Inosyna pranobeks

INSTRUKCJA stosowania leku Inosyna pranobeks (INOSINE PRANOBEX)

Skład:

substancja czynna: inosyna pranobeks;

1 ml syropu zawiera inosyny pranobeksu 50 mg;

substancje pomocnicze: cukier cukrowniczy; metylo ester kwasu parahydroksybenzoesowego (E 218); propylo ester kwasu parahydroksybenzoesowego (E 216); kwas cytrynowy, monohydrat; sodu wodorotlenek; aromat bananowy; woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Syrop.

Główne właściwości fizykochemiczne: syrop od bezbarwnego do lekko żółtego, o zapachu bananowym i lekko gorzkim smaku.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwwirusowe do stosowania systemowego. Środki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim.

Kod ATC J05A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek Inosyna pranobeks zawiera metisoprynol (inosyna pranobeks), syntetyczną pochodną puryny, która wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwwirusowe wynikające z wyraźnej stymulacji odpowiedzi immunologicznej organizmu gospodarza in vivo.

Badania kliniczne wykazały, że inosyna pranobeks likwiduje niedobór lub dysfunkcję odporności komórkowej poprzez indukcję odpowiedzi typu Th1, prowadząc do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz wzmacniania odpowiedzi limfoproliferacyjnej w komórkach aktywowanych mitogenem lub antygenem. Ponadto stwierdzono, że lek reguluje mechanizmy cytotoksyczności limfocytów T i komórek NK, funkcjonowanie limfocytów supresyjnych CD8+ i pomocniczych CD4+, a także zwiększa poziom IgG i powierzchniowych markerów dopełniacza. W badaniach in vitro inosyna pranobeks wzmacnia produkcję cytokin IL-1 i IL-2, jednocześnie zwiększając ekspresję receptora IL-2. W badaniach in vivo obserwowano istotne zwiększenie sekrecji endogennego interferonu gamma (IFN-γ) oraz zmniejszenie sekrecji IL-4. Wykazano również, że lek wzmacnia chemotaksję oraz fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów.

W badaniach in vivo stwierdzono, że inosyna pranobeks aktywuje obniżoną synteze matrycowego RNA (mRNA) białek limfocytów i skuteczność procesu translacji, jednocześnie hamując syntezę wirusowego RNA w ramach następujących mechanizmów (wymagających dalszych badań):

• włączanie związanej z inozyną kwasu orotowego do polirybosomów;
• hamowanie przyłączania kwasu poliadenylinowego do wirusowego mRNA;
• reorganizacja mezotelialnych kompleksów białkowych biorących udział w przekazywaniu sygnału przez specyficzny receptor T (TcR) w limfocytarnych wewnętrznych fragmentach błonowych (IMP), co zwiększa ich gęstość o prawie trzykrotnie.

Inosyna pranobeks hamuje cyklonukleotydową fosfodiesterazę cGMP in vitro, ale wyłącznie w wysokich stężeniach; efekt ten nie występuje przy stężeniach leku zapewniających aktywność immunofarmakologiczną in vivo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym inosyna pranobeks jest szybko i w pełni wchłaniana (≥ 90%) z przewodu pokarmowego do krwi. Podobnie 94–100% dawki jej składników, DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanolu) i kwasu PABA (paraaminobenzoesowego), podanych dożylnie, wykrywano w moczu po podaniu doustnym u makaków-rhesus.

Rozkład. Po podaniu u małp znakowany radioizotopami materiał wykrywano w następujących narządach (w kolejności malejącej aktywności specyficznej): nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg oraz mięśnie szkieletowe.

Metabolizm. Po doustnym podaniu człowiekowi 1 g znakowanej radioizotopami inosyny pranobeks stwierdzono, że stężenia DIP i PABA we krwi osiągają odpowiednio 3,7 μg/ml (po 2 godzinach) i 9,4 μg/ml (po 1 godzinie).

W trakcie badań tolerancji dawkowania ustalono, że szczytowy wzrost stężenia kwasu moczowego po dawce, jako wskaźnika metabolizmu metisoprynolu, ma charakter nieliniowy i może się zmieniać w granicach ±10% w ciągu 1–3 godzin.

Wydalanie. Dobowa ekspozycja PABA i jej głównego metabolitu z moczem w stanie równowagi po dawkowaniu 4 g/dobę wynosiła około 85% przyjętej dawki. 95% radioaktywnego DIP wykrywano w moczu w postaci niezmienionej substancji i metabolitu N-tlenku. Okres półtrwania DIP wynosi 3,5 godziny, PABA – 50 minut. Główne metabolity inosyny pranobeks w organizmie człowieka to N-tlenek dla DIP i orto-acyloglukuronid dla PABA. Ponieważ cząsteczka inozyny metabolizuje się w wyniku biodegradacji puryny do kwasu moczowego, eksperymenty z inosyną pranobeksem znakowaną izotopem radioaktywnym u ludzi są nieinformatywne. U zwierząt do 70% podanej doustnie formy tabletkowanej inosyny pranobeks może być wydalane z moczem w postaci kwasu moczowego, a reszta – w postaci typowych metabolitów: ksantyny i hipoksantyny.

Dostępność biologiczna. Oznaczenie w moczu, w warunkach stanu równowagi, PABA i jej metabolitu wyniosło >90% oczekiwanych wartości roztworu. Oznaczenie DIP i jego metabolitu wyniosło ≥76%. Wartości AUC DIP we krwi osocza wyniosły ≥88%, PABA – ≥77%.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek Inosyna pranobeks wskazany jest w leczeniu obniżonego lub niefunkcjonalnego odporności komórkowej oraz w leczeniu objawów klinicznych następujących chorób:

• pierwotne i wtórne wirusowe infekcje dróg oddechowych;

• infekcje wirusowe wywołane wirusem opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirusem ospy wietrznej (VZV), wirusem cytomegalii (CMV), wirusem Epsteina-Barr (EBV);

• brodawki anogenitalne (condyloma acuminata) — zmiany zewnętrzne (z wyłączeniem lokalizacji meatalnej i okołoodbytowej) — jako monoterapia lub jako lek wspomagający standardowe leczenie miejscowe lub chirurgiczne;

• infekcje błon śluzowych, subkliniczne infekcje pochwy i macicy lub infekcje wywołane WLP (wirus brodawczaka ludzkiego), związane z endocytysem;

• wirusowe zapalenie wątroby;

• odrza z ciężkim przebiegiem lub powikłaniami;

• podostre stwardniejące zapalenie mózgu (SSPE).

Przeciwwskazania.

Lek nie należy stosować:

• pacjentom, u których stwierdzono podwyższoną wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku;
• pacjentom w ostrym zaostrzeniu dny moczanowej;
• pacjentom z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów przyjmujących inhibitory ksantynooksydazy (np. allopurinol) oraz leki zwiększające wydalenie kwasu moczowego z moczem, w tym diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd, chlortiazyd, indapamid) i diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakryninowy).

Nie należy przyjmować leku podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, ponieważ jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny ze względu na specyfikę mechanizmów farmakokinetycznych (stosowanie możliwe wyłącznie po zakończeniu terapii).

Jednoczesne stosowanie leku z zydowudyną (azidotymydyną – AZT) nasila tworzenie nukleotydów zydowudyny poprzez różne mechanizmy, wynikające ze zwiększenia biodostępności zydowudyny w osoczu krwi oraz zwiększenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach krwi. Powoduje to nasilenie działania zydowudyny pod wpływem leku.

Szczególne środki ostrożności.

Lekarstwo może powodować krótkotrwałe zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, jednak zazwyczaj pozostaje ono w granicach normy (górna granica wynosi 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l odpowiednio), szczególnie u osób starszych i młodszych mężczyzn. Zwiększenie stężenia kwasu moczowego następuje w wyniku katabolicznego metabolizmu składnika inozyny czynnej substancji do kwasu moczowego i nie jest spowodowane zmianami aktywności enzymatycznej lub klirensu nerkowego wywołanymi stosowaniem leków. Dlatego inosynę pranobeks należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podagrą, hiperurykemią, kamicą nerkową oraz zaburzeniami funkcji nerek w wywiadzie. Podczas leczenia należy dokładnie monitorować poziom kwasu moczowego u tych pacjentów.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ostry reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, pokrzywka). W takim przypadku należy przerwać leczenie lekarstwem.

Przy długotrwałym leczeniu może dojść do powstawania kamieni nerkowych. U każdego pacjenta podczas długotrwałego leczenia należy regularnie monitorować poziom kwasu moczowego w surowicy i moczu, funkcję wątroby, parametry krwi oraz funkcję nerek.

Substancje pomocnicze.

Lekarstwo INOSYNA PRANOBEXS zawiera metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218) i propylo-p-hydroksybenzoesan (E 216), dlatego może powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione).

Lekarstwo zawiera cukier spożywczy. Jeżeli u Ciebie zdiagnozowano nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego lekarstwa. Może być szkodliwy dla zębów. W 1 ml syropu znajduje się 663 mg cukru spożywczego. Stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę.

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami takimi jak nietolerancja fruktozy, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedostateczność sacharazy-izomalatazy nie powinni stosować tego lekarstwa.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ inozyny na rozwój płodu i płodność u ludzi nie był badany. Nie wiadomo, czy inosyna pranobeks przenika do mleka matki. Nie należy stosować lekarstwa w czasie ciąży ani karmienia piersią, chyba że lekarz uzna, że oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lekarstwo nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego.

Dawka dobową należy dobrać indywidualnie w zależności od masy ciała, przebiegu i ciężkości choroby oraz stanu pacjenta.

Dawkę dobową należy podzielić równomiernie na przyjęcia w ciągu doby.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym: zalecana dawka dobową wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg), zazwyczaj 3 g na dobę (20 ml syropu 3–4 razy na dobę). Maksymalna dawka dobową – 4 g.

Dzieci: zalecana dawka dobową wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg), równomiernie rozłożona na 3–4 dawki zgodnie z poniższą tabelą:

Do dawkowania leku należy używać urządzenia dawkującego z podziałką, które jest częścią zestawu leku.

Okres leczenia

Choroby ostry. W przypadku chorób o krótkim przebiegu leczenie trwa od 5 do 14 dni. Po ustąpieniu objawów choroby leczenie należy kontynuować jeszcze przez 1–2 dni lub dłużej, według decyzji lekarza.

Choroby wirusowe o długim przebiegu. Leczenie należy kontynuować przez 1–2 tygodnie po ustąpieniu objawów choroby lub dłużej, według decyzji lekarza.

Choroby nawrotowe. Na początku leczenia stosuje się te same zalecenia, co w przypadku chorób ostrych. W trakcie terapii wspierającej dawkę można zmniejszyć do 500–1000 mg/dobę. Po pojawieniu się pierwszych objawów nawrotu należy wznowić przyjmowanie dawki dobowej zaleconej w przypadku chorób ostrych i kontynuować przez 1–2 dni po ustąpieniu objawów. Leczenie można powtarzać kilkakrotnie w razie potrzeby i w zależności od stanu pacjenta, według zaleceń lekarza.

Choroby przewlekłe. Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała zgodnie z poniższymi schematami:

choroby bezobjawowe: przyjmować przez 30 dni z przerwą 60 dni;

choroby z łagodnymi objawami: przyjmować przez 60 dni z przerwą 30 dni;

choroby z ciężkimi objawami: przyjmować przez 90 dni z przerwą 30 dni.

Cykl leczenia należy powtarzać tyle razy, ile będzie konieczne, przy jednoczesnym ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta i wskazań do przedłużenia terapii.

Dawkowanie w przypadku szczególnych wskazań

Zewnętrzne brodawki genitalne (condyloma acuminata) lub infekcje HPV związane z endocervixem: stosować po 3 g/dobę przez 14–28 dni jako monoterapię lub jako uzupełnienie terapii miejscowej lub leczenia chirurgicznego zgodnie z poniższymi schematami:

− w leczeniu pacjentów z grupy niskiego ryzyka (pacjenci bez niedoboru odporności lub z niskim ryzykiem nawrotu) lek stosuje się bez przerwy przez 14–28 dni, po czym następuje dwumiesięczny okres bez leczenia, w którym zmiany zmniejszają się lub ustępują;

lub

− w leczeniu pacjentów z grupy wysokiego ryzyka* (pacjenci z niedoborem odporności lub z wysokim ryzykiem nawrotu) lek stosuje się przez 3 miesiące, 5 dni w tygodniu przez 2 tygodnie z rzędu w każdym miesiącu lub 5 dni w tygodniu co drugi tydzień. W razie potrzeby cykle leczenia można powtarzać kilkakrotnie.

*Profil „wysokiego ryzyka” nawrotu lub dysplazji szyjki macicy u pacjentów z genitálną infekcją HPV jest podobny do typu innych chorób i obejmuje następujące choroby i stany:

• Genitalna infekcja HPV trwająca dłużej niż 2 lata lub z 3 lub więcej nawrotami w wywiadzie.
• Obniżona odporność spowodowana:
  • nawracającymi lub przewlekłymi infekcjami;
  • innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową (ZPP);
  • chemioterapią w chorobach nowotworowych;
  • przewlekłym alkoholizmem.
• Niedostatecznie kontrolowany cukrzyca.
• Atopia.
• Długotrwałe stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych (2 lata lub dłużej).
• Poziom kwasu foliowego w erytrocytach poniżej 660 nmol/l.
• Obecność kilku partnerów seksualnych lub zmiana stałego partnera seksualnego.
• Częste stosunki wlaginowe (≥ 2–6 razy w tygodniu).
• Seks analny.
• Obecność w wywiadzie skórnych brodawek w dzieciństwie.
• Wiek powyżej 20 lat.
• Palenie tytoniu.

W przypadku podostrego twardniejącego zapalenia mózgu dawka dobową wynosi 100 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka – 60–80 ml/dobę. Leczenie jest długotrwałe, ciągłe, z regularną obserwacją stanu zdrowia pacjenta i przeglądem dalszego leczenia. Zalecana dawka dobową może być zwiększona, szczególnie w ciężkich przypadkach.

Dzieci. Zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. Biorąc pod uwagę wyniki badań toksykologicznych u zwierząt, oprócz podwyższenia poziomu kwasu moczowego w organizmie, poważne działania niepożądane są mało prawdopodobne. Leczenie objawowe i wspierające.

Niepożądane działania.

Jedynym niepożądaniem działania inosyny pranobeks, które występuje najczęściej zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, jest tymczasowy wzrost (zazwyczaj w granicach normy) stężenia kwasu moczowego w osoczu i moczu, które powracają do początkowych wartości normalnych w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia.

Częstotliwość występowania niepożądanych działań podano według następującej klasyfikacji: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (˂1/10000), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Termin ważności. 2 lata.

Termin ważności leku po otwarciu fiolki nie powinien przekraczać 12 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie przechowywać w lodówce.

Opakowanie.

100 ml lub 150 ml w fiolce; 1 fiolka w zestawie z urządzeniem dawkującym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „DKP „Fabryka Farmaceutyczna”.

Adres siedziby producenta oraz miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 12430, obwód żytomierski, rejon żytomierski, wieś Staniszówka, ul. Kołłowo, nr 4.