Iksim

INSTRUKCJA dotycz\u0105ca stosowania leku Iksim (IXIME)

Sk\u0142ad:

substancja czynna: cefixime;

5 ml zawiesiny zawieraj\u0105 cefiximu trihydrazu odpowiadaj\u0105cego 100 mg cefiximu bezwodnego;

substancje pomocnicze: guma ksantanowa, benzoesan sodu (E 211), aromat (truskawka) 052311 AP0551, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sacharoza.

Posta\u0107 leku. Proszek do zawiesiny doustnej.

G\u0142\u00f3wne w\u0142a\u015bciwo\u015bci fizykochemiczne: proszek od niemal bia\u0142ego do jasno\u017c\u00f3\u0142tego koloru, tworz\u0105cy zawiesin\u0119 od niemal bia\u0142ego do \u017c\u00f3\u0142tego koloru, o charakterystycznym owocowym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. \u015arodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciego pokolenia. Kod ATC J01D D08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cefixym – antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych najczęściej spotykanymi drobnoustrojami patogennymi, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, E.coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i ujemne), Branhamella catarrhalis (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i ujemne) oraz Enterobacter species. Charakteryzuje się wysokim stopniem stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i metycylinoodporne szczepy) jest odporna na cefixym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest odporna na cefixym.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Bezpośrednia biodostępność po doustnym podaniu cefixymu wynosi 22–54%. Ponieważ pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefixym można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków. Maksymalny poziom w surowicy krwi po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy stosowaniu powtarzalnym dochodzi do niewielkiego lub praktycznie nieznacznego gromadzenia się cefixymu.

Rozkład. Cefixym niemal całkowicie wiąże się z frakcją albuminy, średnia wolna frakcja wynosi około 30%.

Metabolizm. Metabolitów cefixymu nie wyizolowano z surowicy krwi ani z moczu u człowieka.

Wydalanie. Cefixym wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem jest filtracja kłębuszkowa.

Brak danych dotyczących przenikania cefixymu do mleka matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia bakteryjne spowodowane drobnoustrojami wrażliwymi na lek:

• zakażenia dróg oddechowych górnych (w tym zapalenie ucha środkowego) oraz inne zakażenia dróg oddechowych górnych (zatokobrzyszmię, gardłobrzuszmię, zapalenie migdałków o etiologii bakteryjnej) w przypadku znanej lub podejrzewanej oporności patogenu na inne często stosowane antybiotyki lub w przypadku ryzyka nieskuteczności leczenia;
• zakażenia dróg oddechowych dolnych (w tym ostre zapalenie oskrzeli i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie pęcherza, zapalenie cewki i pęcherza, niepowikłany zapalenienie nerek).

Lek wykazuje skuteczność kliniczną w leczeniu zakażeń wywołanych najczęściej występującymi patogennymi drobnoustrojami, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, E.coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazy – pozytywne i negatywne), Branhamella catarrhalis (szczepy beta-laktamazy – pozytywne i negatywne) oraz Enterobacter species. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-poztywne, koagulazo-negatywne i metycylinoodporne szczepy) jest odporna na cefixym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest odporna na cefixym.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub na inne składniki leku; nadwrażliwość na penicyliny; porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Probenecyd (oraz inne inhibitory sekrecji kanalikowej) zwiększa maksymalne stężenie cefixymu w surowicy krwi, opóźniając jego wydalanie z moczem przez nerki, co może prowadzić do wystąpienia objawów przedawkowania.

Kwas acetylosalicylowy zwiększa ilość wolnego cefixymu o 50% w wyniku wypierania cefixymu z miejsc wiązania z białkami; efekt ten zależy od stężenia.

Karbamazepin może powodować wzrost stężenia cefixymu we krwi, dlatego zaleca się monitorowanie jego poziomu we krwi.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefixymu z potencjalnie nefrotoksycznymi substancjami (aminoglikozydami, kolistyną, polimyksyną, wiomycyną) lub silnymi diuretykami (kwasem etakrynowym, furosemidem) istnieje zwiększony ryzyko rozwoju niewydolności nerek.

Nifedypina zwiększa biodostępność cefixymu, jednak interakcja kliniczna nie została jednoznacznie potwierdzona.

Antacidy zawierające wodorotlenek magnezu lub glinu opóźniają wchłanianie leku.

Podobnie jak inne antybiotyki, cefixym może zmniejszać resorpcję estrogenów i obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych kombinowanych.

Podczas stosowania cefixymu, podobnie jak innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów zaobserwowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną.

Cefixym należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących antykoagulancy typu kumaryny, np. warfarynę potasu. Ponieważ cefixym może nasilać działanie antykoagulantów, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego z/bez objawów klinicznych krwawienia.

Podczas leczenia cefixymem możliwe są fałszywie dodatnie reakcje bezpośredniego testu Coombsa oraz fałszywie dodatnie reakcje na glukozę w moczu przy stosowaniu tabletek z siarczanem miedzi, roztworów Benedicta lub Fehlinga. Do oznaczania glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu glukozooksydazowego.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania oraz niewydolności nerek.

