INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU INVADA (INSVADA)

Skład:

substancja czynna: repaglinid;

1 tabletka zawiera repaglinidu 1 mg;

substancje pomocnicze:

kwas polakrylinowy potasu, meglumina, celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, povidon, gliceryna, poloksymer, wodorofosforan wapnia bezwodny, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki o barwie od jasnożółtej do żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki hipoglikemizujące, z wyjątkiem insuliny.

Kod ATC A10BX02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Repaglinid – szybko działający doustny stymulator sekrecji insuliny. Szybko obniża poziom glukozy we krwi, stymulując wydzielanie insuliny przez trzustkę, przy czym efekt ten zależy od liczby funkcjonujących komórek β wysp trzustkowych.

Repaglinid zamyka kanały potasowe wrażliwe na ATP w błonie komórek β za pośrednictwem specyficznego białka, różnego od innych stymulatorów sekrecji insuliny. Powoduje to depolaryzację komórek β i otwarcie kanałów wapniowych, co zwiększa napływ jonów wapnia do komórki i stymuluje wydzielanie insuliny.

Efekty związane z farmakodynamiką

U chorych na cukrzycę typu II wzrost stężenia insuliny we krwi występuje w ciągu 30 minut po przyjęciu repaglinidu doustnie. Powoduje to obniżenie poziomu glukozy we krwi w całym okresie wchłaniania spożywanej pokarmu. Podwyższony poziom insuliny utrzymuje się wyłącznie w okresie obciążenia pokarmowego. Stężenie repaglinidu w osoczu krwi szybko spada, a niski poziom repaglinidu obserwuje się u chorych na cukrzycę typu II w ciągu 4 godzin po jego przyjęciu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Po przyjęciu dawek repaglinidu w zakresie od 0,5 do 4 mg u chorych na cukrzycę typu II zaobserwowano zależne od dawki obniżenie stężenia glukozy. Na podstawie wyników badań klinicznych zaleca się przyjmowanie repaglinidu podczas głównych posiłków (przyjmowanie przed posiłkiem). Preparat należy zazwyczaj przyjmować 15 minut przed posiłkiem, jednak czas przyjęcia może wahać się od bezpośrednio przed posiłkiem do 30 minut przed posiłkiem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Repaglinid szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, co prowadzi do szybkiego wzrostu jego stężenia w osoczu krwi. Maksymalne stężenie repaglinidu w osoczu krwi osiągane jest po 1 godzinie od przyjęcia. Po osiągnięciu szczytu stężenie w osoczu krwi szybko spada. Farmakokinetyka repaglinidu charakteryzuje się średnią absolutną biodostępnością wynoszącą 63% (współczynnik zmienności 11%). Przyjmowanie repaglinidu bezpośrednio przed posiłkiem, 15 minut lub 30 minut przed posiłkiem lub na czczo nie wpływa istotnie na wartości parametrów farmakokinetycznych. W trakcie badań klinicznych zaobserwowano wysoką (60%) zmienność stężenia repaglinidu w osoczu krwi u różnych chorych; u tego samego chorego poziom ten waha się od niskiego do umiarkowanego (35%). Ponieważ doboru dawki repaglinidu dokonuje się na podstawie klinicznej odpowiedzi chorego, wysoka zmienność u różnych pacjentów nie wpływa na skuteczność leku.

Rozkład

Farmakokinetyka repaglinidu charakteryzuje się niską objętością rozkładu (30 l, co odpowiada rozkładowi w płynie wewnątrzkomórkowym). Repaglinid łatwo wiąże się (98%) z białkami osocza krwi.

Eliminacja

Repaglinid szybko eliminuje się z osocza krwi w ciągu 4–6 godzin. Okres półtrwania (t1/2) wynosi około 1 godziny. Repaglinid ulega całkowitemu metabolizmowi. Jego metabolity nie powodują klinicznie istotnej hipoglikemii.

Repaglinid i jego metabolity wydzielane są głównie z żółcią. Niewielka frakcja (około 8%) podanej dawki wykryta została w moczu w postaci metabolitów. Mniej niż 2% przyjętej dawki wykryto w kale.

Osobliwe grupy pacjentów

Działanie repaglinidu zwiększa się u chorych z niewydolnością wątroby oraz u chorych na cukrzycę typu II w wieku podeszłym. AUC (CWS) po jednorazowym przyjęciu dawki 2 mg (4 mg u pacjentów z niewydolnością wątroby) wynosiło 31,4 ng/ml/godz. (28,3) u zdrowych ochotników, 304,9 ng/ml/godz. (228,0) u chorych z niewydolnością wątroby oraz 117,9 ng/ml/godz. (83,8) u chorych na cukrzycę typu II w wieku podeszłym.

Po 5 dniach leczenia repaglinidem (2 mg 3 razy na dobę) u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny: 20–39 ml/min) wyniki wykazały statystycznie istotne podwojenie ekspozycji (AUC) i t1/2 w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek.

Dzieci

Brak danych.

Dane dotyczące bezpieczeństwa przedklinicznego

Na podstawie wyników ogólnie przyjętych badań przedklinicznych nie wykazano szczególnego ryzyka związanego z repaglinidem dla ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że repaglinid nie wywiera działania teratogennego. Badania na zwierzętach wykazały obecność toksyczności reprodukcyjnej. Embriotoksyczność oraz wady rozwoju kończyn stwierdzono u płodów i noworodków zwierząt urodzonych przez zwierzęta, którym w ostatnim etapie ciąży oraz w okresie laktacji podawano wysokie dawki repaglinidu. Repaglinid wykryto w mleku zwierząt doświadczalnych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu II (cukrzyca niezależna od insuliny, INZCZ), gdy nie można osiągnąć odpowiedniej kontroli poziomu glukozy we krwi za pomocą diety, redukcji masy ciała i aktywności fizycznej.

Zastosowanie repaglinidu w połączeniu z metforminą lub tiazolidinodionami jest również wskazane u pacjentów z cukrzycą typu II, u których nie osiąga się odpowiedniej kontroli glikemii przy stosowaniu tych środków oddzielnie.

Leczenie należy rozpoczynać jako uzupełnienie diety lub aktywności fizycznej w celu zmniejszenia stężenia glukozy we krwi wywołanego przyjmowaniem posiłków.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na repaglinid lub inne składniki preparatu;
cukrzyca typu I (cukrzyca zależna od insuliny), cukrzyca C-peptyd-negatywna;
kwasica ketonowa cukrzycowa z obecnością lub brakiem stanu śpiączki;
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
jednoczesne stosowanie z gemfibrozylem;
ciąża;
okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wiadomo, że niektóre środki mogą wpływać na klirens repaglinidu. Możliwość takiej interakcji powinna być brana pod uwagę przez lekarza przy przepisywaniu preparatu.

Według danych in vitro, w metabolizmie repaglinidu biorą głównie udział enzymy CYP2C8 i CYP3A4. Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że najważniejszym enzymem metabolizmu repaglinidu jest 2C8, podczas gdy 3A4 odgrywa niewielką rolę. Jednak blokowanie 2C8 prowadzi do zwiększenia względnego udziału 3A4. W związku z tym metabolizm i klirens repaglinidu mogą ulec zmianie przy stosowaniu środków, które hamują aktywność lub indukują syntezę enzymów z rodziny cytochromów P450. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu repaglinidu z inhibitorami 2C8 i 3A4. Według danych in vitro, repaglinid aktywnie przenika do komórek wątroby za pośrednictwem białka transportującego organiczne aniony (OATP1B1 – organic anion transporting protein). Środki hamujące OATP1B1 (np. cyklosporyna) mogą również potencjalnie zwiększać stężenie repaglinidu w osoczu krwi.

Środki, które mogą nasilać i/lub wydłużać działanie hipoglikemiczne repaglinidu:

gemfibrozyl, trimetoprim, ryfampycyna, ketokonazol, itrakonazol, klaritromycyna, cyklosporyna, deferasirox, klopidogrel, inne środki przeciwcukrzycowe, inhibitory monoaminooksydazy (MAO), nieselectywne beta-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), salicylany, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oktreotyd, sterydy anaboliczne, alkohol.

Po jednoczesnym przyjmowaniu 2 razy dziennie 600 mg gemfibrozylu (inhibitora CYP2C8 i OATP1B1) i repaglinidu (dawka pojedyncza 0,25 mg) wartość AUC u zdrowych ochotników zwiększyła się 8,1-krotnie, a jego Cmax w osoczu krwi – 2,4-krotnie. Czas półtrwania w osoczu wydłużył się z 1,3 godziny do 3,7 godziny, co może nasilać i wydłużać działanie hipoglikemiczne repaglinidu. Przy stosowaniu gemfibrozylu stężenie repaglinidu w osoczu krwi wzrosło 28,6-krotnie w ciągu 7 godzin. Jednoczesne stosowanie gemfibrozylu i repaglinidu jest przeciwwskazane (patrz rozdział Przeciwwskazania).

Nie stwierdzono interakcji lekowej między fenofibratem a repaglinidem.

Po jednoczesnym przyjmowaniu 2 razy dziennie po 160 mg trimetoprimu (słaby inhibitor CYP2C8) i repaglinidu (dawka pojedyncza 0,25 mg) wartość AUC zwiększyła się 1,6-krotnie, jego Cmax – 1,4-krotnie, a t½ – 1,2-krotnie; przy tym nie stwierdzono istotnego statystycznie wpływu na poziom glukozy we krwi. Przyjmowanie dawek podterapeutycznych repaglinidu nie powodowało efektu farmakodynamicznego. Ponieważ bezpieczeństwo tej kombinacji nie zostało ustalone dla repaglinidu w dawce powyżej 0,25 mg oraz dla trimetoprimu w dawce 320 mg, jednoczesne stosowanie tych środków należy prowadzić ostrożnie. W razie potrzeby leczenia należy przeprowadzać staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta.

Przyjmowanie przez 7 dni ryfampycyny (potężny induktor CYP3A4 i CYP2C8, działa jako induktor i inhibitor metabolizmu repaglinidu) w dawce 600 mg z dodaniem w 7. dniu repaglinidu (dawka pojedyncza 4 mg) doprowadziło do zmniejszenia wartości AUC o 50 % (wynik połączonego działania indukcji i inhibicji). Gdy repaglinid przyjmowano 24 godziny po ostatniej dawce ryfampycyny, wartość AUC zmniejszyła się o 80 % (wynik indukcji).

Przy jednoczesnym stosowaniu ryfampycyny i repaglinidu należy dobrać dawkę tego ostatniego, która powinna opierać się na danych starannego monitorowania stężenia glukozy we krwi w następujących okresach: na początku przyjmowania ryfampycyny (ostra inhibicja), po kilku dniach przyjmowania ryfampycyny (połączona indukcja i inhibicja), po zakończeniu przyjmowania ryfampycyny (tylko indukcja) oraz po 1 tygodniu od zakończenia przyjmowania ryfampycyny, gdy ustąpi jej efekt indukcyjny.

Wpływ ketokonazolu (potężny konkurencyjny inhibitor CYP3A4) na farmakokinetykę repaglinidu badano u zdrowych ochotników. Przyjmowanie ketokonazolu 2 razy dziennie po 200 mg równocześnie z repaglinidem (dawka pojedyncza 4 mg) zwiększa wartość AUC i Cmax 1,2-krotnie; przy tym profil stężenia glukozy zmienia się mniej niż o 8 %.

Jednoczesne stosowanie 100 mg itrakonazolu (inhibitor CYP3A4) badano również u zdrowych ochotników. Wykazano, że wartość AUC zwiększa się 1,4-krotnie. Nie zaobserwowano istotnych zmian poziomu glukozy we krwi u badanych.

Przy jednoczesnym stosowaniu 250 mg klaritromycyny (inhibitor CYP3A4) i repaglinidu u zdrowych ochotników wartość AUC zwiększała się 1,4-krotnie, Cmax – 1,7-krotnie. W tym czasie AUC insuliny zwiększyło się 1,5-krotnie (Cmax – 1,6-krotnie). Mechanizm tej interakcji nie został jeszcze wyjaśniony.

Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników przyjmujących repaglinid (dawka pojedyncza 0,25 mg) wykazały, że cyklosporyna (100 mg), będąca inhibitory CYP3A4 i OATP1B1, zwiększa maksymalne stężenie repaglinidu 1,8-krotnie oraz wartość AUC 2,5-krotnie. Ponieważ bezpieczeństwo tej kombinacji nie zostało ustalone dla repaglinidu w dawce powyżej 0,25 mg, należy unikać jednoczesnego stosowania tych środków. W razie potrzeby leczenia należy przeprowadzać staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta.

