INSTRUKCJA dot. stosowania leku Isoptin® SR (ISOPTIN® SR)

Skład:

substancja czynna: wapamilu chlorowodorek;

1 tabletka zawiera wapamilu chlorowodorku 240 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, alginian sodu, povidon, stearynian magnezu, woda oczyszczona, hipromeloza, makrogol 400, makrogol 6000, talk, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolinowa (E 104) + indygo karmin (E 132) (lakier aluminiowy E104 + E 132), glikolowy wosk montanowy.

Postać leku. Tabletki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki pokryte powłoką filmową, jasnozielone, w kształcie elipsy, z poprzecznymi kreskami po obu stronach; po jednej stronie wytłoczenie z dwoma logotypami firmy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery kanałów wapniowych z bezpośrednim działaniem na serce, pochodne fenyloalkiloaminy. Kod ATC C08D A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Werapamil blokuje przepływ jonów wapniowych przez błony komórkowe kardiomiocytów i komórek mięśni gładkich naczyń. Bezpośrednio zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wpływając na procesy metaboliczne wymagające energii w komórkach mięśnia sercowego, a pośrednio – zmniejszając obciążenie końcowe. Dzięki blokowaniu kanałów wapniowych komórek mięśni gładkich tętnic wieńcowych wzrasta dopływ krwi do mięśnia sercowego, nawet w odcinkach poza zwężeniem, a także ustępuje skurcz tętnic wieńcowych. Skuteczność przeciwciśnieniowa werapamilu wynika ze zmniejszenia oporu naczyń obwodowych bez zwiększania częstości skurczów serca jako odruchowej odpowiedzi. Nie obserwuje się niepożądanych zmian fizjologicznych wartości ciśnienia krwi. Werapamil wykazuje wyraźne działanie przeciwardżyciowe, szczególnie w przypadku arytmii nadkomorowych. Opóźnia przewodzenie impulsu w węźle przedsionkowo-komorowym, co prowadzi – w zależności od typu arytmi – do przywrócenia rytmu zatokowego i/lub normalizacji częstości skurczów komór. Normalna częstość skurczów serca nie ulega zmianie lub nieznacznie się obniża.

Farmakokinetyka.

Werapamilu hydrochloroek jest mieszaniną racemiczną składającą się w równych częściach z enancjomerów R i S. Werapamil jest intensywnie metabolizowany. Norwerapamil jest jednym z 12 metabolitów wykrywanych w moczu, wykazuje 10–20 % aktywności farmakologicznej werapamilu i stanowi 6 % wydanej dawki leku. Stężenia równowagowe norwerapamilu i werapamilu w osoczu są takie same. Stężenie równowagowe osiągane jest po 3–4 dniach od wielokrotnego przyjmowania leku raz na dobę.

Wchłanianie

Ponad 90 % werapamilu po doustnym podaniu szybko i niemal całkowicie wchłania się w jelicie cienkim. Średnia dostępność biologiczna po jednorazowym przyjęciu werapamilu o działaniu przedłużonym wynosi około 33 %, co tłumaczy intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Dostępność biologiczna podwaja się po wielokrotnym przyjmowaniu.

Po podaniu werapamilu o działaniu przedłużonym maksymalne stężenie werapamilu w osoczu osiągane jest po 4–5 godzinach, norwerapamilu – po 5 godzinach. Spożycie pokarmu nie wpływa na dostępność biologiczną werapamilu.

Rozkład

Werapamil szeroko rozkłada się w tkankach organizmu; u zdrowych ochotników objętość rozkładu wynosi od 1,8 do 6,8 l/kg. Wiązanie werapamilu z białkami osocza wynosi około 90 %.

Metabolizm

Werapamil jest intensywnie metabolizowany. Badania metabolizmu in vitro wykazały, że werapamil metabolizowany jest za pomocą cytochromu P450 CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18. Po doustnym podaniu werapamilu hydrochloroeku zdrowym ochotnikom płci męskiej obserwowano intensywny metabolizm w wątrobie z powstaniem 12 metabolitów, z których większość występowała w śladowych ilościach. Głównymi metabolitami były różne produkty dealkilacji N- i O-werapamilu. Spośród tych metabolitów tylko norwerapamil wykazuje działanie farmakologiczne (około 20 % aktywności związku wyjściowego), co stwierdzono w badaniach na psach.

