Insulina NPH

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU INSULINA NPH (INSUVIT® HNP)

Skład:

substancja czynna: insulin (human);

1 ml zawiesiny zawiera 100 JI ludzkiej insuliny (rekombinowanej DNA);

substancje pomocnicze: metakrezol, tlenek cynku, gliceryna, fenol ciekły, siarczan protaminy, sodu fosforan bezwodny, rozcieńczony kwas solny lub roztwór wodorotlenku sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Zawiesina do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: zawiesina białego koloru, która podczas przechowywania rozwarstwia się na bezbarwną lub prawie bezbarwną ciecz ponad osadem i biały osad, łatwo zawieszający się po potrząśnięciu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcukrzycowe. Insuliny i analogi o średnim czasie działania. Kod ATC A10AC01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Hipoglikemizujący efekt insuliny polega na wspomaganiu wychwytu glukozy przez tkanki po związaniu insuliny z receptorami komórek mięśniowych i tłuszczowych, a także na jednoczesnym hamowaniu uwalniania glukozy z wątroby.

Insulina NPH to insulina o działaniu przedłużonym.

Średnio profil działania po wstrzyknięciu podskórnej jest następujący:

początek działania – w ciągu 1,5 godziny; maksymalny efekt trwa od 4 do 12 godzin; czas trwania działania – około 24 godziny.

Farmakokinetyka.

Okres półtrwania (t1/2) insuliny we krwi wynosi kilka minut, dlatego profil działania leku insuliny zależy wyłącznie od charakterystyki jego wchłaniania. Proces ten zależy od wielu czynników (np. dawki insuliny, sposobu i miejsca wstrzyknięcia, grubości tkanki podskórnej, typu cukrzycy), co powoduje znaczną zmienność działania leku insuliny u chorych.

Wchłanianie. Maksymalna stężenie w osoczu występuje w ciągu 2–18 godzin po podaniu podskórnej iniekcji.

Rozkład. Nie stwierdzono istotnego wiązania insuliny z białkami osocza krwi, z wyjątkiem krążących przeciwciał przeciwko niej (jeśli są obecne).

Metabolizm. Ludzka insulina jest rozkładana przez insulinazę lub enzymy degradowane insuliny i, być może, przez proteindysiulfidizomerazę. Wykryto szereg miejsc, w których następuje rozszczepienie (hydroliza) cząsteczki ludzkiej insuliny. Żaden z metabolitów powstających po hydrolizie nie posiada aktywności biologicznej.

Eliminacja. Czas trwania końcowego t1/2 insuliny zależy od szybkości jej wchłaniania z tkanki podskórnej. Dlatego czas trwania końcowego t1/2 wskazuje na szybkość wchłaniania, a nie eliminacji (jako takiej) insuliny z osocza krwi (t1/2 insuliny we krwi wynosi zaledwie kilka minut). Według danych z przeprowadzonych badań t1/2 wynosi 5–10 godzin.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa farmakologicznego (toksyczność przy wielokrotnym podawaniu, genotoksyczność, kancerogenność, toksyczny wpływ na płodność i rozwój płodu) nie wykazały żadnego ryzyka stosowania leku u ludzi.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie cukrzycy.

Przeciwwskazania.

Hipoglikemia. Podwyższona wrażliwość na insulinę ludzką lub którykolwiek ze składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Wiadomo, że szereg leków wpływa na metabolizm glukozy.

Leki, które mogą obniżać zapotrzebowanie na insulinę: doustne leki hipoglikemiczne (OH), inhibitory monoaminooksydazy (MAO), nieselectywne β-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), salicylany, sterydy anaboliczne i sulfonamidy.

Leki, które mogą zwiększać zapotrzebowanie na insulinę: doustne środki antykoncepcyjne, tiazydy, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, sympatykomimetyki, hormon wzrostu i danazol.

β-blokery mogą maskować objawy hipoglikemii oraz spowalniać powrót do normy po hipoglikemii.

Oktreotyd/lanreotyd może zarówno obniżać, jak i zwiększać zapotrzebowanie na insulinę. Alkohol może nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemiczne insuliny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hiperglikemia

Niewłaściwe dawkowanie lub przerwanie leczenia (szczególnie w cukrzycy typu I) może prowadzić do hiperglikemii i ketoacydozy cukrzycowej. Objawy hiperglikemii zazwyczaj rozwijają się stopniowo w ciągu kilku godzin lub dni. Obejmują uczucie pragnienia, częste oddawanie moczu, nudności, wymioty, senność, zaczerwienienie i suchość skóry, suchość w ustach, utratę apetytu oraz zapach acetonu w wydychanym powietrzu.

