Imodium®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU IMODIUM® (IMODIUM®)

Skład:

substancja czynna: loperamid;

1 kapsułka zawiera 2 mg loperamidu hydrochloranu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, talk, stearynian magnezu; powłoka kapsułki: tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), indygokarmin (E 132), erytrozyna (E 127), żelatyna.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: kapsułki o rozmiarze 4 z zielonym kapturkiem i ciemnoszarym korpusem, zawierające biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbiegunkowe; środki stosowane w leczeniu infekcyjnych i zapalnych chorób jelita. Środki hamujące perystaltykę. Loperamid. Kod ATC A07D A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Chlorowodorek loperamidu wiąże się z receptorami opioidowymi ściany jelita. W wyniku tego hamuje uwalnianie acetylocholiny i prostaglandyn, co prowadzi do zmniejszenia perystaltyki przepędowej oraz wydłużenia czasu przejścia treści pokarmowej przez przewód pokarmowy, a także zwiększa zdolność ściany jelita do wchłaniania płynów i elektrolitów. Chlorowodorek loperamidu zwiększa napięcie zwieracza odbytu, co zmniejsza nietrzymanie stolca i odruchy defekacyjne.

W podwójnym, ślepym, randomizowanym badaniu klinicznym z udziałem 56 pacjentów z ostrym biegunkiem, którzy otrzymywali loperamid, działanie przeciwbiegunkowe zaobserwowano w ciągu jednej godziny po pojedynczej dawce 4 mg. Porównania kliniczne z innymi lekami przeciwbiegunkowymi potwierdziły wyjątkowo szybki początek działania loperamidu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: większa część loperamidu podawanego doustnie wchłania się z jelita, jednak ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, ogólnodostępność systemowa wynosi jedynie około 0,3%.

Rozkład: wyniki badań rozkładu loperamidu u szczurów wskazują na wysoką powinowactwo względem ściany jelita, z przeważającym wiązaniem się z receptorami warstwy mięśniowej błony mięśniowej. Wiązanie loperamidu z białkami osocza wynosi 95%, głównie z albuminą. Dane przedkliniczne wykazały, że loperamid jest substratem białka P-glikoproteinowego.

Metabolizm: loperamid jest prawie całkowicie ekstrahowany przez wątrobę, gdzie jest głównie metabolizowany, koniugowany i wydzielany z żółcią. Oksydacyjne N-demetylowanie jest główną drogą metaboliczną loperamidu, proces ten jest głównie pośrednictwem izoform CYP3A4 oraz CYP2C8. Ze względu na bardzo intensywny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenia niezmienionego leku we krwi pozostają bardzo niskie.

Eliminacja: okres półtrwania loperamidu u człowieka wynosi około 11 godzin, w zakresie 9–14 godzin. Wydalanie niezmienionego loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie z kałem.

Pacjenci w wieku dziecięcym: nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u dzieci. Oczekuje się, że zachowanie farmakokinetyczne loperamidu oraz interakcje lekowe będą analogiczne do obserwowanych u dorosłych.

Dane przedkliniczne.

Badania leczenia loperamidem w stanach ostrych i przewlekłych nie wykazały specyficznego toksycznego działania. Wyniki przeprowadzonych badań in vitro i in vivo wykazały, że loperamid nie jest genotoksyczny. W badaniach rozrodczych na samicach szczurów, stosowanie bardzo wysokich dawek loperamidu (40 mg/kg/dzień, co jest 20-krotnie wyższe niż maksymalny poziom stosowania u człowieka (MHUL)), skorygowanych względem powierzchni ciała (mg/m²), zaburzało płodność i przeżywalność płodu. Niższe dawki (≥ 10 mg/kg/dzień, co jest 5-krotnie wyższe niż MHUL) nie wykazały wpływu na zdrowie matki ani płodu i nie wpływały na rozwój okołoporodowy i poporodowy.

Oceny niekliniczne in vitro i in vivo wskazują na brak wyraźnych powikłań kardiologicznych, gdy stężenia loperamidu znajdują się w zakresie terapeutycznym, a także przy znacznym przekroczeniu tych wartości (do 47-krotnego). Jednak przy niezwykle wysokich stężeniach związanych z przedawkowaniem, loperamid wywiera wpływ elektrofizjologiczny na serce i wykazuje powikłania kardiologiczne: hamowanie potasowych (hERG) i sodowych prądów jonowych oraz występowanie arytmii.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie objawowe ostrych napadów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego u dorosłych (od 18. roku życia) po pierwotnej diagnostyce przeprowadzonej przez lekarza.

