Imibacid

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Imibacid (IMIBACID)

Skład:

substancje czynne: imipenem i cilastatyna;

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu i 500 mg cilastatyny (w postaci sodowej cilastatyny);

substancja pomocnicza: sodowy wodorowęglan.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego lub prawie białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Imipenem i cilastatyna. Kod ATC J01D H51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Imibacid składa się z dwóch składników: imipenemu, pierwszego przedstawiciela nowej klasy antybiotyków β-laktamowych – tienamycyn, oraz cilastatynu, specyficznego inhibitora enzymu zapobiegającego metabolizmowi imipenemu w nerkach i znacząco zwiększającego stężenie niezmienionego imipenemu w drogach moczowych. Cilastatyna nie wykazuje własnej aktywności przeciwbakteryjnej i nie wpływa na działanie przeciwbakteryjne imipenemu.

Stosunek wagowy imipenemu do cilastatynu w leku Imibacid wynosi 1:1.

Klasa antybiotyków tienamycynowych, do której należy imipenem, charakteryzuje się szerokim zakresem silnego działania bakteriobójczego.

Imipenem jest silnym inhibitorem syntezy ściany komórkowej bakterii i wykazuje działanie bakteriobójcze wobec szerokiego spektrum wrażliwych patogennych mikroorganizmów. Imipenem wykazał skuteczność w leczeniu wielu infekcji wywołanych bakteriami beztlenowymi i tlenowymi Gram-dodatnimi i Gram-ujemnymi, opornymi na cefalosporyny, w tym na cefazolin, cefoperazon, cefalotyn, cefoksytynę, cefotaksym, moksalaktam, cefamandol, ceftriaxon i ceftazydym. Duża liczba infekcji wywołanych drobnoustrojami opornymi na aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) i/lub penicyliny (ampicylina, karbenicylina, penicylina-G, tykarcylinę, piperacylinę, azlocylina, mezlocylina) również poddaje się leczeniu imipenemem. Imipenem nie jest wskazany do leczenia zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Imipenem, razem z nowoczesnymi cefalosporynami i penicylinami, charakteryzuje się szerokim spektrum działania wobec bakterii Gram-ujemnych, ale jego charakterystyczną cechą jest wysoka aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich, wcześniej obserwowana jedynie wśród wąskiego spektrum antybiotyków β-laktamowych. Zakres działania imipenemu obejmuje Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis oraz Bacteroides fragilis – różnorodną i klinicznie trudną grupę patogenów, zazwyczaj opornych na inne antybiotyki.

Imipenem jest skuteczny przeciwko dużej liczbie mikroorganizmów, takich jak Pseudomonas aeruginosa, gatunki Serratia i Enterobacter, które są naturalnie oporne na większość antybiotyków β-laktamowych.

Do mikroorganizmów, wobec których Imibacid wykazuje zazwyczaj skuteczność in vitro, należą:

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Gatunki Achromobacter

Gatunki Acinetobacter (wcześniej Mima-Herellea)

Aeromonas hydrophila

Gatunki Alcaligenes

Bordetella bronchicanis

Bordetella bronchiseptica

Bordetella pertussis

Brucella melitensis

Burkholderia pseudomallei (wcześniej Pseudomonas pseudomallei)

Burkholderia stutzeri (wcześniej Pseudomonas stutzeri)

Gatunki Campylobacter

Gatunki Capnocytophaga

Gatunki Citrobacter

Citrobacter koseri (wcześniej Citrobacter diversus)

Citrobacter freundii

Eikenella corrodens

Gatunki Enterobacter

Enterobacter aerogenes

Enterobacter agglomerans

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Gardnerella vaginalis

Haemophilus ducreyi

Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę)

Haemophilus parainfluenzae

Hafnia alvei

Gatunki Klebsiella

Klebsiella oxytoca

Klebsiella ozaenae

Klebsiella pneumoniae

Gatunki Moraxella

Morganella morganii (wcześniej Proteus morganii)

Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące penicylinazę)

Neisseria meningitidis

Gatunki Pasteurella

Pasteurella multocida

Plesiomonas shigelloides

Gatunki Proteus

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Gatunki Providencia

Providencia alcalifaciens

Providencia rettgeri (wcześniej Proteus rettgeri)