Ciężkie skórne działania niepożądane, takie jak toksyczny zespół martwicy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), odnotowano u niektórych pacjentów podczas stosowania cefiksymu. W przypadku wystąpienia ciężkich skórnych działań niepożądanych należy przerwać stosowanie cefiksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Reakcje nadwrażliwościowe.

Przed rozpoczęciem leczenia cefiksymem należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie reakcje nadwrażliwościowe na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki.

Antybiotyki, w tym cefiksym, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dowolnymi formami reakcji alergiczych, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Reakcje alergiczne (szczególnie anafilaksja), obserwowane podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych, mogą być ciężkie, a w pojedynczych przypadkach – kończyć się śmiercią (patrz „Działania niepożądane”).

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji nerek (patrz „Dawkowanie w niewydolności nerek”).

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, cefiksym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym do zapalenia nerek typu naczyniowo-śródmiąższowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefiksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie oraz/lub podjąć odpowiednie działania.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu z aminoglikozydami, polimyksyną B, kolistyną, moczopędami pętlowymi (furosemidem, kwasem etakrynowym) w dużych dawkach należy dokładnie monitorować funkcję nerek. Po długotrwałym stosowaniu cefiksymu należy kontrolować stan funkcji hematopoezy.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem krwawień, chorób przewodu pokarmowego, szczególnie takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelita rozprzestrzenione (choroba Leśniowskiego-Crohna) lub zapalenie jelita spowodowane lekami, a także przy zaburzeniach funkcji wątroby.

Bezpieczeństwo stosowania cefiksymu u wcześniaków lub noworodków nie zostało ustalone.

Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do wzrostu mikroorganizmów opornych oraz zaburzenia normalnej mikroflory jelitowej, co może spowodować nadmierny wzrost Clostridium difficile i rozwój kolitu pseudomembranowego. W przypadku łagodnych postaci kolitu pseudomembranowego spowodowanego stosowaniem antybiotyku może wystarczyć przerwanie leczenia. Jeśli objawy kolitu nie ustępują po odstawieniu leku, należy podać doustnie wancomycynę, która jest lekiem z wyboru w przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranowego.

W przypadku kolitu średniego lub ciężkiego stopnia do leczenia należy dodać elektrolity i roztwory białkowe. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zmniejszających perystaltykę jelit.

Anemia.

Po stosowaniu cefalosporyn opisywano przypadki wystąpienia anemii hemolitycznej, w tym ciężkie przypadki zakończone śmiercią. Zgłaszano również przypadki nawrotu anemii hemolitycznej po stosowaniu cefalosporyn u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła anemia hemolityczna po pierwszym podaniu cefalosporyn, w tym cefiksymu.

Wpływ na układ krwiotwórczy.

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych może dojść do rozwoju neutropenii i agranulocytozy, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia. W przypadku rozwoju neutropenii należy przerwać leczenie cefiksymem.

Przy długotrwałym stosowaniu leku (ponad 10 dni) należy kontrolować parametry krwi.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

W przypadku infekcji wywołanych przez paciorkowce grupy A należy stosować leczenie przez co najmniej 10 dni, aby zapobiec gorączce reumatycznej.

Podczas leczenia możliwe jest pojawienie się dodatniej bezpośredniej reakcji Coombsa oraz fałszywie dodatniego wyniku badania moczu na glukozę.

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiksymem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Ważne informacje dotyczące niektórych składników leku.

5 ml rozcieńczonej zawiesiny zawiera 2,325 g sacharozy. Należy to uwzględnić u pacjentów z cukrzycą.

Nie należy przepisywać tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami: nietolerancją fruktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Iksim może być szkodliwy dla zębów. Zaleca się płukanie jamy ust po zastosowaniu, a dzieciom zaleca się wypicie odpowiedniej ilości wody.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W badaniach dotyczących rozrodczości przeprowadzonych na myszach i szczurach, przy podawaniu dawek niemal 400 razy wyższych niż dawka dla człowieka, nie stwierdzono wpływu na płodność ani zaburzeń u płodu spowodowanych stosowaniem cefiksymu. U królików w dawkach do 4 razy wyższych niż dawka dla człowieka nie stwierdzono dowodów działania teratogennego; zaobserwowano wysoką częstość poronień i śmiertelność matek, co jest oczekiwanym skutkiem znanej wrażliwości królików na zmiany mikroflory jelitowej spowodowane przez antybiotyki.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie ciąży. Cefiksym przenika przez łożysko.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności i na polecenie lekarza.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Nie wpływa. Pacjenci, u których podczas stosowania Iksimu występują działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy), powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami w okresie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie cefixymu. Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby – do 14 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza dawka leku trwa 3 dni.

Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 10 lat o masie ciała do 50 kg: zalecana dawka wynosi 8 mg/kg na dobę, jednorazowo, lub 4 mg/kg co 12 godzin, w zależności od ciężkości choroby.

