Imikaderm

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Imikaderm

Skład:

substancja czynna: imikwimod;

1 g kremu zawiera 50 mg imikwimodu. 1 saszetka zawiera 12,5 mg imikwimodu w 250 mg kremu (5 %);

substancje pomocnicze: kwas izostearinowy, alkohol benzylowy, parafina biała miękka (stabilizowana butylohydroksytoluenem E 321), alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, polisorbat 60, sorbitanesteryna typ I, gliceryna, metyloparaben (E 218), propyloparaben (E 216), guma ksyantanowa, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Krem.

Główne właściwości fizykochemiczne: jednorodny krem o barwie od białej do żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki chemo- i chemioimmunoterapeutyczne stosowane miejscowo. Środki przeciwwirusowe. Kod ATC D06B B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Imikwimod jest modyfikatorem odpowiedzi immunologicznej. Badania nasycenia wiązania sugerują obecność receptorów błonowych dla imikwimodu na odpowiednich komórkach układu odpornościowego. Imikwimod nie wykazuje bezpośredniej aktywności przeciwwirusowej. W modelach zwierzęcych imikwimod jest skuteczny przeciwko infekcjom wirusowym i działa jako środek przeciwnowotworowy, głównie poprzez indukcję syntezy interferonu alfa oraz innych cytokin.

Zwiększony systemowy poziom interferonu alfa i innych cytokin po miejscowym stosowaniu imikwimodu został wykazany w trakcie badań farmakokinetycznych.

Skuteczność kliniczna

Skuteczność stosowania imikwimodu 3 razy w tygodniu przez jeden lub dwa cykle trwające po 4 tygodnie każdy, oddzielone 4-tygodniowym okresem bez leczenia, badano w dwóch podwójnych, ślepych, kontrolowanych badaniach klinicznych. Pacjenci mieli klinicznie typowe, widoczne, odrębne, niehiperkeratotyczne, niehipertroficzne zmiany aktynicznego keratozy na nagiej skórze głowy lub na twarzy, w obrębie przyległego obszaru leczenia o powierzchni 25 cm². Leczeniu poddano 4–8 zmian aktynicznego keratozy. Pełna szybkość wyleczenia (imikwimod minus placebo) dla połączonych badań wyniosła 46,1 % (95 % CI: 39,0 %–53,1 %).

Dane z dwóch połączonych badań obserwacyjnych po roku wskazują na częstość nawrotów wynoszącą 27 % (35/128 pacjentów) u pacjentów, u których zniknęły objawy kliniczne po jednym lub dwóch cyklach leczenia. Częstość nawrotów dla poszczególnych zmian wyniosła 5,6 % (41/737). Odpowiednie wskaźniki nawrotów w grupie placebo wyniosły 47 % (8/17 pacjentów) oraz 7,5 % (6/80 zmian).

W dwóch otwartych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych porównywano działanie imikwimodu i diklofenaku do stosowania miejscowego przy długotrwałym leczeniu pacjentów z aktynicznym keratozą, a mianowicie ryzyko postępu do in situ lub inwazyjnego grzybicy płaskokomórkowej (PCC). Leczenie prowadzono zgodnie z oficjalnymi zaleceniami. Jeśli obszar leczenia aktynicznego keratozy nie został całkowicie wyleczony, możliwe było rozpoczęcie dodatkowych cykli leczenia. Dalszą obserwację wszystkich pacjentów prowadzono do momentu wycofania z badania lub do 3 lat po randomizacji. Wyniki uzyskano z metaanalizy obu badań.

Ogółem do tych badań zakwalifikowano 482 pacjentów, z których 481 pacjentów otrzymało badane leczenie, w tym 243 pacjentów leczonych imikwimodem oraz 238 pacjentów leczonych diklofenakiem do stosowania miejscowego. Obszar leczenia aktynicznego keratozy znajdował się na nagiej skórze głowy lub twarzy, z przyległym obszarem o powierzchni około 40 cm²; mediana liczby klinicznie typowych zmian aktynicznego keratozy w obu grupach leczenia przed rozpoczęciem terapii wynosiła 7. W trakcie trzyletniego okresu badania zgromadzono doświadczenie kliniczne dotyczące 90 pacjentów, którzy otrzymali 3 lub więcej cykli leczenia imikwimodem, oraz 80 pacjentów, którzy otrzymali 5 lub więcej cykli leczenia imikwimodem.