Przeciwwskazania.

Imodium® jest przeciwwskazany:

• pacjentom z znaną nadwrażliwością na chlorowodorek loperamidu lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• dzieciom poniżej 12. roku życia;
• pacjentom z ostrą dyszenterią charakteryzującą się obecnością krwi w stolcu i podwyższoną temperaturą ciała;
• pacjentom z ostrym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub kolitem pseudomembranacyjnym związanym z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania;
• pacjentom z bakteryjnym enterokolitem wywołanym mikroorganizmami z rodziny Salmonella, Shigella i Campylobacter.

Imodium® nie powinno się stosować w ogóle, jeśli należy unikać hamowania perystaltyki z powodu ryzyka wystąpienia poważnych powikłań, w tym niedrożności jelit, megakolonu i toksycznego megakolonu.

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, jeśli wystąpią zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożność jelit.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisywano przypadki interakcji z lekami o podobnych właściwościach farmakologicznych. Leków hamujących działanie układu nerwowego środkowego nie należy stosować jednocześnie z Imodium® u dzieci.

Dane przedkliniczne wykazały, że loperamid jest substratem białka P-glikoproteiny. Jednoczesne podawanie loperamidu (w dawce 16 mg) razem z inhibitorami P-glikoproteiny (chinidyna, rytonawir) prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu. Kliniczne znaczenie tej farmakokinetycznej interakcji z inhibitorami P-glikoproteiny przy stosowaniu loperamidu w dawkach zalecanych nie jest znane.

Równoczesne stosowanie loperamidu (4 mg pojedyncza dawka) i itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i P-glikoproteiny, prowadziło do 3–4-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu krwi. W tym samym badaniu inhibitor CYP2C8 – gemfibrozyl – zwiększał zawartość loperamidu około dwukrotnie. Stosowanie itrakonazolu i gemfibrozylu w połączeniu prowadziło do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia loperamidu w osoczu i 13-krotnego wzrostu całkowitego narażenia w osoczu. Wzrost ten nie był związany z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co oceniano za pomocą testów psychomotorycznych (czyli subiektywna senność i test zastępowania cyfr symbolami).

Równoczesne stosowanie loperamidu (16 mg pojedyncza dawka) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i P-glikoproteiny, prowadziło do 5-krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu krwi. Wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektów farmakodynamicznych, co oceniano za pomocą pupylometrii.

Równoczesne leczenie desmopresyną doustną prowadziło do 3-krotnego wzrostu stężenia desmopresyny w osoczu krwi, prawdopodobnie z powodu wolniejszej motoryki przewodu pokarmowego.

Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające przejście treści pokarmowej przez przewód pokarmowy mogą osłabiać jego działanie.

Właściwości stosowania.

Leczenie biegunki lekiem Imodium® ma jedynie charakter objawowy. Jeśli można określić etiologię choroby, należy, o ile to możliwe, przeprowadzić leczenie specyficzne.

Najważniejszym środkiem zaradczym w ostrym zespole biegunkowym jest zapobieganie lub uzupełnianie utraty płynów i elektrolitów. Jest to szczególnie ważne u dzieci, osłabionych pacjentów oraz u osób starszych z ostrym zespołem biegunkowym.

Stosowanie leku nie zastępuje podania odpowiedniej ilości płynów ani uzupełniania poziomu elektrolitów.

Ponieważ przewlekła biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze stany chorobowe, leku nie należy stosować przez dłuższy czas bez wcześniejszego zbadania przyczyny biegunki.

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom z zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS), którzy stosują Imodium® w przypadku biegunki, należy natychmiast przerwać leczenie przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach niedrożności jelit z zwiększone ryzykiem wystąpienia toksycznego megakolonu u pacjentów zakażonych HIV, z infekcyjnymi zapaleniami jelita zarówno wirusowego, jak i bakteryjnego pochodzenia, leczonych chlorowodorkiem loperamidu.