Dorośli i dzieci w wieku od 10 lat (lub o masie ciała powyżej 50 kg): zalecana dawka wynosi 400 mg na dobę, jednorazowo, lub 200 mg co 12 godzin, w zależności od ciężkości choroby.

Pacjenci w podeszłym wieku: lek należy przepisać w dawce zalecanej dla dorosłych. Należy monitorować funkcję nerek i dostosować dawkę w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (patrz „Dawkowanie w niewydolności nerek”).

Dawkowanie w niewydolności nerek: cefixym można stosować przy zaburzeniach funkcji nerek. Pacjentom z klirem kreatyniny 20 ml/min lub wyższym należy przepisać zwykłą dawkę i schemat dawkowania. Pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min zaleca się zmniejszenie dobowej dawki o 50%. Dotyczy to również pacjentów poddawanych ciągłemu ambulatoryjnemu dializowi otrzewnowemu lub dializie hemodynamicznej.

Sposób przygotowania zawiesiny.

Tylko do użytku wewnętrznego.

Przed przygotowaniem należy odwrócić i wstrząsnąć fiolkę, aby rozluźnić proszek, dodać gotowaną zimną wodę do oznaczenia na fiolce, w dwóch etapach, za każdym razem wstrząsając fiolkę do uzyskania jednolitej zawiesiny.

Zawiesinę można przyjmować nie wcześniej niż po upływie 5 minut od przygotowania.

Gotową zawiesinę przed każdym przyjęciem należy dokładnie wstrząsnąć.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 6. miesiąca życia. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania cefixymu u dzieci poniżej 6. miesiąca życia nie zostały ustalone, dlatego nie zaleca się stosowania cefixymu tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku. Reakcje niepożądane obserwowane po podaniu cefixymu w dawkach do 2 g u zdrowych uczestników badań nie różniły się od reakcji niepożądanych obserwowanych u pacjentów przyjmujących lek w dawkach zalecanych.

Objawy: nasilenie objawów reakcji niepożądanych.

Leczenie. Przemywanie żołądka. Terapia objawowa i wspomagająca. Nie ma specyficznego antydotum. Hemodializa lub dializa otrzewnowa jedynie nieznacznie wspomagają wydalanie cefixymu z organizmu.

Działania niepożądane.

Ze strony krwi i układu chłonnego: eozynofilia, hiper eozynofilia, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, hipoprotrombinemia, tromboflebit, wydłużenie czasu trombinowego i protrombinowego (krwawienia i siniaki bez widocznej przyczyny), purpura.

Ze strony układu pokarmowego: skurcze żołądka, ból brzucha, biegunka*, dyspepsja, nudności, wymioty, wzdęcia, dysbakterioza, kandydoza błon śluzowych jamy ustnej, stomatyt, glosyt.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: żółtaczka, zapalenie wątroby, cholestaza.

Zakażenia i choroby pasożytnicze: kolit pseudomembranozny.

Ze strony badań laboratoryjnych: podwyższenie aktywności aspartaminotransferazy, podwyższenie aktywności alaninotransferazy, podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: anoreksja (utrata apetytu).

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysforia; odnotowano przypadki napadów drgawkowych podczas stosowania cefalosporyn, w tym cefiksymu.

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek.

Ze strony narządów słuchu: utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: duszność.

Ze strony nerek i dróg moczowych: ostra niewydolność nerek, w tym nefryt naczyniowo-wiązkowy jako stan patologiczny podstawowy, hematuria.

Ze strony układu odpornościowego oraz skóry i tkanki podskórnej: reakcja anafilaktyczna; reakcje przypominające chorobę surowiczą; lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS); gorączka; obrzęk twarzy, reakcje nadwrażliwościowe w postaci wysypek, świądu, pokrzywki lekowej i bólów stawów, w tym rzadkie przypadki pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego. Reakcje te zazwyczaj ustępowały po zaprzestaniu leczenia; wielopostaciowa wykwitna czerwienica (w tym zespół Stevensa-Johnsona), toksyczny nekrodermit (zespołu Lyella).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: swędzenie narządów płciowych, candida powodująca zapalenie pochwy.

Ogólne zaburzenia: osłabienie, zmęczenie, nadmierne pocenie się, zapalenie błon śluzowych.

* Biegunka zazwyczaj występuje przy stosowaniu leku w najwyższych dawkach. Zgłaszano przypadki biegunki o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu; w takich przypadkach uzasadnione jest zaprzestanie leczenia. W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie cefiksymu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym, chronionym przed światłem miejscu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowaną zawiesinę przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i stosować w ciągu

14 dni.

Opakowanie.

Po 1 butelce o pojemności 50 ml zawierającej proszek, wraz z kubkiem dozującym, w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Lupin Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

198-202, Nowy Obszar Przemysłowy nr 2, Mandidip (Jednostka-1) – 462046, Dystrykt Raisen M.P., Indie.

Wnioskodawca.

Sky Pharma WZ-TOO.

Adres wnioskodawcy.

Pomieszczenie nr 708S, Piętro 7, Naukowy Park w Dubaju (NPD), Wieża Południowa, Naukowy Park w Dubaju, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie.