INSTRUKCJA dot. stosowania leku KETOLAK

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera ketorolaku trometaminy 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokryształ; skrobi ziemniaczanej; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o okrągłym kształcie z powierzchnią dwuwypukłą, biała lub prawie biała.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwrzutowe.

Kod ATC M01AB15.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Środek przeciwbólowy ketorolaku trometaminy – środek przeciwbólowy nieogrzewowy. Jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym wykazującym silne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne oraz słabe działanie przeciwgorączkowe. Ketorolaku trometaminy hamuje syntezę prostaglandyn i uważa się go za środek przeciwbólowy o działaniu obwodowym. Nie wywiera znanego wpływu na receptory opioidowe. W kontrolowanych badaniach klinicznych po zastosowaniu ketorolaku trometaminy nie obserwowano zjawisk wskazujących na hamowanie oddychania. Ketorolaku trometaminy nie powoduje zwężenia źrenic.

Farmakokinetyka.

Ketorolaku trometaminy jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając stężenie szczytowe 0,87 mg/kg we krwi w ciągu 45 minut po przyjęciu pojedynczej dawki 10 mg. U zdrowych ochotników średni okres półwyladowania z osocza wynosi 5,4 godziny. U osób starszych (średni wiek 72 lata) wynosi on 6,2 godziny. Ponad 99 % ketorolaku we krwi wiąże się z białkami osocza. Ketorolak przenika bardzo słabo do tkanki mózgowej. Niewielkie ilości mogą być wykrywane w mleku matki. U zdrowego człowieka mniej niż 50 % podanej dawki jest metabolizowane. Ważnymi metabolitami są koniugat glukuronidowy i 4-hydroksy-ketorolak, które farmakologicznie są nieaktywne. U człowieka po podaniu dawki pojedynczej lub wielokrotnej farmakokinetyka ketorolaku jest liniowa. Stężenia stacjonarne we krwi osiągane są po 1 dobie przy stosowaniu 4 razy na dobę. Nie obserwowano zmian przy długotrwałym stosowaniu. U zdrowych ochotników okres półwyladowania z osocza wynosi 4–6 godzin (średnio 5,4 godziny). Okres półwyladowania z osocza wydłuża się u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób starszych. U osób starszych (średni wiek 72 lata) wynosi on 6,2 godziny. Po podaniu pojedynczej dawki dożylnie objętość rozprowadzenia wynosi 0,25 l/kg, okres półwyladowania – 5 godzin, klirens – 0,55 ml/min/kg. Główną drogą wydalania ketorolaku i jego metabolitów (koniugatów i metabolitów p-hydroksy) jest mocz (90 %), reszta wydzielana jest kałem. Żywność bogata w tłuszcze i trudna do strawienia zmniejsza szybkość wchłaniania, ale nie objętość, podczas gdy antacida nie wpływają na wchłanianie ketorolaku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie bólu o umiarkowanym nasileniu, w tym bólu powlekowego.

Maksymalny czas leczenia – 5 dni.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ketorolak lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub inne składniki leku;
Przejawy nadwrażliwości, takie jak astma oskrzelowa, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka, w wywiadzie, spowodowane stosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innymi NSAID (z powodu możliwości wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych);
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja, aktywne lub w wywiadzie, związane z przyjmowaniem NSAID;
Aktywna nawracająca wrzawa żołądka/jelita lub krwawienie żołądkowo-jelitowe (dwa lub więcej epizodów) w okresie zaostrzenia lub w wywiadie;
Nie stosować jako środka przeciwbólowego przed i podczas zabiegów chirurgicznych oraz po manipulacjach na naczyniach wieńcowych z powodu hamowania agregacji płytek krwi, co może powodować krwawienie;
Podejrzenie lub potwierdzenie krwawienia mózgowego, diateza krwotoczna, w tym zaburzenia krzepnięcia krwi i wysokie ryzyko krwawienia; nie stosować również w okresie powlekowym, jeśli istnieje wysokie ryzyko krwawienia lub niepełnego hemostazy;
Pełny lub częściowy zespół polipów nosowych, obrzęk Quinckego lub skurcz oskrzeli;
Jednoczesne leczenie innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID) (w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy), kwasem acetylosalicylowym, warfaryną, okspentofilem, probenecydem lub solami litu, lekami przeciwkrzepnącymi, w tym heparyną w małych dawkach (2500–5000 jednostek co 12 godzin);
Zaburzenia hematopoezy o nieznanej etiologii;
Ciężka niewydolność serca;
Astma oskrzelowa w wywiadzie;
Niewydolność wątroby lub umiarkowana i ciężka niewydolność nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 160 µmol/l);
Ryzyko wystąpienia niewydolności nerek w wyniku zmniejszenia objętości płynu;
Hipowolemia, odwodnienie;
Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży, porodu i laktacji;
Nie stosować u dzieci i młodzieży do 16 roku życia.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ketorolak łatwo wiąże się z białkami osocza krwi (średnia wartość 99,2%), a stopień wiązania zależy od stężenia.

Nie można stosować jednocześnie z ketorolakiem.

Ketorolaku nie należy stosować razem z innymi NSAID, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, również u pacjentów przyjmujących kwas acetylosalicylowy, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych.

Ketorolak hamuje agregację płytek krwi, obniża stężenie tromboksanu i wydłuża czas krwawienia. W przeciwieństwie do długotrwałych efektów kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi odzyskuje się w ciągu 24–48 godzin po przerwaniu stosowania ketorolaku.

Antykoagulancy. Chociaż badania nie wykazały istotnej interakcji między ketorolakiem a warfaryną lub heparyną, jednoczesne stosowanie ketorolaku i terapii wpływającej na hemostazę, w tym terapii dawkami leków przeciwkrzepnących (warfaryna), heparyny w profilaktycznych małych dawkach (2500–5000 jednostek co 12 godzin) i dekstranów, zwiększa ryzyko krwawienia. Jednoczesne stosowanie z antykoagulantami (takimi jak warfaryna) jest przeciwwskazane.

Hamowanie przez niektóre leki hamujące syntezę prostaglandyn wycieku nerkowego litu doprowadziło do podwyższenia stężenia litu w osoczu. Opisywano przypadki podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi podczas terapii ketorolakiem.

Probenecyd nie powinien być podawany jednocześnie z ketorolakiem ze względu na zmniejszenie oczyszczania z osocza i objętości rozprzestrzenienia ketorolaku, zwiększenie stężenia ketorolaku w osoczu krwi oraz wydłużenie jego okresu półtrwania.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne nie powinny być stosowane przez 8–12 dni po podaniu mifeprystonu, ponieważ NSAID mogą zmniejszyć działanie mifeprystonu.

Gdy ketorolak jest podawany jednocześnie z okspentofilem, obserwuje się zwiększoną skłonność do krwawienia.

Leki, które należy stosować z ostrożnością w połączeniu z ketorolakiem.

Jak i w przypadku wszystkich NSAID, należy z ostrożnością stosować jednocześnie leki kortykosteroidowe ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia wrzaw żołądkowo-jelitowych lub krwawienia. Istnieje zwiększone ryzyko rozwoju krwawienia żołądkowo-jelitowego, jeśli NSAID są stosowane w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi i selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny.

Zaleca się stosowanie z ostrożnością metotreksatu, ponieważ donoszono, że niektóre inhibitory syntez prostaglandyn zmniejszają wyciek metotreksatu i w związku z tym mogą zwiększać jego toksyczność.

U zdrowych osób z normowolemią ketorolak obniża działanie moczopędne furosemidu o około 20%. Jednoczesne stosowanie z diuretykami może prowadzić do osłabienia działania moczopędnego i zwiększenia ryzyka nefrotoksyczności NSAID.

Ketorolak zaleca się stosować z ostrożnością jednocześnie z cyklosporyną ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju nefrotoksyczności.

Istnieje ryzyko wystąpienia nefrotoksyczności, jeśli NSAID są stosowane razem z tacroliemusem.

Z szczególną ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z niewydolnością serca. NSAID mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i zwiększać stężenie glikozydów serca w osoczu krwi w przypadku jednoczesnego podania z glikozydami serca.

