Ibuklin®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ibuklin® (IBUCLIN®)

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

5 ml zawiesiny zawierają ibuprofenu 200 mg;

substancje pomocnicze: benzoesan sodu, kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian sodu, sody sacyryna, chlorek sodu, hydroksypropyloceluloza, guma ksantanowa, sorbitol ciecz, glikol glicerynowy, taumatyna, aromat truskawkowy, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Zawiesina doustna.

Główne właściwości fizykochemiczne: lepka zawiesina, bez zanieczyszczeń, biała lub prawie biała, o charakterystycznym zapachu truskawkowym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Ibuprofen to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NLPZ), pochodna kwasu propionowego, który wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne. Ibuprofen hamuje syntezę prostaglandyn. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Zgodnie z danymi badań doświadczalnych, ibuprofen przy jednoczesnym stosowaniu może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. W przypadku nieregularnego stosowania ibuprofenu takie efekty klinicznie istotne uznaje się za mało prawdopodobne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Skuteczność kliniczną ibuprofenu wykazano w leczeniu objawowym łagodnego i umiarkowanego bólu, takiego jak ból zęba, ból głowy, oraz w leczeniu objawowym gorączki.

Farmakokinetyka

Nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych u dzieci. Opublikowane dane potwierdzają, że wchłanianie, metabolizm i wydalanie ibuprofenu u dzieci przebiegają tak samo jak u dorosłych.

Wchłanianie

Po przyjęciu doustnym ibuprofen jest częściowo wchłaniany już w żołądku, a następnie – całkowicie w jelicie cienkim; maksymalne stężenia w surowicy osiągane są w ciągu 1–2 godzin po przyjęciu doustnej formy leku z uwalnianiem natychmiastowym.

Rozkład

Ibuprofen szybko rozkłada się w organizmie. Lek wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 99%.

Biotransformacja

Ibuprofen jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie (hydroksylacja, karboksylacja, koniugacja), tworząc farmakologicznie nieaktywne metabolity.

Eliminacja

Po metabolizmie w wątrobie farmakologicznie nieaktywne metabolity są wydalane całkowicie, głównie przez nerki (90%), a także z żółcią. Okres półtrwania ibuprofenu u zdrowych ochotników, jak również u pacjentów z chorobami wątroby lub nerek, wynosi 1,8–3,5 godziny.

Niewydolność nerek

Ponieważ ibuprofen i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, farmakokinetyka leku może ulec zmianie u pacjentów z różnymi stopniami niewydolności nerek. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek obserwowano niższy stopień wiązania z białkami osocza, podwyższone stężenia w osoczu ogólnego ibuprofenu oraz niezwiązanego (S)-ibuprofenu, większe wartości AUC (S)-ibuprofenu i podwyższone stosunki enantometryczne AUC (S/R) w porównaniu z grupą kontrolną zdrowych ochotników. U pacjentów z końcowym stadium choroby nerek poddawanych dializie, średnia wartość frakcji ibuprofenu wynosiła około 3%, w porównaniu do 1% u zdrowych ochotników. Ciężkie zaburzenie funkcji nerek może prowadzić do gromadzenia się metabolitów ibuprofenu. Znaczenie tego efektu jest nieznane. Metabolity mogą być usuwane przez hemodializę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Choroba wątroby alkoholowa z zaburzeniem funkcji wątroby od łagodnego do umiarkowanego stopnia nie spowodowała istotnej zmiany parametrów farmakokinetycznych. Choroby wątroby mogą zmieniać kinetykę rozkładu ibuprofenu. U pacjentów z marskością wątroby i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (6–10 według klasyfikacji Childa-Pugha) obserwowano podwojenie średniego okresu półtrwania oraz istotnie niższy stosunek enantometryczny AUC (S/R) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z grupy kontrolnej, co wskazuje na pogorszenie się metabolicznej inwersji (R)-ibuprofenu do aktywnego enancjomeru (S).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania. Leczenie objawowe gorączki i bólu różnego pochodzenia u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 7 kg (w tym gorączki po szczepieniu, ostrych infekcji wirusowych układu oddechowego, grypy, bólu podczas przewidywania zębów, bólu po ekstrakcji zęba, bólu zęba, bólu głowy, bólu gardła, bólu spowodowanego rozciąganiem więzadeł oraz innych rodzajów bólu, w tym zapalnego pochodzenia).