Providencia stuartii

Gatunki Pseudomonas*

Pseudomonas fluorescens

Pseudomonas putida

Pseudomonas aeruginosa

Gatunki Salmonella

Salmonella typhi

Gatunki Serratia

Serratia proteamaculans (wcześniej Serratia liquefaciens)

Serratia marcescens

Gatunki Shigella

Gatunki Yersinia (wcześniej Pasteurella)

Yersinia enterocolitica

Yersinia pseudotuberculosis

* Stenotrophomonas maltophilia (wcześniej Xanthomonas maltophilia, wcześniej Pseudomonas maltophilia) oraz szczepy Burkholderia cepacia (wcześniej Pseudomonas cepacia) są ogólnie oporne na lek Imibacid.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Gatunki Bacillus

Enterococcus faecalis

Erysipelothrix rhusiopathiae

Listeria monocytogenes

Gatunki Nocardia

Gatunki Pediococcus

Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę)

Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące penicylinazę)

Staphylococcus saprophyticus

Streptococcus agalactiae

Streptococcus grupa C

Streptococcus grupa G

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes

Viridans Streptococci (w tym szczepy α- i γ-hemolityczne)

Enterococcus faecium oraz niektóre szczepy oporne na metycylinę są oporne na lek Imibacid.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne

Gatunki Bacteroides

Bacteroides distasonis

Bacteroides fragilis

Bacteroides ovalus

Bacteroides thetaiotaomicron

Bacteroides uniformis

Bacteroides vulgatus

Bilophila wadsworthia

Gatunki Fusobacterium

Fusobacterium necrophorum

Fusobacterium nucleatum

Porphyromonas asaccharolytica (wcześniej Bacteroides asaccharolyticus)

Prevotella bivia (wcześniej Bacteroides bivius)

Prevotella disiens (wcześniej Bacteroides disiens)

Prevotella intermedia (wcześniej Bacteroides intermedius)

Prevotella melaninogenica (wcześniej Bacteroides melaninogenicus)

Veilonella spp.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Gatunki Actinomyces

Gatunki Bifidobacterium

Gatunki Clostridium

Clostridium perfringens

Gatunki Eubacterium

Gatunki Lactobacillus

Gatunki Mobiluncus

Microaerophilic streptococcus

Gatunki Peptococcus

Gatunki Peptostreptococcus

Gatunki Propionibacterium (w tym P. acnes)

Inne

Mycobacterium fortuitum

Mycobacterium smegmatis

Badania in vitro wskazują, że imipenem działa synergistycznie z aminoglikozydami wobec niektórych izolatów Pseudomonas aeruginosa.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników dożylne wlewanie imipenemu/cilastatynu w dawce 500 mg/500 mg przez 20 minut prowadziło do szczytowych stężeń imipenemu w osoczu w zakresie od 21 do 58 μg/ml. Okres półtrwania imipenemu w osoczu wynosił 1 godzinę. W ciągu 10 godzin po podaniu około 70 % zastosowanego antybiotyku wykryto w moczu w formie niezmienionej; dalszego wydalania leku z moczem nie obserwowano. Przy stosowaniu imipenemu/cilastatynu według schematu co 6 godzin nie obserwowano kumulacji imipenemu w osoczu ani w moczu u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednoczesne stosowanie imipenemu/cilastatynu i probenecydu powodowało minimalny wzrost stężeń w osoczu oraz wydłużenie okresu półtrwania imipenemu w osoczu. Gdy imipenem był stosowany samodzielnie, metabolizował się w nerkach pod wpływem dehydropeptydazy-I. Indywidualne odzyskiwanie w moczu wynosiło od 5 do 40 %, średnio w kilku badaniach – 15–20 %. Wiązanie imipenemu z białkami osocza krwi człowieka wynosi około 20 %.

