Imipenem/cylistatyna

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Imipenem/cylistatyna (Imipenem/Cilastatin)

Skład:

substancje czynne: imipenem i cylistatyna sodowa;

1 butelka zawiera imipenemu monohydrat odpowiadajÄ cego imipenemowi 500 mg, cylistatyny sodowej odpowiadajÄ cej cylistatynie 500 mg;

substancja pomocnicza: sodu wodorowęglan.

Postać leku. Proszek do sporzÄ czania roztworu do wlewu.

GÅ‚Ăłwne cechy fizykochemiczne: proszek od biaÅ‚ego do Å›wietnie ÅĽĂłÅ‚tego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek składa się z dwóch składników: imipenemu, pierwszego przedstawiciela nowej klasy antybiotyków β-laktamowych – tienamycyn, oraz cyklastatyny sodowej, specyficznego inhibitora enzymu, który blokuje metabolizm imipenemu w nerkach i istotnie zwiększa stężenie niezmienionego imipenemu w drogach moczowych. Stosunek wagowy imipenemu do cyklastatyny sodowej w leku wynosi 1:1.

Klasa antybiotyków tienamycynowych, do której należy imipenem, charakteryzuje się szerszym spektrum silnego działania bakteriobójczego niż jakie zapewnia którykolwiek z dotychczas badanych antybiotyków.

Imipenem/cylistatyna wskazany jest w leczeniu zakażeń mieszanych wywołanych przez wrażliwe szczepy bakterii tlenowych i beztlenowych. Imipenem/cylistatyna wykazuje skuteczność w leczeniu wielu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne tlenowe i beztlenowe, oporne na cefalosporyny, w tym na cefazolin, cefoperazonę, cefalotynę, cefoksytynę, cefotaksym, moksalaaktam, cefamandol, ceftazydym i ceftryksone. Skuteczność leku Imipenem/cylistatyna stwierdzono również w leczeniu wielu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje oporne na aminoglikozydy (gentamycynę, amikacynę, tobramycynę) i/lub penicyliny (ampicylinę, karbencylinę, penicylinę G, tykarcylinę, piperacylinę, azlocylinę, mezlocylinę).

Imipenem/cylistatyna nie jest wskazany w leczeniu zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Imipenem/cylistatyna jest silnym inhibitorem syntezy ściany komórkowej bakterii i wykazuje działanie bakteriobójcze wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, tlenowych i beztlenowych drobnoustrojów chorobotwórczych.

Imipenem/cylistatyna, podobnie jak nowoczesne cefalosporyny i penicyliny, charakteryzuje się szerokim spektrum działania wobec bakterii Gram-ujemnych, ale jego charakterystyczną cechą jest wysoka aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich, wcześniej obserwowana jedynie u wąskospektralnych antybiotyków β-laktamowych. Zakres działania leku obejmuje Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis oraz Bacteroides fragilis – różnorodną i klinicznie trudną grupę patogenów, zazwyczaj opornych na inne antybiotyki.

Imipenem/cylistatyna wykazuje skuteczność wobec dużej liczby drobnoustrojów, takich jak Pseudomonas aeruginosa, gatunki Serratia i Enterobacter, które są naturalnie oporne na większość antybiotyków β-laktamowych.

Spectrum działania antybakteryjnego leku jest szersze niż u jakiegokolwiek innego znanego antybiotyku i obejmuje wszystkie klinicznie istotne drobnoustroje chorobotwórcze. Do drobnoustrojów, wobec których Imipenem/cylistatyna wykazuje zazwyczaj skuteczność in vitro, należą:

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Achromobacter, gatunki Acinetobacter (wcześniej Mima-Herellea), Aeromonas hydrophila, gatunki Alcaligenes, Bordetella bronchicanis, Bordetella bronchiseptica, Bordetella pertussis, Brucella melitensis, Burkholderia pseudomallei (wcześniej Pseudomonas pseudomallei), Burkholderia stutzeri (wcześniej Pseudomonas stutzeri), gatunki Campylobacter, gatunki Capnocytophaga, gatunki Citrobacter, Citrobacter koseri (wcześniej Citrobacter diversus), Citrobacter freundii, Eikenella corrodens, gatunki Enterobacter, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Gardnerella vaginalis, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, gatunki Klebsiella, Klebsiella oxytoca, Klebsiella ozaenae, Klebsiella pneumoniae, gatunki Moraxella, Morganella morganii (wcześniej Proteus morganii), Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Neisseria meningitidis, gatunki Pasteurella, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, gatunki Proteus, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, gatunki Providencia, Providencia alcalifaciens, Providencia rettgeri (wcześniej Proteus rettgeri), Providencia stuartii, gatunki Pseudomonas*, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas putida, Pseudomonas aeruginosa, gatunki Salmonella, Salmonella typhi, gatunki Serratia, Serratia proteamaculans (wcześniej Serratia liquefaciens), Serratia marcescens, gatunki Shigella, gatunki Yersinia (wcześniej Pasteurella), Yersinia enterocolitica, Yersinia pseudotuberculosis.