Chociaż dane farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są niepełne, lek Imodium® należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów ze względu na spowolnienie metabolizmu pierwszego przejścia, co może prowadzić do względnego przedawkowania i spowodować toksyczne uszkodzenie układu nerwowego.

Jeśli lek był stosowany w celu kontrolowania napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, wcześniej zdiagnozowanym przez lekarza, a w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem. Należy również skonsultować się z lekarzem, jeśli zmienił się charakter objawów lub nawracające napady biegunki trwają dłużej niż dwa tygodnie.

Zarejestrowano powikłania kardiologiczne, w tym wydłużenie QT, wydłużenie zespołu QRS oraz torsades de pointes, związane z przedawkowaniem (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Niektóre przypadki kończyły się śmiercią. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadego. Pacjenci nie powinni przekraczać zalecanej dawki ani zalecanego czasu trwania leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem nadużywania narkotyków. Opisano przypadki nadużywania i nieprawidłowego stosowania loperamidu (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Loperamid jest opioidem o niskiej biodostępności i ograniczonym potencjale przenikania przez barierę krew-mózg w dawkach terapeutycznych. Jednak uzależnienie występuje w odniesieniu do opioidów jako klasy.

W celu leczenia ostrych napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego, Imodium® należy przyjmować tylko wtedy, gdy choroba została wcześniej zdiagnozowana przez lekarza.

W poniższych przypadkach lek nie powinien być stosowany bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, nawet jeśli pacjent wie, że ma zespół jelita drażliwego (IBS):

• wiek pacjenta powyżej 40 lat i upłynął pewien czas od ostatniego napadu IBS;
• wiek pacjenta powyżej 40 lat i tym razem objawy IBS są inne;
• niedawna krwawa plwinka z jelit;
• ciężki zaparcie;
• nudności lub wymioty;
• utrata apetytu lub spadek masy ciała;
• trudności lub ból podczas oddawania moczu;
• gorączka;
• niedawna podróż za granicę.

W przypadku pojawienia się nowych objawów, pogorszenia objawów lub braku poprawy w ciągu dwóch tygodni należy skonsultować się z lekarzem.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Ten lek zawiera 127 mg laktozy monohydratu na dawkę. Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie w okresie ciąży

Bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży u ludzi nie zostało ustalone, choć badania na zwierzętach nie wykazały żadnych cech teratogennych ani embriotoksycznych chlorowodorku loperamidu.

Jak w przypadku wszystkich leków, nie zaleca się stosowania Imodium® w czasie ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży.

Stosowanie w okresie karmienia piersią

Ponieważ niewielkie ilości loperamidu mogą przechodzić do mleka matki, chlorowodek loperamidu nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Z tego powodu kobietom w ciąży i karmiącym piersią należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia.

Plodność

Wpływ na płodność człowieka nie był oceniany.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Może wystąpić utrata przytomności, obniżenie poziomu świadomości, zwiększona senność, zawroty głowy lub senność w zespole biegunkowym podczas stosowania chlorowodorku loperamidu. Dlatego zaleca się ostrożność przy stosowaniu tego leku podczas prowadzenia samochodu lub pracy z urządzeniami mechanicznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia

Dawka początkowa – 2 kapsułki (4 mg), następnie 1 kapsułka (2 mg) po każdej kolejnej wodnistej odpadzie. Zwykła dawka wynosi 3–4 kapsułki (6–8 mg) na dobę. Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 6 kapsułek (12 mg).

Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki spowodowanej zespołem jelita wrażliwego u dorosłych (od 18. roku życia) po ustaleniu pierwotnego rozpoznania przez lekarza

Dawka początkowa wynosi 2 kapsułki (4 mg); następnie stosuje się po 1 kapsułce (2 mg) po każdej kolejnej wodnistej odpadzie lub zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami lekarza. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 6 kapsułek (12 mg).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby

Chociaż brak danych farmakokinetycznych dotyczących działania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, należy stosować Imodium® u tych pacjentów z ostrożnością ze względu na spowolniony metabolizm przy pierwszym przejściu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania

Stosować doustnie. Kapsułki należy przyjmować, popijając płynem.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od 12. roku życia w leczeniu objawowym ostrej biegunki.

Przedawkowanie.

