Kaspofungin-Vista

INSTRUKCJA stosowania leku Kaspofungin-Vista (Caspofungin-Vista)

Skład:

substancja czynna: kaspofungina;

1 fiolka zawiera octan kaspofunginy 55,52 mg lub 77,69 mg, co odpowiada kaspofunginie 50 mg lub 70 mg;

substancje pomocnicze: sacharoza, manitol (E 421), kwas octowy lodowaty, wodorotlenek sodu.

Postać leku. Proszyk do koncentratu do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrożdżakowe do stosowania systemowego. Inne leki przeciwdrożdżakowe do stosowania systemowego. Kaspofungina. Kod ATC J02A X04.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania. Kaspofunginu octan to półsyntetyczna lipopeptydowa związek (echinokandyna) wyprodukowany z produktu fermentacji Glarea lozoyensis. Kaspofunginu octan hamuje syntezę β-(1,3)-D-glukanu – ważnego składnika ściany komórkowej wielu grzybów strączkowych i drożdży. U ssaków nie stwierdza się obecności β-(1,3)-D-glukanu. Aktywność grzybobójcza kaspofunginy została wykazana wobec drożdżaków Candida. Badania in vitro oraz in vivo wykazują, że działanie kaspofunginy na Aspergillus prowadzi do lizy i śmierci końców oraz punktów rozgałęzienia strączek, gdzie zachodzi wzrost i podział komórek.

Właściwości farmakodynamiczne. Kaspofungina in vitro wykazuje aktywność przeciwko szczepom Aspergillus (Aspergillus fumigatus, Aspergillus flavus, Aspergillus niger, Aspergillus nidulans, Aspergillus terreus oraz Aspergillus candidus). Kaspofungina in vitro jest również aktywna przeciwko szczepom Candida (Candida albicans, Candida dubliniensis, Candida glabrata, Candida guilliermondii, Candida kefyr, Candida krusei, Candida lipolytica, Candida lusitaniae, Candida parapsilosis, Candida rugosa oraz Candida tropicalis), w tym izolatom z wielokrotnymi mutacjami transportowymi oraz izolatom z nabytym opornością wewnętrzna na flukenazol, amfoterycynę B oraz 5-flucytozynę.

Częstość występowania oporności na kaspofunginę wśród różnych klinicznych izolatów Candida oraz Aspergillus jest niska.

Farmakokinetyka.

Rozkład.

Lek Kaspofungin-Vista silnie wiąże się z białkami osocza. Udział niezwiązanego kaspofunginy w osoczu waha się od 3,5% u zdrowych ochotników do 7,6% u pacjentów z inwazywnym kandydozą. Rozkład odgrywa główną rolę w farmakokinetyce kaspofunginy w osoczu i jest etapem kontrolującym szybkość faz alfa i beta eliminacji. Maksymalny rozkład w tkankach obserwuje się po 1,5–2 dniach od podania leku, kiedy 92% podanej dawki rozkłada się w tkankach. Prawdopodobnie tylko niewielka frakcja kaspofunginy, która przeniknęła do tkanek, później ponownie przenika do osocza w postaci substancji pierwotnej. Dlatego eliminacja zachodzi bez równowagi rozkładu, a dokładne określenie objętości rozkładu kaspofunginy nie jest możliwe.

Biortransformacja.

Kaspofungina ulega samorzutnemu rozkładowi do związku z otwartym pierścieniem. Dalszy metabolizm zachodzi drogą hydrolizy białek oraz N-acetylowania. Kaspofungina podlega również samorzutnemu chemicznemu rozkładowi do peptydowego związku z otwartym pierścieniem. Dwa pośrednie produkty powstające podczas rozkładu kaspofunginy do związku z otwartym pierścieniem tworzą produkty kowalencyjne z białkami osocza, powodując niski poziom i nieodwracalne wiązanie z białkami osocza. Później (≥ 5 dni po podaniu pojedynczej dawki znakowanego [3H] kaspofunginy octanu) w osoczu obserwuje się niski poziom (≤ 7 pmol/mg białka lub ≤ 1,3% podanej dawki) kowalencyjnego wiązania znacznika radioaktywnego, co może wynikać z powstawania dwóch reaktywnych produktów pośrednich chemicznego rozkładu kaspofunginy. Dodatkowy metabolizm obejmuje hydrolizę do aminokwasów strukturalnych i ich pochodnych, w tym dihydroksyhomotyrozyny oraz N-acetylo-dihydroksyhomotyrozyny. Te dwie pochodne tyrozyny występują wyłącznie w moczu, co wskazuje na szybki klirens nerkowy. Badania in vitro wykazują, że kaspofungina nie jest inhibitorem enzymów 1A2, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4 cytochromu P450. W badaniach klinicznych kaspofungina nie indukowała ani nie hamowała metabolizmu CYP3A4 innych leków. Kaspofungina nie jest substratem glikoproteiny P i jest słabym substratem enzymów cytochromu P450.

Eliminacja.

Kaspofungina jest powoli wydalana z osocza, klirens wynosi 10–12 ml/min. Po pojedynczej dożylnej infuzji (trwającej 1 godzinę) stężenie kaspofunginy w osoczu maleje wielofazowo. Krótka faza α następuje bezpośrednio po zakończeniu infuzji, po czym rozpoczyna się faza β z okresem półtrwania od 9 do 11 godzin. Obserwuje się również dodatkową fazę γ z okresem półtrwania 45 godzin. Rozkład, w porównaniu z eliminacją lub biotransformacją, jest głównym mechanizmem wpływającym na klirens osocza. W badaniu farmakokinetycznym z zastosowaniem pojedynczej dawki znakowanej izotopowo przez 27 dni zbierano osocze, mocz i kał. W ciągu 27 dni wykryto około 75% podanej dawki radioaktywnej: 41% w moczu i 34% w kale. Obserwuje się niewielką eliminację lub biotransformację kaspofunginy w ciągu pierwszych 30 godzin po podaniu leku. Stężenia znacznika i kaspofunginy w osoczu były takie same w ciągu pierwszych 24–48 godzin po podaniu dawki, po czym poziom leku obniżał się szybciej. Radioaktywny znacznik był ilościowo wykrywalny do 22,3 tygodnia, natomiast stężenie kaspofunginy spadało poniżej granicy oznaczalności po 6–8 dniach od podania dawki. Wydalanie zachodzi powoli, z końcowym okresem półtrwania radioaktywnej dawki wynoszącym od 12 do 15 dni. Niewielka ilość kaspofunginy jest wydalana z moczem w niezmienionej postaci (około 1,4% dawki). Klirens nerkowy pierwotnego leku był niski (około 0,15 ml/min). Kaspofungina wykazuje umiarkowaną nieliniową farmakokinetykę z rosnącą akumulacją przy zwiększaniu dawki oraz zależność dawki od czasu osiągnięcia stanu równowagi przy podawaniu dawek wielokrotnych.

Osobne grupy pacjentów

Zwiększona ekspozycja na kaspofunginę obserwowana była u dorosłych pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby i zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Zazwyczaj wzrost był umiarkowany i nie wymagał korekty dawki leku. U dorosłych pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby lub u pacjentów o większej masie ciała może być konieczna korekta dawki leku.

Masa ciała. W analizie farmakokinetyki dorosłych pacjentów z kandydozą stwierdzono, że farmakokinetyka kaspofunginy zależy od masy ciała. Stężenie leku w osoczu maleje wraz ze wzrostem masy ciała. Obliczono, że średnia ekspozycja u dorosłych pacjentów o masie ciała 80 kg była o 23% niższa niż u pacjentów o masie ciała 60 kg.

Zaburzenia funkcji wątroby. U dorosłych pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) zwiększa się odpowiednio o około 20% i 75%. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby oraz u dzieci z dowolnymi zaburzeniami funkcji wątroby. W badaniu wielokrotnego podawania dawek stwierdzono, że przy zmniejszeniu dawki dobowej do 35 mg u dorosłych pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby wartość AUC była taka sama jak u dorosłych z normalną funkcją wątroby przy standardowym trybie dawkowania.

Zaburzenia funkcji nerek. W badaniu klinicznym z zastosowaniem pojedynczej dawki 70 mg farmakokinetyka kaspofunginy była podobna u dorosłych ochotników z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) i u uczestników grupy kontrolnej. Przy umiarkowanym (klirens kreatyniny 31–49 ml/min), postępującym (klirens kreatyniny 5–30 ml/min) i w stadium terminalnym (klirens kreatyniny < 10 ml/min i przeprowadzanie dializy) zaburzeniu funkcji nerek stężenie kaspofunginy w osoczu umiarkowanie wzrastało po podaniu pojedynczej dawki (AUC – w zakresie 30–49%). Jednak u pacjentów z inwazywną kandydozą, kandydozą przełyku lub inwazywnym aspergilozą, którym podawano wielokrotnie lek w dawce 50 mg na dobę, nie zaobserwowano istotnego wpływu na stężenie kaspofunginy przy łagodnych i postępujących zaburzeniach funkcji nerek. Nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Kaspofungina nie jest usuwana podczas dializy, dlatego nie ma potrzeby podawania dodatkowych dawek po hemodializie.

Płeć. Stężenie kaspofunginy w osoczu u kobiet było średnio o 17–38% wyższe niż u mężczyzn.

Wiek starszy. Obserwowano umiarkowany wzrost wartości AUC (o 28%) i C24 godz (o 32%) u mężczyzn w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi mężczyznami. U pacjentów leczonych empirycznie i u chorych na inwazywną kandydozę obserwowano podobny umiarkowanie wyrażony wpływ zależny od wieku pacjentów.

Rasa. Dane farmakokinetyczne u pacjentów wskazują na brak klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych u Europejczyków, Afroamerykanów, Hiszpanów i mieszanych ras.

Dzieci. U nastolatków (12–17 lat), którzy otrzymywali kaspofunginę w dawce 50 mg/m² na dobę (maksymalna dawka – 70 mg na dobę), wartości AUC0–24 w osoczu były zazwyczaj porównywalne z wartościami obserwowanymi u dorosłych przy podawaniu kaspofunginy w dawce 50 mg na dobę. Wszyscy nastolatkowie otrzymywali lek w dawce powyżej 50 mg na dobę, a 6 spośród 8 pacjentów otrzymywało maksymalną dawkę – 70 mg na dobę. Stężenie kaspofunginy w osoczu u nastolatków było mniejsze w porównaniu z dorosłymi, którym podawano lek w dawce 70 mg na dobę (dawka najczęściej przepisywana nastolatkom).

U dzieci (2–11 lat), które otrzymywały kaspofunginę w dawce 50 mg/m² na dobę (maksymalna dawka – 70 mg na dobę), wartości AUC0–24 w osoczu po wielokrotnym podaniu leku były porównywalne z wartościami obserwowanymi u dorosłych przy podawaniu kaspofunginy w dawce 50 mg na dobę. Po pierwszym dniu podania leku wartości AUC0–24 były nieco wyższe u dzieci niż u dorosłych (wzrost o 37% przy porównywalnych dawkach 50 mg/m² na dobę i 50 mg na dobę). Jednak wartości AUC u tych dzieci w pierwszym dniu były niższe niż wartości u dorosłych w stanie równowagi.

U dzieci w młodszym wieku (12–23 miesiące), które otrzymywały kaspofunginę w dawce 50 mg/m² na dobę (maksymalna dawka – 70 mg na dobę), wartości AUC0–24 w osoczu po wielokrotnym podaniu leku były porównywalne z wartościami obserwowanymi u dorosłych przy podawaniu kaspofunginy w dawce 50 mg na dobę oraz u starszych dzieci (2–11 lat), które otrzymywały lek w dawce 50 mg/m² na dobę. U noworodków i niemowląt (w wieku < 3 miesiące), którym podawano kaspofunginę w dawce 25 mg/m² na dobę (średnia dawka dobową – 2,1 mg/kg), maksymalne (C1 godz) i minimalne (C24 godz) stężenia kaspofunginy po wielokrotnym podaniu dawek były porównywalne ze stężeniami wykrywanymi u dorosłych przy podawaniu kaspofunginy w dawce 50 mg na dobę. U tych dzieci w pierwszym dniu podania leku wartość C1 godz była podobna do tej u dorosłych, a wartość C24 godz – umiarkowanie wyższa (o 36%). Obserwowano jednak zmienność wartości zarówno C1 godz (na 4. dzień wartość geometryczna – 11,73 μg/ml, zakres – od 2,63 do 22,05 μg/ml), jak i C24 godz (na 4. dzień wartość geometryczna – 3,55 μg/ml, zakres – od 0,13 do 7,17 μg/ml). W tym badaniu nie określono wskaźnika AUC0–24 z powodu rzadkiego pobierania próbek. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy nie zostały wystarczająco przebadane.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie kandydozy inwazyjnej u dorosłych i dzieci.
• Leczenie aspergilozy inwazyjnej u dorosłych i dzieci, gdy występuje oporność lub nietolerancja amfoterycyny B, lipidowych form amfoterycyny B i/lub itrakonazolu. Oporność definiuje się jako postępowanie infekcji lub niewystarczające poprawienie stanu po co najmniej 7 dniach prowadzonej terapii przeciwpogrowiczej w dawkach terapeutycznych.
• Terapia empiryczna w przypadku podejrzenia infekcji grzybiczych (Candida lub Aspergillus) u dorosłych i dzieci z gorączką u osób z neutropenią.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku (patrz sekcja „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Badania in vitro wskazują, że kaspofungina nie jest inhibitorem żadnego enzymu układu cytochromu P450 (CYP). W badaniach klinicznych kaspofungina nie indukowała metabolizmu CYP3A4 innych substancji. Kaspofungina nie jest substratem dla białek P-glikoproteinowych i jest słabym substratem dla enzymów cytochromu P450. W dwóch badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników cyklosporyna A (1 dawka 4 mg/kg lub 2 dawki 3 mg/kg co 12 godzin) zwiększała AUC kaspofunginy o około 35%, co może być związane ze zmniejszeniem wychwytu kaspofunginy przez wątrobę. Lek nie zwiększał stężenia cyklosporyny w osoczu krwi. Obserwowano tymczasowy wzrost aktywności transaminaz wątrobowych (alaninotransaminazy [ALT] i asparaginianotransaminazy [AST]) (3 razy lub mniej w porównaniu z górną granicą normy [GGN]) przy jednoczesnym stosowaniu kaspofunginy i cyklosporyny, który ustępował po odstawieniu leków.

W retrospektywnym badaniu u 40 pacjentów stosowano kaspofunginę i cyklosporynę w okresie po rejestracji przez 1–290 dni (średnia długość trwania – 17,5 dnia); nie zaobserwowano poważnych działań niepożądanych ze strony wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Należy monitorować parametry aktywności enzymów wątrobowych, jeśli kaspofungina i cyklosporyna są stosowane jednocześnie.

Kaspofungina zmniejszała minimalne stężenie taksolimusu we krwi o 26% u zdrowych ochotników. Jeśli pacjenci otrzymują oba te leki, należy przeprowadzać standardowy monitoring stężeń we krwi oraz odpowiednią korektę dawki taksolimusu. W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników farmakokinetyka kaspofunginy istotnie nie zmieniała się przy stosowaniu itrakonazolu, amfoterycyny B, mykofenolanu, nelfinawiru lub taksolimusu. Kaspofungina nie wpływała na farmakokinetykę amfoterycyny B, itrakonazolu, ryfampicyny lub mykofenolanu mofetylu. Choć dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania są ograniczone, nie ma szczególnych ostrzeżeń dotyczących jednoczesnego stosowania kaspofunginy z amfoterycyną B, itrakonazolem, nelfinawirem lub mykofenolanem mofetylu. Ryfampicyna powodowała wzrost AUC o 60% oraz wzrost minimalnego stężenia kaspofunginy o 170% w pierwszym dniu współpodania, gdy oba leki podawano zdrowym dorosłym ochotnikom. Minimalne stężenia kaspofunginy stopniowo zmniejszały się po wielokrotnym podawaniu. Po 2 tygodniach podawania ryfampicyna miała ograniczony wpływ na AUC, ale minimalne stężenia były niższe o 30% niż u dorosłych pacjentów przyjmujących wyłącznie kaspofunginę. Mechanizm interakcji może być związany z początkową inhibicją i późniejszą indukcją transportu białek. Podobny efekt może występować z innymi lekami indukującymi metabolizm enzymów.

Niektóre dane badań farmakokinetycznych wskazują, że jednoczesne stosowanie kaspofunginy z induktorami efawirenzu, nevirapinu, ryfampicyny, dexametazonu, fenytoiny lub karbamazepiny może prowadzić do zmniejszenia AUC kaspofunginy. W przypadku jednoczesnego przepisywania induktorów metabolizmu enzymów należy rozważyć zwiększenie dawki dobowej kaspofunginy do 70 mg po podaniu dawki ładującej 70 mg u dorosłych pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

We wszystkich powyższych badaniach interakcji z innymi lekami przeprowadzonych u dorosłych pacjentów, kaspofungina była stosowana w dawkach 50 lub 70 mg na dobę. Interakcje kaspofunginy w wyższych dawkach z innymi lekami nie były badane. U dzieci wyniki analizy regresyjnej danych farmakokinetycznych wskazują, że jednoczesne stosowanie dexametazonu i kaspofunginy może prowadzić do klinicznie istotnego zmniejszenia minimalnych stężeń kaspofunginy. Te dane mogą sugerować, że przy stosowaniu induktorów u dzieci będzie obserwowane takie samo zmniejszenie minimalnych stężeń, jak u dorosłych. W przypadku jednoczesnego przepisywania dzieciom (w wieku od 12 miesięcy do 17 lat) kaspofunginy i induktorów jej klirensu, takich jak ryfampicyna, efawirenz, nevirapina, fenytoina, dexametazon lub karbamazepina, należy rozważyć zwiększenie dawki leku do 70 mg/m² na dobę (nie przekraczać dobowej dawki 70 mg).

Szczególne środki ostrożności

Podczas podawania kaspofunginy odnotowano przypadki anafilaksji. W przypadku jej wystąpienia należy przerwać podawanie kaspofunginy i rozpocząć odpowiednie leczenie. Opisywano działania niepożądane, których mediatorem może być histamina, takie jak wysypka, obrzęk twarzy, obrzęk naczynioruchowy, świąd, uczucie ciepła lub skurcz oskrzeli. Takie reakcje mogą wymagać przerwania leczenia i/lub podania odpowiedniego leczenia objawowego.

Niektóre dane wskazują, że kaspofungina jest nieskuteczna wobec drożdżaków niebędących rodzajuem Candida oraz pleśniaków niebędących rodzajuem Aspergillus. Skuteczność kaspofunginy wobec tych patogenów grzybiczych nie została potwierdzona. Jednoczesne stosowanie kaspofunginy i cyklosporyny oceniano w badaniach z udziałem zdrowych dorosłych ochotników oraz dorosłych pacjentów. U niektórych zdrowych dorosłych ochotników, którzy otrzymali dwie dawki po 3 mg/kg cyklosporyny i kaspofunginę, obserwowano przemijające podwyższenie aktywności ALAT i ASAT do poziomu przekraczającego GGN 3 lub mniej razy. Takie podwyższenie ustępowało po przerwaniu przyjmowania leków. W retrospektywnym badaniu 40 pacjentów otrzymywało kaspofunginę i cyklosporynę w okresie po rejestracji przez 1–290 dni (średnia długość trwania – 17,5 dnia); nie zaobserwowano poważnych działań niepożądanych ze strony wątroby. Te dane wskazują, że kaspofunginę można podawać pacjentom przyjmującym cyklosporynę, jeśli oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Należy jednak monitorować parametry aktywności enzymów wątrobowych, gdy kaspofungina i cyklosporyna są stosowane jednocześnie. U dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu wartość AUC zwiększała się odpowiednio o około 20% i 75%. Zaleca się zmniejszenie dawki dobowej do 35 mg u dorosłych pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu kaspofunginy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby oraz u dzieci z dowolnymi zaburzeniami funkcji wątroby. U tych pacjentów oczekuje się wyższej ekspozycji na kaspofunginę niż przy umiarkowanym nasileniu zaburzeń funkcji wątroby, dlatego lek należy stosować z ostrożnością.

U zdrowych ochotników oraz u dorosłych pacjentów i dzieci przyjmujących kaspofunginę obserwowano odchylenia w laboratoryjnych parametrach funkcji wątroby. U niektórych ciężko chorych dorosłych pacjentów i dzieci, którzy równolegle z kaspofunginą otrzymywali kilka leków współistniejących, odnotowano pojedyncze przypadki klinicznie istotnej dysfunkcji wątroby, zapalenia wątroby i niewydolności wątroby. Jednakże nie stwierdzono związku z przyjmowaniem kaspofunginy. W celu wczesnego wykrycia objawów zaburzeń funkcji wątroby oraz oceny stosunku ryzyka do korzyści z kontynuacji terapii lekiem Kaspofungin-Vista należy monitorować pacjentów, u których podczas stosowania leku występują odchylenia w laboratoryjnych parametrach funkcji wątroby.

Przypadki zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekroliozy obserwowano w okresie pogabinetowego nadzoru. Lek Kaspofungin-Vista należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem alergicznymi reakcji skórnych (patrz dział «Działania niepożądane»).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych. Lek zawiera sacharozę. Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja fruktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) / dawkę sodu, tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania leku w czasie ciąży są nieobecne lub ograniczone. Lek Kaspofungin-Vista nie powinien być przepisywany w czasie ciąży, chyba że istnieje bezwzględna konieczność. Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania kaspofunginy u ciężarnych kobiet. U ciężarnych szczurów, którym podawano dawkę toksyczną 5 mg/kg, kaspofungina powodowała zmniejszenie masy płodu oraz zwiększenie częstości niepełnej osifikacji kości kręgosłupa, mostka i czaszki, co towarzyszyło reakcjom niepożądanych u ciężarnych samic, takim jak uwalnianie histaminy. Zaobserwowano również zwiększoną częstość występowania żeber szyjnych. Badania na zwierzętach wykazały, że kaspofungina przenika przez barierę łożyskową.

Okres laktacji. Kaspofungina przenika do mleka ssących szczurów. Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki. Dlatego kobiety przyjmujące ten lek nie powinny karmić piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lek Kaspofungin-Vista przepisuje lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu inwazyjnych infekcji grzybiczych.

Dawkowanie.

Dorośli pacjenci. W pierwszym dniu należy podać dawkę załadunkową 70 mg, następnie codziennie podawać 50 mg.

U pacjentów o masie ciała powyżej 80 kg po podaniu początkowej dawki załadunkowej 70 mg zaleca się stosowanie kaspofunginy w dawce 70 mg na dobę.

Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od płci lub rasy pacjenta.

Dzieci. Dawkowanie dla dzieci w wieku od 12 miesięcy do 17 lat zależy od powierzchni ciała pacjenta. Dla wszystkich wskazań: w pierwszym dniu dawka załadunkowa wynosi 70 mg/m² (nie przekraczać rzeczywistej dawki 70 mg), następnie lek podaje się w dawce 50 mg/m² na dobę (nie przekraczać rzeczywistej dawki 70 mg). Jeżeli dawka 50 mg/m² na dobę jest dobrze tolerowana, ale nie obserwuje się wystarczającej odpowiedzi klinicznej, dawkę dobową można zwiększyć do 70 mg/m² (nie przekraczać rzeczywistej dawki dobowej 70 mg). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kaspofunginy w badaniach klinicznych z udziałem noworodków i niemowląt w wieku do 12 miesięcy nie zostały wystarczająco przebadane. Lek należy przepisywać z ostrożnością tej grupie pacjentów. Niektóre dane wskazują na możliwość stosowania kaspofunginy w leczeniu noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy w dawce 25 mg/m² na dobę oraz w leczeniu dzieci w wieku od 3 do 11 miesięcy w dawce 50 mg/m² na dobę.

Czas trwania leczenia.

Czas trwania leczenia empirycznego zależy od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Leczenie należy kontynuować przez okres do 72 godzin po ustąpieniu neutropenii (bezwzględna liczba neutrofili ≥ 500). Pacjentów z potwierdzoną infekcją grzybiczą należy leczyć co najmniej przez 14 dni, a po ustąpieniu neutropenii i objawów klinicznych leczenie należy kontynuować przynajmniej przez 7 dni.

Czas trwania leczenia inwazyjnego kandydozy określa się indywidualnie, w oparciu o odpowiedź kliniczną i mikrobiologiczną pacjenta. Po ustąpieniu objawów inwazyjnej kandydozy i uzyskaniu negatywnych wyników hodowli można rozważyć możliwość zastosowania doustnej terapii przeciwgrzybiczej. Ogólnie terapię przeciwgrzybiczą należy kontynuować przynajmniej przez 14 dni po ostatnim pozytywnym wyniku hodowli. Czas trwania leczenia inwazyjnego aspergilozy określa się indywidualnie i powinien opierać się na ocenie nasilenia choroby podstawowej, odzyskaniu odporności po jej zahamowaniu oraz odpowiedzi klinicznej. Ogólnie terapię należy kontynuować przynajmniej przez 7 dni po ustąpieniu objawów.

Informacje o bezpieczeństwie stosowania leku przez okres dłuższy niż 4 tygodnie są ograniczone. Jednak dostępne dane wskazują, że kaspofungina jest dobrze tolerowana w dłuższych cyklach terapii (do 162 dni u dorosłych pacjentów i do 87 dni u dzieci).

Grupy pacjentów specjalnych.

Pacjenci w podeszłym wieku. Doświadczenie stosowania leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat jest ograniczone. U tych pacjentów obserwuje się zwiększenie AUC o około 30%. Jednak nie ma potrzeby korygowania dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie ma potrzeby korygowania dawki leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U dorosłych pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pugh) nie ma potrzeby korygowania dawki leku. Dorosłym pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) zaleca się stosowanie leku w dawce 35 mg na dobę, biorąc pod uwagę dane farmakokinetyczne. W pierwszym dniu należy podać początkową dawkę załadunkową 70 mg. Brak doświadczenia klinicznego z zastosowania leku u dorosłych pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugh) oraz u dzieci z dowolnymi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie z induktorami enzymów metabolizmu

W przypadku jednoczesnego stosowania kaspofunginy dorosłym z niektórymi induktorami enzymów metabolizmu (efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, dexametazon, fenytoina lub karbamazepina) dawkę dobową leku Kaspofungin-Vista należy zwiększyć do 70 mg (po podaniu dawki załadunkowej 70 mg).

W przypadku jednoczesnego stosowania leku Kaspofungin-Vista dzieciom w wieku 12 miesięcy – 17 lat oraz wyżej wymienionym induktorom enzymów metabolizmu należy rozważyć zwiększenie dawki dobowej leku do 70 mg/m² (nie przekraczać rzeczywistej dawki dobowej 70 mg).

Sposób podania

Po odtworzeniu i rozcieńczeniu roztwór należy podawać drogą wlewania dożylnego przez około 1 godzinę.

Przygotowanie leku Kaspofungin-Vista do podania.

Etap 1. Odtworzenie leku Kaspofungin-Vista

Aby odtworzyć lek, należy wyjąć schłodzony fiolę z lodówki i pozostawić do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie aseptycznie dodać 10,5 ml wody do wstrzykiwań.

Stężenie odtworzonego roztworu będzie wynosić 7,2 mg/ml (w fiolkach 70 mg) lub 5,2 mg/ml (w fiolkach 50 mg).

Biały lub prawie biały proszek liofilizowany całkowicie się rozpuści. Delikatnie wymieszać, aby uzyskać klarowny roztwór. Należy sprawdzić odtworzony roztwór, aby upewnić się o braku cząstek mechanicznych lub zmiany koloru. Odtworzony roztwór można przechowywać do 24 godzin w temperaturze poniżej 25 °C.

Etap 2. Dodanie odtworzonego leku Kaspofungin-Vista do roztworu do wlewania

Roztwory do przygotowania końcowego roztworu do wlewania: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań lub roztwór Ringera z laktem. Standardowy roztwór do wlewania dla pacjenta przygotowuje się w warunkach aseptycznych poprzez dodanie odpowiedniej ilości odtworzonego stężonego roztworu (patrz tabela 1) do worka lub butelki z roztworem do wlewania o pojemności 250 ml. W przypadku dawek dobowych 50 mg lub 35 mg, jeśli istnieje potrzeba terapeutyczna, objętość wlewania można zmniejszyć do 100 ml.

Nie należy stosować roztworu, jeśli jest mętny lub zawiera osad.

Roztwór do wlewania należy zastosować w ciągu 24 godzin, jeśli przechowywany jest w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, lub w ciągu 48 godzin, jeśli przechowywany jest w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

Roztwór leku rozcieńczony w sterylnym roztworze Ringera z laktem lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewania w stężeniach 9 mg/ml (0,9 %), 4,5 mg/ml (0,45 %) oraz 2,25 mg/ml (0,225 %) jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C oraz przez 48 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować bezpośrednio po przygotowaniu. Jeżeli lek nie jest stosowany bezpośrednio po przygotowaniu, czas i warunki przechowywania należy kontrolować: przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub nie dłużej niż 48 godzin w temperaturze 2–8 °C.

Tabela 1

Przygotowanie roztworu do wlewania do stosowania u dorosłych

* Zawartość wszystkich fiol należy rozcieńczyć w 10,5 ml.

** Jeśli nie ma fiolki 70 mg, dawkę 70 mg można przygotować z dwóch fiolki 50 mg.

Przygotowanie roztworu do infuzji do stosowania u dzieci

Określenie powierzchni ciała

Przygotowanie roztworu do infuzji do podania w dawkach 70 mg/m² oraz 50 mg/m² dzieciom w wieku od 3 miesięcy (używając fiolki 50 mg oraz 70 mg).

1. Obliczyć rzeczywistą dawkę ładującą / dawkę podtrzymującą dzienną dla dziecka, wykorzystując wskaźnik powierzchni ciała:

Dla dawki 70 mg/m²:

powierzchnia ciała (m²) × 70 mg/m² = dawka ładująca.

Dla dawki 50 mg/m²:

powierzchnia ciała (m²) × 50 mg/m² = dawka podtrzymująca dzienna.

Maksymalna dawka ładująca w pierwszym dniu nie powinna przekraczać 70 mg niezależnie od obliczonej dawki.

Dawka podtrzymująca dzienna nie powinna przekraczać 70 mg niezależnie od obliczonej dawki.

1. Wyjąć schłodzoną fiolkę leku Kaspofungin-Vista z lodówki i pozostawić do osiągnięcia temperatury pokojowej.
2. W warunkach bezpyłowych dodać 10,5 ml wody do wstrzykiwań. Masa liofilizowana białego lub prawie białego koloru rozpuści się całkowicie. Delikatnie wymieszać do uzyskania przejrzystego roztworu. Ten odtworzony roztwór można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze ≤ 25 ºC. Sprawdzić odtworzony roztwór pod kątem braku cząstek mechanicznych lub zmiany barwy. Nie stosować roztworu, jeśli jest mętny lub zawiera osad. Ostateczne stężenie odtworzonego roztworu będzie wynosić 5,2 mg/ml (w fiolkach 50 mg) oraz 7,2 mg/ml (w fiolkach 70 mg).
3. Z fiolki z odtworzonym roztworem pobrać objętość odpowiadającą obliczonej dawce ładującej / dawce podtrzymującej dziennej (patrz punkt 1 powyżej). W warunkach bezpyłowych przenieść tę objętość* do worka lub butelki do infuzji zawierającej 250 ml 0,9 %, 0,45 % lub 0,225 % roztworu sodu chlorku do wstrzykiwań lub roztworu Ringera z laktem do wstrzykiwań. Można również dodać tę objętość* odtworzonego leku Kaspofungin-Vista do zmniejszonej objętości 0,9 %, 0,45 % lub 0,225 % roztworu sodu chlorku do wstrzykiwań lub roztworu Ringera z laktem do wstrzykiwań. Nie przekraczać ostatecznego stężenia roztworu — 0,5 mg/ml. Ten roztwór do infuzji należy zastosować w ciągu 24 godzin przy przechowywaniu w temperaturze ≤ 25 °C lub w ciągu 48 godzin przy przechowywaniu w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

*Pobierając z fiolki 10 ml odtworzonego roztworu, zapewnia się pełną zadeklarowaną dawkę kaspofunginy (50 mg lub 70 mg).

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Kaspofungin-Vista u dzieci w wieku do 12 miesięcy nie zostały wystarczająco przebadane.

Przedawkowanie. Zgłaszano przypadki przypadkowego podania 400 mg kaspofunginy w ciągu 1 doby, co nie spowodowało wystąpienia klinicznie istotnych reakcji niepożądanych. Kaspofungina nie jest usuwana podczas dializy.

Efekty uboczne

Zgłaszano reakcje nadwrażliwości (anafilaksję oraz reakcje uboczne, których mediator może być związany z histaminą).

U pacjentów z inwazyjnym aspergiloza odnotowano obrzęk płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych oraz infiltraty w badaniu rentgenowskim.

Dorośli.

W badaniach klinicznych 1865 dorosłych otrzymywało kaspofunginę w dawkach pojedynczych i wielokrotnych: 564 pacjentów z gorączką neutropeniczną (badanie terapii empirycznej), 382 pacjentów z inwazyjnym kandydozą, 228 pacjentów z inwazyjnym aspergiloza, 297 pacjentów z zakażeniem lokalizowanym wywołanym przez Candida oraz dodatkowo 394 osoby były zarejestrowane w badaniach fazy I. W badaniu terapii empirycznej pacjenci otrzymywali chemioterapię z powodu nowotworu złośliwego lub przeszczepienie komórek macierzystych hematopoezy (w tym 39 przeszczepień allogenetycznych). W badaniach z udziałem pacjentów z potwierdzonym zakażeniem wywołanym przez Candida, większość pacjentów z inwazyjnym kandydozą miała poważne choroby współistniejące (np. choroby hematologiczne lub inne postacie nowotworów złośliwych, niedawno wykonane zabiegi operacyjne, HIV), co wymagało stosowania wielu leków współbieżnych. W nieporównawczym badaniu Aspergillus często uczestniczyli pacjenci z poważnym stanem medycznym (przeszczep szpiku kostnego lub komórek macierzystych obwodowych, choroby onkologiczne hematologiczne, nowotwory litych narządów lub przeszczepiony organ), co wymagało stosowania leczenia kombinowanego. Najczęściej zgłaszano flebity jako reakcję uboczną związaną z metodą podania kaspofunginy we wszystkich grupach pacjentów. Inne reakcje miejscowe obejmowały rumień, ból/wrażliwość, świąd, wydzielanie sekretu oraz uczucie pieczenia. Zmiany kliniczne i laboratoryjne u wszystkich dorosłych pacjentów (łącznie 1780), którzy stosowali kaspofunginę, były zazwyczaj łagodne i rzadko prowadziły do odstawienia leku.

Efekty uboczne przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Efekty uboczne zaobserwowane podczas badań klinicznych i/lub stosowania po wprowadzeniu na rynek

Zastosowanie kaspofunginy w dawce 150 mg na dobę (przez okres do 51 dni) oceniano u 100 dorosłych pacjentów.

W tym badaniu porównywano stosowanie kaspofunginy w dawce 50 mg na dobę (po podaniu dawki ładującej 70 mg w pierwszym dniu) oraz 150 mg na dobę w leczeniu kandydozy inwazyjnej. W tej grupie pacjentów bezpieczeństwo stosowania kaspofunginy w wyższej dawce było ogólnie podobne do bezpieczeństwa przy dawce 50 mg na dobę.

W obu grupach leczenia liczba pacjentów z poważnymi niepożądanymi reakcjami związanymi ze stosowaniem kaspofunginy lub reakcjami prowadzącymi do odstawienia kaspofunginy była podobna.

Dzieci.

Dane z 5 zakończonych badań klinicznych, w których wzięło udział 171 dzieci, wskazują, że ogólna częstość występowania klinicznych niepożądanych reakcji (26,3%; 95% przedział ufności (PU) – 19,9; 33,6) nie jest wyższa niż u dorosłych pacjentów przyjmujących kaspofunginę (43,1%; 95% PU – 40,0; 46,2). Jednak dzieci najprawdopodobniej mają inny profil niepożądanych reakcji niż dorośli pacjenci.

Najczęstsze kliniczne niepożądane reakcje związane ze stosowaniem kaspofunginy obserwowane u dzieci to: podwyższona temperatura ciała (11,7%), wysypka (4,7%) oraz ból głowy (2,9%).

Niepożądane reakcje przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

Donoszenie o podejrzanych reakcjach niepożądanych

Donoszenie o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowi opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Kaspofungin-Vista zawiesina w fiolkach. Zawiesinę kaspofunginu można przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez 24 godziny przed przygotowaniem roztworu do wstrzymania.

Kaspofungin-Vista rozcieńczony do infuzji. Gotowy do wstrzymania roztwór w worku lub butelce do wlewów dożylnych można przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez 24 godziny lub w temperaturze od 2 do 8 °C przez 48 godzin.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy stosować rozcieńczycieli zawierających glukozę, ponieważ lek Kaspofungin-Vista jest niestabilny w takich roztworach.

Ze względu na brak badań zgodności, nie należy mieszać leku Kaspofungin-Vista z innymi lekami.

Opakowanie. Po 50 mg lub po 70 mg w fiolce; po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. ELPEN PHARMACEUTICAL CO. INC.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Marafozon Avenue 95, Pikermi, 190 09, Grecja.

Producent. FARMATEN SA.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Derivenakion 6, Pallini Attica, 15351, Grecja.