Wydalanie

Okres półwydalenia po doustnym podaniu wynosi 3–7 godzin. Około 50 % podanej dawki wydala się przez nerki w ciągu 24 godzin, 70 % – w ciągu 5 dni. Do 16 % dawki wydala się z kałem. Około 3–4 % leku wydalanego przez nerki wydala się w niezmienionej postaci. Całkowity klirens werapamilu jest niemal tak wysoki jak przepływ krwi przez wątrobę i wynosi około 1 l/godz/kg (zakres: 0,7–1,3 l/godz/kg).

Grupy specjalne pacjentów

Dzieci. Dane dotyczące farmakokinetyki werapamilu u dzieci są ograniczone. Po doustnym stosowaniu leku stężenia równowagowe w osoczu są nieco niższe u dzieci w porównaniu z dorosłymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Wiek może wpływać na farmakokinetykę werapamilu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Okres półwydalenia może być wydłużony u pacjentów w podeszłym wieku. Stwierdzono, że efekt przeciwciśnieniowy werapamilu nie zależy od wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają na farmakokinetykę werapamilu, co wykazano w badaniach porównawczych u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym i osób z prawidłową funkcją nerek. Werapamil i norwerapamil nie są usuwane podczas hemodializy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Okres półwydalenia wydłuża się u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby, co wynika z niskiego klirensu i dużej objętości rozkładu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Przewlekłe niedokrwienie mięśnia sercowego, w tym: stabilna dławica piersiowa wysiłkowa; niestabilna dławica piersiowa (dławica progresywna, dławica spoczynkowa); dławica naczynioruchowa (dławica wariantna, dławica Prinzmetala); dławica popoinfarctowa u pacjentów bez niewydolności serca, gdy nie wskazane są leki beta-adrenoblokujące.
Arytmie: nadkomorowe tachyarytmie paroksysmalne; migotanie/trzepotanie przedsionków ze szybką przewodnością przedsionkowo-komorową (z wyjątkiem zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW)).
Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na werapamil lub którykolwiek inny składnik preparatu.
Ostrą niewydolność serca (szok kardiogenny).
Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (z wyjątkiem pacjentów z działającym sztucznym stymulatorem serca).
Zespół słabości węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z działającym sztucznym stymulatorem serca).
Niewydolność serca z frakcją wyrzutu poniżej 35 % i/lub ciśnieniem wstawkowym w tętnicy płucnej powyżej 20 mm Hg (z wyjątkiem przypadków, gdy te stany są wtórne w stosunku do nadkomorowej tachyarytmii, którą można leczyć werapamilem).
Migotanie/trzepotanie przedsionków w obecności dodatkowych dróg przewodzenia (np. zespół WPW lub zespół LGL). U takich pacjentów stosowanie werapamilu chlorowodoranu wiąże się z ryzykiem wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu, w tym migotania komór.
Stosowanie w połączeniu z iwabrydyną (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Nie stosować jednocześnie werapamilu w formie dożylnej i β-adrenoblokatorów podczas leczenia Isoptinem® SR (z wyjątkiem intensywnej terapii).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania metabolizmu werapamilu chlorowodoranu in vitro wykazały, że substancja ta jest metabolizowana przez cytochrom P450 CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 oraz CYP2C18. Werapamil jest inhibitorem enzymów CYP3A4 i białek P-glikoproteinowych (P-gp). Opisano klinicznie istotne interakcje z inhibitorami CYP3A4, które powodowały podwyższenie stężenia werapamilu we krwi, natomiast induktory CYP3A4 powodowały obniżenie stężenia werapamilu chlorowodoranu we krwi. Dlatego konieczne jest monitorowanie możliwych interakcji z innymi lekami. Współdawkowanie werapamilu z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP3A4 lub są substratami P-gp, może prowadzić do wzrostu ich stężenia, co może nasilać lub wydłużać zarówno działanie terapeutyczne, jak i niepożądane efekty współdawkowanego leku.

Potencjalne interakcje związane z farmakokinetyką

Prazozyna: wzrost Cmax prazozyny (~40 %) bez wpływu na okres półtrwania. Efekt hipotensyjny addytywny.

Terazozyna: wzrost AUC (~24 %) oraz Cmax (~25 %) terazozyny. Efekt hipotensyjny addytywny.
Chinidyna: zmniejszenie klirensu chinidyny (~35 %) po podaniu doustnym. Możliwe wystąpienie hipotensji tętniczej, a u pacjentów z przerostową obturacyjną kardiomiopatią – obrzęku płuc.

Flekainid: minimalny wpływ na klirens flekainidu we krwi (<~10 %); nie wpływa na klirens werapamilu we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Teofilina: zmniejszenie doustnego i ogólnoustrojowego klirensu o około 20 %, u palaczy – o 11 %.

Karbamazepina: wzrost AUC karbamazepiny (~46 %) u pacjentów z oporną częściową epilepsją; wzrost stężenia karbamazepiny, co może powodować niepożądane działania karbamazepiny, takie jak podwójne widzenie, ból głowy, ataksja lub zawroty głowy.

Fenytoina: zmniejszenie stężenia werapamilu we krwi.

Imipramina: wzrost AUC (~15 %) imipraminy bez wpływu na aktywny metabolit – desypraminę.

Gliburyda: wzrost Cmax gliburydy o około 28 %, AUC – o 26 %.

Metformina: jednoczesne stosowanie werapamilu z metforminą może obniżać skuteczność metforminy.

Kolchicyna: wzrost AUC (około 2-krotnie) oraz Cmax (około 1,3-krotnie) kolchicyny. Zaleca się zmniejszenie dawki kolchicyny (patrz instrukcja do stosowania leku kolchicyna).

Klaritromycyna, erytromycyna, telitromycyna: możliwe podwyższenie stężenia werapamilu.

Ryfampicyna: możliwe osłabienie efektu hipotensyjnego. Zmniejszenie AUC (~97 %), Cmax (~94 %) oraz dostępności biologicznej po doustnym podaniu (~92 %) werapamilu.

Doksyryubicyna: przy jednoczesnym stosowaniu doksyryubicyny i werapamilu (doustnie) wzrasta AUC (~104 %) oraz Cmax (~61 %) doksyryubicyny u chorych z małokomórkowym rakiem płuca.

Fenobarbital: zwiększa doustny klirens werapamilu 5-krotnie.

Buspiron: wzrost AUC oraz Cmax buspironu 3,4-krotnie.

Midazolam: wzrost AUC midazolamu 3-krotnie oraz Cmax – 2-krotnie.

Metoprolol: wzrost AUC (~32,5 %) oraz Cmax (~41 %) metoprololu u pacjentów z dławicą piersiową (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Propranolol: wzrost AUC (~65 %) oraz Cmax (~94 %) propranololu u pacjentów z dławicą piersiową (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Dygoxyna: u zdrowych ochotników wzrost Cmax (~44 %), C12h (~53 %), Css (~44 %) oraz AUC (~50 %) dygoxyny. Zaleca się zmniejszenie dawki dygoxyny (patrz również sekcja „Szczególne wskazania”).

Dygitoksyna: zmniejszenie ogólnego klirensu dygitoksyny (~27 %) oraz klirensu ekstrarenalnego (~29 %).

Cymetydyna: wzrost AUC R-werapamilu (~25 %) oraz S-werapamilu (~40 %) z odpowiednim zmniejszeniem klirensu R- i S-werapamilu.

Cyklosporyna: wzrost AUC, Cmax, Css cyklosporyny o około 45 %.

Everolimus: wzrost AUC (około 3,5-krotnie) oraz Cmax (około 2,3-krotnie) everolimusu. Wzrost Ctrough werapamilu (około 2,3-krotnie). Może być konieczne dokładne monitorowanie stężenia i korekta dawki everolimusu.

Sirolimus: wzrost AUC (około 2,2-krotnie) sirolimusu, wzrost AUC (około 1,5-krotnie) S-werapamilu. Może być konieczne monitorowanie stężenia i korekta dawki sirolimusu.