W przypadku cukrzycy typu I nieleczona hiperglikemia prowadzi do ketoacydozy cukrzycowej, która stanowi zagrożenie dla życia.

Hipoglikemia

Hipoglikemia może wystąpić przy bardzo wysokiej dawce insuliny w porównaniu do potrzeb organizmu. W przypadku wystąpienia hipoglikemii lub podejrzenia hipoglikemii nie należy podawać leku.

Pominięcie posiłku lub nieprzewidziane zwiększone obciążenie fizyczne może prowadzić do wystąpienia hipoglikemii.

Pacjenci, u których dzięki intensywnej terapii insuliną znacznie poprawił się poziom kontroli stężenia glukozy we krwi, mogą zauważyć zmiany w typowych objawach ostrzegawczych hipoglikemii, o czym należy ich wcześnie uprzedzić.

Typowe objawy ostrzegawcze mogą zaniknąć u pacjentów z długotrwałą cukrzycą. Choroby współistniejące, szczególnie infekcje i stany gorączkowe, zazwyczaj zwiększają potrzebę organizmu w insulinę.

Choroby współistniejące nerek, wątroby lub zaburzenia wydzielania nadnerczy, przysadki mózgowej lub tarczycy mogą wymagać zmiany dawki insuliny.

Przejście z innych insulin

Zmiana leczenia pacjenta na inny typ lub rodzaj insuliny odbywa się pod ścisłą kontrolą lekarską.

Zmiana stężenia, rodzaju (producenta), typu, pochodzenia insuliny (ludzka lub analog insuliny ludzkiej) oraz/lub metody produkcji (technologia rekombinowanego DNA lub insulina pochodzenia zwierzęcego) może wymagać dostosowania dawki insuliny.

Pacjenci, którzy przechodzą na Insulinę NPH z innego typu insuliny, mogą wymagać zwiększenia liczby codziennych wstrzyknięć lub zmiany dawki. Konieczność dostosowania dawki może wystąpić zarówno przy pierwszym podaniu nowego leku, jak i w ciągu pierwszych kilku tygodni lub miesięcy jego stosowania.

Reakcje w miejscach wstrzykiwań

Podczas stosowania każdej terapii insuliną możliwe są reakcje w miejscu wstrzyknięcia, które mogą obejmować ból, zaczerwienienie, świąd, pokrzywkę, obrzęk, siniaki i stan zapalny. Stała zmiana miejsca wstrzyknięcia, nawet w obrębie tego samego obszaru, może zmniejszyć lub zapobiec występowaniu tych reakcji. Reakcje zazwyczaj ustępują po kilku dniach lub tygodniach. Rzadko reakcje w miejscu wstrzyknięcia mogą wymagać przerwania leczenia Insuliną NPH.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzyknięć, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny oraz pogorszenia kontroli glikemii po wstrzyknięciach insuliny w miejscach tych reakcji. Doniesienia wskazują, że zmiana miejsca wstrzyknięcia na niezmieniony obszar skóry może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się monitorowanie stężenia glukozy we krwi po zmianie miejsca wstrzyknięcia oraz dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych w razie potrzeby.

Przed podróżą z przejściem przez inne strefy czasowe pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, ponieważ zmienia się wówczas harmonogram wstrzykiwań insuliny i spożywania posiłków.

Nie należy stosować zawiesin insuliny w pompach insulinowych do długotrwałego podskórnej infuzji insuliny.

Stosowanie pioglitazonu w połączeniu z produktami insulinowymi

Podczas stosowania pioglitazonu w połączeniu z insuliną zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności serca zastoinowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. Należy to uwzględnić przy przepisywaniu leczenia kombinacją pioglitazonu z insuliną. Pacjenci stosujący te leki w połączeniu powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza w celu wczesnego wykrywania objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała oraz pojawienia się obrzęków. W przypadku jakiegokolwiek pogorszenia funkcji serca należy przerwać leczenie pioglitazonem.

Aby zapobiec przypadkowym błędom w stosowaniu leku, pacjenta należy uprzedzić o konieczności zawsze sprawdzania etykiety na leku przed każdym wstrzyknięciem w celu uniknięcia pomylenia Insuliny NPH z innymi produktami insulinowymi.

Grupy specjalne

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Insulinę NPH można stosować u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat należy wzmocnić monitorowanie stężenia glukozy we krwi oraz indywidualnie dostosować dawkę insuliny.

Niewydolność nerek i wątroby

Niewydolność nerek i wątroby może zmniejszyć potrzebę organizmu w insulinę. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby należy wzmocnić monitorowanie stężenia glukozy we krwi oraz indywidualnie dostosować dawkę insuliny.