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na ibuprofen lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• W przeszłości wystąpiły reakcje nadwrażliwości (np. skurcz oskrzeli, astma, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka) po podaniu kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).
• Aktywne wrzody żołądka lub dwunastnicy / krwawienie lub nawroty w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień).
• Krwawienie do przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie związane z zastosowaniem NLPZ.
• Aktywne zapalenie jelit.
• Krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
• Diatesa krwotoczna lub zaburzenia krzepnięcia krwi nieznanego pochodzenia.
• Ciężka niewydolność wątroby, ciężka niewydolność nerek lub ciężka niewydolność serca (klasa IV wg NYHA [New York Heart Association]).
• Trzeci trymestr ciąży.
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ibuprofen, podobnie jak inne NLPZ, nie powinien być stosowany w połączeniu z:

• kwasem acetylosalicylowym (aspiryną), ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy aspiryna (w dawce nie przekraczającej 75 mg na dobę) została przepisana przez lekarza. Dane z badań eksperymentalnych wskazują, że jednoczesne stosowanie ibuprofenu może hamować działanie przeciwagregacyjne niskich dawek aspiryny. Jednak ograniczoność tych danych oraz niepewność co do ekstrapolacji danych ex vivo na obraz kliniczny nie pozwalają na jednoznaczne wnioski dotyczące systematycznego stosowania ibuprofenu. Dlatego przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty są uważane za mało prawdopodobne;
• innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ zwiększa to ryzyko działań niepożądanych.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen (tak jak inne NLPZ) w połączeniu z następującymi lekami:

antykoagulancje: NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna;

lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę [ACE], blokery beta-adrenergiczne oraz antagoniści angiotensyny II): NLPZ mogą zmniejszać skuteczność tych leków. U niektórych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi pacjenci z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów beta-adrenergicznych lub antagonistów angiotensyny II oraz inhibitorów cyklooksygenazy może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu wspomaganej terapii oraz okresowo później;

kortykosteroidy: zwiększony ryzyko powstawania wrzodów i krwawień w przewodzie pokarmowym;

lekami przeciwpłytkowymi i selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny: zwiększony ryzyko krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ nie powinny być łączone z tiklopidyną ze względu na ryzyko efektu addytywnego na hamowanie funkcji płytek krwi;

leki nasercowe, np. digoksyna: NLPZ mogą nasilać zaburzenia czynności serca, zmniejszać przesączanie kłębuszkowe nerek oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu. NLPZ mogą podnosić stężenie digoksyny w osoczu, co zwiększa ryzyko toksyczności digoksyny; przy odpowiednim stosowaniu (maksymalnie przez 3 dni) kontrola stężenia digoksyny w surowicy zazwyczaj nie jest wymagana;

pentoksyfilina: u pacjentów leczonych ibuprofenem w połączeniu z pentoksyfiliną może występować zwiększony ryzyko krwawienia, należy więc kontrolować czas krwawienia;

lit: NLPZ mogą zwiększać stężenie litu w osoczu, prawdopodobnie z powodu obniżenia klirensu nerkowego. Należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków, jeśli stężenie litu nie jest kontrolowane. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki litu; przy odpowiednim stosowaniu (maksymalnie przez 3 dni) kontrola stężenia litu w surowicy zazwyczaj nie jest wymagana;

metotreksat w dawce 15 mg/tydzień lub wyższej: stosowanie NLPZ w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatu może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu w osoczu (prawdopodobnie klirens nerkowy metotreksatu może być obniżony z powodu wpływu NLPZ) oraz dalszego zwiększenia jego toksyczności. Dlatego należy unikać stosowania ibuprofenu u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu;

metotreksat w dawce niższej niż 15 mg/tydzień: ibuprofen zwiększa stężenie metotreksatu. Przy stosowaniu ibuprofenu w połączeniu z niskimi dawkami metotreksatu należy dokładnie monitorować obraz krwi pacjenta, szczególnie w pierwszych tygodniach wspomaganej terapii. Kontrolę należy wzmocnić w przypadku pogorszenia funkcji nerek, nawet minimalnego, oraz u starszych pacjentów, a także kontrolować funkcję nerek w celu zapobiegania możliwemu obniżeniu klirensu metotreksatu;