Takrolimus: możliwe zwiększenie stężenia tego leku we krwi.

Leki obniżające poziom lipidów [ inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)]: leczenie inhibitorami HMG-CoA-reduktazy (np. simvastatyna, atorvastatyna, lovastatyna) u pacjentów przyjmujących werapamil należy rozpoczynać od najniższych możliwych dawek i stopniowo je zwiększać. Jeśli pacjentowi, który już przyjmuje inhibitor HMG-CoA-reduktazy, konieczne jest przepisanie werapamilu, należy rozważyć odpowiednie zmniejszenie dawki statyny i dostosować dawkowanie do stężenia cholesterolu we krwi.

Atorvastatyna: możliwe podwyższenie stężenia atorwastatyny. Atorwastatyna zwiększa AUC werapamilu o około 43 %.

Lovastatyna: możliwe podwyższenie stężenia lovastatyny. Wzrost AUC (~63 %) oraz Cmax (~32 %) werapamilu.

Simvastatyna: wzrost AUC simvastatyny około 2,6-krotnie, Cmax simvastatyny – 4,6-krotnie.

Fluwastatyna, prawastatyna i rozuwastatyna nie są metabolizowane przez cytochrom CYP3A4 i mają mniejsze prawdopodobieństwo interakcji z werapamilem.

Almotryptan: wzrost AUC (~20 %) oraz Cmax (~24 %) almotryptanu.

Subfenydupazon: wzrost doustnego klirensu werapamilu (około 3-krotnie), zmniejszenie dostępności biologicznej – o 60 %. Może występować osłabienie efektu hipotensyjnego.

Dabigatran: werapamil w postaci tabletów o przedłużonym działaniu zwiększa Cmax (do 90 %) oraz AUC (do 70 %) dabigatranu. Zwiększa się ryzyko krwawienia. Przy jednoczesnym stosowaniu z doustnym werapamilem może być konieczne zmniejszenie dawki dabigatranu (patrz instrukcja do stosowania dabigatranu w zakresie zaleceń dawkowania).

Inne doustne leki przeciwkrzepliwe bezpośredniego działania (DOAK):

Zwiększona absorpcja DOAK, ponieważ są one substratami P-gp, a także – jeśli dotyczy – zmniejszone wydalanie DOAK metabolizowanych przez CYP3A4, może prowadzić do wzrostu dostępności systemowej DOAK.

Niektóre dane sugerują możliwość zwiększenia ryzyka krwawienia, szczególnie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Może być konieczne zmniejszenie dawki DOAK przy stosowaniu z doustnym werapamilem (patrz instrukcja do stosowania DOAK w zakresie dawkowania).

Iwabrydyna: jednoczesne stosowanie z iwabrydyną jest przeciwwskazane ze względu na dodatkowy efekt obniżania częstości akcji serca przez werapamil w stosunku do działania iwabrydyny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sok grejpfrutowy: wzrost AUC R-werapamilu (~49 %) oraz S-werapamilu (~37 %), wzrost Cmax R-werapamilu (~75 %) oraz S-werapamilu (~51 %) bez zmiany okresu półtrwania i klirensu nerkowego. Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas przyjmowania werapamilu.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana): zmniejszenie AUC R-werapamilu (~78 %) oraz S-werapamilu (~80 %) z odpowiednim zmniejszeniem Cmax.

Inne interakcje

Środki przeciwwirusowe (HIV): ze względu na zdolność niektórych środków przeciwwirusowych, takich jak rytonawir, do hamowania metabolizmu, stężenia werapamilu we krwi mogą wzrastać. Należy przepisywać z ostrożnością. Może być konieczne zmniejszenie dawki werapamilu.

Lity: opisywano zwiększoną neurotoksyczność litynu przy jednoczesnym stosowaniu werapamilu chlorowodoranu i litynu, z podwyższeniem lub bez podwyższenia stężenia litynu we krwi. Jednak u pacjentów, którzy przez dłuższy czas przyjmowali tę samą dawkę litynu doustnie, dodanie werapamilu chlorowodoranu prowadziło do obniżenia stężenia litynu we krwi. Pacjenci otrzymujący oba leki powinni być poddani dokładnemu nadzorowi.

Blokery nerwowo-mięśniowe: dane kliniczne i badania na zwierzętach wskazują, że werapamil chlorowodoran może nasilać działanie blokerów nerwowo-mięśniowych (podobnych do kurary i depolaryzujących). Może być konieczne zmniejszenie dawki werapamilu chlorowodoranu i/lub dawki blokera nerwowo-mięśniowego przy jednoczesnym stosowaniu.

Kwas acetylosalicylowy: zwiększone ryzyko krwawienia.

Ethanolum (alkohol): wzrost stężenia etanolu we krwi.

Leki przeciw nadciśnieniu, diuretyki, leki rozszerzające naczynia: nasilenie efektu hipotensyjnego.

Szczególne wskazania.

Ostry zawał mięśnia sercowego

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego powikłanym bradykardią, znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego lub dysfunkcją lewej komory.

Blok serca / blok przedsionkowo-komorowy I stopnia / bradykardia / asystolia

Weralaminy chlorohydryczny wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy oraz wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Należy stosować z ostrożnością, ponieważ rozwój bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia (co stanowi przeciwwskazanie) lub bloku jednoramiennego, dwuramiennego lub trójramiennego odnogi pęczka Hisa wymaga odstawienia kolejnych dawek weralaminy chlorohydrycznej oraz podania odpowiedniej terapii w razie potrzeby.

Weralamina chlorohydryczna wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy i bardzo rzadko może wywołać pojawienie się bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, bradykardię oraz nadzwyczaj rzadko – asystolię. Takie objawy są bardziej prawdopodobne u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego (choroba węzła zatokowego), który częściej występuje u pacjentów starszych.

Asystolia u pacjentów bez zespołu słabości węzła zatokowego jest zazwyczaj krótkotrwała (kilka sekund lub mniej), z samorzutnym powrotem do rytmu węzłowego przedsionkowo-komorowego lub normalnego rytmu zatokowego. Jeśli zjawisko to nie jest szybkozmiennym, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Leki przeciwnadżerkowe, β-adrenoblokery

Wzajemne nasilenie efektów kardiowaskularnych (wzrost stopnia bloku przedsionkowo-komorowego, znaczne obniżenie częstości skurczów serca, pojawienie się niewydolności serca, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego). Obserwowano bezobjawową bradykardię (36 uderzeń/min) z migoczącym wodzem przedsionkowym u pacjentów otrzymujących jednoczesnie leczenie kroplami ocznymi z timololem (β-adrenoblocker) podczas terapii weralaminą chlorohydryczną.

Digoksyna

Podczas jednoczesnego stosowania weralaminy z digoksyną należy zmniejszyć dawkę digoksyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Niewydolność serca

Przed rozpoczęciem leczenia weralaminą należy skompensować niewydolność serca u pacjentów z frakcją wyrzutową powyżej 35% i odpowiednio kontrolować ją przez cały okres leczenia.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

Weralaminę chlorohydryczną należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami powodującymi zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia (myasthenia gravis), zespół Lamberta–Eaton, postępująca dystrofia mięśniowa Duchenne’a).

Niewydolność nerek

Chociaż dane potwierdzonych badań porównawczych wskazują, że niewydolność nerek nie wpływa na farmakokinetykę weralaminy u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, istnieje kilka doniesień świadczących o tym, że pacjentom z niewydolnością nerek należy stosować weralaminę z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem. Weralamina nie jest usuwana podczas hemodializy.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z istotnym zaburzeniem funkcji wątroby należy stosować weralaminę z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak jednoznacznych i dobrze udokumentowanych danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na toksyczność rozrodczą. Ponieważ dane uzyskane w badaniach rozrodczych na zwierzętach nie zawsze można ekstrapolować na człowieka, lek należy stosować w czasie ciąży tylko w razie nagłej potrzeby.

Weralamina przenika przez łożysko i występuje we krwi pępowinowej.