W odniesieniu do pierwotnego punktu końcowego postępu histologicznego, ogólnie rzecz biorąc, u 13 z 242 pacjentów (5,4 %) w grupie imikwimodu oraz u 26 z 237 pacjentów (11,0 %) w grupie diklofenaku stwierdzono histologiczny postęp do in situ lub do inwazyjnej PCC w ciągu 3 lat; różnica wyniosła -5,6 % (95 % CI: -10,7 %–0,7 %). W tym czasie u 4 z 242 pacjentów (1,7 %) w grupie imikwimodu oraz u 7 z 237 pacjentów (3,0 %) w grupie diklofenaku stwierdzono histologiczny postęp do inwazyjnej PCC w ciągu trzech lat.

Ogólnie rzecz biorąc, u 126 z 242 pacjentów stosujących imikwimod (52,1 %) oraz u 84 z 237 pacjentów stosujących diklofenak do stosowania miejscowego (35,4 %) stwierdzono pełne wyleczenie kliniczne obszaru leczenia aktynicznego keratozy w 20. tygodniu (czyli około 8 tygodni po zakończeniu początkowego cyklu leczenia); różnica wyniosła 16,6 % (95 % CI: 7,7 %–25,1 %). Nawroty aktynicznego keratozy oceniano u pacjentów, u których nastąpiło pełne wyleczenie kliniczne obszaru leczenia. W tych badaniach nawrotem uznawano wystąpienie u pacjenta co najmniej jednego ogniska zmiany aktynicznego keratozy w całkowicie wyleczonym obszarze, przy czym ponowne zmiany mogły występować w tym samym miejscu, co wcześniejsze zmiany, lub nowe zmiany mogły pojawić się w dowolnym miejscu obszaru leczenia aktynicznego keratozy. Ryzyko nawrotu zmian aktynicznego keratozy w obszarze leczenia (zgodnie z definicją powyżej) do 12 miesięcy wyniosło 39,7 % (50 z 126 pacjentów) dla pacjentów stosujących imikwimod, w porównaniu z 50,0 % (42 z 84 pacjentów) dla pacjentów stosujących diklofenak do stosowania miejscowego (różnica wyniosła -10,3 % [95 % CI: -23,6 %–3,3 %]); a do 36 miesięcy – 66,7 % (84 z 126 pacjentów) dla pacjentów stosujących imikwimod oraz 73,8 % (62 z 84 pacjentów) dla pacjentów stosujących diklofenak do stosowania miejscowego (różnica wyniosła -7,1 % [95 % CI: -19,0 %–5,7 %]).

Dla pacjenta z nawrotem zmian aktynicznego keratozy (zgodnie z definicją powyżej) w całkowicie wyleczonym obszarze prawdopodobieństwo ponownego pełnego wyleczenia zmian po dodatkowym cyklu leczenia imikwimodem wyniosło 80 %, w porównaniu z prawdopodobieństwem około 50 % przy powtórnym cyklu leczenia diklofenakiem do stosowania miejscowego.

Dzieci

Zarejestrowane wskazanie – aktyniczny keratoza – zazwyczaj nie występuje u dzieci i dlatego nie było badane. Krem zawierający imikwimod oceniano w czterech randomizowanych, kontrolowanych placebo, podwójnie ślepych badaniach u dzieci w wieku od 2 do 15 lat z brodawczakiem zakaźnym (imikwimod n = 576, placebo n = 313).

Badania te nie potwierdziły skuteczności imikwimodu w żadnym z badanych schematów leczenia (3 razy/tydzień przez ≤16 tygodni oraz 7 razy/tydzień przez ≤8 tygodni).

Farmakokinetyka.

Przy miejscowym stosowaniu u człowieka przez skórę wchłania się mniej niż 0,9 % jednej dawki imikwimodu oznakowanego izotopem radioaktywnym. Niewielka ilość leku, która została wchłonięta do ogólnoustrojowego obiegu krwi, szybko była wydalana z moczem i kałem w stosunku około 3:1. Po pojedynczym lub wielokrotnym miejscowym stosowaniu granica wykrywalności leku (> 5 ng/ml) we krwi nie została osiągnięta.