Ketorolak i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą osłabiać działanie leków obniżających ciśnienie. W przypadku jednoczesnego stosowania ketorolaku z inhibitorami ACE (enzymu konwertującego angiotensynę) lub antagonistami BRA istnieje zwiększone ryzyko zaburzeń funkcji nerek (zazwyczaj odwracalnych), szczególnie u pacjentów z zmniejszonym objętem płynu w organizmie lub u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku stosowania takiej kombinacji należy dokładnie monitorować funkcję nerek na początku leczenia i okresowo w trakcie terapii.

Leki przeciwbólowe opioidowe (np. morfina, petydyna) można stosować równolegle, ketorolak nie wpływa na wiązanie leków opioidowych i nie nasila depresji oddechowej ani działania uspokajającego wywoływanego przez opioidy. Wykazano, że w przypadkach bólu powlekowego jednoczesne stosowanie ketorolaku z lekami przeciwbólowymi opioidowymi zmniejszało potrzebę stosowania tych ostatnich.

Podanie doustne tabletek ketorolaku po posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu prowadziło do obniżenia maksymalnego stężenia ketorolaku w osoczu krwi i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia o około 1 godzinę. Środki przeciwwskazowe nie wpływają na stopień wchłaniania.

Pacjenci przyjmujący NSAID i chinolony mają zwiększone ryzyko rozwoju drgawek.

Jednoczesne stosowanie NSAID z zydowudyną prowadzi do zwiększenia ryzyka toksyczności hematologicznej. Istnieje zwiększone ryzyko hemartrozy i krwotoku u osób zakażonych HIV, które cierpią na hemofilię i są leczone jednocześnie zydowudyną i ibuprofenem.

Mało prawdopodobne, że poniższe leki oddziałują na ketorolak.

Ketorolak nie wpływał na wiązanie digoksyny z białkami osocza krwi. W badaniach in vitro przy stężeniach salicylanu (300 µg/ml) wiązanie ketorolaku zmniejszało się z 99,2% do około 97,5%. Terapeutyczne stężenia digoksyny, warfaryny, ibuprofenu, naproksenu, piroksykamu, paracetamolu, fenytoiny i tolbutamidu nie wpływały na wiązanie ketorolaku z białkami osocza krwi. Ponieważ ketorolak jest lekiem o wysokiej aktywności i jego stężenie w osoczu krwi jest niskie, nie oczekuje się, że będzie istotnie wypierać inne leki wiążące się z białkami osocza krwi.

W badaniach na zwierzętach i u ludzi nie stwierdzono dowodów na to, że ketorolak trometamina indukuje lub hamuje enzymy wątroby zdolne do metabolizowania go lub innych leków. W związku z tym nie oczekuje się, że ketorolak będzie zmieniać farmakokinetykę innych leków poprzez mechanizm indukcji lub hamowania enzymów.

Leki przeciwpadaczkowe.

Opisywano pojedyncze przypadki wystąpienia napadów padaczkowych podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina).

Środki psychotropowe.

Podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i środków psychotropowych (fluoksetyna, tioteksen, alprazolam) opisywano wystąpienie halucynacji.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Ketorolak hamuje agregację płytek krwi i może wydłużać czas krwawienia.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Dane epidemiologiczne wskazują, że ketorolak może wiązać się z wyższym ryzykiem toksyczności przewodu pokarmowego w porównaniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), szczególnie w przypadku stosowania poza zatwierdzonymi wskazaniami i/lub przez dłuższy czas.

Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków, leczenie ketorolakiem należy prowadzić przez możliwie najkrótszy okres czasu i w najniższych dawkach, koniecznych do kontrolowania bólu. Maksymalna długość leczenia nie powinna przekraczać 5 dni.

