Indapamid-AstraPharm

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Indyapamid-AstraPharm (INDAPAMID-ASTRAPHARM)

Skład:

substancja czynna: indapamid;

1 tabletka zawiera indapamidu 2,5 mg;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana; laktoza, monohydrat; povidon; stearyna magnezu; sodu laurylosulfat; powłoka: hydroksypropylo mleczan celulozy 2910, 5 sPz; PEG 6000; dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane, białe. W przekroju widoczne są dwa warstwy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Diuretyki nietyazydowe o umiarkowanej aktywności. Proste sulfonamidy.

Kod ATC C03B A11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Indapamid – lek moczopędny z grupy sulfonamidów, farmakologicznie pokrewny do diuretyków tiazydopodobnych. Indapamid hamuje resorpcję sodu w korowym odcinku nefronu.

Zwiększa to wydalanie sodu i chlorków z moczem oraz w mniejszym stopniu potasu i magnezu, co prowadzi do wzmożonego diurezy. Działanie przeciw nadciśnieniowe indapamidu występuje przy dawkach wywołujących niewielki efekt moczopędny. Co więcej, działanie przeciw nadciśnieniowe indapamidu utrzymuje się nawet u pacjentów z nadciśnieniem poddawanych hemodializie.

Indapamid działa na naczynia krwionośne poprzez:

• zmniejszenie kurczliwości mięśni gładkich naczyń krwionośnych, związane ze zmianami w transbłonowej wymianie jonów (głównie wapnia);
• stymulację syntezy prostaglandyny PGE2 oraz prostacykliny PGI2 (rozkurcz naczyń i hamowanie agregacji płytek krwi).

Indapamid zmniejsza nadciśnienie lewej komory serca.

Ponadto badania o różnym czasie trwania (krótkim, średnim i długim) z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wykazały, że indapamid:

• nie wpływa na metabolizm lipidów: trójglicerydów, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości oraz cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości;
• nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u chorych na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę.

Przy przekroczeniu zalecanej dawki leczniczy efekt diuretyków tiazydowych i tiazydopodobnych nie wzrasta, natomiast liczba działań niepożądanych rośnie. W przypadku niewystarczającej skuteczności leczenia zwiększanie dawki nie jest zalecane.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Biologiczna dostępność indapamidu jest wysoka – 93%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach po podaniu dawki 2,5 mg.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza przekracza 75%. Okres półwylądowania wynosi 14–24 godziny (średnio 18 godzin). Przy regularnym przyjmowaniu stężenie indapamidu w osoczu osiąga stabilny poziom (tzw. plateau), wyższy niż po podaniu dawki jednorazowej. Stabilny poziom stężenia w osoczu utrzymuje się przez dłuższy czas bez kumulacji.

Eliminacja. Klirens nerkowy stanowi 60–80% całkowitego klirensu. Indapamid wydalany jest głównie w postaci metabolitów; część leku wydalanego nerkami w niezmienionej formie wynosi 5%. U pacjentów z niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne nie ulegają zmianie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na indapamid, inne sulfonamidy lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Ciężka niewydolność nerek, encefalopatia wątrobowa lub ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, hipokaliemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niezalecane kombinacje

Lit. Możliwe podniesienie stężenia litu we krwi osoczu i wystąpienie objawów przedawkowania, podobnie jak przy diecie bezsodowej (obniżenie wydzielania litu z moczem). Jeśli konieczne jest podanie środka moczopędnego, należy dokładnie monitorować stężenie litu we krwi osoczu i dostosować dawkę litu.

Kombinacje wymagające ostrożności

Leki mogące wywołać napadową komorową tachyarytmię typu „piorun”, takie jak, ale nie ograniczając się do:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopiramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid, bretylium);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne:
  • fenotiazyny (np. chloropromazyna, tiameprazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna);
  • benzamidy (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd);
  • butyrofenony (np. drotetydol, haloperydol);
• inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);
• inne środki lecznicze (np. beprydyl, cizapryd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moxifloksacyna, winakamin dożylne, metadon, astemizol, terfenadyna).

Stosowanie indapamidu w połączeniu z powyższymi lekami zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes – napadowej komorowej tachyarytmii typu „piorun” (hipokaliemia jest czynnikiem ryzyka).

Przed zastosowaniem takiej kombinacji należy sprawdzić poziom potasu i w razie potrzeby skorygować jego stężenie. Należy monitorować stan kliniczny pacjentów, elektrolity osocza i EKG. W przypadku hipokaliemii zaleca się stosowanie leków, które nie wywołują torsades de pointes.

Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne nieniesterydowe (do stosowania ogólnego), w tym selektywne inhibitory COX-2, duże dawki kwasu acetylosalicylowego (powyżej 3 g/dobę):

• mogą zmniejszać działanie przeciwciśnieniowe indapamidu;
• u pacjentów odwodnionych zwiększa się ryzyko ostrej niewydolności nerek (ze względu na obniżenie filtracji kłębuszkowej). Przed rozpoczęciem leczenia należy przywrócić równowagę wodną i sprawdzić funkcję nerek.

Inhibitory ACE. Możliwe wystąpienie nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego i/lub ostrej niewydolności nerek u pacjentów z obniżonym stężeniem sodu (szczególnie u pacjentów z zwężeniem tętnicy nerkowej).

Hipertensja tętnicza. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których wcześniejsze stosowanie środka moczopędnego spowodowało obniżenie stężenia sodu, należy: albo przerwać przyjmowanie środka moczopędnego 3 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitory ACE, a następnie w razie potrzeby wznowić terapię środkiem moczopędnym; albo rozpocząć przyjmowanie inhibitora ACE od niskiej dawki początkowej z późniejszym stopniowym zwiększaniem dawki.

Niewydolność serca. U pacjentów z niewydolnością serca leczenie inhibitory ACE należy rozpocząć od minimalnej dawki i być może po zmniejszeniu dawki wcześniej stosowanego środka moczopędnego wyprowadzającego potas.

W każdym przypadku należy kontrolować funkcję nerek (stężenie kreatyniny we krwi osoczu) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitory ACE.

Leki mogące wywołać hipokaliemię: gliko- i mineralokortykosteroidy (do stosowania ogólnego), amfoterycyna B (dożylne), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę, zwiększają ryzyko wystąpienia hipokaliemii (efekt addytywny). Należy kontrolować i w razie potrzeby korygować stężenie potasu we krwi osoczu, szczególnie przy jednoczesnej terapii glikozydami naparstnicy. Zaleca się stosowanie środków przeczyszczających, które nie pobudzają perystaltyki.

Glikozydy naparstnicy: Hipokaliemia i/lub hipomagnezemia sprzyjają działaniu toksycznemu glikozydów naparstnicy. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, magnezu we krwi osoczu oraz kontrolę EKG i w razie potrzeby korygowanie terapii.

Baklofen nasila działanie przeciwciśnieniowe leku. Na początku terapii należy przywrócić równowagę wodno-elektrolitową pacjenta i kontrolować funkcję nerek.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi

Allopurinol. Jednoczesne stosowanie z indapamidem może prowadzić do zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Kombinacje wymagające uwagi

Leki moczopędne zatrzymujące potas (amilorid, spironolakton, triamteren)

Taka kombinacja nie wyklucza możliwości wystąpienia hipokaliemii (szczególnie u chorych na cukrzycę lub z niewydolnością nerek) lub hiperkaliemii. Należy monitorować stężenie potasu we krwi osoczu i kontrolować EKG oraz w razie potrzeby korygować terapię.

Metformina: zwiększa się ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej w przypadku rozwoju niewydolności czynnościowej nerek spowodowanej stosowaniem diuretyków, szczególnie diuretyków pętlowych. Nie należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny we krwi osoczu przekracza 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet.

Środki kontrastowe jodowe: przy wystąpieniu odwodnienia spowodowanego przyjmowaniem diuretyków zwiększa się ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu dużych dawek środków kontrastowych jodowych. Przed podaniem środków kontrastowych jodowych należy przywrócić równowagę wodną.

Antydepresanty imipraminopodobne, neuroleptyki: nasilenie ryzyka rozwoju hipotensji ortostatycznej z powodu działania przeciwciśnieniowego (efekt addytywny).

Sole wapnia: możliwe wystąpienie hiperkalcemii w wyniku obniżenia eliminacji wapnia przez nerki.

Cyklosporyna, takrylimusz: możliwe podniesienie stężenia kreatyniny we krwi osoczu bez wpływu na poziom krążącej cyklosporyny, nawet przy braku obniżenia poziomu wody/sodu.

Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (działanie ogólne): osłabienie działania przeciwciśnieniowego indapamidu w wyniku zatrzymania wody i jonów sodu pod wpływem kortykosteroidów.

Szczególne środki ostrożności.