Wpływ systemowy (przenikanie przez skórę) obliczano na podstawie odzysku węgla-14 [14C] z imikwimodu w moczu i kaле.

Minimalna absorpcja systemowa imikwimodu z kremu 5 % przez skórę u 58 pacjentów z aktynicznym keratozą była obserwowana przy stosowaniu 3 razy w tygodniu przez 16 tygodni. Stopień przenikania przez skórę nie ulegał istotnej zmianie między pierwszą a ostatnią dawką w tym badaniu. Maksymalna stężenie leku (Cmax) we krwi osiągane na końcu 16. tygodnia występowało między 9 a 12 godziną po nałożeniu i wynosiło odpowiednio 0,1, 0,2 oraz 1,6 ng/ml po nałożeniu na skórę twarzy (12,5 mg, 1 saszetka jednorazowego użytku), skórę głowy (25 mg, 2 saszetki) oraz dłoń (75 mg, 6 saszetek). Powierzchnia obszaru stosowania nie była kontrolowana w grupach nakładania na skórę głowy oraz dłoń/ręce. Proporcjonalność dawki nie była obserwowana. Widoczny okres półtrwania był około 10 razy dłuższy niż 2-godzinny okres półtrwania wykryty po podaniu podskórnym w poprzednim badaniu, co sugeruje długotrwałe utrzymywanie się leku w skórze. Wydalanie z moczem u tych pacjentów wyniosło mniej niż 0,6 % dawki podanej w 16. tygodniu.

Dzieci

Zbadano właściwości farmakokinetyczne imikwimodu po pojedynczym i wielokrotnym miejscowym stosowaniu u dzieci z brodawczakiem zakaźnym (BZ). Dane dotyczące wpływu systemowego wskazują, że stopień absorpcji imikwimodu po nałożeniu na skórę dzieci w wieku 6–12 lat z BZ był niski i porównywalny z takim u zdrowych dorosłych oraz dorosłych z BZ. U młodszych pacjentów w wieku 2–5 lat absorpcja na podstawie wartości Cmax była wyższa niż u dorosłych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krem stosuje się do miejscowego leczenia:

• keratozy aktynicznej (KA) bez cech hiperplazji i hiperkeratozy, o typowym przebiegu klinicznym, na skórze twarzy lub głowy u dorosłych pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym, gdy rozmiar lub liczba zmian ogranicza skuteczność i/lub celowość stosowania krioterapii, a inne metody miejscowego leczenia są przeciwwskazane lub mniej wskazane.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji nie były prowadzone. Dotyczy to również badań z lekami znieczulającymi układ odpornościowy. Interakcje z lekami stosowanymi ogólnie będą ograniczone do minimum ze względu na niewielką absorpcję przez skórę kremów na bazie imikwimodu.

Ze względu na właściwości immunostymulujące, krem zawierający imikwimod należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znieczulające układ odpornościowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać dostania się kremu do oczu, na wargi i do nosa.

Imikwimod może nasilać procesy zapalne skóry.

Krem należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań”). Należy rozważyć stosunek korzyści z leczenia imikwimodem u tych pacjentów do ryzyka związanego z możliwością nasilenia choroby autoimmunologicznej.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów po przeszczepieniu narządów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań”). Należy rozważyć stosunek korzyści z leczenia imikwimodem u tych pacjentów do ryzyka związanego z możliwością odrzucenia przeszczepu lub reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi”.

Leczenie kremem zawierającym imikwimod nie jest zalecane, dopóki skóra nie uleczy się po wcześniejszym leczeniu farmakologicznym lub chirurgicznym.

Nanoszenie na zmienioną chorobowo skórę może prowadzić do zwiększenia się wchłaniania systemowego imikwimodu, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (patrz sekcje „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Nie zaleca się stosowania opatrunku okluzyjnego podczas leczenia kremem zawierającym imikwimod.

W rzadkich przypadkach możliwe są silne miejscowe reakcje zapalne, w tym moknienie lub erozja, które mogą pojawić się dopiero po kilku aplikacjach kremu zawierającego imikwimod.