Dzieci

Lek może być stosowany u dzieci i młodzieży.

Składniki pomocnicze

Insulina NPH zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiona sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ponieważ insulina nie przenika przez barierę łożyskową, nie ma ograniczeń w leczeniu cukrzycy insuliną w czasie ciąży. Zaleca się wzmocnienie kontroli stężenia glukozy we krwi i nadzoru nad leczeniem u ciężarnych chorych na cukrzycę przez cały okres ciąży, a także przy podejrzeniu ciąży, ponieważ przy nieadekwatnej kontroli cukrzycy zarówno hipoglikemia, jak i hiperglikemia zwiększają ryzyko wad rozwojowych i śmierci płodu.

Potrzeba organizmu w insulinę zazwyczaj zmniejsza się w I trymestrze ciąży i istotnie wzrasta w II i III trymestrze.

Po porodzie potrzeba organizmu w insulinę szybko wraca do poziomu wyjściowego.

Nie ma ograniczeń w leczeniu cukrzycy insuliną w czasie karmienia piersią, ponieważ leczenie matki nie stanowi żadnego ryzyka dla dziecka. Może jednak zaistnieć konieczność dostosowania dawki i/lub diety dla matki.

Plonność

Badania toksyczności rozrodczej przeprowadzone u zwierząt z zastosowaniem ludzkiej insuliny nie wykazały żadnego negatywnego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Reakcja pacjenta i jego zdolność koncentracji mogą być zaburzone podczas hipoglikemii. Może to stanowić czynnik ryzyka w sytuacjach, gdy te zdolności mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub pracy z maszynami).

Pacjentom należy zalecić podjęcie środków zapobiegających hipoglikemii przed siadaniem za kierownicą. Jest to szczególnie ważne u pacjentów, u których osłabione są lub brak objawów ostrzegawczych hipoglikemii, lub u których hipoglikemia występuje często. W takich okolicznościach należy rozważyć kwestię celowości prowadzenia samochodu.

Sposób stosowania i dawki.

Insulina NPH to lek insulinowy o działaniu długotrwałym, dlatego może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z insuliną o działaniu krótkim. W intensywnej terapii insulinowej zawiesina może być stosowana jako insulinę bazalną (wstrzyknięcia wieczorem i/lub rano) z dodaniem insuliny o działaniu krótkim podczas posiłków.

Siła działania ludzkiej insuliny wyrażana jest w jednostkach międzynarodowych (j.m.).

Dawkowanie

Dawkowanie insuliny jest indywidualne i ustalane przez lekarza zgodnie z potrzebami chorego. Indywidualne dobowe zapotrzebowanie na insulinę wynosi zazwyczaj od 0,3 do 1,0 j.m./kg/dobę. Dzienne zapotrzebowanie na insulinę może wzrastać u chorych z opornością na insulinę (np. w okresie dojrzewania lub przy otyłości) i zmniejszać się u chorych z zachowaną endogenną produkcją insuliny.

Korekta dawki

Choroby towarzyszące, szczególnie infekcje i stany gorączkowe, zazwyczaj zwiększają zapotrzebowanie chorego na insulinę. Choroby towarzyszące nerek, wątroby lub zaburzenia gruczołów nadnerczy, przysadki mózgowej lub tarczycy wymagają zmiany dawki insuliny.

Korekta dawki może być również konieczna przy zmianie aktywności fizycznej lub zwykłego diety pacjenta. Może również być konieczna dostosowanie dawki przy przejściu chorych na inne leki insulinowe.

Podanie

Insulina NPH przeznaczona jest wyłącznie do wstrzykiwań podskórnych. Zawiesiny insuliny nigdy nie podaje się dożylnie.

Insulina NPH jest zazwyczaj wstrzykiwana pod skórę uda. Można również wstrzykiwać do obszaru przedniej ściany brzucha, pośladków lub mięśnia naramiennego.

Wchłanianie insuliny po wstrzyknięciach podskórnych do uda jest wolniejsze niż po podaniu do innych obszarów ciała.

Wstrzykiwanie do naciągniętej fałdu skóry znacznie zmniejsza ryzyko wprowadzenia leku do mięśnia.

Po wstrzyknięciu igła powinna pozostać pod skórą przez co najmniej 6 sekund, co zapewni wprowadzenie pełnej dawki.

W celu zmniejszenia ryzyka lipodystrofii i amyloidozy skóry miejsca wstrzyknięć należy zawsze zmieniać, nawet w obrębie tego samego obszaru ciała (patrz sekcje instrukcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i

«Efekty uboczne»).

Nie stosować preparatu Insulina NPH:

• w pompach infuzyjnych;
• w przypadku uczulenia (nadwrażliwości) na insulinę ludzką lub dowolny inny składnik preparatu;
• przy podejrzeniu rozwoju hipoglikemii (niski poziom cukru we krwi);
• jeśli kartusz lub urządzenie zawierające kartusz upadły, zostały uszkodzone lub zdeformowane;
• jeśli preparat był niewłaściwie przechowywany lub został zamrożony;
• jeśli zawiesina insuliny nie staje się jednolicie biała i mętna po wymieszaniu.

Przed zastosowaniem preparatu Insulina NPH:

• należy sprawdzić etykietę, aby upewnić się, że rodzaj insuliny odpowiada przepisanemu;
• zawsze należy sprawdzić kartusz, w tym gumowy tłoczek (zatyczkę); nie należy używać kartusza, jeśli występują jakiekolwiek uszkodzenia zewnętrzne.

Sposób stosowania tego preparatu insuliny

Insulina NPH podawana jest przez zastrzyk do tkanki podskórnej. Nigdy nie należy wstrzykiwać insuliny bezpośrednio do żyły ani do mięśnia. Zawsze należy zmieniać miejsce zastrzyku, nawet w obrębie tego samego obszaru ciała, aby zmniejszyć ryzyko powstawania zgrubień lub dołeczków na skórze. Najlepszymi miejscami do samodzielnego wstrzykiwania są pośladki, przednia część ud, barki oraz obszar przedniej ściany brzucha.

Przed podaniem preparatu należy upewnić się, że skalowanie strzykawki odpowiada stężeniu insuliny podanemu na etykiecie fiolki: 100 JEDNOSTEK MIĘDZYNARODOWYCH/ml. Należy używać wyłącznie strzykawek ze skalowaniem odpowiadającym stężeniu insuliny w tej fiolce.

Należy unikać wkłuwania igły do naczynia krwionośnego. Po wstrzyknięciu preparatu nie wolno masować miejsca zastrzyku.

Podczas wykonywania zastrzyku należy przestrzegać zasad aseptyki. Aby uniknąć powikłań zapalnych ropnych, nie należy ponownie używać jednorazowej strzykawki.

1. Należy zdezynfekować gumową membranę watą nasączoną alkoholem medycznym.
2. Potrząsnąć fiolką, aby jej zawartość stała się biała i nieprzezroczysta.
3. Nabrać do strzykawki ilość powietrza odpowiadającą dawce wstrzykiwanej insuliny.
4. Wprowadzić zawartość strzykawki do fiolki z insuliną.
5. Potrząsnąć fiolką i nabrać do strzykawki niezbędną dawkę insuliny. Sprawdzić, czy w strzykawce nie pozostał pęcherzyk powietrza, i zweryfikować dawkę do podania.
6. Wprowadzić insulinę podskórnie. Sposób wstrzykiwania insuliny:
   • naciągnąć skórę dwoma palcami, wprowadzić igłę pod skórę i wstrzyknąć zawartość strzykawki;
   • utrzymać igłę pod skórą przez 6 sekund i, upewniwszy się, że insulinę wstrzyknięto w całości, wyjąć igłę;
   • jeśli po wyjęciu igły pojawi się krew na powierzchni skóry, należy mocno przycisnąć ten obszar skóry watą.

Do podawania Insuliny NPH w kartuszach należy używać długopisu strzykawkowego zgodnie z jego szczegółową instrukcją obsługi. Nie wolno ponownie napełniać kartusza. Długopis strzykawkowy przeznaczony jest wyłącznie do użytku indywidualnego. Należy ściśle przestrzegać instrukcji producenta dotyczącej użytkowania długopisu strzykawkowego.

Dzieci.

Preparaty biosyntetycznej insuliny ludzkiej są skutecznymi i bezpiecznymi lekami w leczeniu cukrzycy u różnych grup wiekowych dzieci i młodzieży. Dzienne

zapotrzebowanie na insulinę u dzieci i młodzieży zależy od etapu choroby, masy ciała, wieku, diety, obciążenia fizycznego, stopnia oporności na insulinę oraz dynamiki poziomu glikemii.

Przedawkowanie.

Choć dla insuliny nie sformułowano specyficznego pojęcia przedawkowania, po jej podaniu może dojść do rozwoju hipoglikemii w postaci kolejnych etapów, jeśli podano dawki zbyt wysokie w porównaniu z potrzebami pacjenta.

Lekką hipoglikemię można leczyć przyjmując glukozę lub słodkie produkty doustnie. Dlatego chorym na cukrzycę zaleca się stale nosić przy sobie kilka produktów zawierających cukier.

W przypadku ciężkiej hipoglikemii, gdy chory jest nieprzytomny, osoby, które przeszły odpowiednie szkolenie, powinny podać mu glukagon podskórnie lub domięśniowo (od 0,5 do 1,0 mg). Personel medyczny może podać choremu glukozę dożylnie. Glukozę należy również podawać dożylnie, jeśli chory nie reaguje na podanie glukagonu w ciągu 10–15 minut.

Po tym, jak chory odzyska przytomność, należy podać mu produkty zawierające węglowodany, aby zapobiec nawrotowi.

Efekty uboczne.

Najczęstszym skutkiem ubocznym terapii jest hipoglikemia. Według danych z badań klinicznych, jak również danych dotyczących stosowania leku po wprowadzeniu go na rynek, częstość występowania hipoglikemii waha się w zależności od grup chorych, różnych schematów dawkowania oraz poziomu kontroli glikemii.

Na początku terapii insuliną mogą występować zaburzenia refrakcji, obrzęk oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, pokrzywka, stan zapalny, siniaki, obrzęk i swędzenie w miejscu wstrzyknięcia). Reakcje te są zazwyczaj przejściowe. Szybka poprawa kontroli poziomu glukozy we krwi może wywołać stan ostrej bolesnej neuropatii, zazwyczaj odwracalnej.

Intensyfikacja terapii insuliną w celu szybkiej poprawy kontroli glikemii może spowodować tymczasowe nasilenie retinopatii cukrzycowej, jednak długotrwała, dobrze skontrolowana glikemia zmniejsza ryzyko postępu retinopatii cukrzycowej.

Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

nierzadko – pokrzywka, wysypka; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne*.
Zaburzenia ze strony metabolizmu i odżywiania:

bardzo często – hipoglikemia*.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

nierzadko – neuropatie obwodowe (bolesne neuropatie).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

nierzadko – retinopatia cukrzycowa; bardzo rzadko – zaburzenia refrakcji.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

nierzadko – lipodystrofia*;

częstość nieznana – amyloidoza skóry.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

nierzadko – reakcje w miejscach wstrzyknięć, obrzęk.

* Zob. informacje poniżej. Opis wybranych efektów ubocznych
Reakcje anafilaktyczne

Objawy nadwrażliwości ogólnoustrojowej (w tym uogólnione wysypki skórne, swędzenie, pocenie się, zaburzenia przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, trudności w oddychaniu,

przyspieszone bicie serca, spadek ciśnienia tętniczego oraz zawroty głowy/utratę przytomności) występują bardzo rzadko, ale mogą stanowić stan zagrożenia życia.

Hipoglikemia

Najczęstszym skutkiem ubocznym jest hipoglikemia. Może ona wystąpić, gdy dawka znacznie przekracza zapotrzebowanie chorego na insulinę. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, wystąpienia drgawek oraz dalszych tymczasowych lub trwałych zaburzeń funkcji mózgu, a nawet do skutku śmiertelnego. Objawy hipoglikemii zazwyczaj pojawiają się nagle. Mogą obejmować zimny pot, bladość i zimno skóry, pobudzenie lub drżenie, niepokój, nietypowe zmęczenie lub osłabienie, dezorientację, trudności w koncentracji uwagi, senność, nadmierny głód, zaburzenia widzenia, ból głowy, nudności oraz przyspieszone bicie serca.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej.

Lipodystrofia i amyloidoza skóry mogą wystąpić w miejscu wstrzyknięcia i opóźnić lokalne wchłanianie insuliny. Stała zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie jednego obszaru może pomóc w zmniejszeniu tych reakcji lub zapobieganiu im (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Po zarejestrowaniu leku ważne jest zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Lekarze powinni zgłaszać podejrzewane efekty uboczne do lokalnych organów odpowiedzialnych za nadzór farmakologiczny.

Okres ważności. 2 lata.

Okres przechowywania leku w kartuszach i butelkach po otwarciu – 42 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, zabezpieczony przed przegrzaniem i promieniami słonecznymi. Używanych kartuszy nie należy przechowywać w lodówce. Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 °C do 8 °C (w lodówce). Nie zamarzać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Suspendzje insuliny nie można mieszać z roztworami do infuzji.

Opakowanie. 3 ml w kartuszu. 5 kartuszy w blisterze, 1 blister w opakowaniu. 10 ml w butelce. 1 butelka w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmak”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Cyrylicka 74.