INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU JAJV® (DJAIV)

Skład:

substancje czynne: glucosamina, sodu chloridum;

1 ml roztworu do wstrzykiwań (ampułka A) zawiera 251,25 mg siarczanu glukozaminy sodu chloridu, co odpowiada 200 mg siarczanu glukozaminy oraz 51,25 mg sodu chloridu;

substancje pomocnicze:

ampułka A: lidocaini hydrochloridum, acidum hydrochloridum dilutum lub concentratum, aqua pro injectione;

ampułka B (rozpuszczalnik): diethanolaminum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

ampułka A – przezroczysty, bezbarwny lub jasny żółto-brązowy roztwór;

ampułka B (rozpuszczalnik) – przezroczysty, bezbarwny roztwór;

ampułka A+B (roztwór do wstrzykiwań) – przezroczysty, bezbarwny lub jasny żółto-brązowy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Glukozamina. Kod ATX M01AX05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna, siarczan glukozaminy, jest solą aminomonosacharydu glukozaminy, który w warunkach fizjologicznych występuje w organizmie człowieka i wykorzystywany jest razem z siarczanami do biosyntezy kwasu hialuronowego w płynie stawowym oraz glikozaminoglikanów substancji podstawowej chrząstki stawowej.

Mechanizm działania siarczanu glukozaminy polega zatem na stymulacji syntezy glikozaminoglikanów i, co za tym idzie, proteoglikanów stawowych. Ponadto glukozamina wykazuje działanie przeciwzapalne i hamuje procesy niszczenia chrząstki stawowej, głównie dzięki własnym właściwościom metabolicznym oraz zdolności hamowania aktywności interleukiny-1 (IL-1), co z jednej strony wpływa na objawy osteoarthrytu, a z drugiej – potencjalnie opóźnia uszkodzenia strukturalne stawów, o czym świadczą dane z długoterminowych badań klinicznych.

Wstępne badania in vitro i in vivo wykazały, że egzogenne podawanie siarczanu glukozaminy stymuluje biosyntezę proteoglikanów, która jest niedostateczna w przebiegu osteoarthrytu, sprzyja wiązaniu się jonów siarki podczas syntezy glikozaminoglikanów i poprawia odżywianie chrząstki stawowej.

Kolejne badania wykazały, że siarczan glukozaminy hamuje syntezę substancji niszczących tkanki, takich jak rodniki ponadtlenkowe, a także aktywność enzymów lizosomalnych oraz enzymów zdolnych do niszczenia tkanki chrząstki stawowej, takich jak kolagenazy i fosfolipazy A2. Siarczan glukozaminy wykazuje również umiarkowane działanie przeciwzapalne, obserwowane w modelach na zwierzętach in vivo, w tym w niektórych przypadkach eksperymentalnego osteoarthrytu, mimo braku hamowania cyklooksygenaz, w przeciwieństwie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Późniejsze badania wykazały, że większość wspomnianych powyżej efektów metabolicznych i przeciwzapalnych może być związana z hamowaniem transdukcji wewnątrzkomunikacyjnego sygnału stymulacji IL-1, jednego z cytokin zaangażowanych w patogenezę osteoarthrytu, z późniejszym hamowaniem transkrypcji genów indukowanych przez cytokiny. Siarczan glukozaminy, przy stężeniach w osoczu i w płynie stawowym opisanych u pacjentów z osteoarthrytem, może rzeczywiście hamować indukowaną przez IL-1 ekspresję genów szeregu enzymów prozapalnych w tkankach stawowych oraz enzymów prodegeneracyjnych w chrząstce, takich jak niektóre metaloproteazy, w tym agrekanazy. Potencjalny wpływ jonów siarki na wymienione właściwości farmakodynamiczne glukozaminy nie został ostatecznie wyjaśniony.

Wszystkie powyższe właściwości korzystnie wpływają na procesy zwyrodnieniowe w chrząstkach, leżące u podstawy patogenezy osteoarthrytu, jak również na obraz kliniczny choroby.

Badania krótkoterminowe i średniookresowe wykazały, że skuteczność siarczanu glukozaminy wobec objawów osteoarthrytu pojawia się już po 2–3 tygodniach od rozpoczęcia stosowania.

Z drugiej strony, skuteczność leczenia siarczanem glukozaminy wobec objawów, w porównaniu do zwykłych środków przeciwbólowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, jest optymalna po 6-miesięcznym ciągłym leczeniu lub po 3-miesięcznym cyklu leczenia z wyraźnym efektem trwania działania przez 2 miesiące po odstawieniu.

Wyniki badań klinicznych trwalego leczenia przez 3 lata wskazują na postępujące zwiększanie skuteczności, zarówno pod względem objawów, jak i spowolnienia uszkodzeń strukturalnych stawów potwierdzonych rentgenologicznie.

Siarczan glukozaminy wykazał dobrą tolerancję. Nie zaobserwowano istotnego wpływu siarczanu glukozaminy na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, autonomiczny ani ośrodkowy układ nerwowy.

Farmakokinetyka.

Badania prowadzone u ludzi i na zwierzętach wykazały, że po doustnym przyjęciu znakowanego 14C siarczanu glukozaminy radioaktywne znaczniki są szybko i niemal całkowicie wchłaniane na poziomie systemowym. U człowieka wchłania się około 90% znakowanej dawki leku. Bezwzględna biodostępność glukozaminy u szczurów po doustnym podaniu siarczanu glukozaminy wynosiła 26% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Bezwzględna biodostępność u człowieka nie jest znana, ale zgodnie z obliczeniami alometrycznymi odpowiada tej obserwowanej u szczurów, czyli wynosi od 20 do 30%.

U zdrowych ochotników po wielokrotnym doustnym podawaniu siarczanu glukozaminy w dawce 1500 mg na dobę maksymalne stężenie równowagowe w osoczu (Cmax,ss) wynosiło 1602 ± 425 ng/ml (8,9 µM). Stężenie to osiągane było po 1,5–4 godzinach (mediana – 3 godziny) po podaniu (tmax). W stanie równowagi wskaźnik AUC stężeń osoczowych w czasie wynosił 14564 ± 4138 ng·godz/ml. Takie parametry uzyskano przy stosowaniu leku na czczo, dlatego nie wiadomo, czy przyjmowanie pokarmu może istotnie wpływać na wchłanianie leku.

Po doustnym podaniu, po wchłonięciu glukozamina rozprowadza się głównie w przestrzeni pozanaczyniowej (w tym w płynie stawowym), a objętość rozprowadzenia jest około 37 razy większa niż całkowita ilość wody w organizmie człowieka. Nie stwierdzono wiązania się glukozaminy z białkami osocza.

Profil metabolizmu glukozaminy nie był badany, ponieważ ten lek, będący naturalną substancją występującą w organizmie człowieka, wykorzystywany jest do biosyntezy niektórych składników chrząstki stawowej.

Ustalono jedynie okres półtrwania eliminacji glukozaminy z osocza krwi człowieka na podstawie badań poziomów glukozaminy w osoczu mierzonych przez 48 godzin po doustnym przyjęciu leku. Obliczona wartość wynosiła około 15 godzin.

Po doustnym podaniu znakowanego 14C siarczanu glukozaminy wydalanie radioaktywnych znaczników z moczem u człowieka wynosiło 10 ± 9% podanej dawki, podczas gdy wydalanie z kałem wynosiło 11,3 ± 0,1%. Poziom wydalania niezmienionej glukozaminy z moczem u człowieka po doustnym podaniu był niski (około 1% podanej dawki). Wyniki te wskazują, że nerki nie odgrywają istotnej roli w wydalaniu glukozaminy i/lub jej metabolitów i/lub produktów rozpadu.

Po wielokrotnym podawaniu w dawkach 750–1500 mg raz dziennie farmakokinetyka glukozaminy była liniowa, natomiast przy dawce 3000 mg stężenia glukozaminy w osoczu były niższe niż oczekiwane przy zwiększeniu dawki. Farmakokinetyka glukozaminy w stanie równowagi nie zależała od czasu, nie wskazywała na kumulację ani spadek biodostępności leku w porównaniu z profilem farmakokinetycznym obserwowanym po dawce pojedynczej.

Farmakokinetyka glukozaminy u mężczyzn i kobiet jest analogiczna; nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych między zdrowymi ochotnikami a pacjentami z osteoarthrytem kolan. U ostatnich średnie stężenie w osoczu krwi po 3 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki 1500 mg przy wielokrotnym podawaniu raz dziennie wynosiło 7,2 µM i było podobne do stwierdzonego u zdrowych ochotników, podczas gdy średnie stężenie w płynie stawowym było niższe tylko o 25% i również mieściło się w zakresie 10 µM. Farmakokinetyki glukozaminy u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie badano, ponieważ biorąc pod uwagę profil bezpieczeństwa leku oraz niewielki udział nerek w eliminacji glukozaminy, nie przewidziano obniżania dawki dla tych grup pacjentów.

Stężenia równowagowe glukozaminy w osoczu krwi i w płynie stawowym po wielokrotnym podawaniu raz dziennie w dawce 1500 mg mieszczą się w zakresie 10 µM i odpowiadają zatem stężeniom, dla których w badaniach in vitro wykazano aktywność farmakologiczną, co potwierdza mechanizm działania i efekt kliniczny leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Umiarkowane złagodzenie objawów przy lekkim i umiarkowanym osteoarthrycie kolana.

Przeciwwskazania.

Indywidualna podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych, skłonność do krwawień.

Nie należy stosować leku Jajv® u pacjentów z alergią na mięczaki, ponieważ substancję czynną otrzymuje się z pancerzy mięczaków; tacy pacjenci mogą być bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozamin, co może prowadzić do nasilenia objawów choroby.

Skład leku zawiera substancję pomocniczą lidokainę, która ma następujące przeciwwskazania: szok kardiogenny; nasilona hipotensja tętnicza; ostra niewydolność serca; ciężkie formy przewlekłej niewydolności serca; obniżona funkcja lewej komory; choroby przewodnictwa serca; blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia; ciężka bradykardia; zaburzenia krzepnięcia krwi; zespół Wolffa–Parkinsona–White’a; zespół Adamsa–Stokesa; drgawki w wywiadzie spowodowane stosowaniem lidokainy; zespół osłabienia węzła zatokowego; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby; hipowolemia; miastenia; infekcje w miejscu wstrzyknięcia; nadwrażliwość na lidokainę oraz podwyższona wrażliwość na inne leki znieczulające typu amidowego (ponieważ istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia reakcji krzyżowych nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać mieszania zawartości ampułek leku z innymi lekami do wstrzykiwań.

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji leków. Jednakże, biorąc pod uwagę właściwości fizyko-chemiczne i farmakokinetyczne siarczanu glukozaminy, można założyć niski potencjał interakcji. Ponadto stwierdzono, że siarczan glukozaminy nie powoduje ani hamowania, ani zwiększenia aktywności głównych enzymów CYP450 człowieka.

Lek praktycznie nie konkurował o mechanizmy absorpcji, po absorpcji nie wiąże się z białkami osocza krwi, a jego metabolizm odbywa się poprzez włączenie jako substancji endogennej do proteoglikanów lub rozkład bez udziału enzymów układu cytochromu, wskutek czego mało prawdopodobna jest jego interakcja z innymi lekami.

Istnieją ograniczone dane dotyczące możliwej interakcji leków z glukozaminą, jednak zaobserwowano zwiększenie wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki) przy stosowaniu antagonistów doustnej witaminy K. Dlatego należy dokładnie monitorować pacjentów, którzy otrzymują antykoagulacyjną terapię doustnymi antagonistami witaminy K, podczas rozpoczęcia lub zakończenia terapii glukozaminą. Leczenie wspomagające glukozaminą może nasilić absorpcję i tym samym stężenie tetracyklin we krwi. Jednakże znaczenie kliniczne tej interakcji jest prawdopodobnie ograniczone.

Lek jest kompatybilny z NLPZ i glikokortykosteroidami.

Skład leku zawiera substancję pomocniczą lidokainę. Cyklosporyna, meperydyna, bupiwakaina, propranolol, chinidyna, dysopiryd, amitryptylina, nortryptylina, chloropromazyna, imipramina zwiększają stężenie lidokainy w osoczu krwi, zmniejszając jej metabolizm wątrobowy. Noradrenalina wykazuje działanie synergistyczne w interakcji z lidokainą.

Należy stosować z ostrożnością inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ponieważ zwiększają one ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej oraz przedłużają działanie znieczulające miejscowe.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (m.in. z chinidyną, prokainamidem, dysopirydem) wydłuża się odcinek QT, w bardzo pojedynczych przypadkach możliwy rozwój bloku AV lub migotania komór.

Osłabia się działanie kardiostymulacyjne glikozydów naparstnika.

Podczas jednoczesnego stosowania ze środkami uspokajającymi efekty uspokajające nasilają się.

Fenytoina nasila działanie kardiodepresyjne lidokainy.

Podczas jednoczesnego stosowania z prokainamidem możliwe są omamy, halucynacje.

Lidokaina może nasilać działanie leków powodujących blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ponieważ zmniejszają one przewodnictwo impulsów nerwowych. Etanol nasila działanie depresyjne lidokainy na ośrodek oddechowy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Wprowadzanie leku mogą przeprowadzać wyłącznie pracownicy służby zdrowia.

U pacjentów z znanym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego zaleca się monitorowanie poziomu lipidów we krwi, ponieważ u pacjentów przyjmujących glukozaminę w kilku przypadkach obserwowano hipercholesterolemię.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z nietolerancją glukozy. Na początku leczenia pacjentom z cukrzycą zaleca się kontrolę poziomu cukru we krwi.

Znane są przypadki nasilenia objawów astmy po rozpoczęciu przyjmowania glukozaminy (objawy nasilenia ustępowały po przerwaniu stosowania glukozaminy). Dlatego należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z astmą oskrzelową, ponieważ tacy pacjenci mogą być bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozaminę, co może prowadzić do nasilenia objawów choroby. Badania specjalistyczne u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie były przeprowadzane. Jednak stosowanie glukozaminy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek należy kontrolować.

Jedna dawka leku zawiera 40,3 mg sodu. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom, u których wskazana jest ścisła dieta bezsodowa.

Aby uniknąć przypadkowego wstrzyknięcia leku do wnętrza żyły, zaleca się wykonanie próby aspiracyjnej.

Bezpieczeństwo stosowania anestetyków z grupy lidokainy u pacjentów skłonnych do złośliwej hipertermii jest wątpliwe, dlatego należy unikać takiego stosowania.

Przed zastosowaniem lidokainy u pacjentów z chorobami serca (hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi oraz kontrolować EKG.

Aktywność kreatynofosfokinazy w surowicy krwi może wzrosnąć po wewnątrzmięśniowym wstrzyknięciu leku, co może prowadzić do błędów w rozpoznaniu ostrzego zawału mięśnia sercowego.

W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia się odcinka P-Q, poszerzenia QRS lub pojawienia się lub nasilenia arytmii należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością krążenia, nadciśnieniem tętniczym, arytmiami w wywiadzie, zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek o umiarkowanym nasileniu. Ze względu na zawartość lidokainy należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom w podeszłym wieku, chorym na padaczkę, przy zaburzeniach przewodnictwa serca, przy niewydolności oddechowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, dlatego stosowanie leku tej kategorii pacjentek jest przeciwwskazane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i korzystania z innych urządzeń mechanicznych. Podczas stosowania glukozaminy mogą pojawiać się zawroty głowy, senność, zmęczenie, ból głowy lub zaburzenia wzroku, dlatego należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania domięśniowego!

Lek nie przeznaczony do wstrzykiwania dożylnego.

Dorośli pacjenci i pacjenci w wieku podeszłym

Przed zastosowaniem wymieszać roztwór B (rozpuszczalnik 1 ml) z roztworem A (roztwór leku 2 ml) w jednej strzykawce.

Przygotowany roztwór do wstrzykiwań (roztwór A+B) podaje się domięśniowo w dawce 3 ml lub 6 ml 3 razy w tygodniu przez 4–6 tygodni.

Żółtawe zabarwienie roztworu w ampułce A nie wpływa na skuteczność i tolerancję leku.

Lek można łączyć z doustnymi formami glukozy.aminy.

Glukoza.amina nie jest wskazana w leczeniu ostrzego zespołu bólowego.

Utrata objawów (szczególnie zmniejszenie uczucia bólu) możliwa jest dopiero po kilku tygodniach leczenia, a w niektórych przypadkach – nawet po dłuższym czasie.

Jeśli po 2–3 miesiącach stosowania nie stwierdza się żadnej poprawy objawów, należy przeanalizować ponownie leczenie.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki glukozy.aminy z udziałem pacjentów w wieku podeszłym.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby

Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki glukozy.aminy w tej populacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Nie stosować u dzieci i młodzieży, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność glukozy.aminy u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania (przypadkowych ani celowych). W przypadku przedawkowania należy przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, przeprowadzić leczenie objawowe skierowane na przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej.

Do składu leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Pierwsze objawy przedawkowania chlorku lidokainy ze strony układu nerwowego środkowego mogą obejmować: mrowienie języka i warg, stan pobudzenia, euforię, niepokój, szum w uszach, zawroty głowy, nieostre widzenie, niestagmus, drżenie, depresję, senność, utratę przytomności aż do śpiączki, napady drgawkowe toniczno-kloniczne. Jak wynika z publikacji, objawy przedawkowania związane z chlorkiem lidokainy ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego mogą obejmować obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps, blokadę AV oraz zahamowanie czynności oddechowej. Należy kontrolować funkcje sercowo-naczyniowe i oddechowe pacjenta. Zmiany tych parametrów mogą wskazywać na przedawkowanie leku, dlatego pacjentowi należy natychmiast zapewnić dostęp tlenu. Wszystkie powikłania wymagają leczenia objawowego.

Działania niepożądane.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (> 1/10), często (od > 1/100 do < 1/10), rzadko (od > 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od > 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych informacji).

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne (nadwrażliwość).

Ze strony przemiany materii i odżywiania: częstość nieznana – negatywny wpływ na monitorowanie poziomu cukru we krwi, hiperglikemia u pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy.

Ze strony psychiki: częstość nieznana – bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, senność; częstość nieznana – zawroty głowy.

Ze strony narządu wzroku: częstość nieznana – zaburzenia wzroku.

Ze strony serca: częstość nieznana – arytmia serca, np. tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego: rzadko – zaczerwienienie.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, ból brzucha, zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcia, wzdęcia, uczucie ciężkości i ból w żołądku, dyspepsja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – rumień, wysypka, świąd; częstość nieznana – wypadanie włosów, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: częstość nieznana – astma, zaostrzenie astmy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: częstość nieznana – żółtaczka.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: często – zmęczenie; częstość nieznana – obrzęk, obrzęk obwodowy, reakcja w miejscu podania.

Badania: częstość nieznana – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, podwyższenie ciśnienia tętniczego, wahania wskaźnika MNP.

Donoszono o pojedynczych przypadkach hipercholesterolemii, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Lek zawiera lidokainę. W wyjątkowych przypadkach możliwe są następujące działania niepożądane charakterystyczne dla tego składnika.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności; bardzo rzadko – wymioty.

Ze strony układu nerwowego: mrowienie języka i warg, światłowstręt, podwójne widzenie, ból głowy, dezorientacja, mimowolne skurcze mięśni, przy stosowaniu w wysokich dawkach – szum w uszach, stan pobudzenia, niepokój, parestezje, drgawki, utrata przytomności, śpiączka, nadwrażliwość na dźwięki.

Ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek, przy stosowaniu w wysokich dawkach – kierunkowe drżenie gałek ocznych.

Ze strony psychiki: częstość nieznana – zaburzenia snu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, blok przewodzenia serca; częstość nieznana – podwyższenie ciśnienia tętniczego, przy stosowaniu w wysokich dawkach – arytmia, bradykardia, spowolnienie przewodzenia serca, zatrzymanie akcji serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, kolaps, tachykardia, ból w okolicy serca.

Ze strony układu odpornościowego: zahamowanie układu odpornościowego, reakcje alergiczne, w tym obrzęk, reakcje skórne, świąd; bardzo rzadko – pokrzywka, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), uogólniony egzfoliatywny zapalenie skóry.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: zahamowanie oddychania lub zatrzymanie oddechu, duszność.

Inne: uczucie gorąca, zimna lub mrowienia kończyn, złośliwa hipertermia, przy stosowaniu w wysokich dawkach – katar.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: mrowienie skóry w miejscu wstrzyknięcia, ropień, uczucie lekkiego pieczenia (znikające w ciągu 1 minuty po rozwoju działania znieczyszającego), zapalenie żyły z zakrzepem.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułkach, po 5 ampułek (ampułka A) w blisterze w zestawie z rozpuszczalnikiem po 1 ml w ampułkach, po 5 ampułek (ampułka B) w blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF «MIKROCHIM»

(odpowiedzialny za wydanie serii, bez kontroli/testowania serii)

AT «Halychfarm»

(odpowiedzialny za produkcję oraz kontrolę/testowanie serii, bez wydania serii)

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budindustríji, 5

Ukraina, 79024, miasto Lwów, ul. Opryškíwska, 6/8

INSTRUKCJA

do stosowania leku w medycynie

Jajv®

(DJAIV)

Skład:

substancje czynne: glucosamina, sód chlorku;

1 ml roztworu do wstrzykiwań (ampułka A) zawiera 251,25 mg siarczanu glukozaminy i chlorku sodu, co odpowiada 200 mg siarczanu glukozaminy oraz 51,25 mg chlorku sodu;

substancje pomocnicze:

ampułka A: chlorek lidokainy, kwas solny rozcieńczony lub stężony, woda do wstrzykiwań;

ampułka B (rozpuszczalnik): diethanolamina, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

ampułka A – przezroczysty, bezbarwny lub jasny żółto-brązowy roztwór;

ampułka B (rozpuszczalnik) – przezroczysty, bezbarwny roztwór;

ampułka A+B (roztwór do wstrzykiwań) – przezroczysty, bezbarwny lub jasny żółto-brązowy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Inne leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Glukozamina. Kod ATX M01AX05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna, siarczan glukozaminy, jest solą aminomonosacharydu glukozaminy, który w warunkach fizjologicznych występuje w organizmie człowieka i wykorzystywany jest razem z siarczanami do biosyntezy kwasu hialuronowego płynu maziowego oraz glikozaminoglikanów substancji podstawowej chrząstki stawowej.

Mechanizm działania siarczanu glukozaminy polega zatem na stymulacji syntezy glikozaminoglikanów i, odpowiednio, proteoglikanów stawowych. Ponadto glukozamina wykazuje działanie przeciwzapalne oraz hamuje procesy niszczenia chrząstki stawowej, głównie dzięki swoim własnym właściwościom metabolicznym i zdolności do hamowania aktywności interleukiny 1 (IL-1), co z jednej strony wpływa na objawy osteoarthrytu, a z drugiej – potencjalnie opóźnia uszkodzenia strukturalne stawów, o czym świadczą dane z długoterminowych badań klinicznych.

Według wstępnych badań in vitro i in vivo egzogenne podanie siarczanu glukozaminy stymuluje biosyntezę proteoglikanów, która jest niedostateczna przy osteoarthrycie, sprzyja wiązaniu jonów siarki podczas syntezy glikozaminoglikanów i poprawia trofikę chrząstki stawowej.

Kolejne badania wykazały, że siarczan glukozaminy hamuje syntezę substancji niszczących tkanki, takich jak rodniki ponadtlenkowe, a także aktywność enzymów lizosomalnych oraz enzymów zdolnych do niszczenia tkanki chrząstki stawowej, takich jak kolagenazy i fosfolipazy A2. Siarczan glukozaminy wykazuje również umiarkowany efekt przeciwzapalny obserwowany w modelach zwierzęcych in vivo, w tym w niektórych przypadkach eksperymentalnego osteoarthrytu, nawet bez hamowania cyklooksygenaz, w przeciwieństwie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Późniejsze badania wykazały, że większość wymienionych powyżej efektów metabolicznych i przeciwzapalnych może być związana z hamowaniem transdukcji wewnątrzkomunikacyjnego sygnału stymulacji IL-1, jednego z cytokin zaangażowanych w patogenezę osteoarthrytu, z dalszym hamowaniem transkrypcji genów indukowanej cytokinami. Siarczan glukozaminy, przy stężeniach we krwi i w płynie maziowym opisanych u pacjentów z osteoarthrytem, może rzeczywiście hamować indukowaną przez IL-1 ekspresję genów szeregu prozapalnych enzymów w tkankach stawowych, a także enzymów prodegeneracyjnych w chrząstce, takich jak niektóre metaloproteazy, w tym agrekanazy. Potencjalny wpływ jonów siarki na wymienione właściwości farmakodynamiczne glukozaminy nie został ostatecznie wyjaśniony.

Wszystkie powyższe właściwości korzystnie wpływają na procesy zwyrodnieniowe w chrząstkach, które stanowią podstawę patogenezy osteoarthrytu, a także na obraz kliniczny choroby.

Badania krótkoterminowe i średniej długości wykazały, że skuteczność siarczanu glukozaminy wobec objawów osteoarthrytu pojawia się już po 2–3 tygodniach od rozpoczęcia stosowania.

Wyniki badań klinicznych trwającej 3 lata ciągłej terapii codziennie potwierdzają postępujące zwiększanie skuteczności, zarówno pod względem objawów, jak i spowolnienia strukturalnego uszkodzenia stawów, co potwierdza rentgenografia.

Siarczan glukozaminy wykazał dobrą tolerancję. Nie stwierdzono istotnego wpływu siarczanu glukozaminy na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, autonomiczny ani ośrodkowy układ nerwowy.

Farmakokinetyka.

Badania przeprowadzone u ludzi i zwierząt wykazały, że po doustnym przyjęciu 14C-glukozaminy radioaktywne znaczniki są szybko i niemal całkowicie wchłaniane na poziomie systemowym. U człowieka wchłania się około 90% radioaktywnie znakowanej dawki leku. Absolutna biodostępność glukozaminy u szczurów po doustnym podaniu siarczanu glukozaminy wynosiła 26% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Absolutna biodostępność u człowieka nie jest znana, ale zgodnie z obliczeniami alometrycznymi odpowiada tej obserwowanej u szczurów, czyli wynosi od 20 do 30%.

U zdrowych ochotników po wielokrotnym przyjmowaniu doustnie siarczanu glukozaminy w dawce 1500 mg na dobę maksymalna stężenie równowagowe w osoczu (Cmax,ss) wynosiło 1602 ± 425 ng/ml (8,9 µM). Stężenie to osiągane było po 1,5–4 godzinach (mediana – 3 godziny) po podaniu (tmax). W stanie równowagi wskaźnik AUC stężeń osocza w czasie wynosił 14564 ± 4138 ng·godz/ml. Takie parametry uzyskano przy stosowaniu leku na czczo, dlatego nie wiadomo, czy przyjmowanie pokarmu może istotnie wpływać na wchłanianie leku.

Po doustnym podaniu, po absorpcji glukozamina rozprowadza się głównie w przestrzeni pozanaczyniowej (w tym w płynie maziowym), objętość rozprowadzenia jest około 37 razy większa niż całkowita ilość wody w ciele człowieka. Nie stwierdzono wiązania glukozaminy z białkami.

Profil metaboliczny glukozaminy nie był badany, ponieważ ten lek, będący naturalną substancją występującą w organizmie człowieka, wykorzystywany jest do biosyntezy niektórych składników chrząstki stawowej.

Po doustnym podaniu 14C-glukozaminy wydalanie radioaktywnych znaczników z moczem u człowieka wynosiło 10 ± 9% od podanej dawki, natomiast wydalanie z kałem wynosiło 11,3 ± 0,1%. Poziom wydalania niezmienionej glukozaminy z moczem u człowieka po doustnym podaniu był średnio niski (około 1% od podanej dawki). Wyniki te wskazują, że nerki nie odgrywają istotnej roli w wydalaniu glukozaminy i/lub jej metabolitów i/lub produktów rozpadu.

Po wielokrotnym stosowaniu w dawkach 750–1500 mg raz na dobę farmakokinetyka glukozaminy była liniowa, natomiast przy dawce 3000 mg stężenia glukozaminy w osoczu krwi były niższe niż oczekiwane przy zwiększonej dawce. Farmakokinetyka glukozaminy w stanie równowagi nie zależała od czasu, nie wskazując na kumulację ani zmniejszenie biodostępności leku w porównaniu z profilem farmakokinetycznym obserwowanym po pojedynczym podaniu.

Farmakokinetyka glukozaminy u mężczyzn i kobiet jest analogiczna, nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych u zdrowych ochotników i u pacjentów z osteoarthrytem stawu kolanowego. U ostatnich średnie stężenie w osoczu krwi po 3 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki 1500 mg po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę wynosiło 7,2 µM i było podobne do stwierdzonego u zdrowych ochotników, natomiast średnie stężenie w płynie maziowym było niższe tylko o 25% i tym samym również znajdowało się w zakresie 10 µM. Farmakokinetyki glukozaminy u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie badano, ponieważ biorąc pod uwagę profil bezpieczeństwa leku oraz niewielki udział nerek w eliminacji glukozaminy, nie przewidziano zmniejszania dawki dla tych grup pacjentów.

Stężenia równowagowe glukozaminy w osoczu krwi i w płynie maziowym po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę w dawce 1500 mg mieszczą się w zakresie 10 µM i tym samym odpowiadają stężeniom, dla których w badaniach w modelach eksperymentalnych in vitro wykazano aktywność farmakologiczną, co potwierdza mechanizm działania i efekt kliniczny leku.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Umiarkowanie i łagodne objawy osteoarthryty kolana.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość indywidualna na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych, skłonność do krwawień.

Nie należy stosować leku Jajv® u pacjentów z alergią na mięczaki, ponieważ substancja czynna jest uzyskiwana z ich pancerzy; pacjenci tacy mogą być bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozaminę, co może nasilić objawy choroby.

Skład leku zawiera substancję pomocniczą lidokainę, która ma następujące przeciwwskazania: szok kardiogenny; wyrażona hipotensja tętnicza; ostra niewydolność serca; ciężkie postacie przewlekłej niewydolności serca; obniżona funkcja lewej komory; choroby przewodnictwa serca; blokada przedsionkowo-komorowa II–III stopnia; ciężka bradykardia; zaburzenia krzepnięcia krwi; zespół Wolffa–Parkinsona–White’a; zespół Adamsa–Stokesa; drgawki w wywiadzie spowodowane stosowaniem lidokainy; zespół słabości węzła zatokowego; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby; hipowolemia; miastenia; infekcje w miejscu wstrzyknięcia; nadwrażliwość na lidokainę oraz podwyższona wrażliwość na inne leki z grupy anestetyków amidowych (z powodu zwiększonego ryzyku wystąpienia reakcji krzyżowej nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać mieszania zawartości ampułek leku z innymi lekami do wstrzykiwań.

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji lekowych. Jednakże, biorąc pod uwagę właściwości fizyko-chemiczne i farmakokinetyczne siarczanu glukozaminy, można założyć niski potencjał interakcji. Ponadto ustalono, że siarczan glukozaminy nie powoduje ani hamowania, ani zwiększenia aktywności głównych enzymów CYP450 człowieka.

W praktyce lek nie konkurował o mechanizmy wchłaniania, po wchłonieniu nie wiąże się z białkami osocza krwi, a jego metabolizm zachodzi poprzez włączenie jako substancji endogennej do proteoglikanów lub rozkład bez udziału enzymów układu cytochromu, wskutek czego mało prawdopodobna jest jego interakcja z innymi lekami.

Istnieją ograniczone dane dotyczące możliwej interakcji leków z glukozaminą, jednak zaobserwowano zwiększenie wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki) przy stosowaniu antagonistów doustnej witaminy K. Dlatego pacjentów przyjmujących doustne antagoniści witaminy K należy dokładnie monitorować w czasie rozpoczęcia lub zakończenia terapii glukozaminą. Leczenie wspomagające glukozaminą może nasilić wchłanianie i, tym samym, stężenie tetrazyklin we krwi. Jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest prawdopodobnie ograniczone.

Lek jest kompatybilny z NLPZ i glikokortykosteroidami.

Skład leku zawiera substancję pomocniczą lidokainę. Cymetydyna, meperydyna, bupiwakaina, propranolol, chinidyna, dysopyrymidyna, amitryptylina, nortryptylina, chloropromazyna i imipramina zwiększają stężenie lidokainy we krwi, zmniejszając jej wątrobowy metabolizm. Noradrenalina wykazuje działanie synergiczne w interakcji z lidokainą.

Należy stosować z ostrożnością inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ponieważ zwiększają one ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej oraz przedłużają działanie miejscowo-znieczulające ostatniego.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (w tym z chinidyną, prokainamidem, dysopyrymidyną) przedłuża się interwał QT, w bardzo pojedynczych przypadkach możliwe jest wystąpienie blokady AV lub migotania komór.

Osłabia się działanie kardiostymulujące stosowania glikozydów nasercowych.

Podczas jednoczesnego stosowania ze środkami uspokajającymi efekty uspokajające nasilają się.

Fenytoina nasila działanie kardiodepresyjne lidokainy.

Podczas jednoczesnego stosowania z prokainamidem możliwe są omamy, halucynacje.

Lidokaina może nasilać działanie leków powodujących blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ponieważ te ostatnie zmniejszają przewodnictwo impulsów nerwowych. Etanol nasila działanie depresyjne lidokainy na oddychanie.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Wprowadzanie leku mogą przeprowadzać wyłącznie osoby uprawnione do wykonywania zawodu medycznego.

U pacjentów z znanym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego zaleca się monitorowanie poziomu lipidów we krwi, ponieważ u pacjentów przyjmujących glukozamin zaobserwowano kilka przypadków hipercholesterolemii.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z nietolerancją glukozy. Na początku leczenia pacjentom z cukrzycą zaleca się kontrolować poziom cukru we krwi.

Znane są przypadki nasilenia objawów astmy po rozpoczęciu przyjmowania glukozaminy (objawy nasilenia ustępowały po zaprzestaniu stosowania glukozaminy). Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z astmą oskrzelową, ponieważ tacy pacjenci mogą być bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozaminę, co może prowadzić do nasilenia objawów choroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Jednak stosowanie glukozaminy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek należy kontrolować.

Jedna dawka leku zawiera 40,3 mg sodu. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom, u których wskazane jest ścisłe ograniczenie spożycia soli.

Aby uniknąć przypadkowego wstrzyknięcia leku do naczynia krwionośnego, zaleca się przeprowadzenie próby aspiracyjnej.

Bezpieczeństwo stosowania anestetyków z grupy lidokainy u pacjentów skłonnych do złośliwej hipertermii jest wątpliwe, dlatego należy unikać takiego zastosowania.

Przed zastosowaniem lidokainy u pacjentów z chorobami serca (hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi oraz kontrolować EKG.

Aktywność kreatynofosfokinazy w surowicy krwi może wzrosnąć po wstrzyknięciu domięśniowym leku, co może prowadzić do błędu w rozpoznaniu ostrym zawałem mięśnia sercowego.

W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia odcinka P-Q, poszerzenia QRS lub pojawienia się arytmii lub nasilenia istniejącej arytmii należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością krążenia, nadciśnieniem tętniczym, arytmiami w wywiadzie, zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek o umiarkowanym nasileniu. Z uwagi na zawartość lidokainy należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom w podeszłym wieku, chorym na padaczkę, przy zaburzeniach przewodnictwa serca, przy niewydolności oddechowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, dlatego stosowanie leku u tej kategorii pacjentek jest przeciwwskazane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych urządzeń.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i korzystania z innych urządzeń. Podczas stosowania glukozaminy mogą występować zawroty głowy, senność, zmęczenie, ból głowy lub zaburzenia wzroku, dlatego należy unikać prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania wewnątrzmięśniowego!

Lek nie przeznaczony do wstrzykiwania dożylnego.

Pacjenci dorośli i pacjenci w wieku podeszłym

Przed zastosowaniem zmieszać roztwór B (rozpuszczalnik 1 ml) z roztworem A (roztwór leku 2 ml) w jednej strzykawce.

Przygotowany roztwór do wstrzykiwań (roztwór A+B) podaje się w sposób wewnątrzmięśniowy, po 3 ml lub 6 ml, 3 razy w tygodniu przez 4–6 tygodni.

Obecność zabarwienia żółtawego roztworu w ampułce A nie wpływa na skuteczność i tolerancję leku.

Lek można łączyć z doustnymi formami glukozy.aminu.

Glukozaamina nie jest wskazana w leczeniu ostrego zespołu bólowego.

Utrata objawów (szczególnie zmniejszenie bólu) możliwa jest dopiero po kilku tygodniach leczenia, a w niektórych przypadkach – nawet po dłuższym czasie.

Jeśli po 2–3 miesiącach stosowania nie nastąpi żadna poprawa objawów, należy przeanalizować ponownie leczenie.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono badań kinetyki glukozy.aminu z udziałem pacjentów w wieku podeszłym.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby

Nie przeprowadzono badań kinetyki glukozy.aminu w tej populacji (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Nie stosować u dzieci i młodzieży, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność glukozy.aminu u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania (przypadkowych ani celowych). W przypadku przedawkowania należy przerwać przyjmowanie leku i, w razie potrzeby, przeprowadzić leczenie objawowe skierowane na przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej.

Do składu leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Pierwsze objawy przedawkowania chlorku lidokainy ze strony ośrodkowego układu nerwowego mogą obejmować mrowienie języka i warg, stan pobudzenia, euforię, niepokój, szum w uszach, zawroty głowy, nieostre widzenie, niestagmus, drżenie, depresję, senność, utratę przytomności aż do wejścia w śpiączkę, napady drgawkowe toniczno-kloniczne. Zgodnie z danymi publikowanymi, objawy przedawkowania związane z chlorkiem lidokainy ze strony układu sercowo-naczyniowego i funkcji oddechowej mogą obejmować obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps, blokadę AV oraz hamowanie oddychania. Należy kontrolować funkcje sercowo-naczyniowe i oddechowe pacjenta. Zmiany tych parametrów mogą wskazywać na przedawkowanie leku, dlatego pacjentowi należy natychmiast zapewnić dostęp tlenu. Wszystkie powikłania wymagają leczenia objawowego.

Niepożądane działania.

Kryteria oceny częstości występowania niepożądanych działań leku: bardzo często (> 1/10), często (od > 1/100 do < 1/10), rzadko (od > 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od > 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne (nadwrażliwość).

Ze strony przemiany materii i odżywiania: częstość nieznana – negatywny wpływ na monitorowanie poziomu cukru we krwi, hiperglikemia u pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy.

Ze strony psychiki: częstość nieznana – bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – bóle głowy (cefalea), senność; częstość nieznana – zawroty głowy.

Ze strony narządu wzroku: częstość nieznana – zaburzenia wzroku.

Ze strony serca: częstość nieznana – arytmia serca, np. tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego: rzadko – zaczerwienienie.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, ból brzucha, zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcia, wzdęcia, uczucie ciężkości i ból w żołądku, dyspepsja.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – rumień, wysypka, świąd; częstość nieznana – wypadanie włosów, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersza: częstość nieznana – astma, zaostrzenie astmy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: częstość nieznana – żółtaczka.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: często – zmęczenie; częstość nieznana – obrzęk, obrzęk obwodowy, reakcja w miejscu podania.

Badania: częstość nieznana – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, podwyższenie ciśnienia tętniczego, wahania wskaźnika MNO.

Zgłaszano pojedyncze przypadki hipercholesterolemii, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Lek zawiera lidokainę. W wyjątkowych przypadkach możliwe są poniższe niepożądane działania charakterystyczne dla tego składnika.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności; bardzo rzadko – wymioty.

Ze strony układu nerwowego: mrowienie języka i warg, fotofobia, podwójne widzenie, ból głowy, dezorientacja, mimowolne skurcze mięśni, przy stosowaniu w wysokich dawkach – szumy w uszach, stan pobudzenia, niepokój, parestezje, drgawki, utrata przytomności, śpiączka, nadwrażliwość na dźwięki.

Ze strony narządu wzroku: zaburzenia wzroku, zapalenie spojówek, przy stosowaniu w wysokich dawkach – kierunkowe drżenie gałek ocznych (nystagmus).

Ze strony psychiki: częstość nieznana – zaburzenia snu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, blok przedsionkowo-komorowy serca; częstość nieznana – podwyższenie ciśnienia tętniczego, przy stosowaniu w wysokich dawkach – arytmia, bradykardia, spowolnienie przewodnictwa serca, zatrzymanie akcji serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, kolaps, tachykardia, ból w okolicy serca.

Ze strony układu odpornościowego: osłabienie układu odpornościowego, reakcje alergiczne, w tym obrzęk, reakcje skórne, świąd; bardzo rzadko – pokrzywka, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), uogólniony zapalny odwarstwiający się zapalenie skóry.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersza: osłabienie oddychania lub zatrzymanie oddechu, duszność.

Inne: uczucie gorąca, zimna lub mrowienia kończyn, złośliwa hipertermia, przy stosowaniu w wysokich dawkach – katar.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: uczucie mrowienia skóry w miejscu wstrzyknięcia, ropień, uczucie lekkiego pieczenia (znikające w ciągu 1 minuty w miarę rozwoju efektu znieczulającego), zatorowość żylna.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułkach, po 5 ampułek (ampułka A) w blisterze w zestawie z rozpuszczalnikiem po 1 ml w ampułkach, po 5 ampułek (ampułka B) w blisterze w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM” (jednostka produkcyjna (wszystkie etapy procesu produkcyjnego))

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 93400, obwód ługański, miasto Siewierodonieck, ul. Przemysłowa, budynek 24-w