Jednoczesne przepisanie deferasiroksu (umiarkowany inhibitor CYP2C8 i CYP3A4) w dawkach 30 mg/kg masy ciała dziennie przez 4 dni i repaglinidu (dawka pojedyncza 0,5 mg) u zdrowych ochotników doprowadziło do wydłużenia czasu działania repaglinidu (AUC) 2,3-krotnie (90 % przedział ufności [2,03–2,63]) i Cmax 1,6-krotnie (90 % przedział ufności [1,42–1,84]), co spowodowało nieznaczne (ale istotne statystycznie) obniżenie poziomu glukozy we krwi. Ponieważ interakcje tych środków przy dawkach repaglinidu powyżej 0,5 mg nie zostały ustalone, należy unikać ich jednoczesnego stosowania. W razie potrzeby leczenia należy przeprowadzać staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitora CYP2C8 klopidogrelu (dawka nasycenia 300 mg) zwiększyło wartość AUC0-∞ 5,1-krotnie, a kontynuacja stosowania (dawka dzienna 75 mg) zwiększyła wartość AUC0-∞ 3,9-krotnie. Obserwowano nieznaczne, ale istotne statystycznie obniżenie poziomu glukozy we krwi. W razie potrzeby leczenia należy przeprowadzać staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Beta-blokery mogą maskować objawy hipoglikemii.

Jednoczesne przyjmowanie cyklosporyny, nifedypiny, estrogenu lub symwastatyny (substraty CYP3A4) z repaglinidem nie wpływa istotnie na parametry jego farmakokinetyki.

Badania interakcji leków przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że repaglinid nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę digoxyny, teofiliny i warfaryny. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu tych środków z repaglinidem nie jest konieczne dostosowywanie dawki.

Środki, które mogą osłabiać działanie hipoglikemiczne repaglinidu:

doustne środki antykoncepcyjne, ryfampycyna, barbiturany, karbamazepina, tiazydy, kortykosteroidy, danazol, hormony tarczycy i sympatykomimetyki. Przy przepisywaniu lub odstawianiu tych środków u pacjentów przyjmujących repaglinid należy starannie kontrolować zmiany poziomu glikemii.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań interakcji leków u dzieci i nastolatków.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Repaglinid należy stosować w przypadku niewystarczającego kontroli poziomu glukozy we krwi mimo przestrzegania diety, aktywności fizycznej i obniżenia masy ciała.

Jeśli pacjent, u którego osiągnięto stabilną kontrolę glikemii za pomocą doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi, doświadczy stresu (gorączka, uraz, infekcja lub zabieg chirurgiczny), może dojść do zaburzenia tej kontroli. W takich przypadkach może być konieczne przerwanie stosowania repaglinidu i tymczasowe przejście na insulinę.

Hipoglikemia

Repaglinid, podobnie jak inne leki stymulujące wydzielanie insuliny, może powodować rozwój hipoglikemii.

Leczenie skojarzone z sekretagogami insuliny

U wielu pacjentów wraz z przedłużającym się okresem stosowania doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi maleje ich działanie hipoglikemizujące. Może to być związane z nasileniem się cukrzycy lub zmniejszeniem wrażliwości organizmu na lek. Zjawisko to nazywa się niedostatecznością wtórną; należy ją odróżnić od niedostateczności pierwotnej, w której pacjent nie odpowiada na lek przy pierwszym jego zażyciu. Zanim postawi się rozpoznanie niedostateczności wtórnej, należy spróbować zmienić dawkę oraz dokładnie sprawdzić, czy pacjent przestrzega zaleceń dotyczących diety i aktywności fizycznej.

Repaglinid działa poprzez określone miejsce wiązania, krótko wpływając na komórki β. Stosowanie repaglinidu w przypadku niedostateczności wtórnej wobec sekretagogów insuliny nie było badane w badaniach klinicznych.

Nie przeprowadzono badań oceniających skuteczność stosowania repaglinidu w połączeniu z innymi sekretagogami insuliny.

Leczenie skojarzone z insuliną neutralnym protaminą Hagedorna (insulina NPH) lub tiazolidynodionami

Przeprowadzono badania dotyczące leczenia skojarzonego z insuliną NPH lub tiazolidynodionami. Jednak konieczna jest ocena stosunku ryzyko/korzyść w odniesieniu do innych rodzajów leczenia skojarzonego.

Leczenie skojarzone z metforminą

W przypadku leczenia skojarzonego z metforminą zwiększa się ryzyko wystąpienia hipoglikemii.

Leczenie skojarzone z innymi lekami

Pacjentom przyjmującym leki wpływające na metabolizm repaglinidu, należy stosować ten lek z ostrożnością lub w ogóle go nie stosować (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi oraz stan kliniczny pacjenta.

Ostry zespół wieńcowy

Leczenie repaglinidem może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ostrego zespołu wieńcowego (np. zawału mięśnia sercowego).

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem pacjentów w wieku powyżej 75 lat.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek nie wpływa znacząco na repaglinid. 8% dawki repaglinidu wydaje się z moczem, a całkowity klirens repaglinidu zmniejsza się przy niewydolności nerek. Ponieważ u pacjentów z cukrzycą, u których występuje niewydolność nerek, wrażliwość na insulinę jest zwiększona, należy zachować ostrożność przy doborze dawki leku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby.

Osłabieni i wyczerpani pacjenci

Dobór dawki początkowej i utrzymania oraz dozymetria leku u tych pacjentów powinna być przeprowadzana szczególnie starannie, aby zapobiec rozwojowi hipoglikemii.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania repaglinidu u kobiet w ciąży. Stosowanie leku należy unikać w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania repaglinidu u kobiet karmiących piersią. Leku nie należy stosować kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Informacje dotyczące badań toksyczności rozrodczej u zwierząt znajdują się w sekcji „Dane dotyczące bezpieczeństwa przedklinicznego”.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Repaglinid nie ma bezpośredniego wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń, ale może prowadzić do hipoglikemii.

Pacjentom należy zalecać środki ostrożności w celu zapobiegania hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów. Jest to szczególnie ważne u osób, u których występują osłabione objawy wskazujące na hipoglikemię, lub u tych, u których często występują epizody hipoglikemii. W takich warunkach należy ocenić, czy w ogóle uzasadnione jest prowadzenie pojazdów.

Sposób stosowania i dawki

Lek należy stosować doustnie przed każdym głównym posiłkiem (czyli prepandrialnie), dobierając dawkę indywidualnie w celu optymalizacji kontroli glikemii. Oprócz samokontroli przez pacjenta stężenia glukozy we krwi i/lub w moczu, lekarz powinien okresowo monitorować stężenie glukozy we krwi pacjentów w celu ustalenia minimalnej skutecznej dawki leku. Poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) również stanowi informacyjny wskaźnik podczas monitorowania odpowiedzi pacjenta na leczenie. Okresowy monitoring jest konieczny w celu wykrycia niewystarczającego obniżenia stężenia glukozy we krwi przy stosowaniu maksymalnej zalecanej dawki (czyli pierwotnej niewydolności), a także w celu wykrycia braku odpowiedniej redukcji poziomu glukozy we krwi po skutecznym wstępnym okresie leczenia (czyli wtórnej niewydolności).

Dawka początkowa *

Dawkę leku dobiera lekarz w zależności od reakcji pacjenta. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg (stosować repaglinid w odpowiednim dawkowaniu). Dawkę należy dostosowywać po 1–2 tygodniach (okres należy ustalić w zależności od reakcji pacjenta na leczenie). Jeśli pacjent przyjmował wcześniej inne doustne środki hipoglikemiczne, zalecana dawka początkowa wynosi 1 mg.

Leczenie utrzymaniowe *

Maksymalna zalecana pojedyncza dawka leku przed głównymi posiłkami wynosi 4 mg. Maksymalna dobową dawkę nie powinna przekraczać 16 mg.

Pacjenci przyjmujący inne doustne środki hipoglikemiczne *

Pacjentów można bezpośrednio przełożyć z innych doustnych środków obniżających stężenie glukozy we krwi na leczenie repaglinidem. Nie ustalono dokładnego stosunku dawek repaglinidu w porównaniu z innymi doustnymi środkami hipoglikemicznymi. Maksymalna zalecana dawka początkowa dla pacjentów przełożonych na repaglinid wynosi 1 mg przed każdym głównym posiłkiem.

Jeśli poziom glukozy we krwi nie jest wystarczająco kontrolowany przez stosowanie metforminy, tiazydolodionów lub repaglinidu, można stosować te leki jednocześnie. Dawkę metforminy należy zachować bez zmian i jednocześnie zastosować repaglinid. Początkowa dawka repaglinidu wynosi 0,5 mg (stosować repaglinid w odpowiednim dawkowaniu). Dawkę należy dobrać zgodnie ze stężeniem glukozy we krwi.

Sposób stosowania *

Lek należy przyjmować doustnie, zazwyczaj 15 minut przed rozpoczęciem posiłku, jednak czas przyjęcia może wahać się od bezpośrednio przed posiłkiem do 30 minut przed jego spożyciem (czyli prepandrialnie przy dwu-, trzy- i czterokrotnym odżywianiu). Jeśli pacjent opuści posiłek (lub spożyje dodatkowy posiłek), powinien odpowiednio opuścić (lub dodać) dawkę leku.

Dzieci *

Lek nie jest zalecany w leczeniu dzieci (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania repaglinidu u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

W trakcie 6 tygodni repaglinid stosowano w dawkach zwiększanych co tydzień od 4 do 20 mg, 4 razy dziennie. Nie odnotowano żadnych problemów dotyczących bezpieczeństwa. Ponieważ w tym badaniu ryzyko hipoglikemii było zapobiegane dzięki zwiększonej kaloryczności diety, względne przedawkowanie mogłoby prowadzić do wyraźnego obniżenia stężenia glukozy we krwi i rozwoju objawów hipoglikemii (zawroty głowy, potliwość, drżenie, ból głowy). W przypadku wystąpienia takich objawów należy podjąć odpowiednie działania mające na celu przywrócenie normalnego poziomu glukozy we krwi (przyjęcie węglowodanów). W przypadku cięższej hipoglikemii towarzyszącej napadom drgawek, utracie przytomności lub stanowi śpiennemu, należy podać glukozę dożylnie.

Efekty uboczne.

Dane dotyczące bezpieczeństwa

Najczęściej występujące działania niepożądane związane są ze zmianami poziomu glukozy we krwi, np. hipoglikemia. Częstość występowania takich reakcji zależy od indywidualnych cech pacjenta: nawyków żywieniowych, dawki leku, poziomu aktywności fizycznej i stresu.

Na podstawie doświadczeń z zastosowania repaglinidu oraz innych leków obniżających poziom glukozy można wyróżnić działania niepożądane występujące często (> 1/100 do < 1/10); rzadko (> 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (> 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość występowania nieokreślona (na podstawie dostępnych danych niemożliwe jest oszacowanie częstości).

Ze strony układu odpornościowego:

bardzo rzadko – reakcje alergiczne*.

Ze strony przemiany materii:

często – hipoglikemia; częstość nieokreślona – hipoglikemia z utratą przytomności oraz hipoglikemia śpiączkowa.

Ze strony narządu wzroku:

bardzo rzadko – zaburzenia refrakcji*.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

rzadko – choroby układu sercowo-naczyniowego.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – ból brzucha, biegunka; bardzo rzadko – wymioty, zaparcia; częstość nieokreślona – nudności.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych*.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

częstość nieokreślona – reakcje nadwrażliwości*.

*patrz sekcja „Opis wybranych działań niepożądanych”.

Opis wybranych działań niepożądanych

Reakcje alergiczne

Ogólne reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) lub reakcje immunologiczne, takie jak naczyniaki.

Zaburzenia refrakcji

Fluktuacje poziomu glukozy we krwi mogą prowadzić do przejściowych zaburzeń ostrości wzroku, szczególnie na początku leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych

Podczas leczenia repaglinidem odnotowano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych. W większości przypadków były one umiarkowane i krótkotrwałe, a bardzo niewielka liczba chorych była zmuszona przerwać leczenie z powodu podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych. Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby obserwowano bardzo rzadko.

Reakcje nadwrażliwości

Reakcja nadwrażliwości na lek może objawiać się zaczerwienieniem, świądem, wysypką i pokrzywką. Ze względu na różną strukturę chemiczną nie można podejrzewać możliwości wystąpienia krzyżowej reakcji alergicznej z lekami z grupy pochodnych sulfonowych.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 15 tabletek w blistrze; po 2, 4 lub 6 blisterów w tekturowym opakowaniu.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Rivopharm SA, Szwajcaria / Rivopharm SA, Switzerland.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria / Centro Insema, 6928 Manno, Switzerland.

Wnioskodawca.

Invada Laboratories Limited, Wielka Brytania / Invada Laboratories Limited, United Kingdom.