Imunovir-Zdorovia

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego IMUNOVIR-ZDOROVYE

Skład:

substancja czynna: inozypranobeks;

1 ml preparatu zawiera 50 mg inozypranobeksu;

substancje pomocnicze: sacharoza; metyloparaben (E 218); propyloparaben (E 216); wodorotlenek sodu; kwas cytrynowy; woda oczyszczona; aromat „Cytryna”.

Postać leku. Syrop.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz o barwie od bezbarwnej do żółtej o lekkim zapachu cytryny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe do stosowania systemowego. Inne leki przeciwwirusowe. Kod ATC J05A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Imunovir-Zdorovia zawiera metizoprynoł (inosyn pranobeks), syntetyczną pochodną puryny, która wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwwirusowe wynikające z wyraźnej stymulacji odpowiedzi immunologicznej organizmu gospodarza in vivo pod wpływem leku.

W badaniach klinicznych wykazano, że inosyna pranobeks normalizuje niedobór lub dysfunkcję odporności komórkowej poprzez indukcję odpowiedzi typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz wzmacniania odpowiedzi limfoproliferacyjnej w komórkach aktywowanych mitogenem lub antygenem. Ponadto udowodniono, że lek reguluje mechanizmy cytotoksyczności limfocytów T i komórek NK, funkcjonowanie limfocytów supresyjnych CD8+ i pomocniczych CD4+, a także zwiększa poziom IgG oraz markerów powierzchniowego dopełniacza. W badaniach in vitro inosyna pranobeks wzmacnia produkcję cytokin IL-1 i IL-2, jednocześnie zwiększając ekspresję receptora IL-2. W badaniach in vivo znacznie zwiększała się sekrecja endogennego interferonu gamma (IFN-γ), a sekrecja IL-4 była zmniejszona. Wykazano również, że lek wzmacnia chemotaksję oraz fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów.

W badaniach in vivo stwierdzono, że inosyna pranobeks aktywuje obniżoną syntezę matrycowego RNA (mRNA) białek limfocytów i skuteczność procesu translacji, jednocześnie hamując syntezę wirusowego RNA w następujących mechanizmach (uczestnictwo w nich wymaga dalszych badań):

1. Włączenie związanej z inozyną kwasu orotowego do polirybosomów.
2. Hamowanie przyłączenia kwasu poloadenylowego do wirusowego mRNA.
3. Restrukturyzacja mezotelialnych kompleksów białkowych uczestniczących w przekazywaniu sygnału przez specyficzny receptor komórkowy T (TcR) w limfocytarnych wewnętrznych fragmentach błonowych (IMP), co prawie trzykrotnie zwiększa ich gęstość.

Inosyna pranobeks hamuje cykliczną GMP-fosfodiesterazę in vitro, ale tylko w wysokich stężeniach; ten efekt nie występuje przy stężeniach leku zapewniających aktywność immunofarmakologiczną in vivo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu człowiekowi metizoprynoł jest szybko i całkowicie wchłaniany (≥ 90 %) z przewodu pokarmowego do krwi. Podobnie, 94–100 % dawki jego składników, DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) i PABA (kwas p-aminobenzoesowy), podanych dożylnie, wykryto w moczu po doustnym podaniu u makaków-rhesus.

Rozkład. Po podaniu leku u zwierząt materiał znakowany izotopami radioaktywnymi wykrywano w następujących narządach (w kolejności zmniejszania się aktywności specyficznej): nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg oraz mięśnie szkieletowe.

Metabolizm. Po doustnym przyjęciu przez człowieka 1 g metizoprynołu znakowanego izotopami radioaktywnymi stwierdzono, że stężenia DIP i PABA w osoczu krwi wynosiły odpowiednio 3,7 μg/ml (po 2 godzinach) i 9,4 μg/ml (po 1 godzinie).

W badaniach tolerancji dawek ustalono, że szczytowy wzrost stężenia kwasu moczowego po dawce jako wskaźnik metabolizmu metizoprynołu ma charakter nieliniowy i może wahać się w granicach ± 10 % w ciągu 1–3 godzin.

Wydalanie. Dobowa ekspresja PABA i jej głównego metabolitu z moczem w stanie równowagi przy dawkowaniu 4 g/dobę wynosiła około 85 % podanej dawki. 95 % radioaktywnego DIP wykrywano w moczu w postaci niezmienionej substancji i jej metabolitu – N-tlenku. Okres półwydalenia wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PABA. Główne metabolity metizoprynołu w organizmie człowieka to N-tlenek dla DIP i orto-acyloglukuronid dla PABA. Ponieważ cząsteczka inozyny ulega metabolizmowi drogą biodegradacji puryny do kwasu moczowego, eksperymenty z inozyną pranobeksem znakowaną izotopem radioaktywnym u ludzi są nieinformatywne. U zwierząt do 70 % podanej doustnie formy tabletkowej inozyny pranobeksu może być wydalane z moczem w postaci kwasu moczowego, a reszta – w postaci typowych metabolitów: ksantyny i hipoksantyny.

Dostępność biologiczna (AUC). Oznaczenie w moczu w stanie równowagi stężenia PABA i jej metabolitu wynosiło > 90 % wartości oczekiwanej dla roztworu. Oznaczenie DIP i jego metabolitu wynosiło > 76 %. Wartości AUC dla DIP w osoczu były ≥ 88 %, dla PABA – ≥ 77 %.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek wskazany jest w leczeniu obniżonego lub niefunkcjonalnego odporności komórkowej oraz w leczeniu objawów klinicznych w przypadku następujących chorób:

• Pierwotne i wtórne wirusowe infekcje dróg oddechowych.
• Infekcje wirusowe wywołane wirusem opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirusem różyczki (VZV), wirusem cytomegalii (CMV) lub wirusem Epsteina-Barr (EBV).
• Brodawczaki narządów płciowych (condyloma acuminata) — zmiany zewnętrzne (z wyłączeniem lokalizacji meatalnej i okołoodbytowej) jako monoterapia lub jako środek wspomagający standardowe leczenie miejscowe lub chirurgiczne.
• Infekcje błon śluzowych, subkliniczne infekcje pochwy i macicy lub infekcje wywołane HPV (ludzkim wirusem brodawczaka), związane z endocervixem.
• Wirusowe zapalenie wątroby.
• Odra z ciężkim przebiegiem lub powikłaniami.
• Podostre stwardniające zapalenie mózgu (SSPE).

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować leku:

• u pacjentów z zdiagnozowaną podatnością na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku;
• u pacjentów w trakcie ostrego napadu podagry;
• u pacjentów z podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Z ostrożnością należy przepisywać pacjentom przyjmującym inhibitory ksyntynooksydazy (np. allopurinol) oraz środki zwiększające wydalanie kwasu moczowego z moczem, w tym diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) i diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).

Nie należy przyjmować leku podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, ponieważ jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny ze względu na specyfikę mechanizmów farmakokinetycznych (stosowanie możliwe wyłącznie po zakończeniu terapii).

Jednoczesne stosowanie leku z zydowudyną (azydotymidyną lub AZT) zwiększa tworzenie nukleotydów przez zydowudynę na skutek różnych mechanizmów, wynikających ze zwiększenia biodostępności zydowudyny w osoczu krwi oraz zwiększenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach krwi. Powoduje to nasilenie efektów zydowudyny pod wpływem leku.

Szczególne środki ostrożności podczas stosowania.

Lek może powodować krótkotrwałe zwiększenie stężenia kwasu moczowego w osoczu i moczu, jednak zazwyczaj pozostaje ono w granicach normy (górna granica wynosi 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l odpowiednio), szczególnie u pacjentów starszych oraz młodszych mężczyzn. Zwiększenie stężenia kwasu moczowego jest wynikiem katabolicznego metabolizmu składnika inozynowego substancji czynnej do kwasu moczowego i nie jest spowodowane zmianami aktywności enzymatycznej lub klirensu nerkowego wywołanymi stosowaniem leków. Dlatego inozynu pranobeks należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podagrą, hiperurykemią, kamicy moczanowej oraz z historią zaburzeń funkcji nerek. Pacjenci powinni dokładnie monitorować poziom kwasu moczowego podczas leczenia.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja). W przypadku ich wystąpienia należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku.

Przy długotrwałym leczeniu może dojść do powstawania kamieni nerkowych. U każdego pacjenta poddawanego długotrwałemu leczeniu należy regularnie monitorować stężenie kwasu moczowego w osoczu i moczu, funkcję wątroby, parametry krwi oraz czynność nerek.

Substancje pomocnicze.

Lek zawiera sacharozę, która może być szkodliwa dla zębów. W 1 ml syropu znajduje się 650 mg sacharozy. Należy to uwzględnić u pacjentów z cukrzycą. Jeżeli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, przed przyjęciem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Lek zawiera metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (w tym opóźnione).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ inozyny na rozwój płodu i płodność u ludzi nie był badany. Nie wiadomo, czy inozyna przenika do mleka matki. Nie należy stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią, chyba że lekarz uzna, że oczekiwana korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn.

Lek nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Ten lek przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawkę dzienną należy równomiernie rozłożyć na przyjęcia w ciągu doby.

Dawkowanie.

Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, w zależności od masy ciała pacjenta i przebiegu choroby.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dzienna wynosi 50 mg/kg masy ciała na dobę (czyli 1 ml/kg), zazwyczaj 3 g (lub 60 ml) syropu, podzielone na 3–4 dawki na dobę. Maksymalna dawka dzienna wynosi 4 g.

Dzieci.

Zalecana dawka dzienna wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg) na dobę, równomiernie rozłożona na 3–4 przyjęcia w ciągu doby zgodnie z poniższą tabelą:

*Aby odmierzyć dawkę, należy użyć szklanki miarkowej znajdującej się w opakowaniu.

Czas trwania leczenia.

Choroby ostre.

W przypadku chorób o krótkim przebiegu leczenie trwa 5–14 dni. Po ustąpieniu objawów choroby leczenie należy kontynuować jeszcze przez 1–2 dni lub dłużej, według decyzji lekarza.

