Hydroksyzyna-ZN

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU HYDROKSYZYNA-ZN (HYDROXYZINE-ZN)

Skład:

substancja czynna: hydroxyzine;

1 tabletka zawiera hydrochlorowek hydroksyzyny 25 mg;

substancje pomocnicze: celactoza 80 [mieszanka laktozy monohydratu i celulozy proszkowej (75 : 25)], dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, hipromeloza, glikol polietylenowy 400, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana, niemal biała, o kształcie cylindrycznym, okrągła, z dwiema powierzchniami wypukłymi i ryflowaną linią podziału z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwlękowe. Pochodne difenylo-metanu.

Kod ATC N05B B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Hydroksyzyna chlorowodorkowa jest substancją pochodną, połączeniem difenylo-metanu, chemicznie niezwiązanym z fenytoazynami, rezerpiną, meprobamatem ani benzodiazepinami.

Mechanizm działania

Hydroksyzyna chlorowodorkowa nie jest depresyjna dla kory mózgu, ale jej działanie może być związane z hamowaniem aktywności w niektórych kluczowych obszarach podkory centralnego układu nerwowego.

Skutki farmakodynamiczne

Działanie przeciwhistaminowe i rozszerzające oskrzela zostało wykazane doświadczalnie i potwierdzone klinicznie. Skutek przeciwko wymiotom został wykazany zarówno w teście z apomorfiną, jak i w teście werotropnym. Badania farmakologiczne i kliniczne wskazują, że hydroksyzyna w dawkach terapeutycznych nie zwiększa sekrecji żołądka ani kwasowości i w większości przypadków wykazuje łagodne działanie antysekrecyjne. Zmniejszenie pęcherzyków i zaczerwienienia zostało wykazane u zdrowych dorosłych ochotników i u dzieci po podskórnych iniekcjach histaminy lub antygenów. Hydroksyzyna wykazała również skuteczność w łagodzeniu swędzenia przy różnych postaciach pokrzywki, egzemy i zapaleniu skóry.

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby działanie przeciwhistaminowe pojedynczej dawki może trwać do 96 godzin po podaniu.

Dane EEG u zdrowych ochotników wykazują profil leku o działaniu anksjolityczno-uspokajającym. Działanie anksjolityczne zostało potwierdzone u chorych przy użyciu różnych klasycznych testów psychometrycznych. Dane polisomnograficzne u pacjentów w stanie lęku i u pacjentów cierpiących na bezsenność wskazują na wydłużenie całkowitego czasu snu, skrócenie całkowitego czasu nocnych przebudzeń i skrócenie latencji snu po pojedynczej lub wielokrotnej codziennej dawce 50 mg. Zmniejszenie napięcia mięśniowego zostało wykazane u pacjentów w stanie lęku przy zastosowaniu codziennej dawki 3 × 50 mg.

Nie zaobserwowano zaburzeń pamięci. Nie wystąpiły objawy lub oznaki odstawienia po 4 tygodniach leczenia u pacjentów w stanie lęku.

W przypadku stosowania doustnych postaci farmaceutycznych działanie przeciwhistaminowe rozpoczyna się około 1 godzinę po podaniu. Działanie uspokajające rozpoczyna się 5–10 minut po przyjęciu płynnych form doustnych i 30–45 minut po przyjęciu tabletek. Hydroksyzyna wykazuje również działanie rozkurczowe i sympatolityczne. Ma słabe powinowactwo do receptorów muskarynowych. Hydroksyzyna wywiera również łagodne działanie przeciwbólowe.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Hydroksyzyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po podaniu doustnym. Po pojedynczych dawkach doustnych 25 mg i 50 mg u dorosłych stężenia Cmax wynoszą zazwyczaj odpowiednio 30 i 70 ng/ml. Po wielokrotnym stosowaniu raz dziennie stężenia zwiększają się o 30%. Biodostępność hydroksyzyny po podaniu doustnym w porównaniu z podaniem dożylnym (i.m.) wynosi około 80%.