Reakcje zapalne miejscowe mogą towarzyszyć lub nawet poprzedzać objawy ogólne przypominające grypę, w tym niedowolę, podwyższenie temperatury ciała, nudności, mięsienie oraz dreszcze. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Imikwimod należy stosować z ostrożnością u pacjentów z obniżonym potencjałem hematologicznym (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli zmiany są klinicznie atypowe dla keratozy aktynicznej lub istnieje podejrzenie nowotworu złośliwego, należy wykonać biopsję w celu ustalenia odpowiedniego leczenia.

Nie przeprowadzono oceny skuteczności stosowania imikwimodu w leczeniu keratozy aktynicznej na powiekach, w nosie, uszach lub na czerwieni warg.

Dane dotyczące stosowania imikwimodu w leczeniu keratozy aktynicznej w innych lokalizacjach anatomicznych niż twarz lub skóra głowy są bardzo ograniczone. Dane dotyczące leczenia keratozy aktynicznej w okolicach pach i na dłoniach nie potwierdzają skuteczności, dlatego takie leczenie nie jest zalecane.

Imikwimod nie jest zalecany w leczeniu zmian aktynicznych z wyraźnym hiperkeratozą lub hipertrofią, które występują w keratozie rogowej.

Podczas leczenia i aż do pełnego wyzdrowienia zmieniona skóra będzie prawdopodobnie znacznie różnić się od zdrowej skóry. Reakcje skórne miejscowe są częste, ale ich nasilenie zazwyczaj zmniejsza się w trakcie leczenia lub ustępuje po zakończeniu leczenia kremem zawierającym imikwimod. Istnieje zależność między stopniem pełnego wyleczenia a nasileniem miejscowych reakcji skórnych (np. zaczerwienienie). Reakcje te mogą być związane ze stymulacją miejscowej odpowiedzi immunologicznej. Jeśli to konieczne z powodu uczucia dyskomfortu lub nasilenia miejscowych reakcji skórnych, można zrobić przerwę w leczeniu na kilka dni. Leczenie kremem zawierającym imikwimod może być wznowione po osłabieniu reakcji skórnych.

Każdy okres leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni, wliczając w to pominięte dawki lub przerwy w leczeniu.

Efekt kliniczny leczenia można ocenić po regeneracji leczonej skóry około 4–8 tygodni po zakończeniu leczenia.

Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu kremu zawierającego imikwimod u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Informacje dotyczące ponownego leczenia ognisk zmian keratozy aktynicznej, które uległy wyleczeniu po jednym lub dwóch cyklach leczenia, a następnie ponownie się pojawiły, zawarte są w sekcjach „Farmakodynamika” oraz „Sposób stosowania i dawki”.

Dane otwartego badania klinicznego wskazują, że u pacjentów z więcej niż ośmioma zmianami keratozy aktynicznej obserwowano niższą częstość pełnego wyleczenia skóry w porównaniu z pacjentami z mniej niż ośmioma zmianami.

Obszary skóry poddawane leczeniu należy chronić przed działaniem promieni słonecznych.

Imikaderm zawiera metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może to być reakcja opóźniona).

Imikaderm zawiera alkohol cetylowy i alkohol stearylowy, które mogą powodować miejscowe reakcje skórne (np. kontaktowe zapalenie skóry).

Imikaderm zawiera alkohol benzylowy, który może powodować reakcje alergiczne oraz nieznaczne miejscowe podrażnienie.

Imikaderm zawiera butylohydroksytoluen (E 321), który może powodować miejscowe reakcje skórne (np. kontaktowe zapalenie skóry) lub podrażnienie oczu i błon śluzowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania imikwimodu w czasie ciąży. Dane badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu, poród czy rozwój poporodowy. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku kobietom w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Ponieważ po jednorazowym i wielokrotnym miejscowym zastosowaniu stwierdza się obecność imikwimodu we krwi (poniżej granicy oznaczalności > 5 ng/ml), nie ma specyficznych zaleceń dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek Imikaderm, krem, nie wpływa lub wpływa w niewielkim stopniu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Leczenie powinno rozpoczynać i kontrolować się lekarzowi. Krem zawierający imikwimod należy stosować trzy razy w tygodniu (np. w poniedziałek, środę i piątek) przez 4 tygodnie, przed snem, pozostawiając na skórze około 8 godzin. Należy nałożyć wystarczającą ilość kremu, aby pokryć obszar leczenia. Po 4-tygodniowym okresie bez leczenia należy ocenić wyleczenie keratozy aktynicznej. Jeśli nadal występują zmiany, leczenie należy powtórzyć przez kolejne cztery tygodnie.