*Stenotrophomonas maltophilia (wcześniej Xanthomonas maltophilia, wcześniej Pseudomonas maltophilia) oraz szczepy Burkholderia cepacia (wcześniej Pseudomonas cepacia) są ogólnie oporne na lek Imipenem/cylistatyna.

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Gatunki Bacillus, Enterococcus faecalis, Erysipelothrix rhusiopathiae, Listeria monocytogenes, gatunki Nocardia, gatunki Pediococcus, Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus grupa C, Streptococcus grupa G, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Viridans Streptococci (w tym szczepy α- i γ-hemolityczne). Enterococcus faecium oraz niektóre szczepy oporne na metycylinę są oporne na lek Imipenem/cylistatyna.

Bakterie Gram-ujemne beztlenowe

Gatunki Bacteroides, Bacteroides distasonis, Bacteroides fragilis, Bacteroides ovalus, Bacteroides thetaiotaomicron, Bacteroides uniformis, Bacteroides vulgatus, Bilophila wadsworthia, gatunki Fusobacterium, Fusobacterium necrophorum, Fusobacterium nucleatum, Porphyromonas asaccharolytica (wcześniej Bacteroides asaccharolyticus), Prevotella bivia (wcześniej Bacteroides bivius), Prevotella disiens (wcześniej Bacteroides disiens), Prevotella intermedia (wcześniej Bacteroides intermedius), Prevotella melaninogenica (wcześniej Bacteroides melaninogenicus), gatunki Veillonella.

Bakterie Gram-dodatnie beztlenowe

Gatunki Actinomyces, gatunki Bifidobacterium, gatunki Clostridium, Clostridium perfringens, gatunki Eubacterium, gatunki Lactobacillus, gatunki Mobiluncus, Microaerophilic streptococcus, gatunki Peptococcus, gatunki Peptostreptococcus, gatunki Propionibacterium (w tym P. acnes).

Inne

Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium smegmatis.

Badania in vitro wskazują, że imipenem działa synergistycznie z aminoglikozydami wobec niektórych izolatów Pseudomonas aeruginosa.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników po dożylnej infuzji leku w dawce 500 mg trwającej 20 minut stężenie szczytowe imipenemu w osoczu wynosiło od 21 do 58 μg/ml. Okres półtrwania imipenemu w osoczu wynosił 1 godzinę. Około 70 % podanego antybiotyku wykryto w niezmienionej formie w moczu w ciągu 10 godzin, a dalszego wydalania leku z moczem nie obserwowano. Przy stosowaniu leku według schematu co 6 godzin nie obserwowano kumulacji imipenemu w osoczu ani w moczu u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednoczesne stosowanie leku i probenecydu prowadziło do minimalnego wzrostu stężenia i okresu półtrwania imipenemu w osoczu. Gdy imipenem stosowany był samodzielnie, metabolizowany był w nerkach przez dehydropeptydazę-I. Współczynnik odzyskiwania w moczu wynosił od 5 do 40 %, średnio w kilku badaniach – 15–20 %. Wiązanie imipenemu z białkami osocza krwi człowieka wynosi około 20 %.