Rozkład. Hydroksyzyna szeroko rozkłada się w organizmie i zazwyczaj osiąga wyższe stężenia w tkankach niż w osoczu. U dorosłych pozorną objętość rozkładu wynosi od 7 do 16 l/kg. Hydroksyzyna przenika do skóry po podaniu doustnym. Stężenia hydroksyzyny w skórze są wyższe niż w surowicy krwi zarówno po pojedynczym, jak i wielokrotnym przyjęciu. Hydroksyzyna przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową, co prowadzi do wyższych stężeń u płodu niż u ciężarnej.

Biotransformacja. Hydroksyzyna jest znacznie metabolizowana. Tworzenie głównego metabolitu – ceteryzyny, metabolitu kwasu karboksylowego (około 45% dawki doustnej) – jest stymulowane przez alkoholodehydrogenazę. Ten metabolit jest silnym obwodowym antagonistą H1. Inne zidentyfikowane metabolity obejmują metabolit N-dealkilowany i metabolit O-dealkilowany z okresem półwylu 59 godzin. Te drogi metabolizmu są głównie pośredniczone przez CYP3A4/5.

Eliminacja. Okres półwylu hydroksyzyny u dorosłych wynosi około 14 godzin (zakres: 7–20 godzin). Widoczny całkowity klirens organizmu, obliczony w trakcie badań, wynosi 13 ml/min/kg. Tylko 0,8% dawki wydala się w postaci niezmienionej z moczem. Główny metabolit, ceteryzyna, wydala się głównie w postaci niezmienionej z moczem (25% hydroksyzyny podanej doustnie).

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku. Farmakokinetykę hydroksyzyny badano u 9 zdrowych ochotników w podeszłym wieku (69,5 ± 3,7 roku) po pojedynczej dawce 0,7 mg/kg. Okres półwylu hydroksyzyny wydłużał się do 29 godzin, a pozorna objętość rozkładu wzrastała do 22,5 l/kg. Zaleca się zmniejszenie codziennej dawki hydroksyzyny u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. Farmakokinetykę hydroksyzyny oceniano u 12 dzieci (6,1 ± 4,6 roku; 22 ± 12 kg) po pojedynczej dawce 0,7 mg/kg. Widoczny klirens osocza był około 2,5 razy wyższy niż u dorosłych. Okres półwylu był krótszy niż u dorosłych – około 4 godziny u pacjentów jednorocznych i 11 godzin u pacjentów czternastolatków. W przypadku stosowania u dzieci dawkę należy dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby. U badanych z wtórną dysfunkcją wątroby spowodowaną pierwotnym marskością dróg żółciowych całkowity klirens wynosił około 66% wartości u zdrowych ochotników. Okres półwylu wydłużał się do 37 godzin, a stężenia metabolitu karboksylowego ceteryzyny w surowicy krwi były wyższe niż u młodych pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Należy zmniejszyć codzienną dawkę lub częstotliwość podawania u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek. Farmakokinetykę hydroksyzyny badano u 8 chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 24 ± 7 ml/min). AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną) dla hydroksyzyny nie zmieniało się istotnie, natomiast dla metabolitu karboksylowego ceteryzyny było podwyższone. Ten metabolit nie jest skutecznie usuwany przez hemodializę.

W celu uniknięcia istotnego nagromadzenia metabolitu ceteryzyny po wielokrotnych dawkach hydroksyzyny, codzienną dawkę hydroksyzyny należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ze względu na właściwości uspokajające, anksjolityczne i antyhistaminowe hydroksyzyna jest wskazana w:

• leczeniu objawowym stanów lękowych u dorosłych;
• leczeniu objawowym świądu alergicznego.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu, cytryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę lub etylenodiaminę;

• porfiria;

• rozpoznane nabyte lub wrodzone wydłużenie odstępu QT;

• obecność czynników ryzyka wydłużenia odstępu QT, w tym rozpoznane choroby sercowo-naczyniowe, znaczny dysbalans elektrolitów (hipokaliemia, hipomagnezemia), nagła śmierć sercowa w wywiadzie rodzinnym, wyrażona bradykardia, jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT i/lub indukującymi polimorficzną tachykardię komorową typu torsade de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);

• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje przeciwwskazane

Jednoczesne stosowanie hydroksyzyny z lekami wydłużającymi odstęp QT i/lub indukującymi polimorficzną tachykardię komorową typu torsade de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dysopyrymida) i klasy III (np. amiodaron, sotalol), niektóre leki antyhistaminowe, niektóre neuroleptyki (np. haloperidol), niektóre leki przeciwdrgawkowe (np. cytalopram, escytałopram), niektóre leki przeciwmalaryczne (np. meflochina, hydroksychlorochina), niektóre antybiotyki (np. erytromycyna, lewofloksacyna, moxifloksacyna), niektóre leki przeciwgrzybicze (np. pentamidyna), niektóre leki przeciwwymiotne (np. prukalopryd), niektóre leki stosowane w leczeniu nowotworów (np. toremifenu, wandetanib), metadon – zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca. Takie kombinacje są przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Kombinacje wymagające zachowania środków ostrożności

W przypadku bradykardii należy zachować ostrożność przy stosowaniu leków powodujących hipokaliemię.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu hydroksyzyny w dawkach przekraczających zalecane, w połączeniu z lekami mogącymi wywołać arytmie serca, takimi jak chinidyna, lit, tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, atropina i substancje podobne.

Należy brać pod uwagę nasilenie działania hydroksyzyny przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy lub mającymi właściwości antycholinergiczne. W takim przypadku dawkowanie należy dobrać indywidualnie. Alkohol również potęguje działanie leku.

Należy unikać jednoczesnego przepisywania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

W przypadku leczenia lekami przeciwkrzepliwymi należy przed rozpoczęciem terapii sprawdzić krzepliwość krwi.

Lek może przeszkadzać w działaniu presorycznemu adrenaliny, jest antagonistą działania przeciwdrgawkowego fenytoiny u szczurów, a także przeszkadza w działaniu betahistyny i leków blokujących cholinesterazę. W razie potrzeby wykonania testów alergicznych lub testu metacholinowego należy przerwać przyjmowanie leku 5 dni przed badaniami, aby uniknąć wpływu na wyniki testów.

Podawanie hydroksyzyny może przeszkadzać w oznaczaniu 17-hydroksykortykosteroidów w moczu.

Cymetydyna w dawce 600 mg dwa razy dziennie zwiększała stężenie hydroksyzyny w osoczu o 36% i obniżała stężenie maksymalne metabolitu cytryzyny o 20%.

Hydroksyzyna jest inhibitorem CYP2D6 (Ki: 3,9 µmol; 1,7 µg/ml) i w wysokich dawkach może powodować interakcje lekowe z substancjami będącymi substratami CYP2D6 (metoprolol, propafenon, timolol, amitryptylinę, kloimipraminę, dezypiraminę, imipraminę, paroksetynę, haloperidol, rytrypidon, tiorydazynę, aripiprazol, kodeinę, dekstrometorfan, duloksetynę, flekajnidę, moksylydynę, ondansetron, tamoksyfen, tramadol, wenlafaksyna).

Lek nie wykazuje działania hamującego w stężeniu 100 µmol na izoformy UDP-glukuronosylotransferazy 1A1 i 1A6 w mikrosomach wątroby ludzkiej. Hamuje izoformy cytochromu P450 2C9/C10, 2C19 oraz 3A4 w stężeniach przekraczających stężenia szczytowe w osoczu (IC50: 103–140 µmol; 46–52 µg/ml). Dlatego mało prawdopodobne jest, że lek może zakłócać metabolizm innych leków będących substratami tych enzymów.

Metabolit cytryzyna w stężeniu 100 µmol nie wykazuje działania hamującego na cytochrom P450 wątroby ludzkiej (1A2, 2A6, 2C9/C10, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4) ani na izoformy UDP-glukuronosylotransferazy.