Weralamina i jej metabolity przenikają do mleka matki. Ograniczone dane dotyczące doustnego stosowania u ludzi wskazują, że dawka weralaminy dostająca się do organizmu noworodka jest niska (0,1–1% dawki przyjętej przez matkę), dlatego stosowanie weralaminy można połączyć z karmieniem piersią, jednak ryzyko dla noworodków nie może być wykluczone. Ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych u noworodków karmionych piersią, weralaminę w okresie karmienia piersią można stosować tylko w razie nagłej potrzeby dla matki.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Z uwagi na działanie przeciwzakrzepowe weralaminy chlorohydrycznej, w zależności od indywidualnej reakcji, zdolność prowadzenia pojazdów, pracy z mechanizmami lub pracy w warunkach niebezpiecznych może być zaburzona, szczególnie w wstępnym okresie leczenia, przy zwiększaniu dawki, przy zmianie leku przeciwzakrzepowego, a także przy jednoczesnym zażywaniu leku z alkoholem. Weralamina może podnosić poziom alkoholu we krwi i spowalniać jego wydalanie, w związku z czym działanie alkoholu może być nasilone.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dobiera się indywidualnie dla każdego dorosłego pacjenta. Długotrwałe doświadczenie kliniczne wskazuje, że średnia dawka dzienna w przypadku wszystkich wskazań wynosiła od 240 do 360 mg na dobę. Przy długotrwałym stosowaniu leku średnia dawka dzienna nie powinna przekraczać 480 mg; możliwe jest jedynie krótkotrwałe zwiększenie dawki. Lek należy przyjmować nie rozgryzając i nie rozsypywając, z odpowiednią ilością płynu (np. jeden kieliszek wody, w żadnym wypadku nie soku grejpfrutowego), najlepiej podczas lub bezpośrednio po posiłku. Tabletkę można podzielić, a zastosowanie połowy dawki nie zmienia właściwości farmakokinetycznych.

Choroba niedokrwienna serca

Zalecana dawka – w zakresie 240–480 mg na dobę, podzielona na 2 dawki: 0,5–1 tabletka Isoptinu® SR dwa razy dziennie. Isoptin® SR należy stosować, gdy niższe dawki nie dają pożądanego efektu.

Hipertensja tętnicza

Zalecana dawka – w zakresie 240–480 mg na dobę, podzielona na 2 dawki. Na przykład: 1 tabletka Isoptinu® SR raz dziennie rano (równoważne 240 mg werafamidu chlorowodoranu na dobę). Jeśli odpowiedź jest niewystarczająca, dodać dodatkowo 0,5–1 tabletka Isoptinu® SR wieczorem (równoważne 360–480 mg werafamidu chlorowodoranu na dobę).

Przerywane tachyarytmie nadkomorowe, migotanie/trzepotanie przedsionków

Zalecana dawka – w zakresie 240–480 mg na dobę, podzielona na 2 dawki:
0,5–1 tabletka Isoptinu® SR dwa razy dziennie. Isoptin® SR należy stosować, gdy niższe dawki nie prowadzą do satysfakcjonującej odpowiedzi.

Zaburzenia funkcji nerek

Dostępne dane podano w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”. Pacjentom z niewydolnością nerek werafamidu chlorowodoran należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zaburzenia funkcji wątroby

U chorych z ograniczoną funkcją wątroby, w zależności od stopnia ciężkości, działanie werafamidu chlorowodoranu jest nasilone i wydłużone z powodu spowolnienia rozkładu leku. Dlatego w takich przypadkach dawkowanie należy ustalać z szczególną ostrożnością i rozpoczynać od małych dawek (np. początkowo 2–3 razy dziennie po 40 mg (w odpowiednim dawkowaniu, np. tabletki Isoptin® 40 mg), co odpowiada 80–120 mg na dobę), patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Nie stosować leku w pozycji leżącej.

Werafamidu chlorowodoranu nie można stosować w ciągu 7 dni po zawale mięśnia sercowego.

Po długotrwałej terapii lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę. Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta i przebiegu choroby.

Dzieci.

Brak danych dotyczących stosowania leku Isoptin® SR u dzieci.

Przedawkowanie.

Kliniczne objawy: hipotensja tętnicza, bradykardia aż do bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia i zatrzymania węzła zatokowego, hiperglikemia, stupor, kwasica metaboliczna oraz ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej. Obserwowano przypadki śmiertelne w wyniku przedawkowania.