Maksymalna zalecana dawka to jedna porcja (saszetka).

Należy rozważyć przerwanie leczenia w przypadku wystąpienia silnych miejscowych reakcji zapalnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”) lub jeśli stwierdzono infekcję w miejscu leczenia. W tym ostatnim przypadku należy podjąć odpowiednie działania. Każdy cykl leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni, wliczając przerwy w dawkowaniu lub okresy odpoczynku.

Jeśli około 8 tygodni po ostatnim 4-tygodniowym cyklu leczenia nie stwierdza się pełnego wyleczenia obszaru leczonego, można rozważyć dodatkowy 4-tygodniowy cykl leczenia kremem Imikaderm.

Zaleca się inne leczenie, jeśli leczona(-e) zmiana(-y) nie odpowiada(-ą) w wystarczającym stopniu na lek Imikaderm.

Ogniska keratozy aktynicznej, które wyleczono po jednym lub dwóch cyklach leczenia, a następnie ponownie się pojawiły, można ponownie leczyć kremem Imikaderm przez jeden lub dwa dodatkowe cykle po przerwie w leczeniu trwającej co najmniej 12 tygodni (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien nałożyć krem natychmiast, gdy sobie o tym przypomni, a następnie kontynuować leczenie zgodnie z normalnym harmonogramem. Jednak kremu nie wolno stosować więcej niż raz dziennie.

Sposób stosowania

Przed nałożeniem kremu zawierającego imikwimod pacjent powinien umyć obszary poddawane leczeniu łagodnym mydłem i wodą oraz dokładnie je wysuszyć. Należy nałożyć wystarczającą ilość kremu, aby pokryć cały obszar poddawany leczeniu. Krem należy wcierać w obszar leczony aż do całkowitego wchłonięcia. Krem należy nakładać przed snem i pozostawiać na skórze około 8 godzin. W tym czasie należy unikać kąpieli lub pryszczu. Po upływie wskazanego czasu krem należy zmyć ciepłą wodą z użyciem łagodnego mydła. Nie wolno ponownie używać leku z wcześniej otwartej saszetki. Przed i po nałożeniu kremu należy dokładnie umyć ręce ciepłą wodą z mydłem.

Dzieci

Nie stosować u dzieci poniżej 18. roku życia. Brak danych dotyczących stosowania imikwimodu u dzieci i młodzieży w zatwierdzonych wskazaniach. Imikaderm nie powinien być stosowany u dzieci z brodawczakiem zakaźnym ze względu na niewystarczającą skuteczność w tym wskazaniu (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przedawkowanie

Przy miejscowym stosowaniu przedawkowanie kremu zawierającego imikwimod jest mało prawdopodobne ze względu na minimalne wchłanianie przez skórę. Badania na królikach wykazały, że dawka śmiertelna przy miejscowym stosowaniu wynosi więcej niż 5 g/kg. Długotrwałe przedawkowanie kremu zawierającego imikwimod przy miejscowym stosowaniu może powodować ciężkie miejscowe reakcje skórne.

Po przypadkowym połknięciu możliwe są nudności, wymioty, ból głowy, mięśniowe oraz gorączka, jednak do tego celu konieczne jest jednorazowe przyjęcie 200 mg imikwimodu, co odpowiada zawartości około 16 saszetek. Najpoważniejszą klinicznie reakcją uboczną po wielokrotnym doustnym przyjęciu dawek ≥ 200 mg była hipotensja tętnicza, która ustąpiła po doustnej i dożylnej terapii infuzyjnej.

Niepożądane reakcje.

a) Opis ogólny:

W głównych badaniach, w których stosowano lek trzy razy w tygodniu w dwóch cyklach po 4 tygodnie, 56 % pacjentów otrzymujących leczenie imikwimodem zgłosiło co najmniej jedną niepożądaną reakcję. Najczęstszymi niepożądanymi reakcjami zgłaszanymi przez pacjentów, które mogły mieć prawdopodobny lub możliwy związek przyczynowo-skutkowy z kremem zawierającym imikwimod, były reakcje w miejscu aplikacji (22 % pacjentów leczonych imikwimodem). Pacjenci stosujący imikwimod zgłaszali również niektóre reakcje układowe, w tym mialgia (2 %).