Cilastatyna, jako specyficzny inhibitor enzymu dehydropeptydazy-I, skutecznie hamuje metabolizm imipenemu, dlatego jednoczesne stosowanie imipenemu i cilastatynu pozwala osiągnąć terapeutyczne przeciwbakteryjne stężenia imipenemu w moczu i osoczu. Szczytowe stężenia cilastatynu w osoczu po 20-minutowym dożycznym wlewaniu imipenemu/cilastatynu w dawce 500 mg/500 mg wynosiły od 21 do 55 μg/ml. Okres półtrwania cilastatynu w osoczu krwi wynosi około 1 godziny. W ciągu 10 godzin po podaniu imipenemu/cilastatynu około 70–80 % dawki cilastatynu wydalało się z moczem w formie niezmienionej. Po tym czasie cilastatyna nie była wykrywana w moczu. Około 10 % cilastatynu wykrywano w formie metabolitu N-acetylu, który wykazuje działanie hamujące dehydropeptydazę porównywalne z lekiem macierzystym. Jednoczesne stosowanie imipenemu/cilastatynu i probenecydu prowadziło do podwojenia stężenia w osoczu i okresu półtrwania cilastatynu, ale nie wpływało na jego wydalanie z moczem.

Wiązanie cilastatynu z białkami osocza krwi człowieka wynosi około 40 %.

Niewydolność nerek

Po jednorazowej dożylnej dawce imipenemu/cilastatynu 250 mg/250 mg pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) imipenemu wzrosło odpowiednio 1,1; 1,9 i 2,7 razy u pacjentów z niewielką (klirens kreatyniny (KK) 50–80 ml/min/1,73 m²), umiarkowaną (KK 30–< 50 ml/min/1,73 m²) i ciężką (KK < 30 ml/min/1,73 m²) niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek (KK > 80 ml/min/1,73 m²), natomiast AUC cilastatynu wzrosła odpowiednio 1,6; 2 i 6,2 razy u pacjentów z niewielką, umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Po jednorazowej dożylnej dawce imipenemu/cilastatynu 250 mg/250 mg podanej 24 godziny po hemodializie, AUC imipenemu i cilastatynu była większa odpowiednio 3,7 i 16,4 razy w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Wydalanie z moczem, klirens nerkowy oraz klirens osocza imipenemu i cilastatynu po dożylnej podaniu imipenemu/cilastatynu zmniejsza się wraz ze spadkiem funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek konieczna jest korekta dawki.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka imipenemu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była badana. Ze względu na ograniczony udział wątroby w metabolizmie imipenemu oczekuje się, że zaburzenia funkcji wątroby nie wpłyną na jego farmakokinetykę. Dlatego korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest zalecana.

Dzieci

Średni klirens i objętość rozkładu imipenemu były o około 45 % wyższe u dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 14 lat) w porównaniu z dorosłymi. AUC imipenemu po podaniu dawki imipenemu/cilastatynu 15/15 mg/kg masy ciała u dzieci była o około 30 % wyższa niż u dorosłych otrzymujących dawkę 500 mg/500 mg. Przy wyższej dawce ekspozycja po podaniu 25/25 mg/kg imipenemu/cilastatynu u dzieci była o 9 % wyższa w porównaniu z AUC u dorosłych otrzymujących dawkę 1000 mg/1000 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

U zdrowych ochotników w wieku podeszłym (65–75 lat z prawidłową funkcją nerek dla ich wieku) farmakokinetyka jednorazowej dożylnej dawki imipenemu/cilastatynu 500 mg/500 mg podanej przez 20 minut odpowiadała oczekiwanym wynikom u pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek, dla których korekta dawki nie jest uważana za konieczną. Średnie wartości okresu półtrwania imipenemu i cilastatynu w osoczu krwi wynosiły odpowiednio 91 ± 7 minut i 69 ± 15 minut. Wielokrotne podawanie nie wpływało na farmakokinetykę imipenemu ani cilastatynu i nie obserwowano żadnej kumulacji imipenemu/cilastatynu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku życia, wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zakażenia jamy brzusznej;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (ciężka pneunomia, w tym zapalenie płuc szpitalne i związane z respiratorem);
• zakażenia wewnątrzporodowe i poporodowe;
• powikłane zakażenia układu moczowo-płciowego;
• powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• sepsa;
• endokardyt.

Lek Imibacid można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią towarzyszącą gorączce, której prawdopodobną przyczyną jest zakażenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, związanej lub prawdopodobnie związanej z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na imipenem, cylostatin lub którykolwiek inny składnik leku;
• nadwrażliwość na inne karbapenemy;
• ciężkie objawy nadwrażliwości (np. reakcja anafilaktyczna, ciężkie reakcje skórne) na inne antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Gancyklowir. U pacjentów stosujących gancyklowir w połączeniu z imipenemem/cylostatynem do wstrzykiwania dożylnej wystąpiły napady padaczkowe uogólnione. Te leki można stosować łącznie tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z ich zastosowania przewyższa potencjalne ryzyko.

Kwas walproinowy/sodowy walproin. Zgłaszano przypadki obniżenia stężenia kwasu walproinowego w osoczu poniżej zakresu terapeutycznego przy współrzędnej aplikacji z karbapenemami, co może prowadzić do niewystarczającego kontroli napadów padaczkowych i nagłych napadów. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu i kwasu walproinowego/sodowego walproinatu. Należy rozważyć alternatywne leczenie przeciwbakteryjne lub przeciwpadaczkowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwkrzepliwe doustne. Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić działanie przeciwkrzepliwe warfaryny. Ryzyko może się różnić w zależności od typu infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego wpływ antybiotyku na podwyższenie INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) trudno ocenić. Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i przez pewien czas po współrzędnej aplikacji antybiotyków z lekami przeciwkrzepliwymi doustnymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Probencyd. Współrzędne stosowanie imipenemu/cylostatynu i probencydu prowadziło do minimalnego wzrostu stężenia imipenemu w osoczu krwi oraz przedłużenia okresu półwydalenia imipenemu z osocza krwi. Wydalanie z moczem aktywnego (niemetabolizowanego) imipenemu zmniejszało się do około 60% dawki podczas stosowania imipenemu/cylostatynu z probencydem. Współrzędne stosowanie imipenemu/cylostatynu i probencydu podwajało stężenie cylostatynu w osoczu krwi i okres półwydalenia cylostatynu, ale nie wpływało na wydalanie cylostatynu z moczem.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Особliwości stosowania.

Ogólne zalecenia.

Przy wyborze imipenemu/cylostatyny do leczenia konkretnego pacjenta należy ocenić uzasadnienie stosowania karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne oraz prawdopodobieństwo oporności patogenów infekcyjnych na karbapenemy.

Reakcje nadwrażliwości.

Istnieją pewne dane kliniczne i laboratoryjne wskazujące na częściową krzyżową alergię między imipenemem/cylostatyną a innymi antybiotykami β-laktamowymi, penicylinami i cephalosporynami. Opisywano poważne i czasem zakończone śmiercią reakcje nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne) u pacjentów otrzymujących terapię beta-laktamami. Reakcje te występują częściej u osób z wywiadem wrażliwości na kilka alergenów. Przed rozpoczęciem terapii lekiem należy dokładnie ustalić występowanie wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny, cephalosporyny, inne beta-laktamy oraz inne alergeny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania. Poważne reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego leczenia nagłego.

Wątroba.

Podczas leczenia imipenemem/cylostatyną należy dokładnie monitorować funkcję wątroby ze względu na ryzyko toksyczności wątrobowej (podwyższenie poziomu transaminaz, niewydolność wątroby i ostra postać zapalenia wątroby).

U pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy monitorować funkcję wątroby podczas leczenia imipenemem/cylostatyną. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas leczenia imipenemem/cylostatyną możliwe jest uzyskanie dodatniego wyniku bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Właściwości przeciwbakteryjne.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia empirycznego należy wziąć pod uwagę zakres działania przeciwbakteryjnego imipenemu/cylostatyny, szczególnie w stanach stanowiących zagrożenie dla życia pacjenta. Należy również zachować ostrożność ze względu na ograniczoną wrażliwość określonych patogenów (np. związanych z infekcjami skóry i tkanek miękkich) na imipenem/cylostatynę. Stosowanie imipenemu/cylostatyny jest uzasadnione w leczeniu tych typów infekcji tylko wtedy, gdy konkretny patogen został potwierdzony i znany jest jako wrażliwy na imipenem/cylostatynę, lub gdy istnieją bardzo poważne przesłanki, że najbardziej prawdopodobny patogen (-y) jest wrażliwy (-e) na takie leczenie.