Cyklastatyna – specyficzny inhibitor enzymu dehydropeptydazy-I – skutecznie hamuje metabolizm imipenemu, dlatego jednoczesne stosowanie imipenemu i cyklastatyny pozwala osiągnąć terapeutyczne stężenia antybakteryjne imipenemu w moczu i osoczu. Stężenie szczytowe cyklastatyny w osoczu po 20-minutowej dożylnej infuzji leku w dawce 500 mg wynosiło od 21 do 55 μg/ml. Okres półtrwania cyklastatyny w osoczu wynosi około 1 godziny. Około 70–80 % dawki cyklastatyny wydalane jest w ciągu 10 godzin po podaniu leku w niezmienionej formie z moczem. Po tym czasie cyklastatyna nie była wykrywana w moczu. Oколо 10 % wykryto w formie metabolitu N-acetylu, który wykazuje działanie hamujące dehydropeptydazę porównywalne z działaniem cyklastatyny. Jednoczesne stosowanie leku i probenecydu prowadziło do podwojenia stężenia cyklastatyny w osoczu i przedłużenia jej okresu półtrwania, ale nie wpływało na odzyskiwanie cyklastatyny z moczem.

Wiązanie cyklastatyny z białkami osocza krwi człowieka wynosi około 40 %.

Niewydolność nerek

Po jednorazowej dożylnej dawce leku 250 mg/250 mg pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) dla imipenemu zwiększyło się odpowiednio 1,1, 1,9 i 2,7 raza u pacjentów z niewielką (klirens kreatyniny (CrCL) 50–80 ml/min/1,73 m²), umiarkowaną (CrCL 30–< 50 ml/min/1,73 m²) i ciężką (CrCL < 30 ml/min/1,73 m²) niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek (CrCL > 80 ml/min/1,73 m²), natomiast AUC dla cyklastatyny zwiększyła się odpowiednio 1,6, 2 i 6,2 raza u pacjentów z niewielką, umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Po jednorazowej dożylnej dawce leku 250 mg/250 mg podanej 24 godziny po hemodializie, AUC dla imipenemu i cyklastatyny była odpowiednio 3,7 i 16,4 raza większa w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Po dożylnej podaniu leku wydalanie z moczem, klirens nerkowy oraz klirens osoczowy imipenemu i cyklastatyny zmniejszają się wraz ze spadkiem funkcji nerek. Korekta dawki jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka imipenemu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była badana. Ze względu na ograniczony zakres metabolizmu wątrobowego imipenemu oczekuje się, że niewydolność wątroby nie będzie miała wpływu na jego farmakokinetykę. Dlatego nie zaleca się korekty dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Dzieci

Średni klirens i objętość rozkładu imipenemu były u dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 14 lat) o około 45 % wyższe niż u dorosłych. AUC dla imipenemu po podaniu dawki imipenem/cylistatyna 15/15 mg/kg masy ciała u dzieci była o około 30 % wyższa niż AUC u dorosłych otrzymujących dawkę 500 mg/500 mg. Przy wyższej dawce ekspozycja po podaniu 25/25 mg/kg imipenem/cylistatyna dzieciom była o 9 % wyższa niż ekspozycja u dorosłych otrzymujących dawkę 1000 mg/1000 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (w wieku od 65 do 75 lat z prawidłową funkcją nerek dla ich wieku) farmakokinetyka jednorazowej dożylnej dawki leku Imipenem/cylistatyna 500 mg/500 mg podanej w ciągu 20 minut była zgodna z oczekiwaniami u pacjentów z niewielką niewydolnością nerek, dla których nie uznaje się za konieczne zmiany dawki. Średnie wartości okresu półtrwania imipenemu i cyklastatyny w osoczu wynosiły odpowiednio 91 ± 7 minut i 69 ± 15 minut. Wielokrotne dawkowanie nie wpływało na farmakokinetykę imipenemu ani cyklastatyny, nie obserwowano również żadnego kumulowania się imipenem/cylistatyna.

Właściwości kliniczne.

Wskazania

Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku życia wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami:

• zakażenia jamy brzusznej;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (ciężka zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i zapalenie płuc związane z respiratorem);
• zakażenia okołoporodowe i poporodowe;
• skomplikowane zakażenia układu moczowo-płciowego;
• skomplikowane zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• sepsa;
• zapalenie wsierdzia.

Lek można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią towarzyszącą gorączce, której prawdopodobną przyczyną jest zakażenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią związanej lub prawdopodobnie związanej z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku, innych leków z grupy karbapenemów, ostre objawy nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na inne antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

U chorych, którzy stosowali gancyklowir w połączeniu z lekiem Imipenem/cylistatyna do wstrzykiwań dożylnych, obserwowano napady drgawkowe ogólnych. Te leki można stosować łącznie tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa możliwy ryzyko.

