Kardiodaron-Zdorovia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KARDIODARON-ZDOROVIA (CARDIODARON-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: amiodarone;

1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloridu 200 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, celuloza mikrokryształowa, stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka biała lub prawie biała, o kształcie płasko-cylindrycznym, z rowkiem i faską.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwarytmiczne klasy III. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości przeciwarytmiczne:

• wydłużenie fazy III potencjału czynnościowego kardiomiocytów, spowodowane głównie zmniejszeniem przepływu jonów potasu (klasa III według klasyfikacji Vaughan-Williamsa);
• zwolnienie rytmu serca dzięki hamowaniu automatyzmu węzła zatokowego. Efekt ten nie jest blokowany przez atropinę;
• niekonkurencyjne działanie α- i β-antyadrenergiczne;
• spowolnienie przewodzenia impulsu zatokowo-przedsionkowego, przedsionkowego oraz węzłowego w miokardium, im wyraźniejsze, im szybszy rytm;
• brak zmian w przewodzeniu wewnątrzkomorowym;
• wydłużenie okresu refrakcji oraz zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionkowym, węzłowy i komorowym;
• spowolnienie przewodzenia oraz wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych przewodzących drogach przedsionkowo-komorowych.

Inne właściwości:

• zmniejszenie zużycia tlenu poprzez umiarkowane zmniejszenie oporu obwodowego naczyń krwionośnych oraz zmniejszenie częstości skurczów serca;
• zwiększenie przepływu krwi w tętnicach wieńcowych dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych miokardium oraz utrzymanie rzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i obniżonego oporu obwodowego naczyń krwionośnych przy braku efektów inotropowych ujemnych.

Istnieją dane, że lek istotnie statystycznie zmniejsza śmiertelność ogólną oraz śmiertelność z powodu zaburzeń rytmu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego.

Farmakokinetyka.

Amiodaron jest związkiem charakteryzującym się powolnym transportem oraz wysokim powinowactwem do tkanek.

Dostępność biologiczna po podaniu doustnym, w zależności od indywidualnych cech pacjenta, może wynosić od 30 do 80% (średnio – 50%). Po jednorazowym przyjęciu dawki maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 3–7 godzin.

Działanie terapeutyczne pojawia się średnio po jednym tygodniu przyjmowania leku (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półtrwania amiodaronu jest długi i charakteryzuje się dużą międzyindywidualną zmiennością (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia lek kumuluje się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach, a równowaga między dopływem a wydaleniem leku osiągana jest w ciągu jednego lub kilku miesięcy, w zależności od pacjenta.

Takie właściwości uzasadniają stosowanie dawek załadunkowych w celu szybkiego osiągnięcia poziomu nasycenia tkanek lekiem niezbędnego do wywołania jego działania terapeutycznego.

Wydziela się pewna ilość jodu, który wydzielany jest z moczem w postaci jodku; przy stosowaniu amiodaronu w dawce dobowej 200 mg wydalenie jodu wynosi 6 mg/24 h. Pozostała część związku oraz odpowiednio większa część jodu wydzielana jest z kałem po metabolizmie w wątrobie.

Ponieważ z moczem wydzielana jest niewielka ilość leku, pacjentom z niewydolnością nerek można podawać dawki standardowe.

Po odstawieniu leku jego eliminacja trwa jeszcze przez kilka miesięcy. Należy zaznaczyć, że resztkowa aktywność leku może występować przez okres od 10 dni do 1 miesiąca.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka nawrotów:

• komorowej tachyarytmii stanowiącej zagrożenie dla życia chorego: leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych przy ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta;
• objawowej tachyarytmii komorowej (potwierdzonej dokumentacyjnie), prowadzącej do niezdolności do pracy;
• nadkomorowej tachyarytmii (potwierdzonej dokumentacyjnie), wymagającej leczenia, w przypadkach, gdy inne leki nie wykazują efektu terapeutycznego lub są przeciwwskazane;
• migotania komór.

Leczenie nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie częstotliwości migotania/trzepotania przedsionków.

Choroba niedokrwienna serca i/lub zaburzenia funkcji lewej komory (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Zespół słabości węzła zatokowego w przypadku braku stymulatora serca (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego).

Zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia przy braku endokardialnego stymulatora serca.

Nadczynność tarczycy, ponieważ przyjmowanie amiodaronu może prowadzić do nasilenia objawów.

Znana nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Drugi i trzeci trymestr ciąży.

Okres karmienia piersią.

Łączenie z lekami zdolnymi do wywoływania paroksysmalnej tachyarytmii komorowej typu „torsades de pointes” (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu), takimi jak:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutilid);
• inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escyталopram, difemanil, dolasetron dożylnie, domperydon, drenedaron, erytromycyna dożylnie, lewofloksacyna, mekhytazyna, mizolastyna, wincamina dożylnie, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna dożylnie, toremifenu (patrz sekcja „Wpływ na inne leki i inne rodzaje oddziaływań”);
• telaprewir;
• kobicystat.

Wpływ na inne leki i inne rodzaje oddziaływań.

Leki przeciwarytmiczne.

Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych należących do różnych klas może być korzystne, ale najczęściej leczenie taką kombinacją wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować wystąpienie „torsades de pointes” (takich jak amiodaron, dysopyramid, pochodne chinidyny, sotalol i inne), jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych tej samej klasy, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych działań kardiologicznych.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami wykazującymi działanie negatywne inotropowe sprzyja wystąpieniu bradykardii i/lub spowolnieniu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, dlatego wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące wywołać rozwój „torsades de pointes”.

Ta poważna arytmia może być wywołana przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą one do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Czynnikami sprzyjającymi są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub wrodzone lub nabyte wcześniejsze wydłużenie odcinka QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój „torsades de pointes”, należą m.in. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. Oddziaływanie takie występuje dla dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i wincaminy tylko przy stosowaniu form do wstrzykiwań dożylnych.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy może sprzyjać wystąpieniu „torsades de pointes”, jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak metadon, leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) i neuroleptyki, których stosowanie uznaje się za absolutnie konieczne, nie są przeciwwskazane, ale nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania z innymi środkami sprzyjającymi wystąpieniu „torsades de pointes”.

Leki spowalniające rytm serca.

Wiele leków może powodować bradykardię, w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy Ia, blokery beta-adrenergiczne, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, glikozydy nasercowe, pilokarpina i leki przeciwapochłonne.

Działania amiodaronu na inne leki.

Amiodaron i/lub jego metabolit dezetyloamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinę i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Uwzględniając długą trwałość działania amiodaronu, takie oddziaływania mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Wpływ innych leków na amiodaron.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i w ten sposób zwiększać jego ekspozycję.

Inhibitory CYP3A4 (np. sok grejpfrutowy i niektóre leki) zazwyczaj nie powinny być stosowane podczas leczenia amiodaronem.

Kombinacje przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki mogące wywołać „torsades de pointes”, z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu; patrz podsekcja „Niezalecane kombinacje”):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutilid);
• inne leki, takie jak: związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escytałopram, difemanil, dolasetron dożylnie, domperydon, drenedaron, erytromycyna dożylnie, lewofloksacyna, mekhytazyna, mizolastyna, wincamina dożylnie, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna dożylnie, toremifenu.

Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”.

Telaprewir. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa kardiomiocytów z ryzykiem nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości powikłań wywołanych przez amiodaron wskutek obniżenia metabolizmu.

Niezalecane kombinacje (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Sofosbuvir. Tylko u pacjentów otrzymujących terapię podwójną daklataswir/sofosbuvir lub ledipaswir/sofosbuvir może wystąpić bradykardia, w tym objawowa lub nawet śmiertelna. Jeśli nie można uniknąć stosowania takiej kombinacji, konieczne jest staranne monitorowanie kliniczne i EKG, szczególnie w pierwszych kilku tygodniach terapii podwójnej.

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie substratów CYP3A4 we krwi, co prowadzi do potencjalnego zwiększenia toksyczności tych substratów.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężenia cyklosporyny w surowicy krwi wskutek pogorszenia jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych.

Podczas leczenia amiodaronem należy przeprowadzać oznaczanie stężenia cyklosporyny we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawkę cyklosporyny.

Diltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG.

Fingolimod. Wzmocnienie efektów wywołanych przez bradykardię, możliwe z konsekwencją śmiertelną. Szczególnie dotyczy to blokerów beta-adrenergicznych, które hamują mechanizmy kompensacyjne adrenergiczne. Po podaniu pierwszej dawki leku konieczne jest monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG przez 24 godziny.

Werapamil do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest prowadzenie starannego monitorowania klinicznego i ciągłego monitorowania EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące wywołać „torsades de pointes” (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest wykonanie wstępnego ocenienia odcinka QT i monitorowanie EKG.

Neuroleptyki mogące wywołać „torsades de pointes” (amizulpryd, chloropromazyna, tiakloprazyna, drowerydol, flupentyksole, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperyon, pypotiazyna, sertindol, sulpiryda, sulpipryd, tiapryd, zukłopentyksol). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”.

Metadon. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”.

Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny (kombinacje przeciwwskazane). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”.

Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej „torsades de pointes” (czynnikiem wywołującym jest hipokaliemia). Przed podaniem leku należy skorygować wszelką hipokaliemię, prowadzić monitorowanie EKG i kontrolę kliniczną oraz poziomów elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny w osoczu krwi.

Kombinacje wymagające środków ostrożności przy stosowaniu.

Substraty białka P-glikoproteiny. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteiny. Oczekuje się, że przy jednoczesnym stosowaniu z substratami białka P-glikoproteiny dojdzie do zwiększenia ich stężenia we krwi.

Glikozydy nasercowe. Hamowanie automatyzmu (nadmierna bradykardia) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Przy stosowaniu digoksyny obserwuje się zwiększenie poziomu digoksyny we krwi wskutek zmniejszenia klirensu digoksyny, co wymaga monitorowania EKG i stanu klinicznego. W razie potrzeby należy kontrolować poziom digoksyny we krwi i dostosować dawkę digoksyny.

Dabigatran. Zwiększenie stężeń plazmotycznych dabigatranu z podwyższonym ryzykiem zjawisk hemoragicznych. Jeśli dabigatran stosuje się po zabiegach chirurgicznych, konieczne jest prowadzenie monitorowania klinicznego i dostosowanie dawki dabigatranu w razie potrzeby, ale nie wyższej niż 150 mg/dobę.

Ponieważ amiodaron ma długi okres półtrwania, wystąpienie interakcji jest możliwe przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenia substancji będących substratami CYP2C9, takich jak antagonisty witaminy K lub fenytoina, poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450 2C9.

Antagoniści witaminy K. Wzmocnienie działania antagonistów witaminy K i zwiększone ryzyko krwawień. Monitorowanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) należy przeprowadzać częściej. Dawka antagonisty witaminy K powinna być dostosowana podczas leczenia amiodaronem oraz przez 8 dni po zakończeniu leczenia.

Fenytoina (przez analogię — również fosfenytoina). Zwiększenie stężeń plazmotycznych fenytoiny z objawami przedawkowania, szczególnie objawami neurologicznymi (przy hamowaniu metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Należy prowadzić monitorowanie kliniczne, kontrolować stężenie fenytoiny w osoczu krwi oraz w razie potrzeby dostosować dawkę fenytoiny.

Substraty CYP2D6:

• Flekajdyna. Amiodaron zwiększa stężenie plazmotyczne flekajdyny poprzez hamowanie cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkę flekajdyny.

Substraty CYP3A4:

Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie w osoczu substratów tego cytochromu, co prowadzi do zwiększenia ich działania toksycznego.

• Statyny (sywastatyna, atorwastatyna, lawastatyna). Przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak sywastatyna, atorwastatyna i lawastatyna, zwiększa się ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy). W przypadku jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn, które nie są metabolizowane przez CYP3A4.
• Inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4: lidokaina, sirolimus, tarkolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenia tych cząsteczek w osoczu krwi, co prowadzi do potencjalnego zwiększenia ich toksyczności.

Lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężenia plazmotycznego lidokainy, co może prowadzić do nieurologicznych i kardiologicznych działań niepożądanych, w związku z hamowaniem przez amiodaron metabolizmu leku w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG, a także w razie potrzeby — oznaczenie stężeń plazmotycznych lidokainy i dostosowanie dawki lidokainy podczas leczenia amiodaronem i po jego odstawieniu.

Tarkolimus. Zwiększenie stężenia tarkolimusu we krwi wskutek hamowania jego metabolizmu przez amiodaron. Należy przeprowadzać oznaczenie stężenia tarkolimusu we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawkę tarkolimusu podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu oraz po jego odstawieniu.

Blokery beta-adrenergiczne, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności przy stosowaniu). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Blokery beta-adrenergiczne stosowane w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebywolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernej bradykardii. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest regularne monitorowanie kliniczne i EKG.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Diltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii lub blokady przedsionkowo-komorowej, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Niektóre makrolidy (azytromycyna, klarytromycyna, roksytromycyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Leki obniżające stężenie potasu: diuretyki obniżające stężenie potasu (osobno lub w kombinacji), środki przeczyszczające stymulujące, amfoterycyna B (przy podawaniu dożylnej), glikokortykosteroidy (przy stosowaniu systemowym), tetrakosaktydyna.

Zwiększone ryzyko arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes” (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym). Należy usunąć hipokaliemię przed podaniem leku i prowadzić monitorowanie EKG, poziomu elektrolitów i kontrolę kliniczną.

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest prowadzenie monitorowania klinicznego i EKG.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężenia plazmotycznego amiodaronu i jego aktywnego metabolitu. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby — kontrola EKG.

Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia niepożądanych efektów wywołanych przez tamsulozynę wskutek hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby — dostosować dawkę tamsulozyny podczas leczenia inhibitorem enzymu i po zakończeniu jego stosowania.

Worykonazol. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej „torsades de pointes”, ponieważ możliwe jest zmniejszenie metabolizmu amiodaronu. Konieczne jest prowadzenie nadzoru klinicznego i monitorowanie EKG oraz w razie potrzeby dostosowanie dawki amiodaronu.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi.

Pilokarpina. Ryzyko rozwoju nadmiernej bradykardii (efekty addytywne leków spowalniających rytm serca).

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Efekty ze strony serca

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy wykonać EKG oraz oznaczyć stężenie potasu w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku podeszłym przyjmowanie leku może nasilić spowolnienie rytmu serca.

Amiodaron powoduje zmiany na EKG. Te wywołane zmiany obejmują wydłużenie odcinka QT w wyniku przedłużonej repolaryzacji, z możliwym pojawieniem się załamka U. Jest to objaw działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

Wystąpienie podczas leczenia blokady przedsionkowo-komorowej II lub III stopnia, blokady węzła zatokowego lub blokady dwupęczkowej wymaga odstawienia leku. Rozwój blokady przedsionkowo-komorowej I stopnia wymaga wzmocnienia nadzoru nad pacjentem.

Zgłaszano przypadki pojawienia się nowej arytmii lub pogorszenia istniejącej arytmii, którą leczy się (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Taki proarytogeniczny efekt może występować szczególnie przy obecności czynników sprzyjających wydłużeniu odcinka QT, w szczególności stosowanie niektórych kombinacji leków oraz hipokaliemia (patrz sekcje „Działania niepożądane” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ryzyko wystąpienia wywołanej przyjmowaniem leków tachykardii typu „torsades de pointes” podczas stosowania amiodaronu uważa się za niższe w porównaniu z innymi lekami przeciwarytmicznymi u pacjentów z tym samym stopniem wydłużenia odcinka QT.

Zaburzenia ze strony tarczycy

Ten lek zawiera jod, który wpływa na wyniki niektórych wskaźników funkcji tarczycy (pochłanianie radioaktywnego jodu, poziom jodu związkanego z białkami). Jednak wskaźniki funkcji tarczycy T3, T4 oraz analiza wysokiej czułości na TSH pozostają interpretowalne.

Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z dysfunkcją tarczycy w wywiadzie. Oznaczenie stężenia TSH zaleca się u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem stosowania leku, następnie regularnie w trakcie leczenia oraz przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku klinicznego podejrzenia dysfunkcji tarczycy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony płuc

Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu, zarówno osobno, jak i w połączeniu z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia, należy traktować jako możliwy objaw toksyczności płucnej leku, np. rozwój zapalenia pęcherzyków płucnego, i wymaga badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby

Zalecany jest regularny monitoring funkcji wątroby na początku przyjmowania leku, a następnie okresowo w trakcie leczenia amiodaronem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe

Amiodaron może powodować obwodową neuropatię czuciowo-ruchową lub neuropatię mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

W przypadku wystąpienia nieostrości widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne, w tym oftalmoskopię. Rozwój neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego spowodowanych amiodaronem wymaga odstawienia leku, ponieważ kontynuacja leczenia może prowadzić do postępującego upośledzenia i ślepoty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ciężka bradykardia.

U pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbuvirem, samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania stosowanymi w leczeniu zapalenia wątroby typu C, takimi jak daklatasvir, simprevir lub ledipasvir, zgłaszano wystąpienie ciężkiej, potencjalnie zagrażającej życiu bradykardii oraz ciężkich zaburzeń przewodnictwa sercowego. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków z amiodaronem nie jest zalecane.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z amiodaronem, należy dokładnie monitorować pacjentów na początku leczenia sofosbuvirem, samodzielnego lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania. Pacjenci z znanym wysokim ryzykiem wystąpienia bradyarytmii powinni być poddawani odpowiedniemu ciągłemu nadzorowi przez co najmniej 48 godzin od rozpoczęcia leczenia sofosbuvirem.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu odpowiedni monitoring należy również prowadzić u pacjentów, którzy odstawili amiodaron kilka miesięcy przed rozpoczęciem leczenia sofosbuvirem, samodzielnego lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania.

Pacjentów przyjmujących te leki w leczeniu zapalenia wątroby typu C w połączeniu z amiodaronem, niezależnie od przyjmowania innych leków obniżających częstość skurczów serca, należy poinformować o objawach występujących przy bradykardii i ciężkich zaburzeniach przewodnictwa sercowego oraz należy poinformować, że w przypadku ich pojawienia się należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami

Kombinacje (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”) z takimi lekami, jak:

• beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności),
• werapamil i diltiazem,

należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania zagrażającym życiu komorowym arytmiom.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu nie jest zalecane z następującymi lekami:

cyklosporyna, diltiazem (do wstrzykiwań) i werapamil (do wstrzykiwań), niektóre leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna i pentamidyna), niektóre neuroleptyki (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, droperydol, flupentiksol, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperon, pipotiazyyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol), fluorochinolony (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulujące środki przeczyszczające, metadon lub fingolimod (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia

Należy brać pod uwagę każdą sytuację, w której istnieje ryzyko wystąpienia hipokaliemii, ponieważ hipokaliemia może wywoływać efekty proarytogenne. Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu.

Niepożądane efekty wymienione poniżej występują najczęściej w przypadku nadmiernego przyjmowania leku; można ich uniknąć lub zminimalizować poprzez staranne przestrzeganie minimalnej dawki utrzymania.

Podczas leczenia lekiem pacjentom zaleca się unikanie napromienienia słonecznego lub podjęcie środków ochronnych przed napromienieniem słonecznym.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie były oceniane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Ze względu na możliwe podniesienie progu defibrylacji i/lub progu stymulacji u pacjentów z wszczepionymi kardiowerterami-defibrylatorami lub stymulatorami serca należy sprawdzić ten próg przed zastosowaniem amiodaronu oraz kilkakrotnie po rozpoczęciu jego stosowania, a także za każdym razem po korekcie dawki leku.

Znieczulenie. Anestezjolog powinien być poinformowany przed operacją, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Działania niepożądane przewlekłego leczenia amiodaronem mogą nasilać ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym. Obejmują one w szczególności bradykardię, hipotensję tętniczą, zmniejszenie wyrzutu serca oraz zaburzenia przewodnictwa sercowego.

Ponadto obserwowano niektóre przypadki ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej w wczesnym okresie pooperacyjnym u pacjentów przyjmujących amiodaron. W związku z tym zaleca się dokładny nadzór nad tymi pacjentami podczas sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi

Lek zawiera laktozę, dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. U zwierząt nie stwierdzono żadnych efektów teratogennych, dlatego nie przewiduje się efektów malformacji u ludzi. Obecnie substancje powodujące wady rozwojowe u ludzi okazały się teratogenne u zwierząt w dobrze przeprowadzonych badaniach na dwóch gatunkach.

Brakuje odpowiednich danych klinicznych do oceny możliwych efektów teratogennych lub fetotoksycznych amiodaronu przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia ciąży, nie przewiduje się wpływu na embrionalną tarczycę, jeśli lek był stosowany przed tym okresem. Nadmierna ilość jodu dostającego się do organizmu podczas stosowania tego leku może prowadzić do wystąpienia hipotyreozu u płodu lub nawet do rozwoju obrazu klinicznego hipotyreozu płodu (rozwoju wola). Biorąc pod uwagę wpływ amiodaronu na tarczycę płodu, lek ten jest przeciwwskazany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jego stosowania przewyższają związane z nim ryzyko.

Okres karmienia piersią. Amiodaron i jego metabolity wraz z jodem wydzielają się w mleku matki w większych ilościach niż występują w osoczu krwi matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u niemowlęcia karmienie piersią jest przeciwwskazane w okresie leczenia amiodaronem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie wstępne. Zwykle zalecana dawka dla dorosłych to 200 mg (1 tabletka) 3 razy dziennie przez 8–10 dni.

W niektórych przypadkach na początku leczenia można stosować wyższe dawki (4–5 tabletek dziennie), które należy przyjmować przez krótki okres i pod kontrolą EKG.

Leczenie utrzymujące. Należy stosować minimalną dawkę skuteczną. W zależności od skuteczności terapii u każdego konkretnego pacjenta dawka utrzymująca dla dorosłych może wynosić od ½ tabletki dziennie (lub 1 tabletka co drugi dzień) do 2 tabletek dziennie.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie były oceniane, dlatego stosowanie tego leku u dzieci nie jest zalecane.

Przedawkowanie. Informacje dotyczące przedawkowania amiodaronu są ograniczone. Opisano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmi komorowych, szczególnie „torsades de pointes”, oraz uszkodzenia wątroby. Leczenie jest objawowe. Ze względu na profil farmakokinetyczny tego leku zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez stosunkowo długi okres czasu.

Amiodaron i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy.

Działania niepożądane.

Wskazane częstości działań niepożądanych odpowiadają następującej klasyfikacji Med DRA: często (≥ 1 %, < 10 %), rzadko (≥ 0,01 %, < 0,1 %), bardzo rzadko (< 0,01 %), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: mikrodepozyty w rogówce, występujące niemal u wszystkich dorosłych, zazwyczaj w obszarze pod źrenicą, które nie wymagają odstawienia amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach mogą być związane z kolorowymi aureolami w oślepiającym świetle lub z zamazanym widzeniem. Mikrodepozyty w rogówce są złożonymi odkładami lipidowymi i zawsze są całkowicie odwracalne po odstawieniu leku. Neuropatia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego), które może postępować do całkowitej ślepoty, a także, według wyników badania dna oka, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może postępować do bardziej lub mniej nasilonego obniżenia ostrości wzroku. Dotychczas nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego tego działania niepożądanego z przyjmowaniem amiodaronu. Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego działania niepożądanego zaleca się odstawienie amiodaronu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: fotosensybilizacja, zaleca się unikanie oddziaływania promieniowania słonecznego (a także promieniowania ultrafioletowego w ogóle) podczas leczenia lekiem; zabarwienie skóry na barwę siną lub sinobrunatną przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek dobowych leku, które powoli znika po odstawieniu leku (w ciągu 10–24 miesięcy); rumień na tle radioterapii; wysypka skórna, zazwyczaj niemieszcząca się w żadną kategorię; odłuszczeniowy zapalenie skóry, choć związek między jego wystąpieniem a przyjmowaniem leku nie został jednoznacznie ustalony; łysienie.

Zaburzenia ze strony układu endokrynologicznego: z wyjątkiem przypadków, gdy występują kliniczne objawy dysfunkcji tarczycy, niezwiązane z przyjmowaniem leku zmiany poziomu hormonów tarczycy we krwi (zwiększony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) nie wymagają odstawienia leku.

Hipotyreozę charakteryzują typowe objawy: przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, apatia, senność. Istotne zwiększenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Po zakończeniu leczenia lekiem normalna funkcja tarczycy stopniowo przywraca się w okresie od 1 do 3 miesięcy. Odstawienie leku nie jest konieczne: jeśli stosowanie amiodaronu jest konieczne, leczenie tym lekiem można kontynuować w połączeniu z zastępczą terapią hormonalną hormonami tarczycy z zastosowaniem lewotyroksyny. Dawkę lewotyroksyny można dostosować w zależności od poziomu TSH.

Hipertyreozę trudniej rozpoznać, ponieważ objawy są mniej wyraźne (nieznaczna, bez przyczyny utrata masy ciała, niewystarczająca skuteczność leków przeciwbólowych i/lub przeciwarytmicznych); u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się objawy psychiczne, a nawet tężycę tarczycy.

Istotne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości potwierdza tę diagnozę. W takim przypadku należy obowiązkowo odstawić amiodaron, co zazwyczaj wystarcza do klinicznego przywrócenia normy w ciągu 3–4 tygodni. Ponieważ poważne przypadki tego działania niepożądanego mogą być śmiertelne, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię.

W przypadku, gdy przyczyną problemów jest tężycza tarczycy (zarówno bezpośrednio, jak i poprzez jej wpływ na wrażliwą równowagę mięśnia sercowego), zmienność skuteczności syntetycznych leków przeciwtarczycowych powoduje konieczność zalecenia przyjmowania wysokich dawek kortykosteroidów (1 mg/kg) przez wystarczająco długi okres czasu (3 miesiące). Opisywano przypadki hipertyreozy trwającej kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu.

Bardzo rzadkie przypadki zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH), szczególnie gdy lek stosuje się jednocześnie z lekami, które mogą indukować hiponatremię.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: rozlany zapalenie międzybłonkowe lub alwegolarne oraz obturacyjny zapalenie oskrzelików z zapaleniem płuc typu sklerotycznego, czasem zakończone śmiercią. Pojawienie się duszności przy obciążeniu fizycznym lub suchego kaszlu, zarówno osobno, jak i w połączeniu z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia (zwiększona zmęczalność, utrata masy ciała i nieznaczny wzrost temperatury ciała), wymaga badania rentgenowskiego i w razie potrzeby — odstawienia leku, ponieważ te choroby płuc mogą prowadzić do włóknienia płuc; wczesne odstawienie amiodaronu razem z leczeniem kortykosteroidami lub bez niego prowadzi do stopniowego znikania objawów, objawy kliniczne zazwyczaj znikają w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy); zapalenie opłucnej, zazwyczaj związane z pneumopatią międzybłonkową; skurcz oskrzeli u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową; ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej, w pojedynczych przypadkach — ze skutkiem śmiertelnym, czasem we wczesnym okresie po zabiegu chirurgicznym (podejrzewano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); krwawienia płucne, które czasem mogą objawiać się kaszlem krwistym. Te działania niepożądane ze strony płuc są często związane z pneumopatią indukowaną przez amiodaron.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: drżenie lub inna objawowość pozapiramidowa; zaburzenia snu, w tym koszmary nocne; neuropatia obwodowa czuciowo-ruchowa lub mieszana neuropatia obwodowa; miopatia. Neuropatia obwodowa czuciowa, ruchowa lub mieszana oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się po kilku latach. Te działania niepożądane są zazwyczaj odwracalne po zakończeniu leczenia, jednak odzyskanie może być niepełne, bardzo powolne i obserwowane dopiero po kilku miesiącach od zaprzestania przyjmowania leku. Ataksja móżdżkowa; łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe; ból głowy. W przypadku wystąpienia bólu głowy należy wykonać badanie w celu ustalenia możliwej przyczyny.

Zaburzenia psychiczne: często — obniżenie libidum, częstość nieznana — halucynacje.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: zgłaszano przypadki uszkodzenia wątroby; te przypadki rozpoznawano na podstawie podwyższonych poziomów transaminaz w surowicy. Zgłaszano następujące działania niepożądane: zazwyczaj umiarkowane i odosobnione podwyższenie poziomów transaminaz (1,5–3 razy wyższe niż norma), które znika po zmniejszeniu dawki leku lub nawet spontanicznie; ostra choroba wątroby z podwyższeniem poziomów transaminaz we krwi i/lub z żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem śmiertelna, która wymaga odstawienia leku; przewlekła choroba wątroby, która wymaga długotrwałego leczenia; zmiany histologiczne odpowiadają obrazowi pozornego zapalenia wątroby alkoholowego lub marskości wątroby; ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne są słabo wyrażone (zmienna hepatomegalia, podwyższenie poziomów transaminaz we krwi 1,5–5 razy od normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. W przypadku podwyższenia poziomów transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, które pojawia się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te zmiany kliniczne i biologiczne zazwyczaj znikają po odstawieniu leku. Zgłaszano kilka odwracalnych przypadków takich zmian.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki, zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego (blok SA, blok przedsionkowo-komorowy w różnym stopniu), wyraźna bradykardia oraz, w wyjątkowych przypadkach, zespół węzła zatokowego, pojawienie się lub pogorszenie istniejącej arytmii, które czasem towarzyszy zatrzymanie serca; paroksystyczna tachykardia komorowa „torsade de pointes”.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: umiarkowane zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, dysgezja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia lekiem i znikają po zmniejszeniu jego dawki; zapalenie trzustki/ostre zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony gruczołów mlekowych i układu rozrodczego: zapalenie przydatków jądra (związek przyczynowo-skutkowy tego działania niepożądanego z przyjmowaniem leku nie został jednoznacznie ustalony).

Zaburzenia ze strony naczyń: zapalenie naczyń.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: trombocytopenia; częstość nieznana — neutropenia, agranulocytoza.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: obrzęk naczynioruchowy i/lub pokrzywka.

Zaburzenia ogólne: odnotowano przypadki gruźlicy, głównie gruźlicy szpiku kostnego.

Wyniki badań: rzadkie przypadki hiponatremii mogą wskazywać na rozwój ZNSAH. Uszkodzenie nerek z umiarkowanym podwyższeniem poziomu kreatyniny.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ○C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki № 30 (10×3) w blisterach w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdrowie”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, dom 22.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdrowie”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispił, ulica Szewczenki, dom 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)