Objawy

W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania spowodowanego zaburzeniem funkcji wątroby) możliwe jest wystąpienie depresji OUN (otępienie, zaburzenia koordynacji, senność, miosis, hipertonus mięśniowy oraz depresja oddychania), zaparcia, zatrzymania moczu oraz niedrożności jelitowej. Dzieci i pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby mogą być bardziej wrażliwi na działanie na OUN.

U osób, które przekroczyły dawkę loperamidu, obserwowano powikłania kardiologiczne: wydłużenie odcinka QT i zespołu QRS, torsades de pointes (typu „pajacyki”) oraz inne poważne arytmie komorowe, zatrzymanie akcji serca oraz omdlenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano również przypadki śmiertelne. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadego.

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy rozpocząć monitorowanie EKG w celu wykrycia wydłużenia odcinka QT. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania ze strony OUN jako antydotę można zastosować naltokson. Ponieważ czas działania chlorowodorku loperamidu jest dłuższy niż naltoksonu (1–3 godziny), może być konieczne ponowne podanie naltoksonu. W celu wykrycia możliwego stłumienia ośrodkowego układu nerwowego pacjent powinien być poddawany ścisłej obserwacji przez co najmniej 48 godzin.

Niepożądane działania.

Dorosli i dzieci w wieku od 12 lat

Bezpieczeństwo chlorowodorku loperamidu oceniano u 2755 dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat, którzy uczestniczyli w 26 kontrolowanych i niekontrolowanych badaniach klinicznych stosowania chlorowodorku loperamidu w leczeniu biegunki ostrej. Najczęstsze działania niepożądane występujące z częstością ≥ 1 %, o których zgłaszano w tych badaniach klinicznych, to zaparcia (2,7 %), wzdęcia (1,7 %), ból głowy (1,2 %) oraz nudności (1,1 %).

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które występowały podczas stosowania chlorowodorku loperamidu w badaniach klinicznych (biegunka ostra) oraz w okresie postmarketingowym.

Częstość działań niepożądanych podano z wykorzystaniem następujących kategorii umownych:

bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości*, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny*) oraz reakcje anafilakto-idopodobne*.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność; rzadko – utrata przytomności*, stupor, depresja świadomości*, hipertonia*, zaburzenia koordynacji*.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: rzadko – miosa*.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – zaparcia, wzdęcia, nudności; rzadko – ból i dyskomfort brzucha, suchość w ustach, ból w górnej części brzucha, wymioty, dyspepsja*; rzadko – niedrożność jelitowa* (w tym niedrożność jelit paralityczną), megakolon* (w tym toksyczne megakolon**), uczucie rozciągania brzucha; częstość nieznana – ostry zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka; rzadko – obrzęk naczynioruchowy*, wysypki pęcherzykowe* (w tym zespół Stevensa-Johnsona, erytrema wielopostaciowa oraz toksyczny epidermalny nekroliz), pokrzywka* oraz świąd*.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – zatrzymanie moczu*.

Zaburzenia ogólne: rzadko – zwiększona senność*.

*Te działania niepożądane zostały uwzględnione na podstawie doniesień postmarketingowych dotyczących stosowania chlorowodorku loperamidu. Ponieważ z doniesień postmarketingowych nie można odróżnić działań niepożądanych u osób dorosłych lub dzieci, ani przy chorobach ostrych lub przewlekłych, częstość działań niepożądanych została oszacowana na podstawie danych ze wszystkich badań klinicznych stosowania chlorowodorku loperamidu, w tym badań przeprowadzonych u dzieci w wieku do 12 lat (N = 3683).

**Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 6 lub 20 kapsuł w blistrze; po 1 blisterze w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. JNTL Consumer Health (France) SAS.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Domaine de Maigremont, Val-de-Reuil, 27100, Francja /
Domaine de Maigremont, Val-de-Reuil, 27100 France.

Wniosek składający.

McNeil Products Limited.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

50-100 Holmers Farm Way, High Wycombe, HP12 4EG, Anglia /
50-100 Holmers Farm Way, High Wycombe, HP12 4EG, England.

Reprezentant wnioskodawcy.

Spółka z o.o. „Johnson i Johnson Ukraina”, Ukraina.

Miejsce zamieszkania reprezentanta wnioskodawcy.

01010, miasto Kijów, ul. Ostróżyńskich Książąt, 32/2.

+38 (044) 498 0888
+38 (044) 498 7392