Stosowanie współbieżne tego leku przeciwko opornemu na metycylinę Staphylococcus aureus (MRSA) może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdza udział infekcji MRSA w zatwierdzonych wskazaniach. Stosowanie współbieżne aminoglikozydów może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdza udział infekcji Pseudomonas aeruginosa w zatwierdzonych wskazaniach (patrz sekcja „Wskazania”).

Interakcja z kwasem walproinowym

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu/cylostatyny i kwasu walproinowego/walproianu sodu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Clostridiumdifficile.

Podczas stosowania imipenemu/cylostatyny oraz prawie wszystkich innych antybiotyków opisywano kolit asocjowany z antybiotykiem i kolit pseudobłoniasty, którego nasilenie może wahać się od łagodnego do stanów zagrażających życiu. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości tej diagnozy u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania antybiotyku wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii imipenemem/cylostatyną i zastosowanie specyficznego leczenia Clostridiumdifficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Należy ostrożnie przepisywać antybiotyki pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem w wywiadzie.

Meningit.

Imipenem/cylostatyna nie jest zalecany do leczenia meningitis.

Zaburzenia funkcji nerek.

Imipenem/cylostatyna może się gromadzić u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Mogą wystąpić reakcje niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), jeśli dawka nie zostanie odpowiednio dostosowana do funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz podsekcja „OUN” poniżej).

OUN.

Opisywano reakcje niepożądane ze strony OUN, takie jak mioklonia, dezorientacja lub drgawki, szczególnie przy przekroczeniu zalecanych dawek zależnych od funkcji nerek i masy ciała. Zwykle takie reakcje odnotowano u pacjentów z zaburzeniami OUN (np. z urazami mózgu lub drgawkami w wywiadzie) i/lub u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których możliwa jest kumulacja leku w organizmie. Takim pacjentom zdecydowanie zaleca się ścisłe przestrzeganie zalecanych schematów dawkowania i trybu leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z wywiadem drgawek należy kontynuować leczenie przeciwdrgawkowe.

Należy zwrócić szczególną uwagę na objawy neurologiczne lub drgawki u dzieci z znanymi czynnikami ryzyka rozwoju drgawek lub podczas jednoczesnego leczenia lekami obniżającymi próg drgawkowy.

Jeśli podczas leczenia wystąpią drżenie fizjologiczne, mioklonus lub drgawki, pacjentów należy przebadać neurologicznie i zastosować leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli jeszcze nie zostało ono rozpoczęte. Jeśli objawy ze strony OUN utrzymują się, dawkę imipenemu/cylostatyny należy zmniejszyć lub przerwać jej stosowanie.

Pacjenci z CL<5 ml/min/1,73 m² nie powinni otrzymywać imipenemu/cylostatyny, chyba że w ciągu 48 godzin rozpocznie się hemodializa. Pacjentom poddawanym hemodializie imipenem/cylostatyna zaleca się tylko wtedy, gdy korzyść z jego stosowania przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sód.

Preparat Imibacid 500 mg/500 mg zawiera 37,6 mg sodu (1,6 mg-ekwiwalent), co odpowiada 1,9% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu, wynoszącego 2 g dla dorosłej osoby. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania leku u kobiet w ciąży.

Podczas badań imipenemu/cylostatyny na ciężarnych małpach stwierdzono toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Imibacid można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią.

Imipenem i cylostatyna wydzielają się w niewielkich ilościach w mleko matki. Mało prawdopodobne jest, że niemowlę karmione piersią otrzyma znaczące dawki leku. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność.

Brak danych dotyczących potencjalnego wpływu leczenia imipenemem/cylostatyną na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Ze względu na ryzyko wystąpienia takich działań niepożądanych jak halucynacje, senność, zawroty głowy, głowa się kręci, należy unikać kierowania pojazdami i obsługiwanie innych maszyn podczas stosowania leku.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecane dawki leku Imibacid odnoszą się do ilości imipenemu/cylistatynu, które będą stosowane.

Dawkę dobową leku Imibacid ustala się biorąc pod uwagę rodzaj i stopień ciężkości infekcji, wyizolowany patogen (-y), stan funkcji nerek oraz masę ciała; dawkę dzieli się na kilka równych podawanych dawek.