cyklosporyna i tacroliumus: zwiększone ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z powodu zmniejszenia nerkowej syntezy prostaglandyn. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z NLPZ należy dokładnie kontrolować funkcję nerek;

mifepryston: NLPZ nie powinny być stosowane wcześniej niż po upływie 8–12 dni od zastosowania mifeprystonu, ponieważ mogą one zmniejszyć skuteczność tego ostatniego;

leki z grupy sulfonylomoczników: obserwowano interakcję NLPZ z lekami hipoglikemizującymi (sulfonylomocznikami). NLPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące sulfonylomoczników poprzez wypieranie ich z wiązania z białkami osocza — zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomoczników z ibuprofenem;

probencydyna i sulfipirazon: możliwe podwyższenie stężenia ibuprofenu w osoczu krwi i opóźnienie jego wydalania, co może wynikać z mechanizmu inhibitorowego w miejscu wydzielania nerkowego i glukuronidacji; w związku z tym może być konieczna korekta dawki ibuprofenu;

baklofen: istnieje ryzyko rozwoju toksyczności baklofenu po rozpoczęciu stosowania ibuprofenu;

rytonawir: możliwe zwiększenie stężenia NLPZ w osoczu;

aminoglikozydy: NLPZ mogą zmniejszać wydalanie aminoglikozydów;

kaptopryl: badania eksperymentalne wykazały, że ibuprofen hamuje działanie kaptoprilu w zakresie wydalania sodu;

worikonazol i flukenazol ( inhibitory CYP2C9): jednoczesne stosowanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może nasilać działanie ibuprofenu (substrat CYP2C9). W badaniach z zastosowaniem worikonazolu i flukenazolu (inhibitory CYP2C9) wykazano zwiększenie działania S(+)-ibuprofenu o około 80–100%. Przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z silnymi inhibitorami CYP2C9 zaleca się zmniejszenie dawek ibuprofenu, szczególnie gdy wysokie dawki ibuprofenu są stosowane razem z worikonazolem lub flukenazolem;

cholestyramina: ibuprofen i cholestyramina powinny być przyjmowane z odstępem kilku godzin ze względu na spowolnienie i zmniejszenie (o 25%) wchłaniania ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu;

zidowudyna: zwiększony ryzyko toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zidowudyny i NLPZ. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko hemartrozy i hematomi u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią przy jednoczesnym leczeniu zidowudyną i ibuprofenem;

ekstrakty ziołowe: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ ekstrakt z ginkgo biloby zwiększa ryzyko krwawień;

antybiotyki chinolonowe: dane z badań na zwierzętach wskazują, że NLPZ zwiększają ryzyko napadów drgawkowych związanych z zastosowaniem antybiotyków chinolonowych. Pacjenci przyjmujący NLPZ i chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych;

hydantoiny i sulfamidy: możliwe zwiększenie toksycznego działania tych leków. Stężenie fenytoiny w osoczu może wzrosnąć przy jednoczesnym leczeniu ibuprofenem; przy odpowiednim stosowaniu (maksymalnie przez 3 dni) kontrola stężenia fenytoiny w surowicy zazwyczaj nie jest wymagana;

tiazydy, substancje tiazydopodobne, moczopędne pętlowe i moczopędne zatrzymujące potas: NLPZ mogą przeciwdziałać działaniu moczopędnemu tych leków. Jednoczesne stosowanie NLPZ i moczopędnego zwiększa ryzyko nefrotoksyczności spowodowanej przez NLPZ (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek) w wyniku pogorszenia przepływu krwi przez nerki. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu wspomaganej terapii oraz okresowo później. Jak przy stosowaniu innych NLPZ, terapia wspomagana moczopędnymi zatrzymującymi potas może być związana ze zwiększonym stężeniem potasu, dlatego należy kontrolować stężenie potasu w osoczu.