Krwawienie, owrzodzenia i perforacja przewodu pokarmowego.*

Podczas stosowania leków przeciwzapalnych niesteroidowych (NSAID) zgłaszano przypadki krwawienia, owrzodzeń lub perforacji przewodu pokarmowego, które mogą mieć śmiertelny przebieg. Mogą one wystąpić w dowolnym momencie leczenia, zarówno przy obecności, jak i braku objawów wskazujących na nie, oraz niezależnie od wcześniejszych zaburzeń przewodu pokarmowego w wywiadzie. Ryzyko rozwoju ciężkich krwawień przewodu pokarmowego zależy od dawki leku. Ryzyko krwawienia, owrzodzeń lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NSAID, w tym ketorolaku, u pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej, szczególnie jeśli była ona powikłana krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych. Ryzyko wystąpienia epizodu klinicznie istotnego krwawienia zależy od dawki. Pacjenci ci powinni rozpocząć leczenie od najniższej dostępnej dawki. Dotyczy to szczególnie pacjentów starszych i wyczerpanych, którzy stosują ketorolak w dawce dziennym przekraczającej 60 mg. Większość śmiertelnych przypadków w wyniku powikłań przewodu pokarmowego związanych z NSAID obserwowano u pacjentów starszych lub wyczerpanych. Należy uprzedzić takich pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich nietypowych objawów ze strony przewodu pokarmowego (zwłaszcza krwawień), szczególnie na wczesnych etapach leczenia. U tych pacjentów, jak również u pacjentów stosujących jednocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko dla przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z zastosowaniem środków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej). Ketolak należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, np. kortykosteroidy doustne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy. Leki NSAID należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita). Leki NSAID, w tym ketorolak, mogą być związane z zwiększone ryzyko rozerwania przewodu pokarmowego po operacji. Zaleca się dokładne monitorowanie medyczne i ostrożność przy stosowaniu ketorolaku po operacjach przewodu pokarmowego.

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących ketorolak, leczenie należy przerwać.

Efekty hematologiczne.*

Ketolak nie powinien być przepisywany pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi. Pacjenci otrzymujący terapię przeciwkrzepliwą mogą mieć zwiększone ryzyko krwawienia podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Pacjentów przyjmujących inne leki wpływające na czas zatrzymania krwawienia należy dokładnie monitorować podczas leczenia ketorolakiem. W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania istotnego krwawienia pooperacyjnego była mniejsza niż 1%. Ketorolak hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. U pacjentów z normalnym czasem krwawienia czas ten wydłużał się, ale nie przekraczał normy wynoszącej 2–11 minut. W przeciwieństwie do długotrwałego działania kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi wraca do normy w ciągu 24–48 godzin po odstawieniu ketorolaku. Ketolak nie powinien być przepisywany pacjentom, którzy przeszli operację z wysokim ryzykiem krwawienia lub niepełnym zatrzymaniem krwawienia. Należy zachować ostrożność, jeśli konieczne jest całkowite zatrzymanie krwawienia. Hipowolemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania ketorolaku.

Dermatologiczne.*

Bardzo rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne, czasem zakończone śmiercią, w tym egzfoliatywny odmrowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, związane ze stosowaniem leków NSAID (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zwiększone ryzyko takich reakcji występuje na początku leczenia: najczęściej pojawiają się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Ketolak należy odstawić w przypadku pojawienia się pierwszych objawów wysypki, uszkodzenia błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów podwyższonej wrażliwości (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zwiększanie dawki ketorolaku w tabletach powyżej dawki dobowej 40 mg nie zwiększa jego skuteczności, ale zwiększa ryzyko wystąpienia efektów niepożądanych.

Ketorolak nie powoduje uzależnienia, a po odstawieniu leku nie obserwowano zespołu odstawienia.

Lupus erytematodes systemowy i mieszane choroby tkanki łącznej.*

U pacjentów z lupusem erytematodes systemowym i różnymi mieszanymi chorobami tkanki łącznej zwiększa się ryzyko rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Retencja sodu, płynu i obrzęki.*

Zgłaszano retencję płynów, nadciśnienie tętnicze i obrzęki podczas stosowania ketorolaku, dlatego należy przepisywać go z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca I lub II stopnia, nadciśnieniem tętniczym lub podobnymi stanami.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe.*

Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobami naczyniowymi mózgu powinni być pod nadzorem lekarza, ponieważ stosowanie leku może w pewnym stopniu zwiększyć ryzyko powstania powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie koksibów i niektórych NSAID (głównie w wysokich dawkach) wiąże się z pewnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Chociaż leczenie ketorolakiem nie wykazało zwiększenia częstości takich powikłań jak zawał mięśnia sercowego, brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć to ryzyko przy stosowaniu trometamolu ketorolaku.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, nerek i wątroby.*