Leczenie przedawkowania werafamidu chlorowodoranu powinno być głównie wspierające i indywidualne. Stymulacja beta-adrenergiczna i/lub wewnątrzżylna podanie leków wapniowych (wapnia chlorek) skutecznie stosuje się w celu wyeliminowania objawów celowego przedawkowania przy doustnym stosowaniu werafamidu chlorowodoranu.

W przypadku znacznej hipotensji tętniczej lub bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia należy stosować środki podnoszące ciśnienie tętnicze (zwężacze naczyń) lub kardiostymulatory, odpowiednio. W przypadku asystolii należy stosować stymulację beta-adrenergiczną (np. izoprotenerolu chlorowodoran), inne środki wazopresyjne lub resuscytację krążeniowo-oddechową, równolegle z rutynowymi procedurami.

Z uwagi na możliwe opóźnione wchłanianie tabletek o przedłużonym działaniu, pacjentom zaleca się hospitalizację i przebywanie pod opieką lekarza przez 48 godzin. Werafamidu chlorowodoranu nie usuwa się za pomocą hemodializy.

Efekty uboczne.

O poniżej wymienionych efektach ubocznych zgłaszano podczas badań klinicznych, stosowania pozarejestrowego werapamilu lub w trakcie badań klinicznych fazy IV.

Dla każdego układu narządów reakcje niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), nieczęsto (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznane (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Najczęściej obserwowane efekty uboczne to: ból głowy, zawroty głowy; zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, zaparcia i ból brzucha; a także bradykardia, tachykardia, kołatania serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaczerwienienie/czułe ciepło, obrzęk obwodowy oraz zmęczenie.

Ze strony układu odpornościowego: nieznane – nadwrażliwość.

Zaburzenia neurologiczne: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – parestezje, drżenie; nieznane – zaburzenia pozapiramidowe, porażenie (tetraparezja)*, napady padaczkowe.

Zaburzenia metabolizmu i przemiany materii: nieznane – hiperkaliemia.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – senność.

Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego aparatu: rzadko – szum w uszach; nieznane – zawroty głowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – bradykardia, zaczerwienienie/czułe ciepło, obniżenie ciśnienia tętniczego; nieczęsto – kołatania serca, tachykardia; nieznane – blokada przedsionkowo-komorowa I, II lub III stopnia, niewydolność serca, zatrzymanie węzła zatokowego, zatokowa bradykardia, asystolia.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzyłojowej: nieznane – skurcz oskrzeli, duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – nudności, zaparcia; nieczęsto – ból brzucha; rzadko – wymioty; nieznane – dyskomfort brzuszny, niedrożność jelit, hiperplazja dziąseł.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – nadpotliwość; nieznane – obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, wysypka makulopapularna, łysienie, pokrzywka, uczucie swędzenia, swędzenie, purpura.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: nieznane – mialgia, artrealgia, osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego: nieznane – niewydolność nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – dysfunkcja erektylna, ginekomastia, galaktoreja.

Zaburzenia ogólne: często – obrzęk obwodowy; nieczęsto – zmęczenie.

Badania laboratoryjne: nieznane – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz poziomu prolaktyny w surowicy krwi.

* Podczas obserwacji pozarejestrowych raz zgłoszono paraliż (tetraparezję) związany ze współbieżnym stosowaniem werapamilu i kolchicyny. Może to wynikać z przenikania kolchicyny przez barierę krew-mózg spowodowanego przez werapamil przez hamowanie CYP3A4 i P-gp, zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. 15 tabletek w blistrze, 2 blisterki w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. AbbVie Deutschland GmbH & Co. KG, Niemcy / AbbVie Deutschland GmbH & Co. KG, Germany lub Famar A.V.E. Anthoussa Plant, Grecja / Famar A.V.E. Anthoussa Plant, Greece.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta. Knollstrasse, 67061 Ludwigshafen, Niemcy / Knollstrasse, 67061 Ludwigshafen, Germany lub Anthousa Avenue 7, Anthousa Attiki, 15349, Grecja / Anthousa Avenue 7, Anthousa Attiki, 15349, Greece.