Hydroksyzyna jest metabolizowana przez alkoholodehydrogenazę oraz CYP3A4/5. Można oczekiwać wzrostu stężenia hydroksyzyny we krwi, gdy stosuje się ją razem z lekami – znanymi silnymi inhibitorami tych enzymów (telitromycyna, klaritromycyna, delawirdyna, styrypentol, ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, pozakonazol oraz niektóre inhibitory proteazy HIV, w tym atazanawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir, sakuinawir, lopinawir/rytonawir, sakuinawir/rytonawir oraz typranawir/rytonawir). Jednak gdy zablokowany jest tylko jeden szlak metabolizmu, inne szlaki mogą częściowo go zrekompensować.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Hydroksyzynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów skłonnych do reakcji drgawkowych.

Ze względu na działanie antycholinergiczne leku należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z jaskrą, przerostem prostaty, zaburzeniami oddawania moczu, zmniejszoną motoryką przewodu pokarmowego, miastenią wątłą oraz demencją.

U pacjentów otrzymujących jednocześnie leczenie innymi środkami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN) lub blokerami cholinergicznymi należy dostosować dawkę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy unikać spożycia alkoholu lub innych środków uspokajających w czasie leczenia hydroksyzyną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Stosowanie hydroksyzyny wiązano z wydłużeniem odcinka QT w EKG. W okresie po wprowadzeniu na rynek odnotowano przypadki wydłużenia odcinka QT oraz polimorficznej tachykardii komorowej typu „torsade de pointes” u pacjentów przyjmujących hydroksyzynę. Większość tych pacjentów miała inne czynniki ryzyka, w tym zaburzenia równowagi elektrolitowej i jednoczesne leczenie, które mogły sprzyjać rozwojowi tych objawów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Hydroksyzynę należy stosować w najniższej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas. W przypadku wystąpienia objawów lub dolegliwości, które mogą być związane z arytmią serca, należy natychmiast przerwać leczenie hydroksyzyną i skontaktować się z lekarzem.

Pacjentów należy zachęcać do natychmiastowego zgłaszania wszelkich objawów ze strony serca.

Reakcje skórne

Podczas stosowania leku zgłaszano poważne, zagrażające życiu reakcje skórne/immunologiczne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka, ostry ogólny egzantematyczny pustuloza lub obrzęk naczynioruchowy.

Pacjentów należy poinformować o tych objawach i należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem rozwoju reakcji skórnych/immunologicznych. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego zespół martwiczy nabłonka, ostrego ogólnego egzantematycznego pustulozy lub obrzęku naczynioruchowego występuje w ciągu kilku dni do kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia.

W przypadku wystąpienia objawów lub objawów zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego zespół martwiczy nabłonka, ostrego ogólnego egzantematycznego pustulozy lub obrzęku naczynioruchowego (np. postępujące wysypki na skórze, często towarzyszone bólem, pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych i czasem gorączką) należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z pracownikiem służby zdrowia.

Najlepsze wyniki leczenia zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego zespół martwiczy nabłonka, ostrego ogólnego egzantematycznego pustulozy lub obrzęku naczynioruchowego osiąga się dzięki wczesnej diagnostyce i leczeniu oraz natychmiastowemu przerwaniu stosowania podejrzanego leku. Wczesne odstawienie leku wiąże się z lepszą prognozą.

Jeśli podczas stosowania leku u pacjenta rozwinie się zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka, ostry ogólny egzantematyczny pustuloza lub obrzęk naczynioruchowy, pacjentowi temu nie wolno już nigdy więcej przyjmować tego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Stosowanie hydroksyzyny nie jest zalecane u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na zmniejszoną eliminację hydroksyzyny w tej grupie populacyjnej w porównaniu z młodszych wiekiem pacjentami oraz większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (np. efekty antycholinergicze) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Niewydolność wątroby i/lub nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby lub z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jeśli pacjent ma stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Populacja pediatryczna

Dzieci w młodszym wieku są bardziej narażone na rozwój działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U dzieci częściej obserwowano napady drgawkowe niż u dorosłych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną leku. Hydroksyzyna przenika przez barierę łożyskową, co prowadzi do wyższych stężeń leku u płodu w porównaniu z organizmem matki. Obecnie nie ma istotnych danych epidemiologicznych dotyczących wpływu hydroksyzyny w czasie ciąży, dlatego lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

U noworodków matek, które przyjmowały lek w późnym okresie ciąży i/lub podczas porodu, obserwowano następujące zjawiska bezpośrednio lub kilka godzin po porodzie: hipotonia, zaburzenia ruchowe, w tym zaburzenia pozapiramidowe, ruchy kloniczne, depresję ośrodkowego układu nerwowego, stan hiperksji noworodkowej lub zatrzymanie moczu. Dlatego lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Ceteryzyna, główny metabolit hydroksyzyny, przenika do mleka matki.

