kontrolnej. Większość przypadków zwiększenia ALAT obserwowano podczas terapii towarzyszącej metotreksatem. Nie obserwowano zwiększenia ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy w badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z poliarticularnym zapaleniem stawów w wieku 2–4 lat.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 z udziałem pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego o długości kontrolowanego okresu od 4 do 52 tygodni zwiększenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 0,9 % pacjentów w obu grupach.

W badaniu klinicznym fazy 3 z udziałem dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna, w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo podwójnego w stosunku do masy ciała trybu dawkowania z późniejszym przejściem na tryb dawkowania zależny od masy ciała o długości terapii do 52 tygodni, zwiększenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 2,6 % (5/192) pacjentów, z których czterech przyjmowało adalimumab w połączeniu z jednoczesnym stosowaniem immunosupresantów.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 z udziałem pacjentów z łuszczycą plakową o długości okresu kontrolnego od 12 do 24 tygodni zwiększenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 1,8 % pacjentów w obu grupach.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (dawka początkowa 160 mg (tydzień 0) i 80 mg (tydzień 2), a następnie 40 mg 1 raz w tygodniu począwszy od tygodnia 4) z udziałem pacjentów ze zgłobieniem o długości kontrolowanego okresu od 12 do 16 tygodni zwiększenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 0,3 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 0,6 % pacjentów grupy kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (dawka początkowa 80 mg (tydzień 0), a następnie od tygodnia 1, 40 mg 1 raz na 2 tygodnie) z udziałem pacjentów z uveitis i długością okresu kontrolnego do 80 tygodni (średnie wartości przedstawione wynoszą odpowiednio 166,5 dnia i 105 dni w grupie leczenia adalimumabem i grupie kontrolnej) zwiększenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 2,4 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 2,4 % pacjentów grupy kontrolnej.

We wszystkich wskazaniach w badaniach klinicznych pacjenci mieli bezobjawowe zwiększenie poziomu ALAT i w większości przypadków zwiększenie to było przemijające przy długotrwałym leczeniu. Jednakże wystąpiły bardzo rzadkie zgłoszenia postmarketingowe niewydolności wątroby oraz mniej poważne reakcje wątrobowe, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby, takie jak zapalenie wątroby, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, u pacjentów przyjmujących adalimumab. Związek przyczynowo-skutkowy z adalimumabem pozostaje niejasny.

Terapia współbieżna z azatiopryną/6-merkaptopuryną

W badaniach u dorosłych pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, którzy przyjmowali adalimumab w połączeniu z azatiopryną/6-merkaptopuryną, zaobserwowano zwiększoną częstość występowania nowotworów i ciężkich infekcji w porównaniu z pacjentami, którzy przyjmowali monoterapię adalimumabem.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby zawodowo związane z opieką zdrowotną, farmaceuci, pacjenci oraz ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Niezgodność

W przypadku braku badań zgodności tego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Okres ważności. 30 miesięcy.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze 2–8 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Możliwe jest przechowywanie wstępnie napełnionych strzykawek w temperaturze pokojowej (nie wyższej niż 25 °C) przez okres nie dłuższy niż 21 dni w miejscu chronionym przed światłem. Nie należy stosować po 21 dniach od wyjęcia z lodówki (nawet jeśli lek został ponownie umieszczony w lodówce).

Opakowanie

0,8 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej; 1 lub 2 strzykawki wstępnie napełnione w blisterach w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Novartis Pharmaceuticals Manufacturing GmbH

lub

Sandoz GmbH – Wydział Produkcyjny Leki Aseptyczne Schaffhausen (Leki Aseptyczne SH)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Biochemiestrasse 10, Unterlangkampfen, Langkampfen, 6336, Austria

lub

Biochemiestrasse 10, 6336 Langkampfen, Austria