Dorośli pacjenci z normalną funkcją nerek

Dawki dla pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 70 ml/min/1,73 m²) i masą ciała nie mniejszą niż 70 kg:

• 500 mg/500 mg co 6 godzin lub
• 1000 mg/1000 mg co 8 godzin lub co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których przyczyną są mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką) zaleca się stosowanie dawki 1000 mg/1000 mg co 6 godzin.

Dawkę należy zmniejszyć u pacjentów:

• z klirensem kreatyniny ≤ 70 ml/min/1,73 m² oraz/lub
• z masą ciała mniejszą niż 70 kg.

Zmniejszenie dawki w zależności od masy ciała jest szczególnie ważne u pacjentów z masą ciała znacznie poniżej 70 kg oraz/lub z umiarkowanym/ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 4000 mg/4000 mg na dobę.

Dawkę dla pacjentów o masie ciała mniejszej niż 70 kg ustala się według wzoru:

rzeczywista masa ciała (kg) × standardowa dawka

70 (kg)

Dorośli pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Aby określić zmniejszoną dawkę dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, należy:

1. Określić całkowitą dawkę dobową (czyli 2000/2000, 3000/3000 lub 4000/4000 mg), którą zazwyczaj stosuje się pacjentom z normalną funkcją nerek.
2. Dobrać odpowiedni schemat podawania zmniejszonej dawki (patrz tabela 1) zgodnie z klirensem kreatyniny pacjenta oraz czasem trwania infuzji (patrz sekcja „Sposób stosowania”).

Tabela 1

Dawki Imibacidu dla dorosłych chorych
z zaburzeniami funkcji nerek i masą ciała 70 kg lub większą*

* Dawkę należy odpowiednio zmniejszyć u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 70 kg.

** U pacjentów z ClCr 6–20 ml/min/1,73 m² przy dawce 500 mg/500 mg istnieje znacznie większe ryzyko wystąpienia drgawek.

Imibacid do wstrzykiwań dożylnych nie należy stosować u pacjentów z ClCr ≤ 5 ml/min/1,73 m², jeśli w ciągu najbliższych 48 godzin nie będą poddawani hemodializie.

Hemodializa

W leczeniu pacjentów z ClCr ≤ 5 ml/min/1,73 m² poddawanych hemodializie, należy stosować dawki zalecane dla pacjentów z ClCr 6–20 ml/min/1,73 m² (patrz tabela 1).

Imipenem i cilastatyn są usuwane podczas hemodializy. Imibacid należy podać bezpośrednio po zakończeniu sesji hemodializy, a następnie lek należy podawać co 12 godzin po jej zakończeniu. Pacjentów poddawanych hemodializie, a zwłaszcza tych z chorobą układu nerwowego jako podstawową chorobą, należy dokładnie monitorować; Imibacid należy stosować tym pacjentom tylko wtedy, gdy oczekiwany efekt przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania imipenemu/cilastatynu u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u tej grupy pacjentów.

Niewydolność wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek.

Dzieci od 1 roku życia

Dzieciom od 1 roku życia zaleca się dawkę 15/15 lub 25/25 mg/kg co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których prawdopodobną lub potwierdzoną przyczyną są mniej wrażliwe drobnoustroje (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką) zaleca się stosowanie dawki 25/25 mg/kg co 6 godzin.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina surowicy > 2 mg/dl) ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych.

Sposób stosowania

Jedną dawkę leku Imibacid do wstrzykiwań dożylnych, nieprzekraczającą 500 mg/500 mg, należy podawać przez 20–30 minut. Jedną dawkę przekraczającą 500 mg/500 mg należy podawać przez 40–60 minut. Jeśli u pacjenta podczas infuzji wystąpi nudności, należy zmniejszyć szybkość podawania leku.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwań dożylnych

Imibacid do infuzji dożylnej jest dostępny w postaci sterylnego proszku w fiolkach zawierających 500 mg imipenemu (w postaci równoważnika) i 500 mg cilastatynu (w postaci równoważnika).

Do składu leku Imibacid jako bufor wchodzi węglan sodu, który zapewnia otrzymanie roztworu o pH od 6,5 do 8,5. Te zmiany pH nie mają istotnego znaczenia, jeśli roztwór jest przygotowywany i przechowywany zgodnie z podanymi wskazówkami. Lek Imibacid do wstrzykiwań dożylnych zawiera 37,5 mg sodu (1,6 mg-ekw).

Sterylny proszek Imibacid należy rozpuścić zgodnie z zaleceniami w tabeli 2. Otrzymany roztwór należy wstrząsać aż do uzyskania klarownej cieczy. Zmienność barwy roztworu od bezbarwnego do żółtego nie wpływa na aktywność leku.

Tabela 2

Przygotowanie roztworu Imibacid do wstrzykiwań dożylnych

Przygotowanie roztworu Imibacid w fiolkach o pojemności 30 ml

Zawartość fiolki należy zawiesić i uzupełnić do objętości 100 ml odpowiednim roztworem do wlewu.

Zaleca się dodanie około 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do fiolki. W wyjątkowych sytuacjach, gdy z powodów klinicznych nie można zastosować 0,9 % roztworu chlorku sodu, jako rozpuszczalnika można użyć 5 % roztworu glukozy.

Dobrze wstrząsnąć i przenieść powstałą zawiesinę do pojemnika z roztworem do wlewu.

OSTRZEŻENIE: ZAWIESINA NIE JEST GOTOWYM ROZTWOREM DO WLEWU.

Należy powtórzyć procedurę, dodając kolejne 10 ml roztworu do wlewu, aby cała zawartość fiolki została przeniesiona do roztworu do wlewu. Otrzymaną mieszaninę należy wstrząsać, aż stanie się przejrzysta.

Stężenie otrzymanego roztworu po powyższej procedurze wynosi około 5 mg/ml imipenemu i cilastatynu.

Rozcieńczone roztwory należy stosować natychmiast. Okres między rozpoczęciem rekonstytucji a zakończeniem wlewu dożylnego nie powinien przekraczać 2 godzin.

Dzieci.

Ze względu na niewystarczające dane kliniczne nie zaleca się stosowania Imibacid u dzieci poniżej 1 roku życia oraz u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina surowicy > 2 mg/dl) (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania mogą być zgodne z profilem działań niepożądanych; mogą obejmować drgawki, dezorientację, drżenie, nudności, wymioty, hipotensję tętniczą, bradykardię.

Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia w przypadku przedawkowania imipenemem/cilastatynem. Imipenem/cilastatyn usuwany jest podczas hemodializy. Jednak korzyść tej procedury w przypadku przedawkowania nie została potwierdzona. Leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane systemowe, które mogły być związane z leczeniem imipenemem/cylostatyną, to nudności (2%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%), gorączka (0,5%), hipotensja tętnicza (0,4%), drgawki (0,4%), zawroty głowy (0,3%), świąd (0,3%), pokrzywka (0,2%), senność (0,2%).

Najczęstsze działania niepożądane miejscowe to: zapalenie żył/zatorowo-zapalenie żył (3,1%), ból w miejscu wstrzyknięcia (0,7%), zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia (0,4%) oraz induracja żyły (0,2%).

Obserwowano również wzrost stężenia transaminaz i fosfatazy alkalicznej w surowicy krwi.

Działania niepożądane przedstawiono w tabeli 3 według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (od >1/10), często (od >1/100 do <1/10), nieczęsto (od >1/1000 do <1/100), rzadko (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (od <1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

W trakcie badań klinicznych z udziałem 178 dzieci w wieku ≥ 3 miesięcy stosujących imipenem/cylostatin, donoszono o działaniach niepożądanych całkowicie podobnych do tych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

W miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Imibacid do wstrzykiwania dożylnego jest chemicznie niezgodny z lakatanami (solanami kwasu mlekowego) i nie należy go rozpuszczać w rozpuszczalnikach zawierających te substancje. Mimo to, Imibacid można podawać przez ten sam system do wlewu dożylnego, przez który prowadzona jest infuzja roztworów lakatanów.

Imibacid do wstrzykiwania dożylnego nie można mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania dożylnego”.

Opakowanie. 1 fiolka z proszkiem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjny Ośrodek „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres siedziby producenta oraz miejsce wykonywania działalności. Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.