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom ze stanami prowadzącymi do zmniejszenia objętości krwi i/lub przepływu krwi przez nerki, gdy prostaglandyny odgrywają wspierającą rolę w zapewnieniu perfuzji nerek. U tych pacjentów należy monitorować funkcję nerek. Należy skorygować zmniejszenie objętości i dokładnie kontrolować stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy oraz objętość wydalaną mocz, aż do osiągnięcia normowolemii, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju niewydolności nerek w przypadku nieprzestrzegania tych zaleceń. U pacjentów poddawanych dializie nerek klirens kreatyniny był zmniejszony o około połowę w porównaniu z normą, a czas półtrwania końcowego wydłużał się około trzykrotnie. Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby spowodowanym marskością nie mieli żadnych klinicznie istotnych zmian w klirensie ketorolaku lub okresie półtrwania resztkowego. Mogą występować marginalne wzrosty wartości w jednym lub kilku testach funkcji wątroby (ALT [alaninotransferaza]/AST [asparaginianotransferaza]). Te odchylenia od normy mogą być tymczasowe, mogą pozostawać bez zmian lub mogą postępować przy kontynuacji leczenia. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli obserwuje się objawy systemowe, lek należy odstawić.

Ketolak należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie.

Wpływ na nerki.*

Zgłaszano, że inhibitory biosyntezy prostaglandyn (w tym NSAID) wywierają działanie nefrotoksyczne. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, serca, wątroby oraz przy wcześniejszych chorobach nerek, ponieważ stosowanie NSAID może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek w wyniku hamowania syntezy prostaglandyn (patrz wyżej). Ponieważ trometamol ketorolaku i jego metabolity są głównie wydalane przez nerki, pacjenci z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek (kreatynina surowicy > 160 µmol/l) nie powinni przyjmować ketorolaku. Pacjentom z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek należy przepisać niższe dawki ketorolaku (nie przekraczające 60 mg na dobę w dawce dożylniej), a także należy dokładnie monitorować stan nerek u tych pacjentów. Jak podczas przyjmowania innych leków hamujących synteza prostaglandyn, podczas stosowania trometamolu ketorolaku zgłaszano przypadki podwyższenia stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, które mogą wystąpić po zastosowaniu jednej dawki. Odstawienie leku zazwyczaj sprzyja przywróceniu funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji oddechowej.*

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z astmą oskrzelową (lub z wywiadem astmy), ponieważ zgłaszano, że NSAID u tych pacjentów przyspieszają wystąpienie skurczu oskrzeli.

Reakcje anafilaktyczne.*

Reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne (w tym anafilaksja, skurcz oskrzeli, zaczerwienienie, wysypka, hipotensja, obrzęk krtani i obrzęk naczynioruchowy) wystąpiły u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub na inny NSAID lub z wywiadem wstrzyknięcia dożylnego trometamolu ketorolaku. Mogą one również występować u osób z obrzękiem naczynioruchowym, skurczem oskrzeli (np. astmą) i grzybicą. Reakcje anafilaktoidealne, takie jak anafilaksja, mogą rozwijać się powoli. Dlatego trometamol ketorolaku jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem astmy oraz u pacjentów z pełnym lub częściowym zespołem polipów nosa, obrzękiem naczynioruchowym i skurczem oskrzeli.

Laktoza.* Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp, lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.
Wpływ na płodność.*

Stosowanie ketorolaku, jak każdego leku hamującego syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może osłabiać płodność i nie jest zalecane dla kobiet planujących zajście w ciążę. U kobiet, które nie mogą zajść w ciążę lub są poddawane badaniom płodności, należy rozważyć odstawienie ketorolaku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo ketorolaku w czasie ciąży u ludzi nie jest ustalone. Oколо 10% ketorolaku przenika przez łożysko.

Dlatego stosowanie trometamolu ketorolaku jest przeciwwskazane w czasie ciąży, porodów i porodów z powodu znanych efektów NSAID na układ sercowo-naczyniowy płodu.

Ciąża.

Bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży nie jest udowodnione. Udowodniono, że ketorolak przenika przez barierę łożyskową i dostaje się również do organizmu płodu. Z tego powodu trometamol ketorolaku jest przeciwwskazany w czasie ciąży i podczas porodów.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia samoistnego, wad serca i gastroschizys po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości terapii. Badania na zwierzętach wykazały, że stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do częstszej utraty zapłodnionej komórki jajowej przed implantacją i przerwania ciąży po implantacji, a także zwiększa ryzyko śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto otrzymano doniesienia o częstszym występowaniu różnych wad, w tym wad sercowo-naczyniowych, u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie trometamolu ketorolaku może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, co zazwyczaj było odwracalne po odstawieniu leku.

Ponadto, w czasie ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować u płodu:

toksyczność kardiopulmonalną (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem ductus arteriosus (przewodu tętniczego) i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem oligohydramniosu (zmniejszenie ilości płynu owodniowego) (patrz wyżej).

Na końcu ciąży u matki i noworodka te leki mogą:

wydłużać czas krwawienia z powodu działania przeciwagregacyjnego, które może wystąpić nawet po zastosowaniu bardzo małych dawek;
hamować skurcze macicy, co może prowadzić do opóźnienia porodów lub przedłużonego porodu.

Dlatego stosowanie ketorolaku jest przeciwwskazane w całym okresie ciąży.

Jeśli kobieta w ciąży mimo to przyjęła lek, może być wskazane monitorowanie przedporodowe w kierunku oligohydramniosu po wpływie ketorolaku przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie ketorolaku należy przerwać.

Karmienie piersią.*

Ketorolak w niewielkiej ilości przenika do mleka matki, dlatego lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność, zawroty głowy, zawroty głowy, bezsenność, zwiększoną zmęczalność, zaburzenia widzenia, ból głowy lub depresję podczas stosowania ketorolaku. Jeśli pacjenci odczuwają powyższe lub inne podobne efekty, nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować podczas lub po posiłku.

Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas niezbędny do kontroli objawów.

Ogólna długość leczenia (podanie dożylne lub domięśniowe z następującą terapią doustną) nie powinna przekraczać 5 dni.

Dorośli.

Zwykła zalecana dawka wynosi 10 mg co 4 lub 6 godzin. Nie zaleca się podawania więcej niż 40 mg na dobę.

Jeśli leczenie jest kontynuacją leczenia za pomocą wstrzyknięć:

pacjentom w wieku od 16 do 64 lat o masie ciała nie mniejszej niż 50 kg i z prawidłową funkcją nerek – podaje się początkowo 20 mg, następnie 10 mg maksymalnie 4 razy dziennie w odstępach od 4 do 6 godzin;
pacjentom o masie ciała mniejszej niż 50 kg, pacjentom w podeszłym wieku lub pacjentom z zaburzoną funkcją nerek – 10 mg maksymalnie 4 razy dziennie w odstępach od 4 do 6 godzin.

U pacjentów, u których kwas ketorolak był stosowany dożylnie lub domięśniowo, a następnie podawany doustnie, łączna dawka kwasu ketorolakowego nie powinna przekraczać 90 mg u dorosłych oraz 60 mg u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzoną funkcją nerek i u pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg.

Należy możliwie wcześnie przejść na doustne stosowanie leku.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku istnieje większe ryzyko wystąpienia ciężkich powikłań, w szczególności ze strony przewodu pokarmowego. Podczas leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi należy regularnie obserwować stan pacjenta, zazwyczaj zaleca się dłuższy odstęp między dawkami, np. co 6–8 godzin.

Dzieci. Nie stosować u dzieci poniżej 16 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: ból głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, wrzody peptyczne, odkażenie żołądka, wstrzymanie węgla aktywowanego. Należy zapewnić wystarczający diurezę. Należy dokładnie kontrolować funkcję nerek i wątroby. Pacjentów należy obserwować co najmniej przez 4 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki. Częste lub długotrwałe napady drgawek należy leczyć przez wstrzykiwanie dożylnie diazepamu. Inne działania mogą być zależne od stanu klinicznego pacjenta. Leczenie objawowe. Nie ma specyficznego antydotum. Dializa nie usuwa ketorolaku z krwiobiegu.

Działania niepożądane.