Pomimo braku formalnych badań dotyczących wydzielania hydroksyzyny do mleka matki, zaobserwowano ciężkie działania niepożądane u noworodków/niemowląt matek, które otrzymywały leczenie hydroksyzyną.

Lek jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią. Jeśli konieczne jest leczenie hydroksyzyną, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność. Brak odpowiednich danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Hydroksyzyna może zaburzać zdolność reagowania i koncentracji. Pacjenci powinni być o tym poinformowani i zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z alkoholem lub innymi środkami uspokajającymi, ponieważ może to nasilać powyższe efekty.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się drogą doustną.

Hydroksyzynę należy stosować w najniższej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy okres.

Dorośli

W leczeniu objawowym stanów lękowych: 50–100 mg na dobę, tj. 2–4 tabletki po 25 mg lub ½–1 tabletka po 100 mg wieczorem przed snem w przypadku wystąpienia stanu lękowego, szczególnie takiego jak bezsenność.

W leczeniu objawowym swędzenia alergicznego: 25–100 mg na dobę, tj. 1–4 tabletki po 25 mg na dobę.

Maksymalna dawka dobową dla dorosłych i dzieci o masie ciała 40 kg lub więcej wynosi 100 mg.

Lekarz ustala czas trwania leczenia na podstawie objawów i przepisuje możliwie najniższą dawkę utrzymującą.

Ze względu na różną odpowiedź pacjentów na hydroksyzynę, zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek i stopniowe zwiększanie dawki do osiągnięcia optymalnej dawki dostosowanej do odpowiedzi pacjenta na terapię.

Dzieci

W leczeniu objawowym swędzenia alergicznego:

Dzieci i nastolatkowie od 12. roku życia (o masie ciała powyżej 40 kg): 25–100 mg/dobę, tj. 1–4 tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 9 do 12 lat (o masie ciała 28–40 kg): 25–75 mg/dobę, tj. 1–3 tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 7 do 9 lat (o masie ciała 23–28 kg): 25–50 mg/dobę, tj. 1–2 tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 4 do 7 lat (o masie ciała 17–23 kg): 25–37,5 mg/dobę, tj. 1–1½ tabletki po 25 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 3 do 4 lat (o masie ciała 12,5–17 kg): 12,5–25 mg/dobę, tj. ½–1 tabletka po 25 mg na dobę.

Dawkę oblicza się według masy ciała w zakresie od 1 mg/kg/dobę do maksymalnie 2 mg/kg/dobę w dawkach podzielonych.

Dla dzieci o masie ciała do 40 kg maksymalna dawka dobową wynosi 2 mg/kg/dobę. Dla dzieci o masie ciała powyżej 40 kg maksymalna dawka dobową wynosi 100 mg na dobę.

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku

Maksymalna dawka dobową dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 50 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

Jeśli konieczne jest osiągnięcie efektu tymczasowego, dawkę można zmniejszyć o połowę. Może to dotyczyć również pacjentów z niewydolnością nerek.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 33%.

Dzieci

Stosowanie leku dzieciom szczegółowo opisano w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy obserwowane po znacznym przedawkowaniu leku są głównie związane z nadmiernym obciążeniem antycholinergicznym, depresją lub paradoksalnym pobudzeniem OUN. Objawami znacznego przedawkowania mogą być nudności, wymioty, tachykardia, hipertermia, senność, zaburzenia refleksu źrenicznego, drżenie, dezorientacja lub halucynacje. Następnie może wystąpić obniżony poziom świadomości, depresja oddychania, drgawki, hipotensja tętnicza lub arytmia, w tym bradykardia. Możliwe jest nasilenie śpiączki i kolaps kardiopulmonalny.

