Izoniazyd-Darnytsia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU IZONIAZYD-DARNYTSIA (Isoniazid-Darnitsia)

Skład:

substancja czynna: isoniazid;

1 ml roztworu zawiera izoniazydu 100 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub lekko zabarwiona ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne przeciwbóbrzykowe. Kod ATC J04A C01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Izoniazyd hamuje DNA-zależną polimerazę RNA oraz inhibuje syntezę kwasów mikolowych ściany komórkowej prątków gruźlicy. Lek posiada wysoką aktywność bakteriostatyczną wobec prątków gruźlicy, hamując ich wzrost w stężeniu 0,03 μg/ml. Szczególnie aktywny wobec mikroorganizmów szybko się rozmnażających. Słabo wpływa na patogeny innych chorób zakaźnych.

Farmakokinetyka.

Po podaniu parenteralnym szybko przenika do tkanek organizmu i płynów biologicznych. Przechodzi przez barierę krew–mózg, szczególnie podczas zapalenia opon mózgowych. Przenika do kości. Metabolizowany w wątrobie z szybkością zależną od cech genetycznych osoby – większą lub mniejszą. Wydalany przez nerki. Okres półwydalenia u osób z większą szybkością metabolizmu izonizydu wynosi 0,5–1,5 godziny, u osób z mniejszą – 4–6 godzin. Wydalany głównie z żółcią, 30 % dawki wydalone jest z moczem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wszystkich postaci i lokalizacji aktywnego gruźlicy u dorosłych i dzieci (jako lek pierwszego rzutu).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na izoniyazyd lub substancje pomocnicze leku.

Epilepsja i inne choroby towarzyszące skłonnością do napadów drgawkowych, ciężki stan psychozowy, polio (również w wywiadzie), toksyczny zapalenie wątroby w wywiadzie spowodowane stosowaniem pochodnych hydrazynu kwasu izonikotynowego (ftiwazyd), wyraźny stwardnienie zaterosklerotyczne, ostra niewydolność wątroby i/lub nerek.

Stosowanie izoniyazydu w dawce przekraczającej 10 mg/kg masy ciała na dobę jest przeciwwskazane w okresie ciąży, przy niewydolności serca i płuc, nadciśnieniu tętniczym II–III stopnia, chorobie niedokrwiennego serca, chorobach układu nerwowego, astmie oskrzelowej, przewlekłej niewydolności nerek, zapaleniu wątroby w fazie zaostrzenia, marskości wątroby, łuszczycy, egzemie w fazie zaostrzenia, niedoczynności tarczycy, miksedemie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpłytkowe pośrednie, benzodiazepiny, fenytoina, karbamazepina, teofilina, inhibitory MAO – izoniyazyd wzmacnia działanie tych leków (w tym toksyczne).

Izoniyazyd może zmniejszyć działanie terapeutyczne lewodopy.

Jednoczesne stosowanie izoniyazydu:

Z itrakonazolem – możliwe istotne obniżenie stężenia tego ostatniego w osoczu krwi i brak działania terapeutycznego. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Z ketokonazolem – może zmniejszyć poziom ketokonazolu w osoczu krwi: należy kontrolować stężenie leku we krwi i w razie potrzeby zwiększyć dawkę.

Z acetaminofenem – zwiększa toksyczność tego ostatniego poprzez generowanie i gromadzenie toksycznych metabolitów w wątrobie, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych.

Z glikokortykosteroidami – zwiększa się metabolizm i eliminacja izoniyazydu.

Z fenytoiną, teofliną, karbamazepiną, benzodiazepinami i innymi lekami, które są metabolizowane przez określone enzymy cytochromu P450 – izoniyazyd hamuje metabolizm wymienionych leków, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu krwi i możliwego nasilenia działania toksycznego.

Izoniyazyd może obniżać wątrobowy metabolizm benzodiazepin (np. diazepamu, fluorazepamu, triazolamu, midazolamu), co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu krwi. Pacjentów należy dokładnie przebadać pod kątem objawów toksyczności benzodiazepin, a dawki benzodiazepin należy odpowiednio skorygować.

Z difenyłem – izoniyazyd nasila działanie przeciwarytmiczne difenyłu.

Z potencjalnie hepatotoksycznymi i neurotoksycznymi lekami (w tym alkoholem, ryfampicyną) – zwiększa się prawdopodobieństwo rozwoju toksycznego zapalenia wątroby i neuropatii (z paracetamolem zwiększa się ryzyko rozwoju działania hepatotoksycznego).

Z walproinianem – przy jednoczesnym stosowaniu zwiększa się stężenie walproinianu w osoczu krwi.

Z stawudydyną – zwiększa się ryzyko rozwoju dystalnej neuropatii czuciowej.

Z witaminą B6 i kwasem glutaminowym – przy połączeniu zmniejsza się prawdopodobieństwo działań niepożądanych izoniyazydu.

Ponieważ klirens izoniyazydu podwaja się razem z zalcytabiną u pacjentów zakażonych HIV, należy kontrolować stężenie izoniyazydu i zalcytabiny w celu zapewnienia skuteczności leczenia.

Przy przepisywaniu izoniyazydu pacjentom o powolnej inaktywacji leku, którzy jednocześnie przyjmują kwas paraaminosalicylowy, stężenie leku w tkankach może być podwyższone, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Izoniyazyd może spowalniać wątrobowy metabolizm primidonu, triazolamu, chlorksozony, dysulfiramu, co może prowadzić do zwiększenia toksyczności.

W celu zwiększenia skuteczności lek Izoniazyd-Darnytsia należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi (np. ryfampicyna, etambutol, pirazynamid), a przy infekcji mieszanej – jednocześnie z antybiotykami o szerokim spektrum działania: fluorochinolonami (np. ofloksacyna, cyprofloksacyna), sulfonamidami, makrolidami.

Jednoczesne stosowanie izoniyazydu z fenobarbitalem może prowadzić do nasilenia hepatotoksyczności.

Aminazyna – jednoczesne stosowanie może pogorszyć metabolizm izoniyazydu. Pacjentów należy kontrolować pod kątem działania toksycznego ze strony izoniyazydu.

Haloperidol – jednoczesne stosowanie może zwiększyć stężenie haloperidolu w osoczu. Należy korygować dawkę haloperidolu.

Leki przeciwkrwawicze (pochodne kumaryny lub indandionu, np. warfaryna) – jednoczesne stosowanie może hamować enzymatyczny metabolizm leków przeciwkrwawiczych, co prowadzi do zwiększenia stężenia w osoczu krwi i zwiększonego ryzyka krwawienia. Należy dokładnie kontrolować czas protrombinowy.

Enfluran – przy współczesnym stosowaniu izoniyazyd może zwiększać powstawanie potencjalnie nefrotoksycznych nieorganicznych fluoroków – metabolitów enfluranu.

Teofilina – zwiększa się stężenie teofiliny w osoczu krwi, dlatego należy kontrolować poziom teofiliny we krwi i odpowiednio korygować dawkę leku.

Prokainamid – zwiększa się stężenie plazmatyczne izoniyazydu. Wymagany jest monitoring stanu pacjentów pod kątem działania toksycznego ze strony izoniyazydu.

Kortykosteroidy (np. prednizolon) – należy korygować dawkę izoniyazydu.

Wodorotlenek glinu – pogarsza się wchłanianie izoniyazydu. Podczas terapii izoniyazydem należy stosować leki obniżające kwasowość lub antacidy, które nie zawierają wodorotlenku glinu.

Możliwa jest również interakcja izoniyazydu z produktami spożywczymi zawierającymi histaminę i tyraminę (twardy ser, czerwone wino, tuńczyk i inne ryby tropikalne) – mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak ból głowy, nadmierna potliwość, uczucie kołatania serca, zaczerwienienia skóry, nadciśnienie tętnicze.

Szczególne środki ostrożności.

W trakcie leczenia wymagany jest stały nadzór lekarski, regularne badania czynnościowe wątroby oraz badania okulistyczne. W pierwszym miesiącu leczenia należy wykonywać kontrolne badania nie rzadziej niż 2 razy, następnie – 1 raz miesięcznie.

W celu zmniejszenia działania niepożądanych, w przypadku ich wystąpienia, należy stosować pirydoksynę (wewnątrzmięśniowo, 1–2 ml 5 % roztworu dziennie), chlorek tiaminy (wewnątrzmięśniowo, 1 ml 5 % roztworu dziennie) lub bromek tiaminy (wewnątrzmięśniowo, 1 ml 6 % roztworu dziennie), kwas glutaminowy, sód sodową ATP.

W celu zapobiegania możliwemu toksycznemu wpływowi izoniyazydu na wątrobę, należy stosować go w połączeniu z lekami hepatoprotekcyjnymi (sylimaryna, kwas ursodezoksycholowy).

W trakcie leczenia nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Z uwagi na to, że przy monoterapii izoniyazydem szybko rozwija się oporność patogenów (w 70 % przypadków), aby spowolnić ten proces, lek należy stosować wyłącznie w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźliczymi. W przypadku infekcji mieszanej, równocześnie z izoniyazydem należy stosować antybiotyki o szerokim spektrum działania, fluorochinolony oraz sulfanilamidy.

U chorych na cukrzycę może wystąpić pozytywny wynik testu na glukozurię.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w okresie ciąży w dawce przekraczającej 10 mg/kg masy ciała dziennie jest przeciwwskazane. W przypadku stosowania u kobiet w ciąży (w dawce dziennym do 10 mg/kg masy ciała) należy pamiętać, że izoniyazyd przenika przez łożysko i może powodować rozwój mielomeningoceles i hipospadias, krwawienia (z powodu niedoboru witaminy K), a także opóźnienie rozwoju psychomotorycznego płodu.

Izoniazyd przenika do mleka matki, dlatego biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia zapalenia wątroby i neuropatii obwodowej u dziecka, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią lub przerwanie stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Kierowcom i operatorom skomplikowanego sprzętu należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, które mogą wpływać na zdolność koncentracji uwagi oraz szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Izoniazyd-Darnytsia należy stosować wstrząsnieniowo, dożylnie, w postaci inhalacji lub wewnątrzkawernozyjnie.

Dożylnie Izoniazyd-Darnytsia podaje się w leczeniu rozsianej postaci gruźlicy płuc, przy obfitym wydzielaniu bakterii, współistniejących chorobach przewodu pokarmowego, u chorych unikających doustnego przyjmowania leku, a także w przypadku nieskuteczności stosowania doustnego.

Dawka dzienna dożylnej podawania wynosi: dla dorosłych – 200–300 mg, dla dzieci – 100–300 mg (10–20 mg/kg masy ciała), dla noworodków – 3–5 mg/kg, ale nie więcej niż 10 mg/kg masy ciała na dobę. Podaje się dożylnie w postaci roztworu 2,5–10% (w razie potrzeby lek rozcieńcza się wodą do wstrząsów lub 0,9% roztworem chlorku sodu) przez 30–60 sekund, 1 raz na dobę. Długość leczenia zależy od skuteczności terapii i wrażliwości na lek – 30–150 wstrząsów. W celu zapobiegania działaniom niepożądanym podczas dożylnej aplikacji Izoniazydu-Darnytsia należy stosować witaminę B6 (pirydoksynę) oraz kwas glutaminowy. Pirydoksynę podaje się wstrząsnieniowo (100–125 mg) 30 minut po Izoniazydzie-Darnytsia lub doustnie (60–100 mg) co 2 godziny po wstrząsach dożylnej aplikacji Izoniazydu-Darnytsia. Kwas glutaminowy przyjmuje się w dawce dobowej 1–1,5 g. Po dożylnej aplikacji leku należy przestrzegać reżimu pościelowego przez 1–1,5 godziny.

Wstrząsnieniowo dorosłym i dzieciom podaje się gotowy nierozcieńczony roztwór 10% Izoniazydu-Darnytsia w dawce 5–12 mg/kg 1 raz na dobę przez 2–5 miesięcy. W celu osłabienia działania niepożądanego podczas tego sposobu podania, równocześnie z podawaniem Izoniazydu-Darnytsia, należy przepisać pirydoksynę w dawce 60–100 mg (można również podać wstrząsnieniowo 30 minut po Izoniazydzie-Darnytsia w dawce 100–125 mg/kg).

Inhalacyjnie Izoniazyd-Darnytsia przepisuje się w 1–2 dawkach w postaci gotowego nierozcieńczonego roztworu 10%. Dawka dzienna to 0,005–0,01 g (5–10 mg) na 1 kg masy ciała. Inhalacje przeprowadza się codziennie przez 1–6 miesięcy.

Chorym z postacią włóknisto-kawernową i kawernową gruźlicy z wydzielaniem bakterii oraz w okresie przedoperacyjnym przepisuje się gotowy nierozcieńczony roztwór 10% leku Izoniazyd-Darnytsia w dawce dobowej 10–15 mg/kg 1 raz na dobę, podaje się głównie wewnątrzkawernozyjnie, drogą wlewu wewnątrztrąchowego.

Maksymalną dawkę dzienną i dawkę kuracyjną leku należy ustalać w zależności od rodzaju i formy choroby, stopnia inaktywacji oraz indywidualnej tolerancji izoniazydu.

Dzieci.

Lek przepisuje się dzieciom począwszy od okresu noworodkowego.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania, 0,5–3 godziny po podaniu leku, mogą wystąpić zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, nudności, wymioty, anoreksja, objawy neurotoksyczne, zawroty głowy, gorączka, ból głowy, pogorszenie wzroku, niejasna mowa oraz halucynacje wzrokowe. Ciężka intoksykacja prowadzi do osłabienia oddychania i OUN, wystąpienia drgawek i śpiączki. Typowymi wynikami badań laboratoryjnych przy przedawkowaniu są: kwasica metaboliczna, acetonuria i hiperglikemia.

Leczenie: wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, węgiel aktywowany, dożylne podanie wysokich dawek pirydoksyny. Efektywny jest hemodializ.

Leczenie drgawek: podanie roztworu siarczanu magnezu, diazepamu.

Leczenie zaburzeń funkcji wątroby: metionina, lipamid, ATP, witamina B12.

Dalsze leczenie powinno obejmować szczególną uwagę na monitorowanie i wspieranie wentylacji płuc oraz korektę kwasicy metabolicznej. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Działania niepożądane.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego, atrofia nerwu wzrokowego.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: utrata słuchu, szumy w uszach u pacjentów w terminalnym stadium niewydolności nerek.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: zapalenie płuc (alergiczne).

Ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, anoreksja, nudności, wymioty, zaparcia, wzdęcia, ostry zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, podwyższenie stężenia transaminaz surowicy (SGOT, SGPT), hiperbilirubinemia, bilirubinuria, fulminantna niewydolność wątroby, która może prowadzić do rozwoju martwicy.

Ze strony nerek i układu moczowego: trudności z oddawaniem moczu, zatrzymanie moczu, nefrotoksyczność, w tym zapalenie nerek typu międzywystawkowego.

Ze strony układu endokrynnego: niedobór pirydoksyny, pelagra, hiperglikemia, kwasica metaboliczna.

Ze strony układu nerwowego: bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, drażliwość, euforia, zaburzenia snu, zaburzenia czucia, parestezje, hiperrefleksja, zapalenie nerwów obwodowych.

Ze strony psychicznej: reakcje psychotyczne (w tym toksyczny psychoza), od niewielkich zmian osobowości po znaczne zaburzenia psychiczne, nasilenie napadów u chorych na padaczkę, drgawki, toksyczna encefalopatia, zaburzenia pamięci, dezorientacja, halucynacje.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie przyspieszonego bicia serca, ból za mostkiem i w okolicy serca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego u osób starszych.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: agranulocytoza, anemia hemolityczna, anemia sieroblastyczna, anemia aplastyczna, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia, neutropenia.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy Quinckego, trudności w oddychaniu, świąd skóry, zapalenie skóry, podwyższenie temperatury ciała, limfadenopatia, zapalenie naczyń, wysypka skórna (egzfoliatywna, plamiste-wypukła, purpura, wielopostaciowa rumień, zespół typu toczeń, zespół reumatyczny), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, międzywystawkowe zapalenie płuc, obrzęk błony śluzowej oskrzeli.

Ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: ginekomastia i menorrhagia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: możliwe zmiany w miejscu podania.

Zazwyczaj działania niepożądane ustępują po zmniejszeniu dawki lub tymczasowej przerwie w stosowaniu leku.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze, po 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Państwowe „Farmaceutyczna firma „Darnica”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.