Szczególne ostrzeżenia

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stosowanie diuretyków tiazydopodobnych, szczególnie w przypadku zaburzeń elektrolitowych, może wywołać encefalopatię wątrobowa, która może postępować do śpiączki wątrobowej. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie diuretyków.

Wrażliwość na światło. Opisywano przypadki reakcji fotouczulenia u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji zaleca się przerwanie leczenia diuretykiem. Jeśli konieczne jest ponowne podanie diuretyku, zaleca się ochronę narażonych obszarów przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznego światła ultrafioletowego.

Składniki pomocnicze

Nie należy przyjmować tego leku pacjentom z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Ostrożność

Równowaga wody i elektrolitów

Stężenie sodu w osoczu.

Należy kontrolować poziom sodu w osoczu przed rozpoczęciem leczenia, a następnie regularnie podczas terapii. Obniżenie stężenia sodu w osoczu może być początkowo bezobjawowe, dlatego wymagany jest regularny monitoring. Monitorowanie poziomu sodu należy przeprowadzać częściej u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z marskością wątroby. Każdy diuretyk może wywołać hiponatremię, która czasem ma poważne konsekwencje. Hiponatremia z hipowolemia może prowadzić do odwodnienia i hipotensji ortostatycznej; towarzysząca utrata jonów chlorkowych może spowodować wtórne, kompensacyjne zasadowica metaboliczne (częstość i nasilenie tego zjawiska są niskie).

Stężenie potasu w osoczu krwi. Obniżenie stężenia potasu w osoczu krwi z rozwojem hipokaliemii jest głównym ryzykiem stosowania diuretyków tiazydowych i tiazydopodobnych. Hipokaliemia może być przyczyną zaburzeń mięśniowych. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w połączeniu z ciężką hipokaliemią. Ryzyko wystąpienia hipokaliemii (< 3,4 mmol/l) należy zapobiegać u określonych grup pacjentów wysokiego ryzyka, takich jak osoby starsze, niedożywione lub przyjmujące wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą niedokrwienną serca oraz pacjenci z niewydolnością serca. W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa kardiotoxyczność glikozydów naparstnicy i ryzyko wystąpienia arytmii.

Pacjenci z wrodzonym lub iatrogenicznym wydłużeniem interwału QT również należą do grup ryzyka. U tych pacjentów hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może wywołać rozwój ciężkich zaburzeń rytmu serca, w tym paroksysmalnej tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”, która może mieć śmiertelny przebieg.

W przypadku wszystkich powyższych sytuacji konieczna jest częstsza kontrola stężenia potasu we krwi. Pierwszy pomiar należy wykonać w ciągu pierwszego tygodnia leczenia. W przypadku stwierdzenia hipokaliemii konieczna jest jej korekta.

Hipokaliemia, stwierdzona przy niskim stężeniu magnezu w surowicy krwi, może źle odpowiadać na leczenie, jeśli nie zostanie skorygowane stężenie magnezu w surowicy krwi.

Stężenie magnezu we krwi

Wykazano, że diuretyki tiazydowe i pokrewne, w tym indapamid, zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Stężenie wapnia w osoczu krwi. Diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i prowadzić do nieznacznego i tymczasowego wzrostu stężenia wapnia w osoczu krwi. Nasilona hiperkalcemia może być wynikiem wcześniej nierozpoznanego nadczynności przytarczyc. W takim przypadku należy przerwać leczenie i przeprowadzić badanie funkcji gruczołów przytarczyc.

Stężenie glukozy we krwi. U pacjentów z cukrzycą szczególnie ważne jest monitorowanie poziomu glukozy we krwi w przypadku wystąpienia hipokaliemii.

Kwas moczowy

U pacjentów z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego może występować tendencja do zwiększenia liczby napadów dny moczanowej.

Funkcja nerek i diuretyki. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min). Diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne są najskuteczniejsze, gdy funkcja nerek nie jest zaburzona lub gdy zaburzenia są niewielkie (stężenie kreatyniny w osoczu krwi poniżej 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u dorosłych). U pacjentów w podeszłym wieku poziom kreatyniny w osoczu krwi powinien odpowiadać wiekowi, masie ciała i płci. Hipowolemia spowodowana utratą wody i sodu w wyniku stosowania diuretyków na początku leczenia może prowadzić do obniżenia filtracji kłębuszkowej. Może to prowadzić do wzrostu stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu krwi. Ten przemijający zaburzenie czynności nerek nie ma konsekwencji u osób z prawidłową funkcją nerek, ale może pogorszyć istniejącą niewydolność nerek.

U sportowców indapamid może spowodować pozytywny wynik testu na doping.

Wypływ w choroidzie, ostre krótkowzroczność (miozja) i wtórna jaskra z zamkniętym kątem. Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą wywołać reakcję idiosynkratyczną, prowadzącą do wypływu w choroidzie, zaburzeń pola widzenia, przemijającego krótkowzroczności i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Objawy obejmują nagły początek obniżenia ostrości widzenia lub ból w oku i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze przerwanie stosowania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne zastosowanie leków, leczenia medycznych lub chirurgicznych. Czynnikami ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może być uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane ograniczone (mniej niż 300 przypadków) dotyczące stosowania indapamidu u ciężarnych kobiet. Długotrwałe stosowanie diuretyku tiazydowego w trzecim trymestrze ciąży może prowadzić do zmniejszenia objętości krwi krążącej u ciężarnej i do zaburzeń krążenia maciczno-płodowego, co może spowodować niedokrwienie płodowo-placentalne i opóźnienie rozwoju płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego toksycznego wpływu na rozrodczość. Z uwagi na środki ostrożności zaleca się unikanie stosowania indapamidu w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Dane dotyczące przenikania indapamidu/metabolitów do mleka matki są niewystarczające. Może dojść do nadwrażliwości na pochodne sulfonamidów i hipokaliemii. Ryzyko dla noworodków/niemowląt nie może być wykluczone. Indapamid należy do grupy diuretyków tiazydopodobnych, których stosowanie w czasie karmienia piersią wiąże się z obniżeniem lub nawet zahamowaniem laktacji.

Indapamid nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność samców i samic szczurów. Nie przewiduje się wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Lek nie zaburza uwagi, jednak w przypadku wystąpienia objawów związanych ze spadkiem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub w połączeniu z innym lekiem przeciwhypertensyjnym, może wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego: 1 tabletka na dobę, najlepiej rano. Tabletkę należy połykać całą, nie żując, zapijając wodą. Tabletki nie należy dzielić.

Maksymalna dawka dzienna – 1 tabletka.

Stosowanie wyższych dawek leku nie prowadzi do zwiększenia efektu przeciw nadciśnieniowego, ale zwiększa się efekt moczopędny.

Niewydolność nerek

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Diuretyki z grupy tiazydowych i podobnych do tiazydów są najskuteczniejsze, gdy funkcja nerek nie jest zaburzona lub gdy zaburzenia są niewielkie.

Wiek starszy

U pacjentów w podeszłym wieku poziom kreatyniny w osoczu powinien odpowiadać wiekowi, masie ciała i płci. Lek Indapamid-AstraPharm można przepisywać pacjentom w podeszłym wieku, jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona lub jeśli zaburzenia są niewielkie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji wątroby leczenie lekiem jest przeciwwskazane.

Dzieci.

Leku nie stosuje się u dzieci ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Najpierw obserwuje się objawy zaburzeń wodno-elektrolitowych (hiponatremia, hipokaliemia). Możliwe są nudności, wymioty, hipotensja tętnicza, drgawki, zawroty głowy, senność, dezorientacja, poliuria lub oliguria aż do anurii (spowodowanej hipowolämią).

Leczenie. Prowadzenie pierwszej pomocy obejmuje szybkie usunięcie leku przez przemywanie żołądka i/lub podanie węgla aktywowanego, a następnie przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej w warunkach szpitalnych.

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami są: hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości, głównie dermatologiczne, u osób skłonnych do reakcji alergicznych i astmatycznych oraz wysypek makulopapularnych.

Podczas leczenia indapamidem obserwowano poniższe niepożądane działania z następującą częstością występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych informacji).

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

W badaniach II i III fazy porównujących 1,5 i 2,5 mg indapamidu analiza stężenia potasu w osoczu wykazała zależność efektu od dawki indapamidu:

• Indapamid 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu < 3,4 mmol/l obserwowano u 10 % pacjentów oraz < 3,2 mmol/l u 4 % pacjentów po 4–6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie obniżenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
• Indapamid 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu < 3,4 mmol/l obserwowano u 25 % pacjentów oraz < 3,2 mmol/l u 10 % pacjentów po 4–6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie obniżenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest istotne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby sprawujące opiekę zdrowotną są zobowiązane do zgłaszania wszelkich przypadków wystąpienia podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

**Okres ważności. ** 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w blisterze, 1 blister w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „ASTRAFARM”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 08132, woj. kijowskie, rejon kijewsko-sławucki, miasto Wiśniewe, ul. Kijewska 6.