Leczenie

Należy dokładnie monitorować drogi oddechowe, oddychanie i stan krążenia z ciągłym zapisem EKG i zapewnieniem odpowiedniego zapasu tlenu. Monitorowanie parametrów serca i ciśnienia tętniczego należy kontynuować przez 24 godziny po zniknięciu objawów u pacjenta.

Pacjentów z zaburzeniami stanu psychicznego należy przebadać pod kątem jednoczesnego przyjmowania alkoholu lub innych leków; w razie potrzeby należy podać tlen, nalokson, glukozę, tiaminę.

W razie potrzeby uzyskania efektu wazopresyjnego należy podać noradrenalina lub metaraminol. Adrenaliny nie należy podawać.

Nie należy podawać syropu z ipiekakuanu pacjentom z objawami lub skłonnością do szybkiego obniżenia poziomu świadomości, rozwoju śpiączki lub drgawek, ponieważ może to prowadzić do zapalenia płuc aspiracyjnych.

W przypadku połknięcia klinicznie istotnej ilości leku można przeprowadzić przemywanie żołądka po uprzedniej intubacji endotrahealnej. Można zastosować węgiel aktywny, ale dane potwierdzające jego skuteczność są ograniczone. Zastosowanie hemodializy lub hemoperfuzji jest niewskazane. Nie ma specyficznego antydota.

Dane z publikacji wskazują, że w przypadku ciężkich, zagrażających życiu efektów antycholinergicznym, które słabo odpowiadają na leczenie i nie reagują na leki stosowane w ich leczeniu, mogą być przydatne próbnym dawkach terapeutycznych fizostygminy. Nie należy stosować fizostygminy tylko w celu utrzymania pacjenta w przytomności. Jeśli jednocześnie przyjęto antydepresanty trójcykliczne, zastosowanie fizostygminy może prowadzić do napadów i zatrzymania serca trudnych do leczenia. Fizostygminy nie należy przepisywać przy zaburzeniach układu przewodzącego serca.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane efekty są głównie związane z depresją OUN lub paradoksalnym działaniem pobudzającym na ośrodkowy układ nerwowy, aktywnością antycholinergiczną lub reakcją nadwrażliwości.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane efekty zgłaszane podczas stosowania po wycofaniu z rynku, jak również reakcje niepożądane zgłaszane podczas randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych z częstością co najmniej 1% dla hydroksyzyny (735 badanych stosujących hydroksyzynę w dawce do 50 mg dziennie i 630 badanych otrzymujących placebo). Częstość reakcji niepożądanych w badaniach klinicznych podano – o ile to możliwe – również w procentach; dla efektów niepożądanych zgłaszanych podczas stosowania po wycofaniu z rynku nie można wiarygodnie oszacować częstości.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane zaobserwowane podczas stosowania leku zostały pogrupowane według układów narządów zgodnie z klasyfikacją MeDDRA [Medyczny Słownik do działalności regulacyjnej] oraz według częstości: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100 do < 1/10); rzadko (> 1/1000 do < 1/100); nieczęsto (> 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Niektóre reakcje niepożądane zostały zidentyfikowane podczas badań klinicznych z częstością wskazaną poniżej. Jednak niektóre reakcje niepożądane zgłaszano spontanicznie podczas stosowania po wycofaniu z rynku. W przypadkach, gdy nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych, została ona określona jako „nieznana”.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Poniżej wymienione działania niepożądane są związane z cetiryzyną, głównym metabolitem hydroksyzyny: trombocytopenia, agresja, depresja, tik, dystonia, parestezje, kryzys okulogyrowy, biegunka, dysuria, nietrzymanie moczu, osłabienie, obrzęki, przyrost masy ciała – i w związku z tym mogą potencjalnie wystąpić podczas stosowania hydroksyzyny.

Raportowanie działań niepożądanych

Raportowanie przewidywanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 3 blistery w pudełku. Po 10 tabletek w blisterze.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowje Narodu”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 61002, oblast charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowje Narodu”)

Ukraina, 08301, oblast kijowska, miasto Boryspol, ulica Szewczenki 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)