Choroby wirusowe o długim przebiegu.

Leczenie należy kontynuować przez 1–2 tygodnie po ustąpieniu objawów choroby lub dłużej, według decyzji lekarza.

Choroby nawrotowe.

Na początku leczenia stosuje się te same zalecenia, co w przypadku chorób ostrych. W trakcie terapii wspomagającej dawkę można zmniejszyć do 500–1000 mg na dobę. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów nawrotu należy wznowić przyjmowanie dawki dobowej zaleconej w przypadku chorób ostrych i kontynuować przyjmowanie tej dawki przez 1–2 dni po zniknięciu objawów. Leczenie można powtarzać kilkakrotnie w razie potrzeby, w zależności od stanu pacjenta, według rekomendacji lekarza.

Choroby przewlekłe.

Zalecana dawka wynosi 50 mg/kg masy ciała zgodnie z następującymi schematami:

choroby bezobjawowe: przyjmować przez 30 dni z przerwą 60 dni;

choroby z łagodnymi objawami: przyjmować przez 60 dni z przerwą 30 dni;

choroby z ciężkimi objawami: przyjmować przez 90 dni z przerwą 30 dni.

Cykl leczenia należy powtarzać tyle razy, ile będzie to konieczne, przy jednoczesnym ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta i wskazań do kontynuacji terapii.

Dawkowanie w przypadku szczególnych wskazań.

Zewnętrzna brodawczaka narządów płciowych (condyloma acuminata) lub infekcje HPV związane z endocyksem:

Stosować po 3 g na dobę przez 14–28 dni jako monoterapię lub jako uzupełnienie terapii miejscowej lub leczenia chirurgicznego zgodnie z następującymi schematami:

a) w leczeniu pacjentów z grupy niskiego ryzyka (pacjenci bez niedoboru odporności lub pacjenci z niskim ryzykiem nawrotu) lek stosuje się bez przerwy przez 14–28 dni w ciągu 3 miesięcy, po czym następuje dwumiesięczny okres bez leczenia, w trakcie którego zmiany ustępują lub zanikają;

lub

b) w leczeniu pacjentów z grupy wysokiego ryzyka * (pacjenci z niedoborem odporności lub z wysokim ryzykiem nawrotu) lek stosuje się 5 dni w tygodniu przez 2 kolejne tygodnie każdego miesiąca lub 5 dni w tygodniu co drugi tydzień przez 3 miesiące.

W razie potrzeby cykle leczenia można powtarzać kilkakrotnie.

*Profil „wysokiego ryzyka” nawrotu lub dysplazji szyjki macicy u pacjentów z genitálną infekcją HPV jest podobny do typu innych chorób i obejmuje następujące choroby i stany:

• Genitalna infekcja HPV trwająca dłużej niż 2 lata lub w wywiadzie 3 lub więcej nawrotów.
• Obniżona odporność spowodowana:
  • nawrotowymi lub przewlekłymi infekcjami;
  • innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową (ZPP);
  • chemioterapią w chorobach nowotworowych;
  • przewlekłym alkoholizmem.
• Niedostatecznie kontrolowany cukrzyca.
• Atopia.
• Długotrwałe stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych (2 lata lub dłużej).
• Poziom kwasu foliowego w erytrocytach poniżej 660 nmol/l.
• Kilku partnerów seksualnych lub zmiana stałego partnera seksualnego.
• Częste stosunki waginalne (≥ 2–6 razy w tygodniu).
• Seks analny.
• Brak wywiadu o brodawczakach skórnych w dzieciństwie.
• Wiek powyżej 20 lat.
• Palenie tytoniu.

Podostre szklerozujące zapalenie mózgu:

Dawka dobową wynosi 100 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalna dawka — 60–80 ml na dobę. Leczenie jest długotrwałe, ciągłe, z regularną obserwacją stanu zdrowia pacjenta i przeglądem dalszego leczenia. Zalecaną dawkę dobową można zwiększyć, szczególnie w ciężkich przypadkach.

Dzieci. Zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie .

Nie odnotowano przypadków przedawkowania lekiem. Biorąc pod uwagę wyniki badań toksykologicznych u zwierząt, poza podwyższeniem poziomu kwasu moczowego w organizmie, mało prawdopodobne są poważne reakcje niepożądane. Leczenie ogranicza się do środków objawowych i wspomagających.

Działania niepożądane.

Jedyną stałą reakcją niepożądaną podczas leczenia inozynem pranobeksem u dorosłych i dzieci jest tymczasowy wzrost (zazwyczaj w granicach normy) stężenia kwasu moczowego w osoczu krwi i w moczu, który normalizuje się po kilku dniach od przerwania stosowania leku.

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco:

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma bardzo duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Okres ważności leku po otwarciu fiolki nie przekracza 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Nie chłodzić.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

200 ml w fiolce szklanej; 1 fiolka z kubkiem dozującym w pudełku z tektury.

100 ml lub 200 ml w fiolce polimerowej; 1 fiolka z kubkiem dozującym w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna Kompania Zdrowia”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.