Stosowanie ibuprofenu podczas jedzenia opóźnia wchłanianie, choć nie wpływa to na stopień wchłaniania (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Niepożądane skutki mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy czas konieczny do kontroli objawów (patrz dane dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

U pacjentów w podeszłym wieku częściej występują działania niepożądane leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, które mogą być śmiertelne. Ci pacjenci są narażeni na zwiększone ryzyko powikłań wynikających z działań niepożądanych. Długotrwałe stosowanie NLPZ u pacjentów w podeszłym wieku nie jest zalecane. W przypadku długotrwałej terapii należy regularnie monitorować stan pacjentów.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z następującymi stanami:

• toczeniu układowym, a także mieszanym schorzeniem tkanki łącznej — ze względu na zwiększone ryzyko aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych;
• wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostra porfiria intermitentna);
• zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego lub przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (nieswoiste zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna);
• wcześniejszą hipertensją tętniczą i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia — ze względu na opisywane opóźnienie wydalania płynów i obrzęki związane z terapią NLPZ;
• niewydolnością nerek — ze względu na możliwość pogorszenia funkcji nerek;
• zaburzeniami funkcji wątroby;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych;
• alergią, polipami nosa lub przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych — ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych. Reakcje te mogą objawiać się napadami astmy oskrzelowej (tzw. astma analgetyczna), obrzękiem Quincka lub pokrzywką;
• wcześniejszymi reakcjami alergicznymi na inne substancje — ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na ibuprofen.

Wpływ na układ oddechowy. U pacjentów cierpiących na astmę oskrzelową lub choroby alergiczne, lub z takimi schorzeniami w wywiadzie, może dojść do skurczu oskrzeli.

Inne NLPZ. Należy unikać jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. NLPZ mogą maskować objawy infekcji i gorączki.

Tak jak inne NLPZ, ibuprofen może powodować reakcje alergiczne, takie jak reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne, nawet przy pierwszym stosowaniu leku.

Toczeń układowy i mieszane schorzenie tkanki łącznej. Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z toczeniem układowym i mieszanym schorzeniem tkanki łącznej ze względu na zwiększone ryzyko aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. Pacjentom z hipertensją tętniczą i/lub niewydolnością serca w wywiadzie należy ostrożnie rozpoczynać leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ podczas terapii ibuprofenem, tak jak innych NLPZ, obserwowano przypadki opóźnienia wydalania płynów, rozwoju hipertensji tętniczej i obrzęków.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę) i przez dłuższy czas, nieco zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań trombotycznych tętniczych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie rzecz biorąc, badania epidemiologiczne nie wykazują, że niskie dawki ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) są związane ze zwiększonym ryzykiem zawału mięśnia sercowego.

Pacjentom z niekontrolowaną hipertensją tętniczą, przewlekłą niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi należy przepisać ibuprofen tylko po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę).

Należy również dokładnie ocenić stan kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak hipertensja tętnicza, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Wpływ na nerki i wątrobę. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na możliwość pogorszenia funkcji nerek. Ibuprofen należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą nerek lub wątroby, szczególnie podczas jednoczesnej terapii lekami moczopędnymi, ponieważ hamowanie prostaglandyn może prowadzić do zatrzymania płynów i dalszego pogorszenia funkcji nerek. Takim pacjentom należy stosować najniższą możliwą dawkę ibuprofenu i regularnie monitorować funkcję nerek. W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie. Istnieje ryzyko niewydolności nerek u dzieci i dorastających z odwodnieniem.

Ogólnie rzecz biorąc, regularne stosowanie leków przeciwbólowych, szczególnie kombinacji różnych środków przeciwbólowych, może prowadzić do trwałego uszkodzenia nerek z ryzykiem niewydolności nerek (nefropatia analgetyczna). Najwyższe ryzyko tej reakcji dotyczy pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością serca i wątroby, a także tych, którzy otrzymują terapię lekami moczopędnymi lub inhibitorami ACE. Po zakończeniu terapii NLPZ funkcja nerek zazwyczaj wraca do stanu obserwowanego przed leczeniem.

Możliwe są zaburzenia funkcji wątroby. Tak jak inne NLPZ, ibuprofen może powodować tymczasowy wzrost niektórych wskaźników funkcji wątroby, w tym zwiększenie stężenia aminotransferazy asparianowej (AST) i aminotransferazy alaninowej (ALT). W przypadku istotnego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Wpływ na przewód pokarmowy. NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (nieswoiste zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ ich stan może się nasilić. Takim pacjentom należy skonsultować się z lekarzem.

