INSTRUKCJA dot. stosowania leku KARBOPLATYNA (CARBOPLATIN)

Skład:

substancja czynna: karboplatyna;

1 ml roztworu zawiera karboplatyny 10 mg;

substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwnowotworowe. Związki platyny.

Kod ATC L01X A02.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Karboplatyna – lek przeciwnowotworowy, który jest nieorganicznym związkiem kompleksowym platyny. Działanie przeciwnowotworowe karboplacyny jest porównywalne do działania cisplatyny wobec szerokiego spektrum nowotworów niezależnie od ich lokalizacji.

Mechanizm działania

Mechanizm działania przeciwnowotworowego jest związany z hamowaniem syntezy kwasów nukleinowych, co prowadzi do śmierci komórki. Zdolność leku do wywoływania regresji guzów pierwotnych i przerzutów wiązana jest również z jego wpływem na układ odpornościowy organizmu.

Badania analiz wiązania DNA wykazały jakościową podobieństwo mechanizmów działania karboplacyny i cisplatyny. Karboplatyna, podobnie jak cisplatyna, powoduje zmiany w konformacji superyzwiniętej DNA, co wiąże się z efektem skrócenia DNA. Powoduje również powstawanie wiązań międzyniciowych i wewnątrzniciowych w DNA.

Farmakokinetyka

Rozprzestrzenienie

Stężenia karboplacyny oraz wolnej platyny w osoczu krwi po podaniu dożylnym maleją zgodnie z kinetyką dwufazową. Początkowy okres połowicznego wydalania wolnej platyny wynosi około 1–2 godziny, a okres połowicznego wydalania terminalnego wynosi 3–6 godzin; ogólna platyna charakteryzuje się podobnym początkowym okresem połowicznego wydalania, ale okres połowicznego wydalania terminalnego jest dłuższy (około 24 godziny). Przy powtarzalnym podawaniu dawek przez cztery dni z rzędu nie obserwuje się akumulacji platyny w osoczu krwi. W ciągu 24 godzin po podaniu około 87 % platyny w osoczu krwi wiąże się z białkami.

Wydalanie

Karboplatyna wydala się z moczem, przy czym w ciągu 24 godzin odnajduje się około 70 % podanej platyny. Większość substancji wydala się w pierwszych 6 godzinach.
Ogólny oraz nerkowy klirens wolnej, ultrafiltrabilnej platyny koreluje ze stopniem filtracji kłębuszkowej, ale nie z kanalikową.

Linowość / nieliniowość

Po podaniu karboplacyny istnieje zależność liniowa między dawką a stężeniem ogólnej oraz wolnej ultrafiltrabilnej platyny w osoczu krwi. Pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” dla ogólnej platyny również wykazuje zależność liniową od dawki przy klirensie kreatyniny ≥ 60 ml/min.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Rak nabłonkowy jajnika i małokomórkowy rak płuca – w postaci monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karboplatynę lub inne związki platyny.
Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), z wyjątkiem przypadków, gdy według lekarza i pacjenta korzyści z leczenia przeważają nad ryzykiem.
Ciężka mielosupresja.
Nowotwory krwawiące.
Niedawna znaczna utrata krwi.
Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciw żółtej gorączce.
W wywiadzie ciężka reakcja alergiczna na składniki zawierające platynę.
Ciąża lub karmienie piersią.
Zaburzenia słuchu.
Wiek dziecięcy.

Środki ostrożności

Leczenie karboplatyną należy prowadzić pod nadzorem onkologa posiadającego doświadczenie w pracy z lekami cytostatycznymi, w warunkach szpitalnych, gdy dostępne są środki do odpowiedniego monitorowania stanu pacjenta. Środki diagnostyczne i terapeutyczne powinny być łatwo dostępne w celu leczenia możliwych powikłań. W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji szpiku kostnego i/lub nerek lub wątroby należy przerwać stosowanie leku.

Podczas manipulacji z lekiem należy przestrzegać zasad pracy z cytostatykami.

Podczas przygotowywania i podawania roztworu leku, tak jak przy pracy z innymi lekami przeciwnowotworowymi, należy zachować ostrożność i używać rękawiczek. W przypadku przypadkowego kontaktu roztworu z lekiem z powierzchnią skóry lub błonami śluzowymi należy natychmiast dokładnie umyć skórę wodą z mydłem, a błony śluzowe przemyć wodą.

Przygotowanie leku należy przeprowadzać w specjalnie wydzielonym miejscu. Powierzchnię roboczą należy przykryć jednorazowym papierem wchłaniającym z podłożem plastikowym.

Ciężarne pracownice nie powinny mieć kontaktu z lekami cytotoksycznymi.

Usuwanie materiałów (strzykawek, igieł, cieczy itp.), które używano do przygotowania środka cytostatycznego, należy przeprowadzać z szczególną starannością i z zachowaniem środków bezpieczeństwa.

Resztki niewykorzystanego leku lub odpadów należy zniszczyć zgodnie z krajowymi wymaganiami dotyczącymi utylizacji materiałów toksycznych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Karboplatynę zazwyczaj stosuje się w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi o podobnym działaniu cytotoksycznym. W takich warunkach może wystąpić działanie addytywne.

W przypadku połączenia karboplatyny z innymi lekami mielosupresyjnymi możliwe jest nasilenie działania karboplatyny i/lub dodatkowo podanych leków na szpik kostny. U pacjentów otrzymujących współbieżne leczenie innymi lekami nefrotoksycznymi istnieje większe ryzyko bardziej nasilonej i długotrwałej mielotoksyczności z powodu obniżenia klirensu nerkowego karboplatyny. W przypadku przyjmowania doustnych leków przeciwkrzepliwych należy wzmocnić monitorowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) z powodu możliwych interakcji między doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi a karboplatyną.

Przeciwwskazane jednoczesne stosowanie ze szczepionką przeciw żółtej gorączce – ryzyko uogólnionej choroby szczepionkowej prowadzącej do skutków śmiertelnych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekami nefrotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, wancomycyna, kapreomycyna i diuretyki, ponieważ takie wspólne stosowanie może prowadzić do nasilenia toksyczności w wyniku wywołanych przez karboplatynę zmian klirensu nerkowego tych leków, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane

Z żywymi osłabionymi szczepionkami (z wyjątkiem szczepionki przeciw żółtej gorączce) – ryzyko choroby systemowej, która może prowadzić do skutków śmiertelnych. Z nieaktywowaną szczepionką (polio).
Z fenytoiną, fosfentyoiną.

Fenytoina, fosfentyoina: ryzyko nasilenia drgawek w wyniku zmniejszenia wchłaniania fenytoiny w przewodzie pokarmowym pod wpływem substancji cytostatycznej lub ryzyko toksycznego nasilenia lub utraty skuteczności substancji cytostatycznej z powodu zwiększenia metabolizmu fenytoiny w wątrobie.

Podczas jednoczesnego stosowania z poniższymi substancjami należy zachować ostrożność.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami wykazującymi działanie mielodepresyjne, nefrotoksyczne, neurotoksyczne lub ototoksyczne możliwe jest wzajemne nasilenie efektów toksycznych. Cisplatyna nasila neuro- i ototoksyczność karboplatyny. Należy unikać jednoczesnego przepisywania aminoglikozydowych antybiotyków.

Cyklosporyny (również tarkolimus i sirolimus) – jednoczesne stosowanie prowadzi do nasilenia immunosupresji z ryzykiem limfoproliferacji.
Substancje nefrotoksyczne lub ototoksyczne – jednoczesne przyjmowanie z aminoglikozydowymi antybiotykami lub z diuretykami pętlowymi nasila nefrotoksyczność i/lub ototoksyczność.
Związki chelatujące – należy unikać jednoczesnego przyjmowania, ponieważ może to prowadzić do zmniejszenia działania przeciwnowotworowego karboplatyny.

Doświadczalnie stwierdzono, że karboplatyna działa synergistycznie z etopozydem i windestyną. Należy unikać kontaktu roztworów karboplatyny z igłami do wstrzykiwań i innym sprzętem zawierającym aluminium (przy kontakcie karboplatyny z aluminium może wytrącać się osad).

Szczególne środki ostrożności

Ostrzeżenie

Przy stosowaniu karboplatyny należy przestrzegać instrukcji dotyczących stosowania leków cytotoksycznych.

W przypadku ekstrawazacji infuzję należy natychmiast przerwać i rozpocząć lokalne leczenie objawowe.

Należy regularnie wykonywać morfologię krwi oraz testy funkcjonalne w celu oceny czynności nerek i wątroby. W przypadku stwierdzenia znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego lub zaburzeń czynności nerek czy wątroby należy przerwać leczenie.

Pacjenci, którzy wcześniej poddawani byli intensywnemu leczeniu (szczególnie z zastosowaniem cisplatyny), pacjenci w złym stanie ogólnym lub w wieku powyżej 65 lat, pacjenci otrzymujący jednocześnie leki nefrotoksyczne, mogą, podobnie jak pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności nerek, doświadczać ciężkiej lub długotrwałej mielosupresji. W przypadku tych grup pacjentów dawkę początkową należy zmniejszyć (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Interwały między cyklami leczenia karboplatyną powinny trwać co najmniej 4 tygodnie.

Toksykologia hematologiczna

Zanikowa anemia hemolityczna z obecnością przeciwciał serologicznych na lek została zarejestrowana u pacjentów leczonych karboplatyną. Pojawienie się takich reakcji może prowadzić do śmiertelnego skutku.

Leukopenia, neutropenia i trombocytopenia są zależnymi od dawki i ograniczającymi dawkę czynnikami w leczeniu.

Podczas leczenia karboplatyną oraz po jego zakończeniu konieczna jest częsta kontrola parametrów krwi obwodowej. W przypadku stwierdzenia toksyczności leczenie karboplatyną należy przerwać do czasu normalizacji wskaźników. U pacjentów otrzymujących monoterapię karboplatyną maksymalne obniżenie wskaźników występuje średnio w 21. dniu, a w ramach terapii skojarzonej – w 15. dniu. Cykl leczenia karboplatyną nie powinien być powtarzany do czasu normalizacji liczby leukocytów i płytek krwi (czyli do poziomu 2000 leukocytów/mm³ i 100000 płytek/mm³). Podawanie karboplatyny powoduje trombocytopenię, leukopenię i anemię. Anemia, która się pojawia, jest częsta i kumulatywna, w niektórych przypadkach może wymagać przetaczania krwi.

Ciężkość mielosupresji, szczególnie trombocytopenii, wzrasta u pacjentów, którzy wcześniej poddawani byli leczeniu, w szczególności cisplatyną, i/lub którzy mają zaburzenia czynności nerek. Początkowe dawki karboplatyny dla tych grup pacjentów należy odpowiednio zmniejszyć. Terapię skojarzoną z iniekcjami karboplatyny i innymi lekami mielosupresyjnymi należy bardzo starannie planować pod względem dawek i harmonogramu, aby zminimalizować niepożądane efekty addytywne. Efekty mielosupresyjne mogą mieć charakter kumulatywny w przypadku współistniejącej chemioterapii. Pacjenci z ciężką i trwałą mielosupresją są w grupie wysokiego ryzyka powikłań infekcyjnych, w tym zakończonych śmiercią. W przypadku wystąpienia takich skutków należy natychmiast przerwać terapię karboplatyną.

W celu zminimalizowania efektów addytywnych, konieczne jest bardzo staranne planowanie terapii skojarzonej zawierającej karboplatynę i inne substancje mielosupresyjne, szczególnie pod względem dawkowania i harmonogramu terapii.

Pacjenci, u których obserwuje się ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, mogą wymagać wspierającego leczenia transfuzyjnego. Stała kontrola możliwych efektów toksycznych podczas leczenia karboplatyną jest obowiązkowa. Przed rozpoczęciem każdego cyklu terapii karboplatyną należy przeprowadzić badanie neurologiczne w celu wykrycia objawów neurotoksyczności.

Zgłaszano przypadki wystąpienia ostrej promielocytowej białaczki oraz zespołu mielodysplastycznego (ZMD) / ostrej białaczki mieloidalnej (OBM) kilka lat po terapii karboplatyną i innych metodach przeciwnowotworowych.

Zespół hemolityczno-uremiczny (ZHU)

Zespół hemolityczno-uremiczny (ZHU) jest grożącym życiu skutkiem ubocznym. Podawanie karboplatyny należy przerwać przy pierwszych objawach mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej, takich jak szybkie obniżenie poziomu hemoglobiny w połączeniu z trombocytopenią, podwyższenie poziomu bilirubiny w surowicy, kreatyniny surowicy, azotu mocznikowego lub dehydrogenazy mleczanowej. Niewydolność nerek może być nieodwracalna po przerwaniu terapii i może wymagać dializy.

Reakcje alergiczne

Podczas stosowania karboplatyny czasem występują reakcje alergiczne, np. rumień, gorączka bez widocznej przyczyny i świąd. W niektórych przypadkach wystąpiła anafilaksja, obrzęk Quinckego i reakcje anafilaktyczne, w tym skurcz oskrzeli, pokrzywka i obrzęk twarzy, bardzo rzadko leczenie kończyło się śmiercią. Należy natychmiast przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednie działania lecznicze. Reakcje są podobne do tych, które obserwuje się przy stosowaniu innych leków zawierających związki platyny. Mogą one wystąpić kilka minut po podaniu leku. Częstość reakcji alergicznych może wzrastać w związku z wcześniejszym narażeniem na leki zawierające związki platyny, nawet jeśli reakcje te obserwowano tylko po zastosowaniu karboplatyny.

Pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne związki platyny w wywiadzie należy kontrolować pod kątem objawów alergicznych i prowadzić leczenie wspierające, w tym podawanie leków przeciwhistaminowych, adrenaliny i/lub glikokortykosteroidów. Dalsze stosowanie karboplatyny w przypadku wystąpienia reakcji alergicznych jest przeciwwskazane. Zarejestrowano reakcje krzyżowe ze wszystkimi związkami platyny, czasem zakończone śmiercią. Zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Toksykologia nerek i wpływ na funkcje wątroby

Karboplatyna może prowadzić do zaburzeń czynności nerek i wątroby. Bardzo wysokie dawki karboplatyny (przekraczające zalecaną dawkę 5-krotnie w ramach monoterapii) doprowadziły do ciężkich zaburzeń czynności wątroby i nerek. Do chwili obecnej nie ustalono, czy odpowiednie nawodnienie może przeciwdziałać temu wpływowi na czynność nerek. W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby średniego i ciężkiego stopnia konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z ograniczoną czynnością nerek przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną efekt nefrotoksyczny może występować częściej i mieć cięższy przebieg. Ponadto, zaburzenia czynności nerek są bardziej prawdopodobne u pacjentów, u których podczas stosowania cisplatyny wystąpiła nefrotoksyczność. Chociaż obecnie nie ma danych klinicznych wskazujących na nasilenie efektu nefrotoksycznego, nie zaleca się łączenia karboplatyny z aminoglikozydami ani innymi substancjami nefrotoksycznymi.

U pacjentów z ograniczoną czynnością nerek należy kontrolować parametry czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia i podczas jego trwania.

Działanie mielosupresyjne karboplatyny w znacznym stopniu zależy od jej klirensu nerkowego.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek działanie karboplatyny na układ krwiotwórczy jest bardziej nasilone i dłuższe niż u pacjentów z normalną czynnością nerek, dlatego leczenie karboplatyną u tej grupy ryzyka należy prowadzić z szczególną ostrożnością.

Dla tych grup pacjentów dawkę początkową należy zmniejszyć (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Choroba zatokowa wątroby (VOD)

Zgłaszano przypadki obturacji żył wątrobowych (zespół obturacji zatok wątrobowych), niektóre zakończone śmiercią. Należy kontrolować pacjentów pod kątem objawów i oznak zaburzeń czynności wątroby lub nadciśnienia wrotnego, które prawdopodobnie nie są wynikiem przerzutów do wątroby.

Toksykologia neurologiczna

Należy regularnie przeprowadzać badania neurologiczne i kontrolować słuch – przede wszystkim u pacjentów przyjmujących dużą dawkę karboplatyny.

Pacjentów należy poinformować o możliwości trwałych objawów obwodowej neuropatii czuciowej po zakończeniu cyklu leczenia. Lokalne umiarkowane parestezje z zaburzeniami funkcji mogą występować do 3 lat po zakończeniu leczenia w ramach terapii adiuwantnej.

Częstość występowania obwodowej toksyczności neurologicznej wzrasta u pacjentów w wieku powyżej 65 lat oraz u pacjentów, którzy wcześniej poddawani byli leczeniu lekami zawierającymi związki platyny, lub którzy wcześniej otrzymywali cisplatynę lub inne leki wpływające negatywnie na słuch.

Zaburzenia wzroku, w tym utrata wzroku, zostały zarejestrowane po podaniu iniekcji karboplatyny w dawkach wyższych niż zalecane u pacjentów z niewydolnością nerek. Wzrok odzyskuje się całkowicie lub w znacznym stopniu po przerwaniu terapii. Monitorowanie i badania neurologiczne należy przeprowadzać regularnie.

Toksykologia przewodu pokarmowego

Karboplatyna powoduje wymioty. Częstość i nasilenie wymiotów można zmniejszyć, stosując leczenie przeciwwymiotowe przed podaniem leku lub bezprzerwne wlewanie karboplatyny przez 24 godziny lub wlewanie frakcjonowane przez 5 dni zamiast jednorazowego wlewania. Selektywne inhibitory receptora serotonergicznego typu 3 (5-HT3) (np. ondansetron) lub zastępcze benzamidy (np. metoklopramid) mogą być szczególnie skutecznymi lekami przeciwwymiotnymi, a u pacjentów z opornymi lub ciężkimi wymiotami można stosować terapię skojarzoną.

Zespół odwracalnej encefalopatii tylnej (ZOT)

Zarejestrowano przypadki wystąpienia zespołu odwracalnej encefalopatii tylnej (ZOT) u pacjentów otrzymujących karboplatynę w ramach terapii skojarzonej. ZOT jest rzadkim, odwracalnym po przerwaniu leczenia, szybko postępującym zaburzeniem neurologicznym, które może obejmować napady padaczkowe, nadciśnienie, ból głowy, dezorientację, ślepotę oraz inne zaburzenia wzroku i neurologiczne. Rozpoznanie ZOT potwierdza się wynikami badań mózgu, głównie z wykorzystaniem MRI (rezonansu magnetycznego).

Zespół lizy guza (ZLG)

W okresie po rejestracji stosowania zgłaszano przypadki zespołu lizy guza (ZLG) u pacjentów leczonych karboplatyną lub kombinacją karboplatyny z innymi lekami chemioterapeutycznymi. Należy kontrolować stan pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju ZLG, tj. tych, którzy mają guzy o wysokiej proliferacji komórek, z dużym obciążeniem guzem i pacjentów o wysokiej wrażliwości na leki cytotoksyczne, oraz podejmować odpowiednie środki zapobiegawcze.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Podczas stosowania terapii skojarzonej karboplatyną i cyklofosfamidem pacjenci w podeszłym wieku byli bardziej skłonni do rozwoju ciężkiej trombocytopenii niż młodszy pacjenci.

Ponieważ u pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek często jest zmniejszona, należy uwzględnić ten czynnik przy ustalaniu dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dawkowanie karboplatyny

Określenie szybkości filtracji kłębuszkowej metodą Cockcroft–Gaulta, które ma duże znaczenie w leczeniu, w niektórych podgrupach (np. wiek 40–59 lat lub wskaźnik masy ciała (BMI) 20–25) należy przeprowadzać za pomocą standardowych metod pomiaru, tj. inulin, 51Cr–EDTA, 99mTc–DTPA, 125I–iotalamat lub iohexol, jeśli to możliwe.

Inne

Stosowanie żywych lub osłabionych szczepionek u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym podczas chemioterapii, w tym z zastosowaniem karboplatyny, może prowadzić do rozwoju ciężkich infekcji, czasem zakończonych śmiercią. Z tego powodu należy unikać szczepienia pacjentów żywą szczepionką podczas leczenia karboplatyną. Szczepionki niemieszkalne lub inaktywowane można stosować, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być osłabiona (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Brak danych dotyczących badań potencjału kancerogennego karboplatyny. Istnieją jednak doniesienia o działaniu kancerogennym substancji o podobnym mechanizmie działania i podobnej mutagenności.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania karboplatyny u dzieci i nastolatków nie zostały ustalone.

Podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu należy podejmować odpowiednie środki zapobiegające zajściu w ciążę. Mężczyźni również powinni stosować środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu, ponieważ chromosomy w plemnikach człowieka mogą być uszkodzone z powodu potencjału mutagennego karboplatyny. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się konsultację dotyczącą zamrażania nasienia. Kobiety w ciąży powinny unikać kontaktu z karboplatyną.

Premedykacja lekami przeciwwymiotnymi może pomóc w zmniejszeniu częstości i nasilenia nudności i wymiotów wywołanych przez karboplatynę.

Podczas leczenia bardzo wysokimi dawkami karboplatyny odnotowano przypadki uszkodzeń hepatotoksycznych, związanych z uszkodzeniami nefrotoksycznymi.

Podczas przygotowywania i podawania karboplatyny nie wolno stosować narzędzi zawierających glin (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Karboplatyna może szkodzić płodowi, jeśli stosowana jest w okresie ciąży. Karboplatyna wykazała działanie embriotoksyczne i teratogenne w badaniach na szczurach, które otrzymywały lek podczas organogenezy. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży.

Karboplatyny nie należy stosować kobietom w ciąży. Jeśli konieczne jest jej zastosowanie w okresie ciąży, należy poinformować pacjentkę o ryzyku dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy karboplatyna lub jej metabolity zawierające platynę przenikają do mleka matki. Jednak ze względu na możliwość poważnych działań niepożądanych u noworodków kobieta powinna przerwać karmienie piersią podczas leczenia karboplatyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na płodność

Karboplatyna jest genotoksyczna, dlatego pacjenci w wieku rozrodczym (kobiety i mężczyźni) oraz ich partnerzy powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w czasie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu. Mężczyznom przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną zaleca się kriokonserwację nasienia ze względu na możliwość wystąpienia nieodwracalnego bezpłodzia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń

Karboplatyna może powodować nudności, wymioty, zaburzenia widzenia i ototoksyczność, dlatego w okresie leczenia nie zaleca się prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. W zależności od indywidualnej wrażliwości karboplatyna może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Karboplatyna przeznaczona jest wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego po rozcieńczeniu.

Dorosłym pacjentom, którzy wcześniej nie byli leczeni, przy prawidłowej czynności nerek, wstrzykuje się karboplatynę w dawce 400 mg/m² powierzchni ciała w formie krótkich wlewu dożylnych (trwających 15–60 minut).

Dawkę można również obliczyć za pomocą wzoru Calverta, na podstawie szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) pacjenta i pożądanego stężenia pod krzywą stężenie-czas (AUC). Należy zwrócić uwagę, że dawki obliczone według wzoru Calverta wyrażane są w miligramach, a nie w mg/m².

Dawka (mg) = pożądana AUC (mg/ml × min) × [eGFR (ml/min) + 25]

Żądana AUC	Chemioterapia	Status pacjentów
5–7 mg/ml × h	Monoterapia karboplatyną	Wcześniej nie leczono
4–6 mg/ml × h	Monoterapia karboplatyną	Wcześniej leczono
4–6 mg/ml × h	Karboplatyna + cyklofosfamid	Wcześniej nie leczono

Nie stosować wzoru Calverta do obliczania dawek u pacjentów, którzy otrzymywali wcześniejszą długotrwałą terapię następującymi środkami:

mitomycyna C;
nitrozourea;
terapia kombinowana z doksorubicyną / cyklofosfamidem / cisplatyną;
terapia kombinowana z 5 lub więcej lekami;
radioterapia ≥ 4500 rad, skoncentrowana na obszarze o powierzchni 20×20 cm lub większej na więcej niż jednym obszarze.

Należy przerwać terapię karboplatyną, jeśli nowotwór nie reaguje na leczenie, choroba postępuje lub wystąpiły niedopuszczalne reakcje niepożądane.

Cykle terapii można powtarzać w odstępach nie krótszych niż 4 tygodnie przy następujących parametrach krwi: neutrofili nie mniej niż 2000/mm³ i płytek krwi nie mniej niż 100000/mm³.

Zaleca się zmniejszenie dawki początkowej o 20–25% u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza terapia mielosupresyjna lub niski status funkcjonalny (ECOG–Zubrod 2–4 lub wskaźnik Karnofsky poniżej 80%).

Wszystkie powyższe zalecenia dotyczące dawkowania dotyczą pierwszego cyklu leczenia; kolejne dawki należy modyfikować w zależności od wyników cotygodniowych badań krwi.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z klirensem kreatyniny < 60 ml/min zwiększa się ryzyko wystąpienia mielosupresji.

Optymalne stosowanie wstrzykiwań karboplatyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wymaga odpowiedniego dostosowania dawki oraz stałej obserwacji parametrów hematologicznych i funkcji nerek. Jeśli szybkość filtracji kłębuszkowej ≤ 20 ml/min, stosowanie karboplatyny należy całkowicie przerwać.

Terapia kombinowana

Stosowanie karboplatyny w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi w każdym przypadku wymaga dostosowania dawki i powinno być podejmowane zgodnie z ustalonym schematem i harmonogramem.

Populacja pediatryczna

Doświadczenie w stosowaniu karboplatyny u dzieci jest niewystarczające, dlatego nie ma zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy wiekowej.

Pacjenci starsi

Dawki karboplatyny w trakcie pierwszego i kolejnych cykli terapeutycznych należy dostosować w zależności od ogólnego stanu zdrowia pacjentów.

Rekonstytucja.

Przed podaniem lek należy rozcieńczyć 5% roztworem glukozy lub 0,9% roztworem chlorku sodu do stężenia 0,5 mg/ml.

Rozcieńczony roztwór jest stabilny przez 24 godziny podczas przechowywania w lodówce (4°C).
Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy podawać natychmiast.

Karboplatyny nie wolno podawać przez systemy infuzyjne zawierające części aluminiowe ani przez igły zawierające aluminium (może wytrącić się osad).

Roztwór należy pobierać z fiolki bezpośrednio przed zastosowaniem.

Dopuszczalne jest jednorazowe pobranie leku z fiolki.

Podczas manipulacji lekiem należy przestrzegać zasad pracy z cytotoksycznymi lekami.

Dzieci

Brak wystarczających informacji dotyczących stosowania leku w populacji pediatrycznej, dlatego nie należy go stosować dzieciom.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania. W wczesnym etapie badań karboplatynę podawano w dawkach do 1600 mg/m² w jednym cyklu. W tej dawce obserwowano poważne, zagrożone dla życia hematologiczne reakcje niepożądane, takie jak granulocytopenia, trombocytopenia, anemia. Najniższe wartości granulocytów, płytek krwi i hemoglobiny odnotowano w dniach 9–25 (średnio w dniach 12–17). Granulocyty ponownie osiągnęły poziom ≥ 500/µl po 8–14 dniach (średnio po 11 dniach), płytki krwi ponownie osiągnęły poziom ≥ 25000/µl po 3–8 dniach (średnio po 7 dniach).

Dodatkowo obserwowano następujące niemieloidalne reakcje niepożądane: zaburzenia funkcji nerek ze zmniejszeniem szybkości filtracji kłębuszkowej o 50%, neuropatie, ototoksyczność, utratę wzroku, hiperbilirubinemię, mucozyt, biegunkę, nudności i wymioty z bólem głowy, erytemę oraz ciężkie infekcje. Zaburzenia słuchu w większości przypadków były krótkotrwałe i odwracalne.

Leczenie przedawkowania

Nie istnieje specyficzny antydot na leczenie przedawkowania karboplatyny. Możliwe powikłania związane z przedawkowaniem mogą dotyczyć supresji szpiku kostnego oraz zaburzeń funkcji wątroby i nerek. W leczeniu hematologicznych reakcji niepożądanych skutecznymi środkami mogą być przeszczep szpiku kostnego i transfuzje (płytki krwi, krew).

Efekty uboczne

Częstotliwość występowania efektów ubocznych sklasyfikowano w następujący sposób:

bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować częstotliwości na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje

Często – powikłania infekcyjne*.

Częstotliwość nieznana – zapalenie płuc.

Dobroczynne nowotwory, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)

Rzadko – rozwój nawrotów nowotworu (w tym promielocytowego leukemia, które rozwijało się po 6 latach od monoterapii karboplatyną i poprzedniej radioterapii) obserwowano po zakończeniu monoterapii karboplatyną, jak również terapii kombinowanej (związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony).

Częstotliwość nieznana – wtórne nowotwory złośliwe związane z leczeniem.

Ze strony krwi i układu chłonnego

Bardzo często – trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, anemia.

Często – krwawienie*, powikłania infekcyjne u pacjentów z niskim ogólnym stanem zdrowia (< 1 % prowadzi do śmiertelnych skutków).

Częstotliwość nieznana – zaburzenia hematopoezy, gorączkowa neutropenia, zespół hemolityczno-mocznicowy.

Zapadanie szpiku kostnego może być cięższe i dłuższe u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.

Mielosupresja jest czynnikiem ograniczającym dawkę w leczeniu karboplatyną. Przy monoterapii karboplatyną w maksymalnych dawkach tolerowanych trombocytopenia (liczba płytek krwi < 50000/mm³) występuje u 25 % pacjentów. Neutropenia (liczba granulocytów < 1000/mm³) występuje u 18 % pacjentów. Leukopenia (liczba leukocytów < 2000/mm³) występuje u 14 % pacjentów. Najniższy poziom płytek krwi, granulocytów i leukocytów zwykle stwierdza się w 21. dniu od rozpoczęcia przyjmowania leku. Mielosupresja może nasilać się przy terapii kombinowanej karboplatyny z innymi lekami mielosupresyjnymi.

Mielotoksyczność jest cięższa u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali cisplatynę, u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, jak również u pacjentów z cięższym stanem somatycznym. Te efekty, choć zazwyczaj odwracalne, doprowadziły do powikłań infekcyjnych i hemoragicznych u odpowiednio 4 % i 5 % pacjentów otrzymujących wstrzyknięcia karboplatyny. Wskazane powikłania doprowadziły do śmiertelnych skutków u mniej niż 1 % pacjentów.

Anemia (poziom hemoglobiny < 8 g/dl) występuje u 15 % pacjentów z początkowymi wartościami w normie.

Anemia (poziom hemoglobiny < 8 g/dl), której nasilenie wzrasta w zależności od całkowitej dawki karboplatyny, występuje u 15 % pacjentów z początkowymi wartościami w normie.

Mielosupresja może być cięższa i dłuższa u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, którzy wcześniej poddawali się intensywnemu leczeniu, mają niski poziom sprawności oraz u osób w wieku powyżej 65 lat.

Przy maksymalnych tolerowanych dawkach karboplatyny stosowanej jako monoterapia trombocytopenia z najniższym poziomem płytek krwi mniejszym niż 50×10⁹/l rozwija się u około jednej trzeciej pacjentów. Najniższy poziom zwykle obserwuje się między 14. a 21. dniem, przy odbudowie w ciągu 35 dni od rozpoczęcia terapii.

W przypadku leukopenii liczba leukocytów spadała do około 20 % wartości normalnej, ale ich odbudowa z najniższego poziomu (14–28. dzień) może być wolniejsza i zwykle zachodzi w ciągu 42 dni od rozpoczęcia terapii.

Neutropenia z liczbą granulocytów mniejszą niż 1×10⁹/l może występować u jednej piątej pacjentów.

Wartości poziomu hemoglobiny poniżej 9,5 mg/100 ml obserwowano u 48 % osób z normalnymi wartościami początkowymi.

W przypadku monoterapii karboplatyną w zalecanej dawce mielosupresja jest zazwyczaj odwracalna i niekumulatywna.

Liczba płytek krwi u większości pacjentów odbudowuje się w ciągu 35 dni po podaniu leku.

Odbudowa liczby leukocytów zwykle zachodzi nieco wolniej niż płytek krwi – w ciągu 42 dni po podaniu leku.

Leczenie karboplatyną może być kontynuowane tylko wtedy, gdy liczba płytek krwi wynosi co najmniej 100000 w 1 mm³, a leukocytów – co najmniej 4000 w 1 mm³. Jeśli liczba komórek jest niższa niż te wartości, należy przerwać terapię do czasu odbudowy normalnych wartości (zazwyczaj po 5–6 tygodniach). W ciężkich przypadkach może być konieczna wspomagająca terapia transfuzyjna, przetaczanie krwi.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Bardzo rzadko: włóknienie płuc, objawiające się uciskiem w klatce piersiowej i dusznością. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli wykluczy się stan nadwrażliwości płucnej.

Ze strony układu odpornościowego

Często – reakcje nadwrażliwości (w tym wysypka skórna, pokrzywka, rumień, gorączka bez widocznych przyczyn lub swędzenie), reakcje anafilaktyczne, czasem ze śmiertelnymi skutkami, szczególnie w pierwszych minutach po podaniu leku (obrzęk naczynioruchowy, duszność, skurcz oskrzeli, pokrzywka, szok anafilaktyczny, obniżenie ciśnienia tętniczego, zawroty głowy, tachykardia).

Reakcje alergiczne na karboplatynę zarejestrowano u mniej niż 2 % pacjentów.

Leczenie objawowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania

Bardzo często – po leczeniu karboplatyną zarejestrowano obniżenie poziomu elektrolitów w osoczu krwi (magnezu, potasu, sodu, wapnia), jednak te objawy nie były na tyle poważne, aby spowodować objawy kliniczne lub objawy. W tym zakresie zgłaszano przypadki wczesnej hiponatremii.

Rzadko – anoreksja, hiponatremia.

Częstotliwość nieznana – odwodnienie, zespół lizy nowotworu.

Ze strony układu nerwowego

Często – neuropatia obwodowa, parestezje, obniżenie odruchów ścięgnistych, zaburzenia czuciowe, zaburzenia wrażliwości smakowej.

Częstotliwość występowania neuropatii obwodowej po leczeniu karboplatyną wynosi 4 %. U większości pacjentów neurotoksyczność ogranicza się do parestezji i obniżenia odruchów głębokich. U pacjentów w wieku 65 lat lub po wcześniejszym leczeniu cisplatyną zwiększa się częstotliwość i nasilenie efektów ubocznych. Parestezje, które występują przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną, spowodowane głównie wcześniejszą terapią cisplatyną, mogą utrzymywać się lub nasilać się w trakcie leczenia karboplatyną.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, które często mogą być wyjaśnione jednoczesnym stosowaniem leków przeciwwymiotnych.

U 1 % pacjentów obserwowano klinicznie istotne zaburzenia czucia (np. zaburzenia wzroku, zmiany w smaku).

Częstotliwość występowania efektów neurologicznych była wyższa u pacjentów, którzy otrzymywali karboplatynę w ramach terapii kombinowanej. Może to być związane z wpływem kumulatywnym.

Rzadko – objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (często związane z przyjmowaniem leków przeciwwymiotnych).

Częstotliwość nieznana – zaburzenia mózgowonaczyniowe*, odwracalny zespół leukoencefalopatii tylnej (PRES), możliwe halucynacje, niepokój i koszmary, encefalopatia.

Ze strony narządu wzroku

Często – zaburzenia funkcji wzroku. Pojedyncze przypadki utraty wzroku.

Przejściowe pogorszenie wzroku, w tym czasem przejściowa utrata wzroku, zarejestrowano podczas leczenia lekami zawierającymi związki platyny. Te zaburzenia zazwyczaj pojawiają się tylko przy terapii zwiększoną dawką u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Częstotliwość nieznana – zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządu słuchu

Bardzo często – obniżenie ostrości słuchu stwierdzono w zakresie wysokich częstotliwości (4000–8000 Hz) u 15 % pacjentów.

Często – ototoksyczność.

Tylko u 1 % pacjentów stwierdzono objawy kliniczne, które głównie objawiały się jako szumy w uszach.

U pacjentów z obniżoną ostrością słuchu w wyniku leczenia cisplatyną zaburzenia słuchu mogą utrzymywać się lub nasilać się. Klinicznie istotna utrata słuchu obserwowano u dzieci, które otrzymywały wyższe dawki karboplatyny niż zalecane, w połączeniu z innymi lekami powodującymi negatywny wpływ na słuch.

Ze strony serca

Często – zaburzenia sercowo-naczyniowe*.

Bardzo rzadko – zgłaszano pojedyncze przypadki chorób sercowo-naczyniowych (niewydolność serca, zatorowość), a także chorób mózgowonaczyniowych (udar mózgu) (związek przyczynowo-skutkowy z zastosowaniem karboplatyny nie został ustalony), arytmia. Zarejestrowano pojedyncze przypadki nadciśnienia.

Częstotliwość nieznana – niewydolność serca*, choroba niedokrwienna serca (np. zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie akcji serca, dławica piersiowa, niedokrwienie mięśnia sercowego), zespół Koynisa.

Ze strony naczyń

Częstotliwość nieznana – zatorowość*, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze.

Może wystąpić powikłania hemoragiczne.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często – włóknienie płuc z bólem uciskowym w klatce piersiowej i dusznością, choroby śródmiąższowe płuc, skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często – wymioty, nudności, ból brzucha.

Wymioty występują u 65 % pacjentów, u jednej trzeciej z nich przebiegają ciężko. Ponadto, u 15 % pacjentów występują nudności. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali cisplatynę, są bardziej skłonni do objawów zaburzeń funkcji ze strony przewodu pokarmowego. Te objawy zazwyczaj ustępują po zastosowaniu leków przeciwwymiotnych i znikają w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu karboplatyny. U jednej czwartej pacjentów nie występują ani nudności, ani wymioty. Tylko u 1 % pacjentów obserwowano wymioty, które nie poddawały się leczeniu farmakologicznemu. Ponadto, 17 % pacjentów zgłosiło bóle w obszarze przewodu pokarmowego.

Często – biegunka (8 %), zaparcia (6 %), mucoza, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i przełyku.

Częstotliwość nieznana – stomatyt, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Bardzo często – zgłaszano zmiany funkcji wątroby lekkiego lub średniego nasilenia u około jednej trzeciej pacjentów z normalnymi wartościami początkowymi, którzy otrzymywali leczenie z zastosowaniem karboplatyny. Fosfataza alkaliczna wzrasta częściej (u 24 % pacjentów) niż surowicza glutaminowa oksaloacetatotransaminaza (u 15 % pacjentów), aminotransferaza alaninowa w surowicy krwi lub bilirubina ogólna (u 5 % pacjentów). Większość odchyleń od normy spontanicznie normalizowała się w trakcie cyklu leczenia. U połowy pacjentów te zmiany były głównie łagodne i odwracalne.

W ograniczonej grupie pacjentów, którzy otrzymywali wysokie dawki karboplatyny do wstrzykiwań i po autogenicznej transplantacji szpiku kostnego, stwierdzono zaburzenia ze strony wskaźników funkcji wątroby.

Częstotliwość nieznana – ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (w tym ostry martwiczy zapalenie wątroby), które pojawiają się po przyjęciu wyższych dawek karboplatyny niż zalecane.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często – łysienie, choroby skóry.

Rzadko – odłuszczeniowy zapalenie skóry.

Częstotliwość nieznana – pokrzywka, wysypka, zaczerwienienie, swędzenie.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często – zaburzenia układu ruchu.

Częstotliwość nieznana – osłabienie, mialgie, artrologie.

Ze strony nerek i układu moczowego

Bardzo często – toksyczność nerek.

Toksykoz nerek zazwyczaj nie wymaga ograniczenia dawki dla pacjentów, którzy otrzymują karboplatynę, i nie wymaga środków zapobiegawczych, takich jak nawadnianie dużą objętością płynów lub wymuszonego moczowania. Jednak może wzrastać poziom mocznika we krwi i poziom kreatyniny w surowicy krwi.

Może występować niedostateczność funkcji nerek, określana jako zmniejszenie klirensu kreatyniny poniżej 60 ml/min. Prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenie nefrotoxyczności może wzrastać u pacjentów, którzy mieli zaburzenia funkcji nerek przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną. Nie wiadomo, czy można przezwyciężyć ten efekt uboczny odpowiednim programem nawadniania, ale w przypadku odchyleń wyników testów nerek (klirens kreatyniny 30–59 ml/min) należy zmniejszyć dawkę lub przerwać terapię karboplatyną. Karboplatyna jest przeciwwskazana pacjentom z klirens kreatyniny < 30 ml/min.

Często – zaburzenia układu moczowo-płciowego, hiperurykemia.

Podczas przyjmowania standardowych dawek leku nieprawidłowa funkcja nerek rozwijała się rzadko, pomimo że wstrzykiwano karboplatynę bez zastosowania nawadniania dużą objętością płynów i/lub wymuszonego moczowania. Zanotowano wzrost poziomu kreatyniny w surowicy krwi u 6 % pacjentów, wzrost azotu mocznikowego we krwi – u 14 %, a kwasu moczowego – u 5 % pacjentów. Te zaburzenia były zazwyczaj umiarkowane i odwracalne u około połowy pacjentów. Oznaczenie klirensu kreatyniny okazało się najbardziej dokładnym testem funkcji nerek u pacjentów, którzy otrzymywali wstrzykiwania karboplatyny. 27 % pacjentów, którzy mieli wartość podstawową 60 ml/min lub wyższą, miało zmniejszenie klirensu kreatyniny podczas terapii wstrzykiwaniami karboplatyny.

Hiperurykemia występuje u około 25 % pacjentów. Aby zmniejszyć stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi, można stosować allopurinol.

Rzadko – niewydolność funkcji nerek.

Ze strony układu rozrodczego

Częstotliwość nieznana – azoospermia i amenorrea.

Efekty uboczne ogólnego charakteru i reakcje w miejscu podania

Często – osłabienie.

Częstotliwość nieznana – gorączka i dreszcze bez widocznych objawów infekcji, ból głowy, niedowaga, w miejscu wstrzyknięcia mogą występować reakcje, a mianowicie: rumień, obrzęk, pokrzywka, martwica w wyniku ekstrawazacji.

Zmiany wskaźników laboratoryjnych

Bardzo często – obniżenie klirensu kreatyniny nerek, wzrost poziomu mocznika we krwi, wzrost poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, wzrost poziomu aspартaminotransferazy, zmiany w próbach wątrobowych, obniżenie poziomu sodu, potasu, wapnia i/lub magnezu we krwi.

Często – wzrost poziomu bilirubiny we krwi, wzrost poziomu kreatyniny we krwi, wzrost poziomu kwasu moczowego we krwi.

Inne reakcje uboczne

Wtórne ostry nowotwory złośliwe po cytotoksycznej terapii kombinowanej z karboplatyną. Ostra promielocytowa białaczka po 6 latach od monoterapii karboplatyną i poprzedniej radioterapii.

Łysienie, gorączka, zapalenie błony śluzowej, osłabienie, niedowaga, zaburzenia smaku, stan niepokoju, zmniejszenie masy ciała, tachykardia.

W pojedynczych przypadkach zarejestrowano zespół hemolityczno-mocznicowy.

Pojedyncze przypadki chorób sercowo-naczyniowych (niewydolność serca, zatorowość), pojedyncze przypadki udarów mózgu. Obserwowano przypadki podwyższenia ciśnienia tętniczego.

*Skutki śmiertelne < 1 %, śmiertelne skutki sercowo-naczyniowe < 1 %, w tym niewydolność serca, zatorowość i choroby mózgowonaczyniowe.

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, jak również pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Ze względu na to, że aluminium może reagować z karboplatyną, prowadząc do powstawania osadu lub utraty aktywności leku, nie zaleca się stosowania igieł i innego sprzętu do wstrzykiwań dożylnych zawierającego części z aluminium do przygotowania i podania roztworu karboplatyny.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie. Po 15 ml lub po 45 ml w fiolce, po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Venus Remedies Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Hill Top Industrial Estate, Jharmajri, EPIP Phase-I (Extn.), Bhatoli Kalan, Baddi, Distt. Solan, Himachal Pradesh 173205, India / Hill Top Industrial Estate, Jharmajri, EPIP Phase-I (Extn.), Bhatoli Kalan, Baddi, Distt. Solan, Himachal Pradesh 173205, India.