Donoszono o obniżeniu stężenia kwasu walproinowego we krwi podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami, a w niektórych przypadkach odnotowano nagłe napady drgawkowe. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu i kwasu walproinowego/walpinianu sodu; należy również rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii antybakteryjnej lub przeciwdrgawkowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Antykoagulenty doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwkrzepliwe. Otrzymano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego doustnych antykoagulantów, w tym warfaryny, u pacjentów podczas jednoczesnego przyjmowania antybiotyków. Ryzyko może się różnić w zależności od typu infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić rolę antybiotyku w nasileniu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym.

Równoczesne stosowanie leku i probenekcydyny prowadziło do minimalnego wzrostu stężenia imipenemu we krwi i wydłużenia okresu półwylu imipenemu z osocza. Wydalanie niezmienionego (nieprzekształconego) aktywnego imipenemu z moczem zmniejszało się do około 60% dawki, gdy lek był stosowany z probenekcydyną. Równoczesne stosowanie leku i probenekcydyny podwajało stężenie cylistatyny we krwi i okres półwylu cylistatyny, nie wpływając jednak na wydalanie cylistatyny z moczem.

Szczególne środki ostrożności.

Istnieją dane kliniczne i laboratoryjne wskazujące na częściową alergię krzyżową między lekiem Imipenem/cylistatyna a innymi antybiotykami β-laktamowymi, penicylinami i cephalosporynami. Ciężkie reakcje (w tym anafilaksja) obserwowano przy stosowaniu większości antybiotyków β-laktamowych. Najbardziej prawdopodobne są one u osób z uczuleniem na wiele alergenów w wywiadzie. Przed rozpoczęciem terapii lekiem należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta pod kątem występowania reakcji nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny, cephalosporyny, inne antybiotyki β-laktamowe oraz inne alergeny. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej podczas stosowania leku należy go odstawić i podjąć odpowiednie działania. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego leczenia.

Podczas leczenia imipenemem/cylistatyną należy dokładnie monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko toksyczności wątrobowej (wzrost poziomu transaminaz, niewydolność wątroby i ostra postać zapalenia wątroby).

Pacjentom z wcześniejszymi chorobami wątroby należy monitorować funkcje wątroby podczas leczenia imipenemem/cylistatyną. Nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Podczas leczenia imipenemem/cylistatyną możliwe jest pozytywne wyniki bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Przed wszelkim leczeniem empirycznym należy wziąć pod uwagę zakres działania przeciwbakteryjnego imipenemu/cylistatyny, szczególnie w stanach zagrożenia życia pacjenta. Należy również zachować ostrożność ze względu na ograniczoną wrażliwość niektórych patogenów (np. związanych z infekcjami skóry i tkanek miękkich) na imipenem/cylistatynę. Stosowanie imipenemu/cylistatyny jest uzasadnione w leczeniu tych typów infekcji, jeśli konkretny patogen został potwierdzony i jest znany jako wrażliwy, lub gdy istnieją poważne przesłanki, że najprawdopodobniejszy patogen (-y) jest wrażliwy na to leczenie. Stosowanie współbieżne tego leku w celu leczenia opornego na metycylinę Staphylococcus aureus (MRSA) może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdzono udział infekcji MRSA w zatwierdzonych wskazaniach. Stosowanie współbieżne aminoglikozydów może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdzono udział infekcji Pseudomonas aeruginosa w zatwierdzonych wskazaniach.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu/cylistatyny i kwasu walproinowego/walproinianu sodu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Rozwój kolitu związanego z antybiotykiem i kolitu pseudobłoniastego został zarejestrowany jako powikłanie stosowania niemal wszystkich antybiotyków; może on występować w formach od łagodnych do zagrożujących życie. Z tego powodu antybiotyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie z kolitem. Ważne jest, aby pamiętać o możliwości rozwoju kolitu pseudobłoniastego, gdy u pacjenta podczas leczenia antybiotykiem wystąpi biegunka. Należy rozważyć możliwość odstawienia terapii imipenemem/cylistatyną i zastosowanie specyficznego leczenia Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Lek nie jest zalecany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Imipenem i cylistatyna gromadzą się u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Jeśli dawkę nie skorygowano z uwzględnieniem funkcji nerek, mogą wystąpić działania niepożądane ze strony OUN.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków z grupy β-laktamów, przy stosowaniu leku Imipenem/cylistatyna opisano działania niepożądane ze strony OUN, takie jak mioklonie, dezorientacja lub drgawki, szczególnie w przypadkach, gdy przekroczono zalecane dawki w zależności od funkcji nerek i masy ciała. Zazwyczaj takie zaburzenia występowały u pacjentów z uszkodzeniem OUN (urazy mózgu lub napady drgawkowe w wywiadzie) i/lub u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których możliwa była kumulacja leku w organizmie. Z tego powodu, szczególnie u takich pacjentów, konieczne jest ścisłe przestrzeganie zalecanych dawek i trybu leczenia. Leczenie przeciwdrgawkowe należy kontynuować u pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie.

Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy neurologiczne lub drgawki u dzieci z znanymi czynnikami ryzyka drgawek oraz u dzieci otrzymujących leczenie wspomagające lekami zmniejszającymi nasilenie drgawek.

Jeśli podczas stosowania leku wystąpią drżenie lokalne, mioklonie lub napady drgawkowe, pacjenci powinni zostać poddani badaniu neurologicznemu i otrzymać leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli wcześniej nie było ono wskazane. Jeśli objawy zaburzeń ze strony OUN utrzymują się, należy zmniejszyć dawkę leku Imipenem/cylistatyna lub całkowicie go odstawić.

Imipenem/cylistatyna nie wskazuje się w leczeniu pacjentów z klirem kreatyniny <15 ml/min, z wyjątkiem przypadków, gdy po 48 godzinach zostanie przeprowadzona dializa. U pacjentów poddawanych dializie Imipenem/cylistatyna zaleca się tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek.

Lek zawiera 20 mg sodu, co należy uwzględnić przy stosowaniu u pacjentów na diecie kontrolowanej pod względem zawartości sodu (diecie bezsodowej).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania leku u kobiet w ciąży.

Badania na małpach w ciąży wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Imipenem/cylistatyna można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią.

Imipenem i cylistatyna wydzielają się w niewielkich ilościach do mleka matki. W razie konieczności stosowania leku należy rozważyć korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem leku dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak niektóre działania niepożądane (takie jak halucynacje, senność, zawroty głowy i uczucie wiru), związane ze stosowaniem leku, mogą wpływać na zdolność niektórych pacjentów do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Rekomendacje dawek leku odnoszą się do ilości imipenemu/cylistatyny, która ma być stosowana.

Dawkę dobową leku ustala się, biorąc pod uwagę rodzaj i stopień ciężkości infekcji, oraz dzieli się ją na kilka równych dawek, uwzględniając wrażliwość patogenu(-ów) oraz stan czynności nerek pacjenta.

Dorośli i nastolatkowie

Zalecany schemat dawkowania u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 90 ml/min):

• 500 mg/500 mg co 6 godzin lub
• 1000 mg/1000 mg co 8 godzin lub co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których prawdopodobną lub potwierdzoną przyczyną są mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz bardzo ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką) zaleca się dawkę 1000 mg/1000 mg co 6 godzin.

Dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z klirensem kreatyniny ≤ 90 ml/min (patrz tabela).

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 4000 mg/4000 mg na dobę.

Upośledzenie czynności nerek

W celu ustalenia zmniejszonej dawki u dorosłych pacjentów z upośledzeniem czynności nerek należy:

1. Określić całkowitą dawkę dobową (tj. 2000/2000, 3000/3000 lub 4000/4000 mg), którą zazwyczaj stosuje się u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.
2. Dobrać odpowiedni schemat podawania zmniejszonej dawki (patrz tabela) zgodnie z klirens kreatyniny pacjenta. Informacje dotyczące czasu trwania wlewu podano poniżej w sekcji „Sposób stosowania”.

Pacjenci z klirem kreatyniny <15 ml/min

Imipenem/cylistatyna nie powinna być stosowana u pacjentów z klirem kreatyniny <15 ml/min, jeśli w ciągu najbliższych 48 godzin nie będą oni poddawani hemodializie.

Pacjenci poddawani hemodializie

W leczeniu pacjentów, u których klir kreatyniny <15 ml/min i którzy są poddawani hemodializie, stosuje się dawki zalecane dla pacjentów z klirem kreatyniny 15–29 ml/min (patrz tabela).