Niepożądane reakcje zarejestrowane w podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo, randomizowanej III fazy badania klinicznego dotyczącego keratozy aktynicznej, z udziałem 252 pacjentów stosujących krem zawierający imikwimod, przedstawiono poniżej. Uważa się, że te niepożądane reakcje mają co najmniej możliwy związek z leczeniem imikwimodem.

b) Niepożądane reakcje w formie tabeli:

Niepożądane reakcje sklasyfikowane według częstości występowania jako bardzo częste (≥ 1/10), częste (od ≥ 1/100 do < 1/10) oraz rzadkie (od ≥ 1/1000 do < 1/100). Informacja dotycząca niepożądanych reakcji występujących rzadziej w badaniach klinicznych nie jest podana.

в) Częste działania niepożądane:

W badaniach klinicznych stosowania kremu zawierającego imikwimod 3 razy w tygodniu przez 4 lub 8 tygodni najczęstsze reakcje miejscowe to swędzenie (14%) i uczucie pieczenia (5%). Ciężka erytema (24%) oraz ciężkie formy powstawania strupów i strupiowatości (20%) występowały bardzo często. Miejscowe reakcje skórne, takie jak erytema, prawdopodobnie są kontynuacją działania farmakologicznego kremu zawierającego imikwimod. Zobacz informacje dotyczące okresów bez leczenia w punktach „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”.

Podczas leczenia imikwimodem obserwowano infekcje skóry. Mimo braku poważnych następstw, należy zawsze brać pod uwagę możliwość wystąpienia infekcji w obszarze uszkodzonej skóry.

Nadeszły doniesienia o przypadkach lokalizowanej hipopigmentacji i hiperpigmentacji po nałożeniu kremu zawierającego imikwimod. Dane z dalszej obserwacji wskazują, że u niektórych pacjentów zmiany barwy skóry mogą być trwałe.

W badaniach klinicznych stosowania imikwimodu w leczeniu keratozy aktynicznej częstość występowania łysienia w miejscu aplikacji i wokół niego wyniosła 0,4% (5/1214).

W badaniach klinicznych obserwowano obniżenie stężenia hemoglobiny, liczby leukocytów, bezwzględnej liczby neutrofili i trombocytów. Takie obniżenie nie jest uważane za klinicznie istotne u pacjentów z normalnym rezerwem hematologicznym. Pacjenci z obniżonym rezerwem hematologicznym nie brali udziału w badaniach klinicznych. W okresie po rejestracji napływały doniesienia o obniżeniu wskaźników hematologicznych wymagających interwencji klinicznej. W okresie po rejestracji napływały również doniesienia o podwyższeniu aktywności enzymów wątrobowych.

Nadeszły rzadkie doniesienia o nasileniu się chorób autoimmunologicznych.

W trakcie badań klinicznych odnotowano rzadkie przypadki reakcji skórnych na lek w odległych obszarach skóry, w tym wielopostaciową erytemę. Ciężkie reakcje skórne zgłaszane w okresie po rejestracji obejmują wielopostaciową erytemę, zespół Stevensa-Johnsona oraz toczeń skórny.

г) Dzieci:

Imikwimod był badany w kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dzieci (zobacz punkty „Farmakodynamika” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”). Nie stwierdzono dowodów reakcji systemowych. Reakcje w miejscu aplikacji imikwimodu występowały częściej niż po aplikacji placebo, jednak częstość i nasilenie tych reakcji nie różniły się od tych obserwowanych przy zastosowaniu zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami u dorosłych. Nie stwierdzono dowodów poważnych działań niepożądanych spowodowanych przez imikwimod u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem https//aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wolno ponownie wykorzystywać otwartych saszetek.

Opakowanie.

250 mg kremu w saszetce. 12 lub 24 saszetki w opakowaniu.

Kategoria użycia. Na receptę.

Producent. mibe GmbH Arzneimittel.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Münchenerstrasse 15, Brehna, Saksonia-Anhalt, 06796, Niemcy.