Znane są przypadki krwawień przewodu pokarmowego, perforacji, wrzodów, w tym śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia NLPZ niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub wcześniejszych ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, perforacji lub wrzodów zwiększa się wraz ze wzrostem dawek NLPZ, u pacjentów z wrzodami żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, oraz u chorych w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższych dawek. Takim pacjentom, a także pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko zaburzeń przewodu pokarmowego, zaleca się terapię łączną lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).

Pacjentom z wcześniejszą toksycznością przewodu pokarmowego, szczególnie osobom w podeszłym wieku, należy zalecić informowanie lekarza o wszelkich nietypowych objawach ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie o krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na początku leczenia.

Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, w szczególności kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy).

W przypadku krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów przyjmujących ibuprofen, leczenie należy natychmiast przerwać.

Zaburzenia płodności u kobiet. Według niektórych danych inhibitory syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą pogarszać płodność u kobiet, wpływając na owulację. Jest to zjawisko odwracalne po zakończeniu terapii.

Ciężkie reakcje skórne. Opisywano rzadkie, poważne reakcje skórne, które mogą prowadzić do śmierci, w tym odspajanie się nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozyz, związane z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia tych reakcji istnieje na początku terapii, głównie w pierwszym miesiącu leczenia. Znane są również przypadki ostrego ogólnoustrojowego egzantematycznego pustulowegu, które wystąpiły po zastosowaniu ibuprofenu.

Należy przerwać stosowanie ibuprofenu w przypadku pojawienia się pierwszych objawów i objawów uszkodzenia skóry, takich jak wysypka skórna, uszkodzenie błon śluzowych lub jakiejkolwiek innej oznaki nadwrażliwości.

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może powodować ciężkie infekcyjne powikłania ze strony skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć, że NLPZ nasilają przebieg tych infekcji, dlatego zaleca się unikanie stosowania ibuprofenu w przypadku ospy wietrznej.

Bardzo rzadko obserwowane są ciężkie reakcje ostrej nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów reakcji nadwrażliwości po zastosowaniu ibuprofenu, leczenie należy przerwać i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji. Ten lek może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Takie maskowanie objawów obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy ten lek stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Ibuprofen może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby, funkcję nerek oraz funkcję hematologiczną / obraz krwi.

Długotrwałe stosowanie jakichkolwiek leków przeciwbólowych w celu leczenia bólu głowy może nasilić ten stan. W takich przypadkach należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. Jeśli pacjent cierpi na częste lub codzienne bóle głowy mimo regularnego stosowania leków przeciwbólowych, należy rozważyć możliwość wystąpienia bólu głowy spowodowanego nadużyciem leku.

W połączeniu z alkoholem i stosowaniem NLPZ mogą nasilić się niepożądane reakcje związane z substancją czynną, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego lub układu nerwowego środkowego.

Przed zażyciem tego leku należy skonsultować się z lekarzem następującym osobom: kobietom w ciąży, kobietom próbującym zajść w ciążę, osobom w podeszłym wieku, palaczom.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych:

• czas krwawienia może się wydłużać do jednego dnia po zakończeniu leczenia;
• stężenie glukozy we krwi może się obniżać;
• klirens kreatyniny może się obniżać;
• hematokryt lub hemoglobina może się obniżać;
• stężenie azotu mocznika we krwi i stężenia kreatyniny oraz potasu w osoczu mogą wzrastać;
• wskaźniki funkcji wątroby: wzrost poziomów transaminaz.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ze względu na zawartość płynnego sorbitolu ten lek może wywoływać łagodny efekt przeczyszczający. Nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy.

Lek zawiera związki sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ograniczonej w sodzie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Lek przeznaczony jest do stosowania u dzieci do 12. roku życia.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może mieć negatywny wpływ na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronień, powstania wad serca i gastroschizy w wyniku stosowania inhibitorów syntezy prostaglandyn na początku ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało wtedy z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko rośnie wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępowało po zakończeniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży ibuprofen nie powinien być przepisywany, chyba że jest to konieczne. Jeśli ibuprofen jest przepisywany kobiecie próbującej zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego może być wskazane po wpływie ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego, stosowanie ibuprofenu należy przerwać.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn wiążą się z następującymi ryzykami:

dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwkrzepliwy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

W związku z tym ibuprofen jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Ibuprofen i jego metabolity przechodzą do mleka matki w niskich stężeniach. Obecnie nie ma doniesień o negatywnym wpływie na niemowlę, dlatego w przypadku krótkotrwałego leczenia bólu i gorączki w zalecanych dawkach kobieta zazwyczaj nie musi przerywać karmienia piersią.