Tak imipenem, jak i cylistatyna są usuwane podczas hemodializy. Pacjentowi należy podać Imipenem/cylistatynę bezpośrednio po sesji hemodializy, a następnie co 12 godzin po jej zakończeniu. Pacjenci poddawani hemodializie, a zwłaszcza ci, u których chorobą podstawową jest choroba układu nerwowego, wymagają ścisłej obserwacji; Imipenem/cylistatynę u tych pacjentów należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwany efekt przeważa nad możliwym ryzykiem wystąpienia drgawek (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania leku u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej, dlatego nie zaleca się stosowania go w leczeniu tej grupy pacjentów.

Ostra niewydolność wątroby

Dawkowanie nie wymaga korekty u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dawkowanie nie wymaga korekty u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek.

Dzieci w wieku powyżej 1 roku

Dawką zalecaną dla dzieci w wieku >1 roku jest 15/15 lub 25/25 mg/kg co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których prawdopodobną lub potwierdzoną przyczyną są mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką), zaleca się stosowanie dawki 25/25 mg/kg co 6 godzin.

Dzieci w wieku do 1 roku

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku do 1 roku ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych.

Dzieci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina osocza >2 mg/dl) ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych.

Sposób stosowania

Przed zastosowaniem Imipenem/cylistatynę należy rozpuścić, a następnie rozcieńczyć.

Dawkę nie przekraczającą 500 mg/500 mg leku do wstrzykiwania dożylnego należy podawać w ciągu 20–30 minut. Dawkę przekraczającą 500 mg/500 mg należy podawać w ciągu 40–60 minut. Jeśli u pacjenta podczas infuzji wystąpi nudności, należy zmniejszyć szybkość podania leku.

Przygotowanie roztworu

Imipenem/cylistatyna do wlewu dożylnej jest dostępna w postaci sterylnego proszku w fiolkach, zawierających 500 mg imipenemu i 500 mg cylistatyny.

Każda fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Zawartość jednej fiolki należy przenieść do 100 ml odpowiedniego roztworu do wlewania (0,9 % roztwór chlorku sodu). W wyjątkowych sytuacjach, gdy z przyczyn klinicznych nie można zastosować 0,9 % roztworu chlorku sodu, jako rozpuszczalnika można zastosować 5 % roztwór glukozy.

Zaleca się dodanie około 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do fiolki.

Dobrze wymieszać i przenieść powstałą zawiesinę do pojemnika z roztworem do wlewania.

OSTRZEŻENIE: ZAWIESINA NIE JEST GOTOWYM ROZTWOREM DO WEWLEWANIA.

Powtórzyć procedurę, dodając ponownie 10 ml roztworu do wlewania, aby cała zawartość fiolki przeniosła się do roztworu do wlewania. Otrzymaną mieszaninę należy wymieszać, aż stanie się przezroczysta.

Stężenie otrzymanego roztworu po powyższej procedurze wynosi około 5 mg/ml imipenemu i cylistatyny.

Rozcieńczone roztwory należy stosować natychmiast. Odcinek czasu między rozpoczęciem przygotowania a zakończeniem wlewu dożylnej nie powinien przekraczać 2 godzin.

Dzieci.

Ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych nie zaleca się stosowania Imipenem/cylistatyny u dzieci w wieku do 1 roku oraz u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina osocza >2 mg/dl) (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania, które mogą wystąpić, są zgodne z profilem działań niepożądanych; mogą obejmować drgawki, dezorientację, drżenie, nudności, wymioty, hipotensję tętniczą, bradykardię.

Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania lekiem. Lek jest usuwany podczas hemodializy. Jednak skuteczność tej procedury w przypadku przedawkowania nie została ustalona. Leczenie jest objawowe.

Działania niepożądane.

Dane z badań klinicznych wskazują na następujące najczęstsze działania niepożądane systemowe, które mogły być związane z leczeniem: nudności (2,0%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%), gorączka (0,5%), hipotensja tętnicza (0,4%), drgawki (0,4%), zawroty głowy (0,3%), świąd (0,3%), pokrzywka (0,2%), senność (0,2%); działania niepożądane miejscowe to: zapalenie żył/tromboflebita (3,1%), ból w miejscu wstrzyknięcia (0,7%), zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia (0,4%) oraz induracja żyły (0,2%); obserwowano również wzrost stężenia transaminaz i fosfatazy alkalicznej w surowicy krwi.

Poniższe działania niepożądane oraz ich częstość występowania określono na podstawie wyników badań klinicznych. Zdarzenia niepożądane zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (≥1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: bardzo rzadko – kolit pseudobłoniasty, kandydoza; bardzo rzadko – gastroenteryt.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: często – eozynofilia; rzadko – pancytopenia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza; bardzo rzadko – agranulocytoza; bardzo rzadko – anemia hemolityczna, supresja szpiku kostnego.

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne.

Ze strony psychiki: rzadko – zaburzenia psychiczne, w tym halucynacje i stany dezorientacji.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – drgawki, aktywność miokloniczna, zawroty głowy, senność; bardzo rzadko – encefalopatia, parestezje, drżenie częściowe, zaburzenia smaku; bardzo rzadko – nasilenie ciężkiej miastenii, ból głowy; częstość nieznana – niepokój, dyskinezja.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu: bardzo rzadko – utrata słuchu; bardzo rzadko – zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia serca: bardzo rzadko – cyjanозa, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca.

Zaburzenia naczyniowe: często – tromboflebita; rzadko – hipotensja tętnicza; bardzo rzadko – napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: bardzo rzadko – duszność, nadwentylacja, ból gardła.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności (nudności i/lub wymioty związane z lekiem występują częściej u pacjentów z granulocytopenią niż u pacjentów bez granulocytopenii leczonych tym lekiem); bardzo rzadko – zmiana koloru zębów i/lub języka; bardzo rzadko – kolit krwotoczny, ból brzucha, zgaga, glosyt, nadżerzenie brodawek języka, zwiększone wydzielanie śliny.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: bardzo rzadko – niewydolność wątrody, zapalenie wątroby; bardzo rzadko – ostra postać zapalenia wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka (np. egzantematyczna); rzadko – pokrzywka, świąd; bardzo rzadko – toksyczny epidermalny nekroliz, choroba Quincke’a, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, odłuszczeniowe zapalenie skóry; bardzo rzadko – hiperhidroza, zmiany struktury skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo rzadko – poliartralgia, ból w odcinku piersiowym kręgosłupa.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, oliguria/anuria, poliuria, zmiana koloru moczu (bezpieczna, nie należy mylić z hematurią). Ocena wpływu leku Imipenem/cylistatyna na funkcję nerek jest trudna, ponieważ zazwyczaj obecne były czynniki predysponujące do azotemii przednerkowej lub pogorszenia funkcji nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – świąd narządów płciowych.

Zaburzenia ogólne i w miejscu stosowania: rzadko – gorączka, ból i induracja w miejscu wstrzyknięcia, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia; bardzo rzadko – dyskomfort w okolicy klatki piersiowej, osłabienie/astenia.

Badania laboratoryjne: często – wzrost stężenia transaminaz w surowicy, wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej w surowicy; rzadko – dodatni bezpośredni test Coombsa, wydłużenie czasu protrombinowego, obniżenie stężenia hemoglobiny, wzrost stężenia bilirubiny w surowicy krwi, wzrost stężenia kreatyniny w surowicy krwi, wzrost stężenia azotu mocznika we krwi.

W trakcie badań u 178 dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy zgłaszano działania niepożądane całkowicie analogiczne do tych, które obserwowano u dorosłych pacjentów.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby uprawnione do wykonywania zawodów w dziedzinie ochrony zdrowia proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25°C.

Niezgodność.

Imipenem/cylistatyna do wstrzykiwań dożylnych jest chemicznie niezgodny z lakatanami (solanami kwasu mlekowego) i nie powinien być rozcieńczany rozpuszczalnikami zawierającymi lakatany. Mimo to, Imipenem/cylistatyna może być podawany przez ten sam system dożylny, przez który prowadzona jest infuzja roztworów lakatanów.

Imipenem/cylistatyna do wstrzykiwań dożylnych nie może być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w podrozdziale „Odzyskiwanie”.

Opakowanie.

10 fiol w kartonowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. JW Pharmaceutical Corporation.

Miejsce produkcji i adres działalności.

56 Hanchin 1-gil, Songak-eup, Dangjin-si, Chungcheongnam-do, Korea Południowa.

Data ostatniego przeglądu. 21.09.2021.