Ketorolak-Zdorovia

INSTRUKCJA stosowania leku KETOROLAC-ZDOROVIA (KETOROLAC-ZDOROVIA)

Skład:

substancja czynna: ketorolac;

1 tabletka zawiera ketorolaku trometaminy 10 mg;

substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, celactoza [mieszanka laktozy monohydratu i celulozy proszkowej (75:25)], krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian wapnia.

Postać lekowa. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej lub białej z odcieniem kremowym, o kształcie płasko-cylindrycznym, z faską.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A B15.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Ketorolaku trometamina – środek przeciwbólowy nienarkotyczny. Jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym, wykazującym działanie przeciwzapalne oraz słabe działanie przeciwgorączkowe. Ketorolaku trometamina hamuje syntezę prostaglandyn i uważana jest za środek przeciwbólowy o działaniu obwodowym. Nie ma dowodów na wpływ na receptory opioidowe. Po zastosowaniu ketorolaku trometaminy nie obserwowano depresji oddychania. Ketorolaku trometamina nie powoduje zwężenia źrenic.

Farmakokinetyka. Ketorolaku trometamina jest szybko i całkowicie wchłaniana po doustnym podaniu, osiągając stężenie maksymalne Cmax 0,87 mg/kg we krwi osoczu po 50 minutach od przyjęcia pojedynczej dawki 10 mg. Okres półtrwania T½ z osocza krwi wynosi średnio 5,4 godziny (u osób starszych – 6,2 godziny). Ponad 99 % ketorolaku we krwi osoczu wiąże się z białkami osocza. Farmakokinetyka ketorolaku jest liniowa. Stężenia stacjonarne we krwi osoczu osiągane są po 1 dobie przy stosowaniu 4 razy na dobę. Przy długotrwałym stosowaniu nie obserwowano zmian. Główną drogą wydalania ketorolaku i jego metabolitów (konjugatów oraz metabolitów p-hydroksy) jest wydalanie z moczem (91,4 %), reszta wydalana jest z kałem. Dieta bogata w tłuszcze zmniejsza szybkość wchłaniania, ale nie objętość, podczas gdy leki przeciwwskrzepowe nie wpływają na wchłanianie ketorolaku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Krótkotrwałe leczenie bólu o umiarkowanej intensywności, w tym bólu powabulacyjnego.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki leku. Aktywne wrzody żołądka i dwunastnicy, niedawna krwawinka żołądkowo-jelitowa lub perforacja, wrzodziejące choroby lub krwawienie żołądkowo-jelitowe w wywiadzie. Astma oskrzelowa, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka wywołane stosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwbólowych (NLPZ) (z powodu możliwości wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych). Astma oskrzelowa w wywiadzie. Nie stosować jako leku przeciwbólowego przed i podczas zabiegów operacyjnych oraz po zabiegach na naczyniach wieńcowych. Ciężka niewydolność serca. Pełny lub częściowy zespół polipów nosa, obrzęk Quinckego lub skurcz oskrzeli. Nie stosować u pacjentów, u których przeprowadzono zabiegi operacyjne z wysokim ryzykiem krwawienia lub z niepełną zatrzymaniem krwawienia, oraz u pacjentów stosujących leki przeciwkrzepliwe, w tym heparynę w małych dawkach (2500–5000 jednostek co 12 godzin). Niewydolność wątroby lub umiarkowana/ciężka niewydolność nerek (ClCR w surowicy powyżej 160 µmol/l). Podejrzenie lub potwierdzone krwawienie do mózgu, hemoragiczny diateza, w tym zaburzenia krzepnięcia krwi i wysokie ryzyko krwawienia. Jednoczesne leczenie innymi NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy (COX)), kwasem acetylosalicylowym, warfaryną, pentoksyfiliną, probenecydem lub solami litu. Hipowolemia, odwodnienie. Ryzyko wystąpienia niewydolności nerek z powodu zmniejszenia objętości płynu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie można stosować jednocześnie z ketorolakiem. Z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ketorolak nie może być przepisywany razem z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ani pacjentom przyjmującym kwas acetylosalicylowy, warfarynę, lit, probenecyd, cyklosporynę. NLPZ nie powinno się przepisywać w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ mogą one osłabiać działanie mifeprystonu.

Leki, które w połączeniu z ketorolakiem należy stosować z ostrożnością. U zdrowych osób z normowolemją ketorolak obniża działanie moczopędne furosemidu o około 20%, dlatego należy szczególnie ostrożnie przepisywać lek pacjentom z niewydolnością serca. NLPZ mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i podnosić stężenie glikozydów naparstnika w osoczu krwi w przypadku jednoczesnego podania z tymi lekami. Ketorolak i inne NLPZ mogą osłabiać działanie leków obniżających ciśnienie. W przypadku jednoczesnego stosowania ketorolaku z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) istnieje zwiększony ryzyko zaburzeń funkcji nerek, szczególnie u pacjentów ze zmniejszonym objętością krwi w organizmie. Istnieje ryzyko wystąpienia nefrotoksyczności, jeśli NLPZ stosuje się razem z tachyrymykiem. Jednoczesne przepisywanie z diuretykami może prowadzić do osłabienia działania moczopędnego i zwiększenia ryzyka nefrotoksyczności NLPZ. Jak przy wszystkich NLPZ, należy z ostrożnością przepisywać kortykosteroidy z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych lub krwawień. Istnieje zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego, jeśli NLPZ stosuje się w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi i selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu metotreksatu, ponieważ donoszono, że niektóre inhibitory syntezy prostaglandyn zmniejszają klirens metotreksatu i tym samym mogą zwiększać jego toksyczność.

Pacjenci przyjmujący NLPZ i chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Jednoczesne stosowanie NLPZ z zydowudyną prowadzi do zwiększenia ryzyka toksyczności hematologicznej. Istnieje zwiększony ryzyko hemartrozy i guzka krwotocznego u osób zakażonych HIV, które chorują na hemofilię i są leczone jednocześnie zydowudyną i ibuprofenem.

Mało prawdopodobne, że poniższe leki oddziałują z ketorolakiem. Ketorolak nie wpływa na wiązanie deryzotu z białkami osocza krwi. Terapeutyczne stężenia deryzotu, warfaryny, paracetamolu, fenytoiny i tolbutamidu nie wpływały na wiązanie ketorolaku z białkami osocza krwi. Ponieważ ketorolak jest lekiem o wysokiej aktywności i jego stężenie w osoczu krwi jest niskie, nie oczekuje się, że będzie istotnie wypierać inne leki związane z białkami osocza krwi. Nie oczekuje się, że ketorolak będzie zmieniać farmakokinetykę innych leków poprzez indukcję lub hamowanie enzymów.

Leki przeciwpadaczkowe. Donoszono o pojedynczych przypadkach wystąpienia napadów padaczkowych podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina).

Leki psychotropowe. Podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i leków psychotropowych (fluoksetyna, tioteksen, alprazolam) donoszono o wystąpieniu halucynacji.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Ketorolak-Zdorovia hamuje agregację płytek krwi i może wydłużać czas krwawienia.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Maksymalny czas leczenia nie powinien przekraczać 5 dni.

Wpływ na płodność. Stosowanie ketorolaku, podobnie jak każdego innego leku hamującego syntezę COX/prostaglandyn, może osłabiać płodność i nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę. W przypadku, gdy kobieta nie może zajść w ciążę lub poddawana jest badaniom płodności, należy rozważyć odstawienie ketorolaku.

Krwawienie żołądkowo-jelitowe, powstawanie wrzodów i perforacja. O krwawieniach żołądkowo-jelitowych, powstawaniu wrzodów lub perforacji, które mogą mieć śmiertelny przebieg, donoszono podczas stosowania LNZSS w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od występowania objawów poprzedzających lub ciężkich zaburzeń układu pokarmowego w wywiadzie. Ryzyko rozwoju ciężkich krwawień żołądkowo-jelitowych zależy od dawki leku. Dotyczy to szczególnie pacjentów starszych, którzy stosują ketorolak w średniej dawce dobowej powyżej 60 mg. U takich pacjentów, a także u pacjentów stosujących jednocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększać ryzyko dla układu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy równolegle otrzymują leczenie farmakologiczne zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, SSRI lub leki przeciwpłytkowe, z wyjątkiem kwasu acetylosalicylowego. W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub powstawania wrzodów u pacjentów przyjmujących lek, leczenie należy przerwać.

LNZSS, w tym ketorolak, mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem rozerwania przewodu przewodu żołądkowo-jelitowego. Zaleca się staranne monitorowanie medyczne i ostrożność w przypadku stosowania ketorolaku po zabiegach chirurgicznych na układzie pokarmowym.

Zaburzenia czynności oddechowej. Donoszono, że LNZSS u pacjentów z astmą oskrzelową (lub z wywiadem astmy) mogą przyspieszać wystąpienie skurczu oskrzeli.

Wpływ na nerki. Donoszono, że inhibitory biosyntezy prostaglandyn (w tym LNZSS) wykazują działanie nefrotoksyczne. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami czynności nerek, serca, wątroby, ponieważ stosowanie LNZSS może prowadzić do pogorszenia czynności nerek. Pacjentom z niewielkimi zaburzeniami czynności nerek należy przepisać niższe dawki ketorolaku, a także należy starannie monitorować stan nerek u takich pacjentów. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, donoszono o wzroście stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy krwi podczas przyjmowania ketorolaku, co może wystąpić już po przyjęciu jednej dawki.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, nerek i wątroby. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom ze stanami prowadzącymi do zmniejszenia objętości krwi i/lub przepływu krwi przez nerki, gdy prostaglandyny nerek odgrywają wspierającą rolę w zapewnieniu perfuzji nerek. U takich pacjentów należy monitorować czynność nerek. Zmniejszenie objętości należy skorygować i starannie kontrolować stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy krwi oraz objętość wydalanego moczu, aż do osiągnięcia normowolemii. U pacjentów poddawanych dializie nerkowej klirens ketorolaku był zmniejszony o około połowę w porównaniu do normalnej szybkości, a czas półtrwania końcowego wydłużał się o około trzykrotnie. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby spowodowanymi marskością nie mieli żadnych klinicznie istotnych zmian w klirensie ketorolaku ani w końcowym T½. Mogą występować marginalne wzrosty wartości testów czynności wątroby. Te odchylenia od normy mogą być przejściowe, mogą pozostawać bez zmian lub mogą postępować przy kontynuowaniu leczenia. Jeśli objawy kliniczne wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe, lek należy odstawić. Ketorolak należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie.

Zatrzymanie płynu i obrzęki. Donoszono o zatrzymaniu płynu i obrzękach podczas stosowania ketorolaku, dlatego należy go przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym lub podobnymi stanami.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowonaczyniowe. Obecnie nie ma wystarczających danych, aby ocenić takie ryzyko w przypadku ketorolaku. Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, rozpoznaną chorobą wieńcową, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowonaczyniowymi powinni być pod nadzorem lekarza.

Łupieżowate zapalenie skóry i mieszane choroby tkanki łącznej. U pacjentów z takimi chorobami zwiększa się ryzyko rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Efekty dermatologiczne. Lek należy odstawić przy pierwszych objawach wysypek na skórze, zmianach błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawach podwyższonej wrażliwości.

Efekty hematologiczne. Leku nie należy przepisywać pacjentom z zaburzeniami krzawienia. U pacjentów otrzymujących terapię przeciwkrzepliwą może wystąpić zwiększone ryzyko krwawienia, jeśli jednocześnie stosują ketorolak. Stan pacjentów otrzymujących inne leki, które mogą wpływać na szybkość zatrzymania krwawienia, należy starannie monitorować przy przepisywaniu im ketorolaku. Ketorolak hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. W przeciwieństwie do długotrwałego wpływu stosowania kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi wraca do normy w ciągu 24–48 godzin po odstawieniu ketorolaku. Ketorolaku nie należy przepisywać pacjentom, którzy przeszli operację z wysokim ryzykiem krwawienia lub z niepełnym zatrzymaniem krwawienia. Należy zachować ostrożność, jeśli konieczność zatrzymania krwawienia jest krytyczna. Hipowolemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania ketorolaku.

Zwiększenie dawki ketorolaku w tabletkach powyżej dawki dobowej 40 mg nie zwiększa jego skuteczności, ale zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Ketorolak nie powoduje uzależnienia, po odstawieniu leku nie odnotowano zespołu odstawienia.

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Bezpieczeństwo ketorolaku w czasie ciąży nie zostało ustalone. Z uwagi na wpływ LNZSS na układ sercowo-naczyniowy płodu (ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego) ketorolak jest przeciwwskazany w czasie ciąży, porodu i po porodzie. Rozpoczęcie porodu może być opóźnione, a jego czas trwania wydłużony, a także zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawienia zarówno u matki, jak i u dziecka.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie LNZSS może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń czynności nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego u płodu po leczeniu LNZSS w II trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępowało po odstawieniu leku.

Pewna ilość ketorolaku przenika do mleka matki, dlatego lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych maszyn. U niektórych pacjentów podczas stosowania ketorolaku mogą wystąpić senność, zawroty głowy, uczucie kręcenia się w głowie, bezsenność, zwiększona zmęczalność, zaburzenia wzroku lub depresja. Jeśli pacjenci odczuwają powyższe lub inne podobne efekty, nie powinni prowadzić pojazdów silnikowych ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki zaleca się przyjmować podczas lub po posiłku. Lek wskazany jest wyłącznie do krótkotrwałego stosowania (do 5 dni).

W celu minimalizacji działania niepożądanych lek należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy okres czasu konieczny do kontroli objawów. Przed rozpoczęciem leczenia należy osiągnąć normowolemię.

Lek stosuje się w dawce 10 mg co 4–6 godzin w razie potrzeby. Nie zaleca się stosowania leku w dawkach przekraczających 40 mg na dobę. Leków przeciwbólowych opioidowych (np. morfina, petydyna) można stosować równolegle: ketorolak nie wpływa na wiązanie leków opioidowych i nie nasila depresji oddychania ani działania uspokajającego wywoływanego przez opioidy. U pacjentów, którzy otrzymują ketorolak w drodze dożylnej lub domięśniowej i u których przepisano ketorolak doustnie w postaci tabletek, całkowita skojarzona dawka dobową nie powinna przekraczać 90 mg (60 mg u osób w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniem czynności nerek oraz pacjentów o masie ciała mniejszej niż 50 kg), a dawka formy doustnej leku nie powinna przekraczać 40 mg na dobę. Pacjentów należy możliwie jak najszybciej przełożyć na doustne stosowanie ketorolaku.

Pacjenci w podeszłym wieku są narażeni na większe ryzyko wystąpienia ciężkich powikłań, w szczególności ze strony układu pokarmowego. W czasie leczenia lekami przeciwwszczodniowymi należy regularnie obserwować stan pacjenta, zaleca się dłuższy odstęp między dawkami leku, np. co 6–8 godzin.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci poniżej 16. roku życia nie zostały ustalone, dlatego nie należy go stosować tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie. Objawy: ból głowy, ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego; rzadziej – biegunka, dezorientacja, pobudzenie, śpiączka, senność, zawroty głowy, szumy w uszach, utrata przytomności, drgawki. W przypadkach ciężkiego zatrucia możliwe są ostre niewydolność nerek oraz uszkodzenie wątroby.

Leczenie: przemywanie żołądka, podanie węgla aktywowanego. Należy zapewnić odpowiedni diurezę. Konieczna jest dokładna kontrola czynności nerek i wątroby. Stan pacjentów należy obserwować co najmniej przez 4 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki ketorolaku. Częste lub długotrwałe drgawki należy leczyć poprzez wstrzykiwanie dożylnie diazepamu. Inne działania mogą być zalecane w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Terapia jest objawowa. Ketorolak nie jest usuwany z krążenia za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Z boku układu pokarmowego: wrzód peptyczny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego (czasem śmiertelne, szczególnie u osób starszych), dyspepsja, nudności, ból brzucha, uczucie dyskomfortu w brzuchu, wymioty (w tym z domieszką krwi), zapalenie żołądka, zapalenie przełyku, biegunka, odbijanie, zaparcia, wzdęcia, uczucie przepełnienia żołądka, melena, krwawienie z odbytu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, krwawienia, perforacja, zapalenie trzustki, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Crohna, skurcze lub pieczenie w nadbrzuszu.

Z boku układu nerwowego: ból głowy, senność, zawroty głowy, niepokój, suchość w ustach, nasilona pragnienie, drażliwość, parestezje, zaburzenia funkcjonalne, depresja, euforia, drgawki, trudności w koncentracji, bezsenność, nietypowe sny, niedomagania, zwiększona zmęczalność, pobudzenie, zawroty głowy, mialgia, dezorientacja, halucynacje, hiperkineza, oponowe zapalenie ośrodkowego układu nerwowego z odpowiednią symptomatyką, reakcje psychotyczne, zaburzenia myślenia.

Z boku narządów zmysłów: utrata słuchu, szumy w uszach, zapalenie nerwu wzrokowego, zaburzenia wzroku, nieostre widzenie, zaburzenia wrażliwości smakowej.

Z boku układu moczowo-płciowego: zwiększenie częstości oddawania moczu, oliguria, niewydolność nerek (w tym ostra), hiponatremia, hiperkaliemia, hemolityczny zespół uremiczny, ból w boku (z hematurią lub bez), podwyższone stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy, zapalenie nerek typu międzywstawowego, zatrzymanie moczu, zespół nerczycowy, bezpłodność u kobiet.

Z boku układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby, hepatomegalia.

Z boku układu sercowo-naczyniowego: napływy gorąca, bradykardia, bladość, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, obrzęki, niewydolność serca.

Stosowanie niektórych LNPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zakrzepowo-zatorowych powikłań tętniczych (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Z boku układu oddechowego: duszność, astma, obrzęk płuc.

Z boku układu krwiotwórczego: purpura, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna i hemolityczna, eozynofilia.

Z boku skóry: świąd, pokrzywka, fotosensybilizacja skóry, reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella (bardzo rzadko), odspajający się zapalenie skóry, wysypka (w tym makulopapularna).

Podwyższona wrażliwość: zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym niespecyficzne reakcje alergiczne i anafilaksję, reaktywność dróg oddechowych, w tym astmę, nasilenie objawów astmy, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani lub duszność, a także różne zaburzenia ze strony skóry, w tym wysypkę różnych typów, świąd, pokrzywkę, purpurę, obrzęk naczynioruchowy, w pojedynczych przypadkach – odspajający się i pęcherzykowy zapalenie skóry (w tym nekrolizę epidermalną i wielopostaciową rumień).

Reakcje te mogą występować zarówno u pacjentów z nadwrażliwością na ketorolak lub inne LNPZ, jak i u osób bez takiej nadwrażliwości. Mogą również występować u osób, u których w wywiadzie występuje obrzęk naczynioruchowy, reaktywność dróg oddechowych (np. astma oskrzelowa i polipy nosa). Reakcje anafilaktyczne, takie jak anafilaksja, mogą mieć śmiertelny przebieg.

Inne: krwawienie pooperacyjne z rany, siniaki, krwawienie z nosa, wydłużenie czasu trwania krwawienia, osłabienie, obrzęki, przyrost masy ciała, nasilone pocenie się, podwyższenie temperatury ciała.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 10, nr 10×2 w blisterach w pudełku; nr 30 w pojemniku w pudełku.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, dom 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki, dom 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)