Płodność. Według niektórych doniesień leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą zaburzać płodność kobiet, wpływając na owulację. Ten efekt jest odwracalny po odstawieniu leku.

Stosowanie ibuprofenu nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Jeśli kobieta ma trudności z zajściem w ciążę lub poddaje się badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie tego leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Lek przeznaczony jest do stosowania u dzieci do 12. roku życia.

W przypadku jednorazowego lub krótkotrwałego stosowania żadne środki ostrożności nie są wymagane.

Jednak pojawienie się takich działań niepożądanych, jak zwiększona senność lub zawroty głowy, może pogorszyć szybkość reakcji i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Ten efekt jest szczególnie wyrażony przy spożyciu alkoholu podczas przyjmowania leku.

Sposób stosowania i dawki

Lek jest przeznaczony wyłącznie do doustnego przyjmowania i stosowania krótkotrwałego.

Dawka ibuprofenu zależy od masy ciała i wieku dziecka.

Maksymalna całkowita dobowa dawka ibuprofenu wynosi 20–30 mg na kilogram masy ciała, którą należy podzielić na 3–4 dawki, przyjmowane w odstępach 6–8 godzin. Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dobowej. Całkowitej dawki ibuprofenu 30 mg/kg nie wolno przekraczać w żadnym 24-godzinnym okresie.

Sposób stosowania

Zawartość butelki należy dobrze wstrząsnąć przed zastosowaniem.

Ibuklin® można przyjmować razem z posiłkiem lub niezależnie od przyjmowania pokarmu. W przypadku przyjmowania razem z posiłkiem lub bezpośrednio po jego spożyciu możliwe jest opóźnione rozpoczęcie działania leku. Jednak przyjmowanie razem z posiłkiem poprawia tolerancję leku i zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań ze strony przewodu pokarmowego. Ibuklin® można stosować bezpośrednio bez wody lub rozcieńczyć wodą.

W celu zapewnienia dokładnego dawkowania opakowanie zawiera strzykawkę dawkującą.

Poniżej przedstawiono dawkowanie leku zgodnie z wiekiem i wagą dziecka.

Jeśli objawy u dziecka utrzymują się ponad 3 dni od rozpoczęcia leczenia lub nasilają się, należy skonsultować się z lekarzem.

Dla pacjentów z wrażliwym żołądkiem lek należy stosować podczas jedzenia.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek: leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ) należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ ibuprofen jest wydalany głównie z moczem. Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek należy stosować niższe dawki.

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek nie należy stosować ibuprofenu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby: mimo że nie zaobserwowano różnic w profilu farmakokinetycznym ibuprofenu u pacjentów z niewydolnością wątroby, NLPZ należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Leczenie u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby należy rozpocząć od niskich dawek i prowadzić pod ścisłą kontrolą. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby nie należy stosować ibuprofenu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jeśli objawy utrzymują się lub nasilają się w trakcie leczenia, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem.

W przypadku przyjęcia dawki przekraczającej zalecaną, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 7 kg.

Przedawkowanie

U dzieci objawy przedawkowania mogą wystąpić po przyjęciu dawki ibuprofenu przekraczającej 400 mg/kg. U dorosłych zależność „dawka–odpowiedź” jest mniej wyraźna. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.

Objawy. U większości pacjentów przyjęcie klinicznie istotnej ilości NLPZ powoduje jedynie nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub rzadziej biegunkę. Możliwe są również szumy w uszach, ból głowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. W przypadku cięższego zatrucia możliwe są toksyczne uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego w postaci zawrotów głowy, zawroty, senności, czasem pobudzenia i dezorientacji lub śpiączki. Czasem u pacjentów występują drgawki. W przypadku ciężkiego zatrucia może wystąpić hiperkaliemia, kwasica metaboliczna, hipotermia oraz wydłużenie czasu protrombinowego / międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR), prawdopodobnie z powodu interakcji z czynnikami krzepnięcia krwi krążącymi w krwiobiegu. Może rozwijać się ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, hipotensja, niedodmychałość oraz cyjanoz. U chorych na astmę oskrzelową możliwe jest nasilenie objawów astmy. Może wystąpić niestagmus, zaburzenia ostrości widzenia oraz utrata przytomności.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot.

Należy skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy medycznej.

Leczenie jest objawowe i wspierające, powinno obejmować zapewnienie przepustności dróg oddechowych, monitorowanie czynności serca i podstawowych parametrów życiowych aż do osiągnięcia stabilizacji stanu. Zaleca się przemywanie żołądka lub doustne podanie węgla aktywowanego, jeśli od przyjęcia potencjalnie toksycznej ilości leku minęło nie więcej niż 1 godzina. Jeśli ibuprofen został już wchłonięty, można stosować środki alkaliczne sprzyjające wydalaniu ibuprofenu z moczem. W przypadku częstych lub długotrwałych drgawek należy podawać dożylnie leki przeciwhistaminowe (np. diazepam lub lorazepam). W przypadku astmy oskrzelowej należy stosować leki rozszerzające oskrzela.

Efekty uboczne

Poniżej wymieniono efekty uboczne występujące podczas leczenia ibuprom, w tym te obserwowane podczas długotrwałej terapii w wysokich dawkach u pacjentów z reumatyzmem. Częstość wykraczająca poza bardzo rzadkie doniesienia dotyczy krótkotrwałego stosowania dawek do 1200 mg ibupromu.

Częstość efektów ubocznych określana jest następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstości efekty uboczne wymienione są według malejącego stopnia ich powagi.

Najczęściej obserwowane były działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Zazwyczaj efekty uboczne są zależne od dawki, w szczególności ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego zależy od dawki i długości leczenia. Mogą wystąpić wrzody żołądka i jelita, perforacja lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych. Po stosowaniu ibupromu zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty krwiste, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohn’a. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca związane z leczeniem lekami przeciwbólowymi przeciwzapalnymi nienależącymi do grupy steroidów (NLPZ).

Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokiej dawce 2400 mg na dobę oraz przy długotrwałym leczeniu, nieco zwiększa ryzyko powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Opisano przypadki nasilenia stanów zapalnych związanych z infekcją, np. rozwój faszcytu nekrotycznego, które czasowo pokrywały się ze stosowaniem NLPZ. Może to być związane z mechanizmem działania NLPZ.

W przypadku pojawienia się lub nasilenia objawów infekcji podczas stosowania ibupromu pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. Należy ustalić wskazania do terapii środkami przeciwbakteryjnymi / antybiotykami.

Podczas długotrwałej terapii należy regularnie wykonywać analizę krwi.

Pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem i zaprzestać stosowania ibupromu w przypadku wystąpienia jednego z objawów reakcji nadwrażliwości, które mogą się rozwinąć nawet po pierwszym zastosowaniu leku. W takich przypadkach wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna.

W przypadku wystąpienia silnego bólu w nadbrzuszu, meleny lub wymiotów krwistych należy zaprzestać stosowania leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Infekcje i inwazje

Bardzo rzadko: nasilenie stanu zapalnego związanego z infekcją (np. rozwój faszcytu nekrotycznego, wyjątkowo odrza może powodować ciężkie powikłania infekcyjne skóry i tkanek miękkich).

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego

Bardzo rzadko: zaburzenia hematopoezy (anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza). Pierwsze objawy to osłabienie, ból gardła, powierzchowne owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypopodobne, ciężkie zmęczenie, krwawienia z nosa i skóry, siniaki. W takich przypadkach pacjent powinien zaprzestać przyjmowania leków, powstrzymać się od leczenia środkami przeciwbólowymi lub przeciwgorączkowymi i skonsultować się z lekarzem.

Zaburzenia układu odpornościowego. Reakcje nadwrażliwości¹.

Rzadko: pokrzywka i swędzenie.

Bardzo rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, których objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka i krtani, duszność, tachykardię, hipotensję tętniczą (reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy lub ciężki wstrząs)¹. Nasilenie astmy.

Częstość nieznana: reaktywność dróg oddechowych, w tym astma, bronchospazm lub duszność.

Zaburzenia psychiczne

Bardzo rzadko: reakcje psychotyczne, depresja.

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie, drażliwość lub zmęczenie.

Bardzo rzadko: oponowe zapalenie mózgu bezprzyczynowe².

Zaburzenia narządu wzroku

Rzadko: przy długotrwałym leczeniu – zaburzenia wzroku, zapalenie nerwu wzrokowego.

Zaburzenia narządu słuchu

Rzadko: szumy w uszach.

Zaburzenia serca

Bardzo rzadko: niewydolność serca, przyspieszone bicie serca, obrzęki, zawał mięśnia sercowego.

Zaburzenia układu naczyniowego

Bardzo rzadko: nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń.

Zaburzenia układu pokarmowego

Często: ból brzucha, nudności, niestrawność, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zgaga, wymioty oraz niewielkie krwawienia żołądkowo-jelitowe, które wyjątkowo mogą prowadzić do anemii.

Rzadko: wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacje lub krwawienia żołądkowo-jelitowe, melena, wymioty krwiste, czasem śmiertelne (szczególnie u pacjentów starszych), wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohn’a.

Bardzo rzadko: zapalenie przełyku, powstawanie zwężeń jelita typu przepona, zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, uszkodzenia wątroby, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, niewydolność wątroby, ostry zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: różne wysypki skórne.

Bardzo rzadko: ciężkie reakcje skórne, takie jak reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i toksyczny nekroliza naskórków, łysienie.

Częstość nieznana: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS); ostrze ogólne egzantematyczne pustularne; reakcje fotosensytyzujące.

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Rzadko: ostre zaburzenia funkcji nerek (nekróza brodawki nerkowej), szczególnie przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, oraz podwyższone stężenie mocznika we krwi, podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi z pojawieniem się obrzęków.

Bardzo rzadko: powstawanie obrzęków, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością nerek, zespół nerczny, zapalenie nerek międzywątkowe, które może towarzyszyć ostrej niewydolności nerek.

Wskazania laboratoryjne

Rzadko: obniżenie poziomu hemoglobiny.

¹ Istnieją doniesienia o wystąpieniu reakcji nadwrażliwości po leczeniu ibupromem. Do takich reakcji należą niestandardowe reakcje alergiczne i anafilaksja, reakcje ze strony dróg oddechowych, w tym astma oskrzelowa, nasilenie astmy, bronchospazm i duszność, lub różne zaburzenia skóry, w tym wysypki różnego typu, swędzenie, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy i rzadziej – choroby skórne egzfoliatywne i pęcherzykowe (w szczególności nekroliza naskórków, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy).

² Mechanizm patogenezy oponowego zapalenia mózgu bezprzyczynowego wywołanego stosowaniem leku nie jest w pełni poznany. Jednak dostępne dane dotyczące oponowego zapalenia mózgu związanego ze stosowaniem NLPZ wskazują na reakcję nadwrażliwości (poprzez skojarzenie czasowe z przyjmowaniem leku i ustępowanie objawów po jego odstawieniu). W szczególności podczas leczenia ibupromem u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami autoimmunologicznymi (takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, mieszane choroby tkanki łącznej) obserwowano pojedyncze objawy oponowego zapalenia mózgu (takie jak sztywność karku, ból głowy, nudności, wymioty, osłabienie lub dezorientacja).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Po pierwszym otwarciu butelki – 6 miesięcy.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 100 ml zawiesiny w butelce; 1 butelka w zestawie z dawkownikiem w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent

1. EDEFARM, S. L.
2. Farmalider, S. A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

1. Polígono Industrial Enchilar del Rullo, 117. CP. 46191 Villamarchante, Walencja, Hiszpania
2. Calle de los Aragoneses 2, Polígono Industrial Calabozos, Alcobendas, 28108, Hiszpania

Wnioskodawca. Sp. z o.o. „Dr. Reddy’s Laboratories”, Ukraina.

Adres wnioskodawcy. 08320, obwód kijowski, rejon borispielski, wieś Wielka Ołeksandrówka, ul. Kijewski Szlach, 121-A.

O działaniach niepożądanych lub braku skuteczności leku można zgłosić pod numerami telefonów (24/7):

+380 44 207 51 97 lub +380 50 414 39 39

oraz na adres e-mail: [email protected]