Z przewodu pokarmowego: wrzód peptyczny, przetoczenie lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie (szczególnie u osób starszych), nudności, suchość w ustach, dyspepsja, ból brzucha, uczucie dyskomfortu w brzuchu, skurcz lub palenie w nadbrzuszu, wymioty z domieszką krwi, zapalenie żołądka, zapalenie przełyku, biegunka, odbijanie, zaparcia, wzdęcia, uczucie przepełnienia żołądka, melena, krwawienie z odbytu, zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty, krwawienia, przetoczenie, zapalenie trzustki, nasilenie przebiegu zapalenia okrężnicy i choroby Crohna.

Z układu krwiotwórczego i limfatycznego: purpura, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna i hemolityczna, eozynofilia.

Z układu immunologicznego (nadwrażliwość): zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym niespecyficzne reakcje alergiczne i reakcje anafilaktyczne, takie jak anafilaksja, reakcje ze strony dróg oddechowych, w tym astma, nasilenie objawów astmy, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani lub duszność, a także różne zaburzenia ze strony skóry, w tym wysypki różnych typów, świąd, pokrzywka, zaczerwienienie, purpura, obrzęk naczynioruchowy, hipotensja oraz pojedynczo – egzfoliatywny i pęcherzowy zapalenie skóry (w tym martwicę nabłonka i zespół wielopostaciowej rumienia).

Takie reakcje mogą występować u pacjentów z lub bez znanej nadwrażliwości na ketorolak lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Mogą również występować u osób, u których w wywiadzie występował obrzęk naczynioruchowy lub reaktywność oskrzeli (np. astma i polipy nosa). Reakcje anafilaktyczne mogą mieć śmiertelny przebieg.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: hiponatremia, hiperkaliemia, anoreksja.

Z układu nerwowego i psychicznych: zawroty głowy, ból głowy, hiperkineza, niepokój, parestezje, zaburzenia funkcji, depresja, euforia, drgawki, trudność koncentracji, bezsenność, niedobór samopoczucia, lęk, senność, zwiększona zmęczalność, pobudzenie, nietypowe sny, dezorientacja, halucynacje, dysgezja, oponiak bezprątkowy z charakterystyczną symptomatyką (sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty, gorączka lub dezorientacja), reakcje psychotyczne, zaburzenia myślenia.

Z narządów wzroku: zaburzenia widzenia, nieostre widzenie, zapalenie nerwu wzrokowego.

Z narządów słuchu: utrata słuchu, szumy w uszach, zawroty głowy.

Z układu sercowo-naczyniowego: uczucie gorąca, bradykardia, bladość, nadciśnienie tętnicze, hipotensja, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, pojawienie się obrzęków, niewydolność serca. Dane badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, zwiększa ryzyko wystąpienia zakrzepowo-zatorowych powikłań tętniczych (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Choć przy stosowaniu ketorolaku takich reakcji nie obserwowano, niemożliwe jest całkowicie wykluczenie ryzyka ich wystąpienia.

Z układu oddechowego: duszność, astma, obrzęk płuc.

Z układu wątrobowo-pęcherzykowego: zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby, powiększenie wątroby, odchylenia wyników laboratoryjnych funkcji wątroby.

Z skóry: świąd, pokrzywka, pocenie się, nadwrażliwość skóry na światło, zespół Lyella, reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica nabłonka (bardzo rzadko), egzfoliatywny zapalenie skóry, wysypki plamiste i plamisto-pęcherzykowe.

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból mięśni, zaburzenia funkcji.

Z układu moczowego: zwiększona częstotliwość oddawania moczu, oliguria, ostra niewydolność nerek, zespół hemolityczno-uremiczny, ból w boku (z/ bez hematurii), podwyższony poziom mocznika i kreatyniny w surowicy, zapalenie nerek typu międzybłoniowego, zatrzymanie moczu, zespół nerczycowy, niewydolność nerek.

Z układu rozrodczego: bezpłodność u kobiet.

Inne: krwawienie pooperacyjne z rany, krwiak, krwawienie z nosa, wydłużenie czasu krwawienia, osłabienie, niedobór samopoczucia, anoreksja, przyrost masy ciała, obrzęki, podwyższenie temperatury ciała, nasilone pragnienie.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. AО „KIJEWSKI ZAKŁAD WITAMIN” (AT „KIJEWSKI ZAKŁAD WITAMINOWY”).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua